Reklama

Wiadomości

Sztuka potrzebuje tlenu

O śledztwie genealogicznym i procesie twórczym, który przypomina pobyt w zakonie kontemplacyjnym, opowiada Włodek Pawlik – muzyk jazzowy, kompozytor, laureat nagrody Grammy; człowiek utalentowany, ale i ciężko pracujący na swój artystyczny dorobek i sukces

2019-10-29 12:48

Niedziela Ogólnopolska 44/2019, str. 50-51

[ TEMATY ]

muzyka

Frazer Harrison/Getty Images

Włodek Pawlik z nagrodą Grammy za album „Night In Calisia”

RAFAŁ WĘGLEWSKI: – Czy ciężka praca popłaca?

WŁODEK PAWLIK: – Mówiąc krótko: tak, popłaca, ale to nie wszystko, przynajmniej w mojej profesji. To połowa tego zagadnienia – drugą połowę stanowią predyspozycje, zdolności, niektórzy mówią: talent. Dobrze, jeżeli te dwie sfery się dopełniają. Wtedy mamy większą pewność, że to, co robimy, będzie miało znamiona naszego osobistego sukcesu czy też wartości wykraczającej ponad naszą osobistą sferę życia.

– Cały muzyczny świat zna Pana m.in. dzięki płycie „Night in Calisia”, która została nagrodzona Grammy. Do tego sukcesu przyczyniła się z kolei wcześniejsza płyta „Tykocin”...

– Tak, płyta pod tytułem „Jazz Suite Tykocin” najpierw ukazała się w Polsce w 2009 r. Została nagrana w Białymstoku z Filharmonią Podlaską, prowadzoną wówczas przez znakomitego dyrygenta Marcina Nałęcz-Niesiołowskiego, który zaproponował mi skomponowanie muzyki mającej opowiadać historię rodziny Breckerów. Należy podkreślić, że Brecker Brothers to nazwa jednej z najważniejszych grup jazz-rockowych, muzyki określanej w USA w latach 70. i 80. ub. wieku także mianem fusion. Została założona przez genialnych amerykańskich muzyków – braci Randy’ego i Michaela Breckerów. Był to okres niesamowitej popularności tego zespołu, który łączył elementy muzyki rockowej z muzyką jazzową, muzyką etno oraz nurtem muzyki elektronicznej. Ich płyty sprzedawały się wtedy bardzo dobrze w Stanach Zjednoczonych. Miałem przyjemność i szczęście współpracować z Randym Breckerem, trębaczem i kompozytorem tej grupy. W 1995 r. ukazała się nasza pierwsza płyta pt. „Turtles”. Od tego czasu jesteśmy zaprzyjaźnieni. We wspólnym dorobku mamy inne płyty, które ukazały się na rynku amerykańskim.
Płyta „Jazz Suite Tykocin” jest efektem zdarzeń, które nastąpiły w związku z chorobą młodszego brata Randy’ego – słynnego saksofonisty Michaela Breckera, u którego na początku lat dwutysięcznych zdiagnozowano nowotwór. Cały jazzowomuzyczny świat dowiedział się o problemach zdrowotnych muzyka. Jego rodzina wraz z Randym Breckerem wysłała do mnie prośbę, abyśmy pomogli w poszukiwaniach dawcy szpiku dla Michaela.

– Czuł Pan, że była to misja do spełnienia?

– W pewnym sensie tak, ale ja byłem jednym z wielu, którzy zdecydowali się pomóc.

– Czy na płycie jest zawarta muzycznie ta historia?

– Do pewnego stopnia tak, jednak nie jest ona jednoznacznie ukazana, bezpośrednio i wprost. Genezą jest jednak ta historia.

– Rozpoczął Pan poszukiwania i wykonał pracę genealogiczną...

– Okazało się, że Breckerowie, rodzina amerykańska, mają polskie pochodzenie i są potomkami rodziny Tykockich, a ich korzenie sięgają bardzo dalekiej przeszłości miasteczka Tykocin. Jednego z niewielu miast, w którym przez całe wieki żyły razem dwa narody, reprezentujące dwie kultury: Polacy i Żydzi.
Razem z moją żoną dotarłem do źródła wiedzy na temat pochodzenia tej rodziny. Odnaleźliśmy historyka zajmującego się tematyką tamtego regionu i jego mieszkańców. Miał on dużą wiedzę na ten temat i odszyfrował nazwisko z brzmienia angielskiego. Okazało się, że oryginalne nazwisko brzmiało: Tykoccy. Stąd się wzięła dalsza historia poszukiwania kodu genetycznego. Odnalazło się bardzo wiele osób z rodziny Breckerów, wielu ich krewnych w Polsce, Ameryce i Izraelu.

– Misją było uratowanie człowieka...

– Staraliśmy się, zrobiliśmy, co w naszej mocy. Niestety, przeszczep się nie udał, Michael zmarł. Nie ma go już wśród nas. Ta historia była dla mnie i dla rodziny Breckerów na tyle dramatyczna i intrygująca, że opowiedziałem ją w tamtym czasie Marcinowi Nałęcz-Niesiołowskiemu, dyrektorowi Filharmonii Podlaskiej w Białymstoku. Wysłuchał i zafascynowany, wiedząc, jakie znaczenie dla muzyki mają Breckerowie, powiedział: Włodek, napisz to w nutach, to jest niesamowite! Dał mi do dyspozycji orkiestrę i stworzył możliwości, abym mógł to skomponować. Jest to kilkuczęściowa suita, nawiązująca pośrednio do historii jazzmana, jednego z gigantów muzycznych, czyli Michaela Breckera i jego rodziny. Udało się związać to jego życie i cierpienie z przeszłością, która jak się okazuje, była przeszłością jego przodków na Podlasiu. Stąd się wzięła ta płyta... Gdy skomponowałem materiał, nagraliśmy go z orkiestrą i Randym Breckerem. Pracowaliśmy nad tym blisko dwa tygodnie. Odbyły się też dwa premierowe koncerty, jeden z nich był wyjątkowy, gdyż zagraliśmy go w Tykocinie, na dziedzińcu jednej z najstarszych synagog w Polsce. Płyta miała również swoją drugą odsłonę, gdyż rok po jej wydaniu w Polsce ukazała się w Stanach Zjednoczonych pod zmienionym tytułem „Nostalgic Journey: Tykocin Jazz Suite” (2009). Album zebrał bardzo dobre recenzje, był często prezentowany w rozgłośniach jazzowych. Był również nagradzany w rankingach najlepszych płyt tamtego roku i w mediach zajmujących się jazzem. Było to wielkie wyróżnienie, w rankingu Los Angeles Jazz Station otrzymałem za tę muzykę nagrodę kompozytora roku w USA.

– Wróćmy do Pańskich korzeni muzycznych. Jakimi artystami inspirował się Pan w młodości?

– Idoli było wielu, np. Chick Corea. Byłem pod wielkim wrażeniem jego płyt elektronicznych. Na pewno były to także grupa Mahavishnu Orchestra, czyli John McLaughlin, oczywiście Weather Report i wiele jazz-rockowych grup. Słuchałem też dużo jazzu akustycznego. Kwintet Milesa Davisa był dla mnie absolutnie rewelacyjny, chciałem taką muzykę poznać i w podobny sposób grać, bez wątpienia wielkie wrażenie robił też kwartet Johna Coltrane’a. Inspiracji było bardzo wiele, nie sposób wszystkich wymienić. Traktowałem jazz totalnie, nie selektywnie – ta muzyka mnie uwiodła. Od wczesnego dzieciństwa byłem zafascynowany amerykańską muzyką wywodzącą się z bluesa, który otworzył nam drzwi na różne kierunki, jak jazz, pop, rhythm and blues. Ameryka była zjawiskiem wyjątkowym, jeśli chodzi o muzykę w XX wieku. Było to bardzo intrygujące i fantastycznie przyjmowane przez ludzi. To nie była muzyka dla elit. Amerykańska muzyka była zaprzeczeniem europejskiej elitarności, muzycznych katedr pełnych patosu i sloganów, a jeśli chodzi o przekaz, nie była wyzbyta emocji. Jesteśmy dziećmi amerykańskiej muzyki i ona cały czas na nas oddziałuje. Czasami zapominamy, że początkiem były blues, gospel itd.

– Jak Pan tworzy? Jak przebiega proces twórczy?

– Różnie (śmiech). Jeżeli mówimy o komponowaniu, to jest to sfera dla mnie bardzo osobista i intymna. Jesteśmy w pokoju, w którym skomponowałem bardzo wiele rzeczy, to jest ten instrument, na którym często tworzę, na którym rozpoczynam przygodę i wędrówkę – od pierwszego dźwięku do ostatniego. Jest to praca bardzo odosobniona, wyciszona. To trochę tak jak w zakonie kontemplacyjnym. Gdy komponuję, wchodzę w świat niezbędnej sfery natchnienia, sfery twórczej, z tym, co chcę w muzyce osiągnąć. Są to jednak często procesy irracjonalne. Potrzebuję ciszy i spokoju. Jest mi to niezbędne do komponowania.

– Jaki jest Pański ulubiony święty?

– Święty Franciszek...

– Dlaczego?

– To był wielki człowiek, który poszedł do ludzi, zrzucił szaty jako syn kupca. Człowiek, który idzie do każdego – jestem ubogi w duchu, ale to nas łączy. Powinniśmy się ubogacać w duchu. Świętość wymaga świadectwa. Oby to świadectwo nie wymagało od nas ofiary na miarę św. Maksymiliana Kolbego, ale by była to ofiara jak św. Franciszka, z uśmiechem na twarzy. Przydałoby się, abyśmy się w Polsce bardziej szanowali – odrobina dystansu do siebie i wiary w to, że drugi człowiek jest Bożą istotą, a nie wrogiem.

– Co może Pan powiedzieć młodym artystom oraz osobom z kręgów sztuki, które często dopiero rozpoczynają swoją artystyczną przygodę?

– Sztuka potrzebuje tlenu i wolności. Wolności od ograniczeń, które uniemożliwiają pełną ekspresję. Pierwsze kroki mogą być nieudane. Może być tak, że ktoś jest magistrem sztuki, a nic z tego nie wynika. Artystą jest ten, kto nie do końca akceptuje racjonalną sferę rzeczywistości.

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Zabrzmiały na nowo

2020-01-14 10:46

Niedziela rzeszowska 3/2020, str. VI

[ TEMATY ]

muzyka

sanktuarium

Ropczyce

organy

muzyka organowa

Archiwum Autora

Organy w sanktuarium w Ropczycach

Milczały prawie 20 lat. Organy Sanktuarium Najświętszego Imienia Maryi w Ropczycach zabrzmiały na nowo 6 stycznia br. w święto Trzech Króli. Zaprezentowały się jako instrument koncertowy, świetnie sprawdzający się w solowych utworach muzyki polskiego renesansu, niemieckiego baroku oraz w odsłonie kameralnej.

Organy są jednym z wielu zabytków we wnętrzu XVI-wiecznego kościoła, oprócz figury Matki Bożej Królowej Rodzin, ambony i polichromii. Pochodzą z zakładu lwowskiego organmistrza Jana Śliwińskiego, a ich piszczałki datowane są na rok 1899. 

CZYTAJ DALEJ

"Szczęść Boże" czy... "Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus"?

Niedziela łowicka 6/2003

[ TEMATY ]

ksiądz

kapłan

Piotr Drzewiecki

Ostatnio jedna z kobiet zapytała mnie jakby z pewnym wyrzutem: "Proszę księdza, zauważam z niepokojem, że ostatnimi laty coraz modniejsze w ustach duchownych, kleryków, sióstr duchownych jest pozdrowienie: «Szczęść Boże» zamiast «Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus». Nawet ksiądz, który przyszedł do mnie po kolędzie, pozdrowił nas słowami «Szczęść Boże». To nie jest przywitanie chwalące Boga. Kiedyś w taki sposób pozdrawiano osoby pracujące: «Szczęść Boże w pracy» i wówczas padała odpowiedź: «Bóg zapłać». Dzisiaj kiedy słyszę «Szczęść Boże», od razu ciśnie mi się na usta pytanie: do czego, skoro nikt nie pracuje w tej chwili? Nie wiem, co o tym myśleć. Według mnie to nie jest w pełni chrześcijańskie pozdrowienie".
No cóż, wydaje się, że powyższa interpretacja pozdrowień chrześcijańskich jest uzasadniona. Ale chyba może za bardzo widać tutaj przyzwyczajenie do tego, co jest tradycją wyniesioną z dziecinnych lat z domu rodzinnego. Pamiętajmy jednak o jednym: to, co jest krótsze, a mam tu na myśli zwrot "Szczęść Boże", niekoniecznie musi być gorsze.
Owszem, pozdrowienie "Szczęść Boże" jest krótsze i z tego powodu częściej stosowane. Ale ono ma swoją głęboką treść, która nie tylko odnosi się do ciężkiej, fizycznej pracy. To w naszej tradycji związano to pozdrowienie z pracą. A przecież życzenie szczęścia jest związane z tak wieloma okolicznościami. Bo jest to ludzkie życzenie skierowane do Boga, stanowiące odpowiedź na całe bogactwo życia człowieka. I jest tu wyznanie wiary w Boga i Jego Opatrzność; wyznanie wiary, że to, co jest ludzkim życzeniem, spełnić może tylko Bóg. To szczęście ma pochodzić od Niego. Mamy tu więc skierowanie uwagi na Boga i naszą od Niego zależność. Zależność, w którą wpisana jest Boża życzliwość dla człowieka. Tak oto odsłania się nam głębia tego skromnego pozdrowienia "Szczęść Boże". Czyż to mało?
Poza tym życzyć szczęścia od Boga, to znaczy życzyć Bożego błogosławieństwa. A jak jest ono cenne, świadczy opisana w Księdze Rodzaju nocna walka patriarchy Jakuba z aniołem, której celem jest m.in. uzyskanie błogosławieństwa w imię Boga: "Nie puszczę cię, dopóki mi nie pobłogosławisz" (por. Rdz 32, 25-32). I tu znów odsłania się znaczenie naszego pozdrowienia "Szczęść Boże". Jest to prośba o udzielenie przez Boga błogosławieństwa, czyli prośba o uszczęśliwienie człowieka, a więc ogarnięcie go Bożą łaską. Z tym łączy się życzenie osiągnięcia szczęścia wiecznego, którego wszelkie szczęście doczesne jest zapowiedzią i obrazem.
Nie chciałbym jednak być źle zrozumiany. To, że piszę tak wiele o pozdrowieniu "Szczęść Boże", nie znaczy automatycznie, iż chcę przez to podważać pierwszeństwo pozdrowienia "Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus". Moją intencją jest jedynie odkrycie głębokiej wartości wypowiedzenia słów "Szczęść Boże" przy spotkaniu dwóch osób.
A na koniec pragnę przytoczyć - niejako w formie argumentu na poparcie moich rozważań - słowa Ojca Świętego Jana Pawła II, które wypowiedział 10 czerwca 1997 r. w czasie wizyty w Krośnie: "Niech z ust polskiego rolnika nie znika to piękne pozdrowienie «Szczęść Boże» i «Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus». Pozdrawiajcie się tymi słowami, przekazując w ten sposób najlepsze życzenia (bliźnim). W nich zawarta jest wasza chrześcijańska godność. Nie dopuście, aby ją wam odebrano".

CZYTAJ DALEJ

Wielka Brytania: upadło pięć klinik aborcyjnych

2020-01-20 16:58

[ TEMATY ]

aborcja

Wielka Brytania

AnyaLogic / Foter.com / CC BY

Zamknięto jeden z czołowych brytyjskich ośrodków aborcyjnych prowadzonych przez światowego giganta tego przemysłu – organizację Marie Stopes International. Klinika w Birmingham jeszcze dwa lata temu była czwartym co do wielkości tego typu centrum w Wielkiej Brytanii, z liczbą ponad 6 tysięcy aborcji dokonanych w samym 2018 roku. Upadła na skutek licznych doniesień o nieprawidłowościach w zakresie bezpieczeństwa zdrowia.

Środowiska pro-life informują o upadku dalszych czterech ośrodków Marie Stopes w hrabstwie West Midlands, chodzi o kliniki w Birmingham, Nuneaton, Sandwell i Wolverhampton. Straciły one dostęp do refundacji kosztów swojej działalności ze środków publicznych w ramach narodowego systemu służby zdrowia na rzecz konkurencyjnej organizacji aborcyjnej, która również prowadzi szereg klinik aborcyjnych w tym regionie.

Czołowa na Wyspach organizacja pro-life: Stowarzyszenie Obrony Dzieci Nienarodzonych przywołuje finansowy raport Marie Stopes International za ostatnie pięć lat, który podaje kwotę 44 milionów funtów wsparcia ze strony Departamentu Międzynarodowego Rozwoju, brytyjskiej rządowej agencji zajmującej się udzielaniem pomocy poza granicami kraju. Dzięki tej współpracy aborcyjny gigant odnotował rekordowy zysk w postaci blisko 297 milionów funtów.

Jak komentują sprawę organizacje pro-life, Marie Stopes International zamyka swoje ośrodki na skutek braku publicznego źródła refundacji, lecz jej dyrektor zarządzający Simon Cooke otrzymał w 2018 roku ponad 434 tysięcy funtów pensji.

Najstarsza brytyjska organizacja pro-life Stowarzyszenie Obrony Dzieci Nienarodzonych (SPUC) bije na alarm: Marie Stopes nie tylko prowadzi nielegalne ośrodki aborcyjne poza granicami kraju, ale promuje również kulturę taśmowego dostępu do aborcji non stop w Wielkiej Brytanii. Stowarzyszenie przywołuje ustalenia Care Quality Commission, instytucji oceniającej jakość usług opieki zdrowotnej, której raporty ujawniły katalog nadużyć w klinikach aborcyjnych prowadzonych przez Marie Stopes International. Nadużycia obejmowały m.in. wypłacanie premii dla personelu za promowanie aborcji i pozostawianie szczątków abortowanych dzieci w otwartych pojemnikach na śmieci.

Według danych Departamentu Zdrowia w 2018 roku w Wielkiej Brytanii przeprowadzono rekordową liczbę ponad 200 tysięcy aborcji.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję