Reklama

Kościół nad Odrą i Bałtykiem

Kaplica Wieczystej Adoracji w Goleniowie

Otwarcie i poświęcenie Kaplicy Wieczystej Adoracji było najważniejszym wydarzeniem uroczystości odpustowych w największej goleniowskiej parafii

Swoje patronalne święto parafia ta obchodziła 25 listopada w liturgiczne wspomnienie św. Katarzyny Aleksandryjskiej, która od wieków świątyni w centrum miasta patronuje.

Msza św. ku czci św. Katarzyny zgromadziła wielu wiernych z obu goleniowskich parafii. Ze sztandarem przybyła także delegacja kolejarzy, którym św. Katarzyna także patronuje. Eucharystii, na prośbę ks. prob. Krzysztofa Musiałka, przewodniczył bp Henryk Wejman, a sprawowało blisko 20 kapłanów: proboszczowie parafii dekanatu Goleniów z dziekanem ks. kan. Wacławem Nowakiem oraz księża chrystusowcy. Słowo pasterskie skierował do wiernych bp H. Wejman. W swoich rozważaniach Ksiądz Biskup skupił się głównie na życiu i męczeńskiej śmierci patronki parafii, stawiając ją za wzór wierności i zaufania Chrystusowi.

Reklama

– Wpatrując się w postawę św. Katarzyny, chciejmy podjąć pracę nad osobistą formacją własnego sumienia, abyśmy mogli oddziaływać na otaczającychnas ludzi – apelował. Uznając fakt otwarcia kaplicy Wieczystej Adoracji za wydarzenie historyczne, bp H. Wejman powiedział m.in.: – Bardzo się cieszę, że będziecie mogli przed Chrystusem obecnym w Najświętszym Sakramencie oddawać cześć Bogu, prosząc Go o wszelkie łaski i dziękować za dobrodziejstwa. Modlitwa jest najpotężniejszym orężem w przezwyciężaniu zła, które nas otacza i często dosięga. Dlatego dziękuję księdzu proboszczowi za inicjatywę utworzenia kaplicy, w której będziecie mogli codziennie uwielbiać Boga. Niech ta kaplica będzie zawsze pełna wiernych adorujących obecnego pośród nas Pana Jezusa, jak to czyniła św. Katarzyna z Aleksandrii – wasza patronka. Przez jej wstawiennictwo prośmy Chrystusa o odwagę wiary i umiejętność dawania świadectwa dzisiaj.

Po Eucharystii Najświętszy Sakrament przeniesiony został z tabernakulum do kaplicy w bocznej nawie kościoła i umieszczony w przeszklonej gablocie obok płaskorzeźby św. Jana Pawła II. Kaplicę poświęcił i modlitwę poprowadził w niej bp Henryk Wejman. Tego dnia wierni mogli adorować Chrystusa obecnego w Najświętszym Sakramencie do godz. 22, codziennie mogą to czynić w godz. 7-17.30.

Przy wyjściu na uczestników uroczystości odpustowych czekały medaliki z wizerunkiem św. Katarzyny, które wcześniej Ksiądz Biskup poświęcił, oraz pierniki „katarzynki”, a elementem zwieńczającym ten ważny dla parafii dzień był pokaz płonących „kół św. Katarzyny”.

2019-12-10 10:48

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

W Jędrzejowie jest kaplica adoracji

Powstała w obrębie klasztorno-kościelnych murów, a uroczystego przeniesienia Najświętszego Sakramentu dokonał bp Jan Piotrowski w asyście kapłanów i zakonników.

Wieczysta adoracja stawia nie tylko Jezusa Eucharystycznego w centrum, ale stanowi nawiązanie do wydarzeń właśnie tutaj, 8 wieków temu, gdy współbrat bł. Wincenty Kadłubek, zapalił wieczystą lampkę. Inspiratorem powstania tej kaplicy był bp Jan Piotrowski, który – jak mówiono podczas uroczystości – bardzo cystersów w tym kierunku motywował.

Bp Piotrowski przewodniczył uroczystej Sumie w kościele klasztornym i wygłosił homilię, przypominając znaczenie Eucharystii w życiu Kościoła i wiernych, dziękując „Bogu w Trójcy Jedynemu za dar jego pokornej obecności w Najświętszym Sakramencie”, podkreślając „tajemnicę Eucharystii”.

– Eucharystia jest darem najczystszej miłości Boga Ojca, który dał swojego Syna, abyśmy mieli życie i mieli je w obfitości – mówił biskup. Zachęcając, szczególnie w czasie wielkopostnym, do oddawania czci Jezusowi w nowo poświęconej kaplicy, zalecał: – Patrzmy z tęsknotą na Jezusa obecnego w Najświętszym Sakramencie, trwajmy przy Nim, jak płomienie lampki wieczystej, którą właśnie tu przed ośmioma wiekami zapalił bł. Wincenty Kadłubek.

Eucharystię biskup kielecki określił jako „centrum życia Kościoła, który zawsze odradza się na nowo”, jak „to wszystko, co jest potrzebne do naszego godnego życia”.

Po zakończeniu Mszy św. bp Piotrowski w asyście księży i zakonników przeniósł uroczyście Najświętszy Sakrament, a maleńka kaplica, zaadoptowana z kościelnego sklepiku, wypełniła się tłumem wiernych.

Opat o. Rafał Ścibiorowski dziękował biskupowi kieleckiemu za „towarzyszenie w tej inicjatywie i stymulowanie do działania”, a bp. Piotrowski – wspólnocie monastycznej „za cenną inicjatywę w Roku Eucharystii”.

Kaplica adoracji Najświętszego Sakramentu w archiopactwie cystersów to pierwsze tego typu miejsce w mieście, w którym Najświętszy Sakrament będzie wystawiony na stałe.

Pomieszczenie zostało wyremontowane i wyposażone dzięki finansowemu wsparciu mieszkańców. W kaplicy zbudowano prosty ołtarz stylizowany w duchu architektury romańskiej wykonany z kamienia pińczowskiego, jako nawiązanie do budulca kościoła i klasztoru. Nad mensą ołtarzową znajduje się obraz „Jezu, ufam Tobie”, który namalował Janusz Antczak, uznawany za jednego z najwybitniejszych w Polsce malarzy obrazów Bożego Miłosierdzia. Ułożona została nowa posadzka, wstawiono kilka nowych dębowych ław oraz witraż z wizerunkiem baranka apokaliptycznego. Mosiężne tabernakulum wykonał kowal Zenon Śmietański ze „Starej Kuźni” w Jędrzejowie.

– To bardzo potrzebne miejsce, i mieszkańcom Jędrzejowa i pielgrzymom – mówi pan Józef. Inni nazywają kaplicę „spełnieniem marzeniem”, „mieszkaniem dla Pana”, podkreślają, że jest piękna i „dobra na chwilę modlitwy”.

CZYTAJ DALEJ

Wszystko było inne niż się spodziewałam. Renata Czerwicka o kulisach autobiografii ks. Pawlukiewicza

2020-09-24 07:22

[ TEMATY ]

ks. Piotr Pawlukiewicz

Renata Czerwicka /RTCK

Czwartek 24 września 2020 r. to data wyjątkowa. To właśnie dziś swoją premierę ma, stworzona tuż przed śmiercią ks. Piotra Pawlukiewicza - jedyna na świecie - autobiografia tego wielkiego kaznodziei pt. "Z braku rodzi się lepsze". Książka ma formę rozmowy. O historii, wierze, tajemnicach i nieznanych faktach z ks. Piotrem rozmawiała Renata Czerwicka, redaktor naczelna Wydawnictwa RTCK. W specjalnym wywiadzie dla „Niedzieli” p. Renata zdradza kulisy postawania wyczekiwanej autobiografii.

Damian Krawczykowski: Jak zaznacza Pani na początku książki – kilka lat musiało minąć, aby ks. Pawlukiewicz zgodził się na tę autobiograficzną rozmowę.. Co nareszcie przekonało ks. Piotra aby się przed Panią otworzyć?

Renata Czerwicka: Nie znam tego jednego konkretnego powodu i już się nie dowiem. Myślę, że ten temat pracował w księdzu Piotrze od dłuższego czasu. Może pogarszający się stan zdrowia dawał mu znaki, że warto w końcu się zdecydować… bo nie wiadomo, jak będzie? Na pewno duży wpływ miała płyta Krzyśka Antkowiaka z tekstami ks. Piotra, która miała wyjść razem z książką, a ksiądz Piotr bardzo czekał na tę płytę. A może uznał, że nie wytrzyma już dłużej moich namów i uległ (uśmiech) Znamy się od kilku lat i naprawdę się lubiliśmy.

Czy „wywiad-strumyk” jak nazwał Waszą książkę sam ks. Pawlukiewicz układał się wg Pani planu? Odpowiedzi, których udzielił ks. Piotr, były takie jakich Pani oczekiwała?

Wszystko podczas tego wywiadu było inne niż się spodziewałam. Wszystko. Ksiądz Piotr po pierwsze był w trudnej sytuacji zdrowotnej, poruszał się na wózku, wiele czynności sprawiało mu ból, co w oczywisty sposób odbiło się na rozmowie, podczas której musieliśmy robić liczne przerwy. Nie dało się też rozmawiać długo, rozłożyliśmy nasz wywiad na 5 dni. Rozmowa jednak ewoluowała i to widać w książce, że dość zachowawcze odpowiedzi na początku później stają się o wiele bardziej otwarte, dotykamy głębszych spraw, o których ks. Piotr mówi więcej. Bardzo mnie te pięć dni rozmów zaskoczyło swoją nieoczywistością, notatki przygotowywane przez kilka tygodni okazały się prawie bezużyteczne. To było spotkanie z człowiekiem, takim prawdziwym z krwi i kości, takim z wadami i zaletami, silnym i słabym... I z pewnością ta rozmowa zaskoczy czytelnika, który zna ks. Piotra głównie jako legendę i wspaniałego kaznodzieję.

Czuła Pani, że przy pracach nad książką ks. Piotr uchyla rąbka tajemnicy swojego życia? Z książki możemy dowiedzieć się dotąd nieznanych faktów o „legendzie polskiego kaznodziejstwa”?

„Uchyla” rąbka tajemnicy to dobre określenie, bo tylko czasami, jakby niechcący mówił więcej, niż tylko trochę. To nie przypadek, że ks. Piotr nie wypowiadał się wcześniej o sobie. Na początku rozmowy widać było, że to jest dla niego trudne i że nie jest do tego przyzwyczajony. Każdego dnia pytał mnie, czy to na pewno dobry pomysł, aby robić ten wywiad. Zastanawiał się, czy ludzi chcą go poznać takiego, jakim naprawdę jest, zamiast żyć jego legendą…Na końcu jednak przyznał, że był to dla niego rodzaj terapii, coś, co bardzo dużo mu dało.

Prawda jest taka, że najwięcej o księdzu Piotrze dowiemy się z książki „Z braku rodzi się lepsze…” czytając między wierszami, czytając sercem, z dużą wrażliwością. On był niezwykle wrażliwym i głębokim człowiekiem, choć z drugiej strony, tak bardzo zwyczajnym.

Co Panią najbardziej zaskoczyło w tym wywiadzie? Jakiś szczególny fragment, historia?

Wiedziałam, że muzyka jest dla niego ważna, ale nie wiedziałam, że aż tak. Duża część naszych rozmów łączyła się ze wspólnym słuchaniem jego ulubionych piosenek. Kiedy włączałam piosenki SBB albo Grechuty, całkiem się zmieniał. Dosłownie, fizycznie. Twarz mu promieniała, prostował się na kanapie, uśmiechał. Kiedy słuchał muzyki, zatapiał się w nią, jednoczył wręcz. Coś niezwykłego. Chyba nigdy nie spotkałam kogoś, kto tak przeżywałby muzykę… Jak o tym myślę teraz, to chyba jednak wizja powstania płyty muzycznej z jego tekstami była dla niego dużą motywacją do tego wywiadu. Nie zdążył posłuchać całej płyty Krzyśka „Zostanie mi muzyka…”, ale na pewno bardzo by się nią cieszył. Na pewno. Marzył, aby ktoś zrobił taką płytę. Sądzę, że bardzo warto sięgnąć po jego biografię właśnie razem z tą płytą, bo w jego tekstach i kompozycjach Krzyśka Antkowiaka można odnaleźć jeszcze więcej księdza Piotra.

A jaki był Ksiądz Piotr podczas tworzenia tej książki? Wiemy, że było to na niedługo przed śmiercią. Czy znane mu poczucie humoru nadal mu towarzyszyło? Widać było że jego wiara wraz z rozwojem choroby się zmienia? Pogłębia, pogarsza?

I znów nie mogę odpowiedzieć w prosty sposób. Myślę, że dla samego księdza Piotra jego stan ducha był zagadką i wyzwaniem. Relacja z Chrystusem i to jak ją przeżywał była dynamiczna, zmieniała się, tak o tym mówił, choć nie dosłownie. Jak sam przyznał, Parkinson nie przymnożył mu wiary, ale powiększył pole do przemyśleń. To co mnie zaskoczyło, to że ani razu nie próbował Boga nazwać prosto, opisać jednym zdaniem i zamknąć w krótkiej definicji. Uderzało to, jak bardzo zachwycał się Jego majestatem. W jednym miejscu powiedział:

„Teraz szykuję sprytny manewr. Jak już wrócę na ambonę, mam ochotę powiedzieć: Ludzie, Pan Bóg jest tak inny, tak fanta­stycznie przerastający nasze pojmowanie, że… nie ma o czym gadać. Co tu gadać…? Nie możemy ogarnąć rozumem ko­mórek nowotworowych, a Boga chcemy zrozumieć?!”

Poczucie humoru, z którym ksiądz Piotr jest tak bardzo kojarzony oczywiście się nie zmieniło, ale tym razem znacznie więcej było wzruszeń, poważnych min i wspólnego milczenia, niż śmiechu.

Moją rolą w tym wywiadzie, oprócz zadawania pytań i rozmowy w dużej mierze było także uszanowanie granic księdza Piotra. Tego o czym chciał mówić i o czym nie chciał. Wiele wątków nie dokończyliśmy, niektóre przerwaliśmy... Kiedy odszedł, nie wiedziałam, jak ogarnąć temat nad tekstem. Ale wyszło naturalnie… Co niedopowiedziane, zostało niedopowiedziane. I to dobrze, bo człowiek nie jest prostym zbiorem pytań i odpowiedzi, ale najbardziej skomplikowanym stworzeniem na ziemi. I zawsze jest i pozostaje jakąś tajemnicą… Ja osobiście czułam, że podczas tej rozmowy miejscami obcowałam z pewną mistyką, czymś, co mnie przerastało. Nigdy tej rozmowy nie zapomnę… Nigdy.

Na koniec krótko: Ks. Piotr Pawlukiewicz jest dla mnie….

Tajemnicą… Inspiracją.

Dziś tytuł książki „Z braku rodzi się lepsze…” nabiera zupełnie nowego wymiaru. W książce widać, że wszystko co najlepsze w życiu ks. Piotra, rodziło się z jakiejś słabości, jakiegoś braku… Dziś brak księdza Piotra. Co lepszego się tego urodzi?... Bardzo jestem ciekawa. A że tak będzie – nie mam wątpliwości.

_____________________________________________________

Ks. Pawlukiewicz /fragmenty z autobiografii:

Czy jest coś, co chciałby Ksiądz powiedzieć teraz ludziom, którzy będą czytać tę książkę?

(Zamyśla się..)

Chciałbym powiedzieć: Trzymajcie się swoich księży w para­fiach. Trzymajcie się tradycyjnego duszpasterstwa i uważajcie na takich księży, jak Pawlukiewicz. Bo tu łatwo o chęć błysku i popisu.

______________________

Przede wszystkim trzeba kochać. Kocham człowieka, jeśli za­leży mi na tym, żeby on poszedł do Nieba. Myślę sobie, że przed każdymi rekolekcjami ksiądz powinienem usiąść i skon­centrować się, czy chce, żeby te zakonnice czy ci księża, czy ci świeccy poszli do Nieba. Czy zależy mu na nich, czy na tym, żeby zabłysnąć.

Zachwycić ludzi można dość łatwo. Można skleić z Ewangelii jakiś tekścik całkiem tęgi intelektualnie, ale czy ja chcę, żeby ci moi słuchacze poszli do Nieba?

Ktoś przyjeżdża z głoszenia rekolekcji i mówi: „Ale miałem rekolekcje! Tysiące ludzi przychodziło”. Ale czy ty, brachu, chciałeś, żeby oni poszli do Nieba, czy tylko chciałeś ich przekonać o nieomylności Kościoła albo potrzebie głębokiej modlitwy? No właśnie. Nie szarżuj. Nie szarżuj, bo możesz zagubić główny cel nauczania, jakim jest doprowadzenie ludzi do bram Nieba.

_______________________________

Więcej o książce: Zobacz

RTCK

CZYTAJ DALEJ

Film o Orzechu nagrodzony!

2020-09-27 23:17

mat. pras

Dobre wieści płyną do nas z Gdyni, gdzie zakończył się Filmowy Festiwal "Niepokorni Niezłomni Wyklęci". Złoty Opornik dla najlepszego polskiego filmu dokumentalnego zdobył film "Orzech - zawsze chciałem być wśród ludzi" w reż. Magdaleny Piejko i Damiana Żurawskiego.

Film, w reżyserii Magdaleny Piejko i Damiana Żurawskiego, opowiada o życiu i działalności ks. Stanisława Orzechowskiego, wieloletniego duszpasterza akademickiego, kapelana wrocławskiej “Solidarności”, głównego przewodnika Pieszej Pielgrzymki Wrocławskiej. 

Więcej informacji wkrótce. 

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję