Reklama

Wiadomości

Sztuka potrzebuje tlenu

O śledztwie genealogicznym i procesie twórczym, który przypomina pobyt w zakonie kontemplacyjnym, opowiada Włodek Pawlik – muzyk jazzowy, kompozytor, laureat nagrody Grammy; człowiek utalentowany, ale i ciężko pracujący na swój artystyczny dorobek i sukces

Niedziela Ogólnopolska 44/2019, str. 50-51

[ TEMATY ]

muzyka

Frazer Harrison/Getty Images

Włodek Pawlik z nagrodą Grammy za album „Night In Calisia”

RAFAŁ WĘGLEWSKI: – Czy ciężka praca popłaca?

WŁODEK PAWLIK: – Mówiąc krótko: tak, popłaca, ale to nie wszystko, przynajmniej w mojej profesji. To połowa tego zagadnienia – drugą połowę stanowią predyspozycje, zdolności, niektórzy mówią: talent. Dobrze, jeżeli te dwie sfery się dopełniają. Wtedy mamy większą pewność, że to, co robimy, będzie miało znamiona naszego osobistego sukcesu czy też wartości wykraczającej ponad naszą osobistą sferę życia.

– Cały muzyczny świat zna Pana m.in. dzięki płycie „Night in Calisia”, która została nagrodzona Grammy. Do tego sukcesu przyczyniła się z kolei wcześniejsza płyta „Tykocin”...

– Tak, płyta pod tytułem „Jazz Suite Tykocin” najpierw ukazała się w Polsce w 2009 r. Została nagrana w Białymstoku z Filharmonią Podlaską, prowadzoną wówczas przez znakomitego dyrygenta Marcina Nałęcz-Niesiołowskiego, który zaproponował mi skomponowanie muzyki mającej opowiadać historię rodziny Breckerów. Należy podkreślić, że Brecker Brothers to nazwa jednej z najważniejszych grup jazz-rockowych, muzyki określanej w USA w latach 70. i 80. ub. wieku także mianem fusion. Została założona przez genialnych amerykańskich muzyków – braci Randy’ego i Michaela Breckerów. Był to okres niesamowitej popularności tego zespołu, który łączył elementy muzyki rockowej z muzyką jazzową, muzyką etno oraz nurtem muzyki elektronicznej. Ich płyty sprzedawały się wtedy bardzo dobrze w Stanach Zjednoczonych. Miałem przyjemność i szczęście współpracować z Randym Breckerem, trębaczem i kompozytorem tej grupy. W 1995 r. ukazała się nasza pierwsza płyta pt. „Turtles”. Od tego czasu jesteśmy zaprzyjaźnieni. We wspólnym dorobku mamy inne płyty, które ukazały się na rynku amerykańskim.
Płyta „Jazz Suite Tykocin” jest efektem zdarzeń, które nastąpiły w związku z chorobą młodszego brata Randy’ego – słynnego saksofonisty Michaela Breckera, u którego na początku lat dwutysięcznych zdiagnozowano nowotwór. Cały jazzowomuzyczny świat dowiedział się o problemach zdrowotnych muzyka. Jego rodzina wraz z Randym Breckerem wysłała do mnie prośbę, abyśmy pomogli w poszukiwaniach dawcy szpiku dla Michaela.

– Czuł Pan, że była to misja do spełnienia?

– W pewnym sensie tak, ale ja byłem jednym z wielu, którzy zdecydowali się pomóc.

– Czy na płycie jest zawarta muzycznie ta historia?

– Do pewnego stopnia tak, jednak nie jest ona jednoznacznie ukazana, bezpośrednio i wprost. Genezą jest jednak ta historia.

– Rozpoczął Pan poszukiwania i wykonał pracę genealogiczną...

– Okazało się, że Breckerowie, rodzina amerykańska, mają polskie pochodzenie i są potomkami rodziny Tykockich, a ich korzenie sięgają bardzo dalekiej przeszłości miasteczka Tykocin. Jednego z niewielu miast, w którym przez całe wieki żyły razem dwa narody, reprezentujące dwie kultury: Polacy i Żydzi.
Razem z moją żoną dotarłem do źródła wiedzy na temat pochodzenia tej rodziny. Odnaleźliśmy historyka zajmującego się tematyką tamtego regionu i jego mieszkańców. Miał on dużą wiedzę na ten temat i odszyfrował nazwisko z brzmienia angielskiego. Okazało się, że oryginalne nazwisko brzmiało: Tykoccy. Stąd się wzięła dalsza historia poszukiwania kodu genetycznego. Odnalazło się bardzo wiele osób z rodziny Breckerów, wielu ich krewnych w Polsce, Ameryce i Izraelu.

– Misją było uratowanie człowieka...

– Staraliśmy się, zrobiliśmy, co w naszej mocy. Niestety, przeszczep się nie udał, Michael zmarł. Nie ma go już wśród nas. Ta historia była dla mnie i dla rodziny Breckerów na tyle dramatyczna i intrygująca, że opowiedziałem ją w tamtym czasie Marcinowi Nałęcz-Niesiołowskiemu, dyrektorowi Filharmonii Podlaskiej w Białymstoku. Wysłuchał i zafascynowany, wiedząc, jakie znaczenie dla muzyki mają Breckerowie, powiedział: Włodek, napisz to w nutach, to jest niesamowite! Dał mi do dyspozycji orkiestrę i stworzył możliwości, abym mógł to skomponować. Jest to kilkuczęściowa suita, nawiązująca pośrednio do historii jazzmana, jednego z gigantów muzycznych, czyli Michaela Breckera i jego rodziny. Udało się związać to jego życie i cierpienie z przeszłością, która jak się okazuje, była przeszłością jego przodków na Podlasiu. Stąd się wzięła ta płyta... Gdy skomponowałem materiał, nagraliśmy go z orkiestrą i Randym Breckerem. Pracowaliśmy nad tym blisko dwa tygodnie. Odbyły się też dwa premierowe koncerty, jeden z nich był wyjątkowy, gdyż zagraliśmy go w Tykocinie, na dziedzińcu jednej z najstarszych synagog w Polsce. Płyta miała również swoją drugą odsłonę, gdyż rok po jej wydaniu w Polsce ukazała się w Stanach Zjednoczonych pod zmienionym tytułem „Nostalgic Journey: Tykocin Jazz Suite” (2009). Album zebrał bardzo dobre recenzje, był często prezentowany w rozgłośniach jazzowych. Był również nagradzany w rankingach najlepszych płyt tamtego roku i w mediach zajmujących się jazzem. Było to wielkie wyróżnienie, w rankingu Los Angeles Jazz Station otrzymałem za tę muzykę nagrodę kompozytora roku w USA.

– Wróćmy do Pańskich korzeni muzycznych. Jakimi artystami inspirował się Pan w młodości?

– Idoli było wielu, np. Chick Corea. Byłem pod wielkim wrażeniem jego płyt elektronicznych. Na pewno były to także grupa Mahavishnu Orchestra, czyli John McLaughlin, oczywiście Weather Report i wiele jazz-rockowych grup. Słuchałem też dużo jazzu akustycznego. Kwintet Milesa Davisa był dla mnie absolutnie rewelacyjny, chciałem taką muzykę poznać i w podobny sposób grać, bez wątpienia wielkie wrażenie robił też kwartet Johna Coltrane’a. Inspiracji było bardzo wiele, nie sposób wszystkich wymienić. Traktowałem jazz totalnie, nie selektywnie – ta muzyka mnie uwiodła. Od wczesnego dzieciństwa byłem zafascynowany amerykańską muzyką wywodzącą się z bluesa, który otworzył nam drzwi na różne kierunki, jak jazz, pop, rhythm and blues. Ameryka była zjawiskiem wyjątkowym, jeśli chodzi o muzykę w XX wieku. Było to bardzo intrygujące i fantastycznie przyjmowane przez ludzi. To nie była muzyka dla elit. Amerykańska muzyka była zaprzeczeniem europejskiej elitarności, muzycznych katedr pełnych patosu i sloganów, a jeśli chodzi o przekaz, nie była wyzbyta emocji. Jesteśmy dziećmi amerykańskiej muzyki i ona cały czas na nas oddziałuje. Czasami zapominamy, że początkiem były blues, gospel itd.

– Jak Pan tworzy? Jak przebiega proces twórczy?

– Różnie (śmiech). Jeżeli mówimy o komponowaniu, to jest to sfera dla mnie bardzo osobista i intymna. Jesteśmy w pokoju, w którym skomponowałem bardzo wiele rzeczy, to jest ten instrument, na którym często tworzę, na którym rozpoczynam przygodę i wędrówkę – od pierwszego dźwięku do ostatniego. Jest to praca bardzo odosobniona, wyciszona. To trochę tak jak w zakonie kontemplacyjnym. Gdy komponuję, wchodzę w świat niezbędnej sfery natchnienia, sfery twórczej, z tym, co chcę w muzyce osiągnąć. Są to jednak często procesy irracjonalne. Potrzebuję ciszy i spokoju. Jest mi to niezbędne do komponowania.

– Jaki jest Pański ulubiony święty?

– Święty Franciszek...

– Dlaczego?

– To był wielki człowiek, który poszedł do ludzi, zrzucił szaty jako syn kupca. Człowiek, który idzie do każdego – jestem ubogi w duchu, ale to nas łączy. Powinniśmy się ubogacać w duchu. Świętość wymaga świadectwa. Oby to świadectwo nie wymagało od nas ofiary na miarę św. Maksymiliana Kolbego, ale by była to ofiara jak św. Franciszka, z uśmiechem na twarzy. Przydałoby się, abyśmy się w Polsce bardziej szanowali – odrobina dystansu do siebie i wiary w to, że drugi człowiek jest Bożą istotą, a nie wrogiem.

– Co może Pan powiedzieć młodym artystom oraz osobom z kręgów sztuki, które często dopiero rozpoczynają swoją artystyczną przygodę?

– Sztuka potrzebuje tlenu i wolności. Wolności od ograniczeń, które uniemożliwiają pełną ekspresję. Pierwsze kroki mogą być nieudane. Może być tak, że ktoś jest magistrem sztuki, a nic z tego nie wynika. Artystą jest ten, kto nie do końca akceptuje racjonalną sferę rzeczywistości.

2019-10-29 12:48

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

"Gdy nie widzi nikt" - nowa płyta Arkadio!

2020-02-25 12:02

[ TEMATY ]

duchowość

muzyka

rtck.pl

Po płycie “NaCZYNIE” Arkadio wraca z nowym projektem muzycznym pt. ​“Gdy nie widzi nikt”. Nowa płyta różni się od poprzednich tym, że jest czystym dzieleniem się przeżyciami i emocjami, które pozwalają słuchaczowi w jeszcze większym stopniu się z nimi zidentyfikować i przyznać „Ja też tak mam!”.

„To przełom. Ten moment, w którym nazywam to, co chcę przekazać jest dla mnie typowym dzieleniem. Czuję ekscytację. To nowy wyraz tego, co łączy nowe z tym, co było od zawsze. Na tej płycie pokazuję fragment codzienności, także tych trudnych momentów. Nie chcę dawać gotowych odpowiedzi. Chcę po prostu towarzyszyć.” – Arkadio.

Muzyka mówi sama za siebie - posłuchaj pierwszego singla z płyty “Gdy nie widzi nikt”:

Na płycie nie zabrakło także tego, co lubią fani rapu, czyli mięsistych zwrotek. A melodyjne refreny, zaproszone wokalistki i wokaliści sprawili, że płyta jest przyjemna w odbiorze. Pomimo tego, że porusza dosyć osobiste i miejscami wręcz intymne rejony życia (takie jak chęć ucieczki przed światem, kwestię pieniędzy, czy relacji w rodzinie), płyta ma szansę trafić do szerokiego grona słuchaczy.

Arkadio nie zdradza jeszcze wszystkich gości na płycie, ale już kilka odkrytych na ten moment kart sprawiło, że projekt zapowiada się ekscytująco. Wśród zaproszonych gości znajdują̨ się̨ m.in. Kasia Moś, Marika, Ewa Novel, Fisheclectic, Bosski Roman, czy Piotr Baron.

O Arkadio : Raper, freestylowiec, mówca. Jest autorem siedmiu płyt, dwóch audiobooków i dwóch książek oraz pomysłodawcą ogólnopolskiej akcji „Rób to co kochasz”. Można go zobaczyć w programie “OCALENI” na TVP 1, gdzie swoim rapem przekazuje historie zaproszonych gości. Studiował dziennikarstwo oraz etykę i coaching na kierunku filozoficznym. Jego pasją jest żywe słowo i praca z nim na wielu płaszczyznach. W ciągu ostatnich 6 lat występował dla ponad 100 000 osób na ponad 600 wydarzeniach w kraju i poza jego granicami.

Jego przekaz jest niezmienny i uniwersalny. Zacznij żyć pasją i talentami – Rób to co kochasz!

Szczęśliwy mąż i tata. Na drodze swojej kariery współpracował z wieloma cenionymi artystami. Byli to m. in. Stanisław Sojka, CeZik, Darek Malejonek, Wigor (MOR W.A.), Grzegorz Turnau, Natalia Niemen, Łukasz Golec, Litza, Maleo i inni.

Płyta do kupienia na stronie wydawnictwa RTCK: Zobacz

CZYTAJ DALEJ

Jak nie spłonąć razem z plewami?

2020-02-24 22:46

Agnieszka Bugała

I co łączy 17 rozdział Dziejów Apostolskich, św. Pawła i niemiecką drogę synodalną? – odpowiadał dziś bp Andrzej Siemieniewski.

Dziś (24 lutego) w siedzibie Civitas Christiana przy ul. Kuźniczej we Wrocławiu bp Andrzej Siemieniewski wygłosił wykład o chrzcie w Duchu Świętym. Dyrektor oddziału Piotr Sutowicz podkreślił w powitaniu, że biskup Siemieniewski zaszczyca Civitas swoimi wykładami już od siedmiu lat.

Biskup rozpoczął spotkanie od wyjaśnienia czym w istocie jest chrzest w Duchu Świętym. Wskazał, że zapowiadają go wszystkie Ewangelie i jest o nim mowa w Dziejach Apostolskich. – To jedna z najistotniejszych obietnic, w Dziejach sam Chrystus zapowiada Ducha Świętego. Jeśli dziś mówimy o tej obietnicy, to robimy to dlatego, aby nasze spojrzenie wciąż było aktualne. To, co jest zapisane w Ewangelii i w Dziejach musi być aktualne dla każdego chrześcijanina – mówił.

Przytoczył też fragment z Ewangelii św. Mateusza, w którym Jan Chrzciciel zapowiada Chrystusa: „Ja was chrzczę wodą; lecz idzie mocniejszy ode mnie, któremu nie jestem godzien rozwiązać rzemyka u sandałów. On chrzcić was będzie Duchem Świętym i ogniem. Ma On wiejadło w ręku i oczyści swój omłot: pszenicę zbierze do spichlerza, a plewy spali w ogniu nieugaszonym” szczegółowo wyjaśniając proces młócenia ziaren w czasach Jezusa.

- Wiejadło to nic innego, jak łopata do podrzucania ziarna. Po wymłóceniu zboża dokonywano jego wiania, czyli oczyszczenia. Przy silnym wietrze podrzucano ziarno wymieszane z plewami właśnie tzw. wiejadłem, czyli specjalną łopatą. Ziarno spadało na klepisko, a plewy były porywane przez wiatr, choć czasem też je po prostu spalano. Chrzest Duchem Świętym jest więc podobny do następstwa podmuchu ziarna i spalenia plew. I to właśnie miał na myśli św. Jan, gdy mówił o Chrystusie z wiejadłem w ręku, który oczyści swój omłot: pszenicę zbierze do spichlerza, a plewy spali w ogniu nieugaszonym – wyjaśniał bp Siemieniewski. – Duch Święty przychodzi, aby oddzielić w nas dobro od zła, aby ocalić ziarno dobrych uczynków, które wydaliśmy i spalić grzechy, które popełniliśmy. To znaczenie Chrztu nie jest związane z żadną epoką, ani z żadnymi ruchami w Kościele, z żadnymi wspólnotami. To dar Boga. Oczyszczenia potrzebuje każdy chrześcijanin – podkreślał.

Przywołał też obraz budzika, który jeszcze do niedawna, zanim pojawiły się nowoczesne zegarki, używał każdy z nas. Budzik wymagał nakręcenia, aby mógł działać. Jeśli zapomnieliśmy nakręcić sprężynę, zegar nie odmierzał czasu i stawał.

- Niektórzy mają takie właśnie wyobrażenie Kościoła, że to zegar na sprężynę, którą dwa tysiące lat temu Jezus wprawił w ruch, a potem przestał nakręcać i od tej pory zegar żyje swoim życiem. To nie jest adekwatny obraz. Kościół nie jest budzikiem do nakręcania. Jest Ciałem ożywianym nieustannie przez działanie Ducha Świętego – mówił bp Andrzej. – Ludzie nie mają narzędzi, aby ożywiać Kościół, to wyłączna i zarezerwowana rola Ducha Świętego. Kościół jest powodowany przez Boga, nie mamy zasobów, by go prowadzić.

W dalszej części wykładu przytoczył fragmenty materiałów z niemieckiej drogi synodalnej analizujące aspekty ludzkiej rodziny, miłości i seksualności.

- Interesująca jest w tych materiałach diagnoza co do roli, jaką dziś w społeczeństwach zajmuje miłość. Okazuje się, że od ok. 30 lat miłość stała się nową religią. Dziś szuka się w miłości tego, czego dawniej szukało się w religii: szczęścia, a nawet zbawienia. Mówi się tam o nowej religii, ale brakuje zdecydowanego wyjaśnienia i nawiązania do faktu, że takie ujęcie jest definicja pogańską. Bogowie pogańscy byli bogami emocji i poruszeń, uczuć miłości. Jeśli mówimy, że miłość daje nam zbawienie, to mamy do czynienia z nawrotem pogaństwa stwierdził. Następnie przytoczył informacje zawarte w dalszej części diagnozy, z których wynika, że pojęcie prawa naturalnego, którym często posługuje się Kościół, jest dla wierzących obce. – Jeśli pojęcie jest nieznane należałoby przybliżyć jego znaczenie, a nie je odrzucać, prawda? – stwierdzał retorycznie bp Siemieniewski.

Zacytował też postulat o uznaniu więzi ludzi tej samej płci i rezygnacji z oceny moralnej takich związków. Przyczyny w pojawieniu się tych postulatów szukał w postawie: jeśli ludzie tak żyją i tego chcą, to należy wyjść temu naprzeciw. Jako wzór odpowiedzi właściwej dla chrześcijanina przytoczył fragment z 17 rozdziału dziejów Apostolskich, gdy Paweł przybywa do Aten.

- Paweł czeka na braci w Atenach i burzy się wewnętrznie na widok miasta pełnego bożków. Rozprawia też w synagodze z Żydami i z "bojącymi się Boga" i codziennie na agorze z tymi, których tam spotykał. Niektórzy z filozofów epikurejskich i stoickich pytali: Cóż chce powiedzieć ten nowinkarz? Wreszcie zaprowadzili go na Areopag i zapytali: Czy moglibyśmy się dowiedzieć, jaką to nową naukę głosisz? Bo jakieś nowe rzeczy wkładasz nam do głowy. Chcielibyśmy więc dowiedzieć się, o co właściwie chodzi – przytaczał perykopę biskup.

- I co wtedy robi św. Paweł? Mężowie ateńscy - przemówił stanąwszy w środku Areopagu - widzę, że jesteście pod każdym względem bardzo religijni. Przechodząc bowiem i oglądając wasze świętości jedną po drugiej, znalazłem też ołtarz z napisem: "Nieznanemu Bogu". Ja wam głoszę to, co czcicie, nie znając. Bóg, który stworzył świat i wszystko na nim, On, który jest Panem nieba i ziemi, nie mieszka w świątyniach zbudowanych ręką ludzką i nie odbiera posługi z rąk ludzkich, jak gdyby czegoś potrzebował, bo sam daje wszystkim życie i oddech, i wszystko. Paweł mówi do ateńczyków to, co wybrzmiewa też w jego Liście do Rzymian, głosi wielką triadę kerygmatu: Jezusa, sąd i Boże Miłosierdzie. Gdyby Paweł posługiwał się metodą synodalną, powinien zaakceptować politeizm ateńczyków, tymczasem on robi coś radykalnie innego – tłumaczył bp Andrzej. Istnieje różnica między „nie bierzcie wzoru z tego świata”, a dopasowywaniem się do jego reguł. Tu uwypukla się różnica między chrześcijaństwem i niemiecką drogą synodalną – mówił.

Na zakończenie przypomniał istotę tajemnicy Chrztu w Duchu Świętym, której zgłębianie rozpoczęło wykład. – Niezależnie od tego, jakich wydarzeń i inicjatyw jesteśmy świadkami, musimy pamiętać, że Bóg nie chce spalić ziarna razem z plewami, nie chce spalić człowieka razem z jego grzechem. Oddziela wiejadłem ziarno od plew. I tę prawdę, choć używając innych metafor, ogłosił również św. Paweł w Atenach. W mieście bożków głosił kerygmat, głosił Jezusa, który jest drogą, prawdą i życiem. To, że jest drogą, oznacza styl życia, a chrześcijański styl życia jest wyznaczony przykazaniami – zakończył wykład bp Andrzej Siemieniewski.

Spotkanie w siedzibie Civitas Christiana trwało prawie dwie godziny. Po wykładzie bp Siemieniewski odpowiadał na zadawane przez słuchaczy pytania. Spotkanie zakończył udzieleniem błogosławieństwa.

CZYTAJ DALEJ

Jubileusz Radia Jasna Góra

2020-02-25 17:43

[ TEMATY ]

Jasna Góra

jubileusz

radio

www.radiojasnagora.pl

Radio Jasna Góra jest rozgłośnią Sanktuarium Najświętszej Maryi Panny w Częstochowie. W przestrzeni publicznej istnieje od 25 lat. Powstała w 1995 roku na mocy dekretu Generała Zakonu o. Jana Nalaskowskiego, jako jedna z form ewangelizacji prowadzonej przez Jasną Górę.

Program Radia Jasna Góra ma charakter religijno–społeczny, którego głównymi celami są: pogłębianie życia chrześcijańskiego słuchaczy, edukowanie w zakresie historii i współczesności chrześcijaństwa, uwrażliwianie na kwestie społeczne i obywatelskie, w tym ukazanie roli rodziny, jako instytucji funkcjonującej w społeczeństwie, ukazywanie dorobku kultury i sztuki oraz przekazywanie pełnych, aktualnych informacji z życia Jasnej Góry, Kościoła w Polsce i na świecie oraz informacji z kraju i zagranicy. Program adresowany jest do odbiorcy w każdym wieku. Największą grupę słuchaczy stanowią osoby w wieku średnim, ale swoją ofertę Radio kieruje również do dzieci, młodzieży i seniorów.

Na potrzeby programu radiowego tworzone są audycje o charakterze publicystycznym, informacyjnym, edukacyjnym, kulturalnym, historycznym i rozrywkowym, jak również audycje poradnicze, sportowe i muzyczne. W programie swoje miejsce znajdują relacje z pielgrzymek pieszych, zawodowych czy stanowych, licznie przybywających do Sanktuarium w ciągu roku, z wydarzeń religijnych, rocznic historyczno–patriotycznych i kulturalnych o charakterze ogólnopolskim. Na antenie obecne są transmisje z konferencji i sympozjów odbywających się w Sanktuarium. Poprzez rozmowy z jasnogórskimi pielgrzymami, gośćmi oraz poprzez relacje z różnych wydarzeń staramy się ukazać znaczenie Jasnej Góry w życiu człowieka i naszej Ojczyzny, jednocześnie szerząc kult Matki Bożej i podkreślając znaczenie ewangelicznych wartości w kształtowaniu życia osobistego, rodzinnego i społecznego.

Oddzielne miejsce na antenie Radia Jasna Góra zajmuje codzienna modlitwa i transmisja mszy świętych oraz Apelu Jasnogórskiego.

Wizytówką rozgłośni jest również Księga Modlitwy Apelowej Radiosłuchaczy, która powstała dwa lata po rozpoczęciu nadawania programu. Od 5 grudnia 1997 r. dzięki Radiu Jasna Góra tysiące osób może składać swoje intencje do Matki Bożej. Jedni czynią to telefonicznie, podczas specjalnej audycji na antenie tuż przed jasnogórskim Apelem, inni przesyłają je pocztą tradycyjną, mailową oraz poprzez SMS. Wszystkie te prośby i dziękczynienia wpisywane są do specjalnej Księgi, która podczas Apelu Jasnogórskiego spoczywa na ołtarzu w Kaplicy Matki Bożej.

Radio nadaje swój całodobowy program na częstotliwości 100,6 MHz w promieniu około 100 km od Częstochowy. Można nas również słuchać za pomocą przekazu satelitarnego poprzez satelitę HotBird 6, oraz na platformie cyfrowej Canal+. Poprzez Internet Radio dostępne jest on–line pod adresem www.radiojasnagora.pl, a także w aplikacjach radiowych. Na stronie internetowej oraz w mediach społecznościowych publikowane są najświeższe informacje z Jasnej Góry, rozmowy z pielgrzymami i audycje tworzone na potrzeby programu.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję