Reklama

Kościół

Jan Paweł II – doktor Kościoła i patron Europy

Na 100 dni przed 100. rocznicą urodzin św. Jana Pawła II przewodniczący KEP abp Stanisław Gądecki zwrócił się do konferencji biskupów z całego świata o wsparcie inicjatywy ogłoszenia św. Jana Pawła II doktorem Kościoła.

Metropolita poznański poprosił ponadto Kościoły na wszystkich kontynentach o poparcie starań, by papież Polak został współpatronem Europy.

Głos przewodniczącego KEP postanowili wesprzeć również kapłani, zbierając w internecie, za pośrednictwem KAI, podpisy. Pomysł zainicjowany przez ks. inf. Ireneusza Skubisia, założyciela i moderatora Ruchu „Europa Christi”, nabiera rozpędu. Realnie patrząc, spełnienie tego marzenia wielu środowisk byłoby bardziej prawdopodobne, gdyby polscy katolicy, z koniecznym udziałem najbardziej zaangażowanego laikatu zrzeszonego w stowarzyszeniach i ruchach katolickich, masowo poparli tę inicjatywę. Daliby w ten sposób świadectwo trwałej pamięci o tym, ile św. Janowi Pawłowi II zawdzięczają, ile z niego jest w nas. A przecież jest wiele, bardzo wiele. Niestety – tu łyżka dziegciu – wsparcie jest nieco niemrawe. Trudno bowiem uznać za sukces 20 czy 30 tys. podpisów zebranych wśród świeckich czy 1,3 tys. zebranych w ciągu tygodnia w internecie, czyli bez wysiłku, wśród ponad 20 tys. księży (ekai.pl/formularz-jp2-doktorem-kosciola/ ). Zapewne głównym powodem jest to, że informacja, przy codziennym zalewie innych, które tworzą swoisty informacyjny zgiełk, nie dotarła do wszystkich, ale... No właśnie, pozostaje „ale”. Przecież Polacy i Polska, mówiąc najogólniej: my, ale i nasi następcy, jesteśmy i pozostaniemy wielkimi dłużnikami Karola Wojtyły.

Skarb

Pierwszy raz byłem we Włoszech 5 lat po upadku muru berlińskiego. Swoją starą ładą pojechałem na krótką wycieczkę do Padwy i Wenecji. W drodze powrotnej, gdy zjeżdżałem z płatnej autostrady, pomyłkowo wjechałem do bramki, w której płaciło się – w Polsce wtedy praktycznie nieznanymi – kartami płatniczymi. Gdy się zorientowałem, było już za późno. Za mną ustawiła się kolejka samochodów i nie mogłem naprawić pomyłki, tzn. ruszyć się w przód czy w tył. Na szczęście jeden z pracowników, widząc, że coś się dzieje, zapytał: Nazionalita? Odpowiedziałem: Polacco. Ten, we włoskim emocjonalnym stylu, którego przez te dni trochę się nauczyłem, zakrzyknął: Papa Giovanni! Lech Walesa!, i otworzył bramkę. Tak polski papież wybawił mnie z kłopotu i zapewnił mi darmowy przejazd. Przytaczam to błahe w istocie wspomnienie, bo ono dobrze obrazuje, że Jan Paweł II przez wszystkie lata swojego pontyfikatu był najbardziej znaną polską marką i naszym największym, nie boję się powiedzieć: narodowym aktywem. Przypomniało mi się to wydarzenie, gdy niedawno na łamach Niedzieli czytałem zapis nieznanej rozmowy św. Jana Pawła II z częścią polskich biskupów na Jasnej Górze 5 czerwca 1979 r. Papież powiedział tam m.in.: „Pamiętajcie, że Kościół polski ma pozycję światową, czy chce, czy nie chce. Fakt, że papieża wybrali z Polski, jest tylko dowodem na to”. Kościół w Polsce miał wówczas pozycję światową przede wszystkim z tej racji, że taką pozycję mieli sługa Boży kard. Stefan Wyszyński i św. Jan Paweł II. To były najcenniejsze polskie identyfikatory na całym świecie. Prawdziwe narodowe firmy. Globalni – powiedzielibyśmy dziś – championi, których dziś nie mamy.

Reklama

Dla Kościoła, dla Polski i dla prawdy

Warto uświadomić to sobie na nowo dziś, gdy jako naród przeżywamy co rusz trudne chwile. Myślę o ohydnych próbach „wrobienia” nas w odpowiedzialność za zbrodnie hitlerowskich Niemiec, w tym uczynienia współsprawcami Holokaustu niemal na równi z Niemcami. Obok tego pojawiają się również coraz śmielsze próby, także na naszym podwórku, deprecjonowania autorytetu św. Jana Pawła II. Taki jest kontekst tej bardzo ważnej inicjatywy, której efektem było złożenie w październiku ub.r. formalnej prośby do papieża Franciszka o ogłoszenie św. Jana Pawła II doktorem Kościoła i współpatronem Europy. Nie jest to kwestia li tylko narodowej dumy lub – jak skomentuje niechętny – próżnej, trącącej nacjonalizmem narodowej pychy. Nie, nie w tym rzecz! „Oddajcie Bogu, co boskie, a cesarzowi, co cesarskie” – mówi Ewangelia (por. Mt 22, 21). Świętemu Janowi Pawłowi II to się po prostu należy, zasłużył na to. W czasach zawirowań i podziałów jest to potrzebne samemu Kościołowi, a dodatkowo to bitwa o prawdę, szczególnie ważną w czasach rozpychania się różnych półprawd i robienia kariery przez postprawdy.

Jan Paweł II przez wszystkie lata swojego pontyfikatu był najbardziej znaną polską marką i naszym największym narodowym aktywem.

Święty, popularny, znaczący

Kim jest doktor Kościoła? Praktyka nadawania tego tytułu rodziła się w Kościele z wolna. Początkowo określano tak ludzi, którzy odcisnęli na nauczaniu czy praktyce kościelnej wyjątkowy znak. Później – z racji tego, że w pewnych okresach, najczęściej na zakrętach czasu, czyli na jego przełomach, pojawiały się w Kościele osoby, które czy to swoim nauczaniem, czy działaniem, stając się powolnym narzędziem w ręku Boga, przymnażały Kościołowi dobra. Uregulowano wówczas tę praktykę, a władzę nadawania tytułu doktora Kościoła przyznano papieżowi. Skrystalizowane kryteria, które musi spełnić kandydat, są trzy. Po pierwsze – musi być ogłoszony świętym. Po drugie – powinien być popularny. Po trzecie – musi coś ważnego wnieść do Kościoła. W przypadku św. Jana Pawła II, szczególnie dla jego pokolenia, to wszystko wydaje się oczywiste. Świętym jest ogłoszony, popularność jego kultu ma wymiar globalny, a w przypadku trzeciego kryterium – jego wkład w dzieło ewangelizacji jest niepodważalny pod względem zarówno zmian, których był motorem, jak i obszerności, głębi, nowości i świeżości nauczania.

Rodzina, Miłosierdzie, Europa

Gdy omawia się zagadnienie rodziny, wskazuje się na pierwszym miejscu na papieskie nauczanie nt. małżeństwa i rodziny, w tym szczególnie teologię ciała. Jan Paweł II był bez wątpienia papieżem rodziny. Skrupulatni obliczyli, że za czasu pontyfikatu spod jego ręki wyszło ok. 80 tys. stron zapisanego tekstu. 38 tys. dotyczyło małżeństwa i rodziny. Inni, szczególnie środowiska katolickie za granicą, najcenniejszy wkład polskiego papieża w pobożność widzą w kulcie Bożego Miłosierdzia, którego Jan Paweł II, niemal na równi ze św. Siostrą Faustyną, był apostołem. Wreszcie – a jest to uzasadnienie nadania mu tytułu współpatrona Europy – przyczynił się do zakończenia zimnej wojny i zjednoczenia całej Europy, żeby mogła oddychać pełną piersią, obydwoma płucami.

Reklama

Znaczenie św. Jana Pawła II

To zrozumienie wielkości Jana Pawła II i pragnienie, aby „nadal z nami był”, wyraziło się już podczas jego pogrzebu, którego jednym z najbardziej pamiętanych obrazów był transparent z Placu św. Piotra z napisem: Santo subito. Można to dostrzec również w nazywaniu papieża przez niektórych polityków i komentatorów wielkim, na równi z papieżami: Leonem, Grzegorzem i najmniej znanym spośród wielkich – Mikołajem. Tego tytułu nie przyznano nikomu od tysiąclecia. Jestem pewien, że św. Jan Paweł II na niego zasłużył. Może aby zostało to dostrzeżone, potrzeba jeszcze trochę oddalenia, perspektywy, porównawczego tła. Jego wyjątkowe znaczenie zarówno dla Kościoła – w sensie duchowym, jak i dla Europy – w sensie politycznym widać jak na dłoni już dziś. Tutaj pomylić się nie sposób.

2020-02-18 10:26

Ocena: +3 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Papież modlił się za pomagających rozwiązać problem ubóstwa i głodu wywołanego koronawirusem

2020-04-03 10:04

[ TEMATY ]

papież

papież Franciszek

yt.com/vaticannews

O osobach dotkniętych skutkami pandemii COVID-19 oraz tych, które myślą już o rozwiązywaniu problemów, z jakim będzie się trzeba zmierzyć w przyszłości pamiętał Franciszek podczas porannej Eucharystii w Domu Świętej Marty. Transmitowały ją media watykańskie. W homilii Ojciec Święty nawiązał do tradycyjnego wspomnienia Matki Bożej Bolesnej w piątek przed Niedzielą Palmową i zachęcił do dziękczynienia za to, że zgodziła się być Matką.

W wprowadzeniu do liturgii papież zachęcił do modlitwy za osoby pomagające zmagać się z następstwami pandemii koronawirusa:

„Są ludzie, którzy już teraz zaczynają myśleć o tym co nastąpi po przezwyciężeniu pandemii. O wszystkich problemach, które nadejdą: problemach ubóstwa, bezrobocia, głodu... Módlmy się za wszystkich ludzi, którzy pomagają dzisiaj, ale także myślą o jutrze, aby pomóc nam wszystkim” – powiedział Franciszek.

W swojej homilii Ojciec Święty nawiązał do tradycyjnego wspomnienia Matki Bożej Bolesnej w piątek poprzedzający Niedzielę Palmową.

Papież przypomniał, że według tradycji siedem boleści Matki Bożej to: proroctwo Symeona, które mówi o mieczu, który przeniknie serce Maryi; ucieczka do Egiptu, aby uratować życie swego Syna; trzy dni udręki, kiedy chłopiec pozostał w świątyni; spotykanie Jezusa w drodze na Kalwarię; śmierć Jezusa na krzyżu; zdjęcie Jezusa z krzyża, martwego, którego Maryja bierze w swe ramiona; oraz złożenie Jezusa do grobu. Zaznaczył, że w ten sposób pobożność chrześcijańska podąża drogą Matki Bożej, która towarzyszyła Jezusowi. Franciszek wyznał, że późnym wieczorem, kiedy odmawia modlitwę „Anioł Pański” rozważa także siedem boleści, pamiętając, że Matka Kościoła z wielkim bólem zrodziła nas wszystkich.

Ojciec Święty podkreślił, że Matka Boża nigdy nie prosiła o nic dla siebie, a jedynie zgodziła się, aby być Matką. Towarzyszyła Jezusowi jako uczennica, szła za Jezusem i łączyła się z upokorzeniem Syna. Nie chciała żadnych tytułów dla siebie, będąc jedynie Matką, także na modlitwie z apostołami.

„Matka Boża nie chciała odebrać Jezusowi żadnego tytułu; otrzymała dar bycia Jego Matką i obowiązek towarzyszenia nam jako Matka, bycia naszą Matką. Nie prosiła dla siebie, by była quasi-odkupicielką lub współodkupicielką: nie. Odkupiciel jest jeden jedyny i tego tytułu się nie podwaja. Tylko uczennica i matka. I tak, musimy o niej myśleć jako matce, musimy jej szukać, musimy się do niej modlić. Ona jest matką. W Kościele Matką. W macierzyństwie Matki Bożej widzimy macierzyństwo Kościoła, który przyjmuje wszystkich, dobrych i złych: wszystkich” – powiedział papież.

Franciszek zachęcił do rozważenia boleści Maryi. „Jest Ona naszą matką. Jak je dobrze znosiła, z siłą, z płaczem: to nie był płacz udawany, to było właśnie jej serce wyniszczone cierpieniem. Warto, byśmy się chwilę zastanowili i powiedzieli Matce Bożej: «Dziękuję, że zgodziłaś się być Matką, gdy powiedział ci to Anioł, i dziękuję, że zgodziłaś się być Matką, gdy powiedział ci to Jezus»” – stwierdził Ojciec Święty.

Na zakończenie Mszy św. miała miejsce adoracja Najświętszego Sakramentu oraz błogosławieństwo eucharystyczne, a papież zachęcił wiernych śledzących liturgię za pośrednictwem mediów do Komunii św. duchowej.

CZYTAJ DALEJ

Jak przeżywać Wielki Tydzień

Niedziela wrocławska 13/2010

[ TEMATY ]

Wielki Tydzień

Bożena Sztajner/Niedziela

Przed nami wyjątkowy czas - Wielki Tydzień. Głębokie przeżycie i zrozumienie Wielkiego Tygodnia pozwala odkryć sens życia, odzyskać nadzieję i wiarę. Same Święta Wielkanocne, bez prawdziwego przeżycia poprzedzających je dni, nie staną się dla nas czasem przejścia ze śmierci do życia, nie zrozumiemy wielkiej Miłości Boga do każdego z nas. Wiele rodzin polskich przeżywa Święta Wielkanocne, zubożając ich treść. W Wielkim Tygodniu robi się porządki i zakupy - jest to jeden z koszmarniejszych i najbardziej zaganianych tygodni w roku, często brak czasu i sił nawet na pójście do kościoła w Wielki Czwartek i w Wielki Piątek. Nie pozwólmy, by tak stało się w naszych rodzinach.

Niedziela Palmowa

Wielki Tydzień otwiera Niedziela Palmowa. Nazwa tego dnia pochodzi od wprowadzonego w XI w. zwyczaju święcenia palm - liturgia bowiem wspomina uroczysty wjazd Jezusa do Jerozolimy, bezpośrednio poprzedzający Jego Mękę i Śmierć na Krzyżu. Witające go tłumy rzucały na drogę płaszcze oraz gałązki, wołając: „Hosanna Synowi Dawidowemu”.
Palmy w Polsce zastępują często gałązki wierzbowe z baziami. Po ich poświęceniu zatyka się je za krzyże i obrazy, by strzegły domu od nieszczęść i zapewniały błogosławieństwo Boże. Jak wspomina pani Krystyna Kolbuszowska z Trzebnicy, tradycje Niedziel Palmowej są bardzo bogate: - Pamiętam, jak uroczyście przeżywano Niedzielę Palmową na Kresach. Tato, po porannej Mszy św. i po poświęceniu przygotowanych przez nas palm, szedł na pola i wtykał gałązki w ziemię, by Pan Bóg strzegł zasiewów i plonów przed gradem, suszą i nadmiernym deszczem. Mama zatykała je też za wszystkie święte obrazy w domu, by zapewniały błogosławieństwo Boże. Potem był uroczysty obiad i wspólne czytanie Pisma Świętego. Rodzice tłumaczyli mnie i mojemu rodzeństwu, że zaczął się najważniejszy tydzień w roku, że przed nami wielkie święta. Wielka szkoda, że dziś te tradycje zanikają, chociaż wiem, że na Dolnym Śląsku są jeszcze rodziny, szczególnie te z kresowymi korzeniami, które starają się je kultywować.

Wielki Poniedziałek

Poniedziałek, wtorek i środa Wielkiego Tygodnia są dniami szczególnie poświęconymi sakramentowi pojednania - nie wyróżniają się niczym, jeśli chodzi o liturgię. Warto więc, jeżeli ktoś nie zrobił tego do tej pory, udać się wtedy do konfesjonału, by oczyścić serce. - Nie zostawiajmy spowiedzi na ostatnią chwilę - przekonuje ks. inf. Adam Drwięga, proboszcz wrocławskiej katedry. - Jak najwcześniej skorzystajmy z sakramentu pokuty w naszych parafiach. Kiedy wierni spowiadają się w czasie Triduum Paschalnego, nie mają szans na głębokie przeżycie tych wyjątkowych liturgii. Stoją w długich kolejkach, nie skupiają się na celebracji, nie wchodzą w ten szczególny czas. A naprawdę inaczej się przeżywa Święta, kiedy Chrystus Zmartwychwstały jest w nas.

Wielki Wtorek

Dla niektórych Wielki Wtorek niczym nie różni się od pozostałych dni w roku, ale są osoby, takie jak psycholog Elżbieta Łozińska, dla których to czas wyjątkowy: - Jak sama nazwa wskazuje Wielki Tydzień obejmuje siedem dni, nie tylko Triduum Paschalne. Dlatego u nas Święta rozpoczynają się od początku tygodnia. Skupiamy się na modlitwie, na rozmowach, dobrej lekturze. To dla czas przygotowania, nie tylko domu, stołu, potraw, ale przede wszystkim czas przygotowania naszych serc na przyjście Chrystusa. Staramy się wyciszać, nie słuchać radia czy innych mediów, dzieciom opowiadamy o Triduum Paschalnym, o Wielkanocy. Przygotowujemy dla nich specjalną lekturę - w tym roku będzie nam w Wielkim Tygodniu towarzyszyć książka „Na koniec świata”, opowiadająca prawdziwą historię Antka, który miał zaledwie sześć lat, kiedy zmarł na chorobę nowotworową. Antek odszedł w trakcie Oktawy Wielkanocnej. Towarzyszył Jezusowi w Jego cierpieniu i śmieci, wziął udział również w Jego Zmartwychwstaniu.

Wielka Środa

Warto tak rozłożyć swoje obowiązki, by w Wielką Środę nie zajmować się już porządkami i nie biegać po sklepach, ale przygotowywać się do głębokiego wejścia w Triduum Paschalne. Dla Barbary Nonckiewicz, mamy siódemki dzieci, Wielka Środa to czas skupienia i wyciszenia: - Zawsze tak rozplanowywałam obowiązki, by na Wielką Środę zostały już tylko niezbędne rzeczy do zrobienia. W ten dzień całą rodziną staramy się pościć i wyciszać przed wielką tajemnicą Triduum Paschalnego. To dobry czas, by wytłumaczyć dzieciom znaczenie następnych dni, by przygotować je do udziału w obchodach świątecznych. Wielka Środa to taki ostatni dzwonek wzywający do skupienia się na tym, co naprawdę ważne.

Wielki Czwartek

Zupełnie inaczej przeżywa się Poranek Wielkanocny, gdy poprzedziło go uczestnictwo w liturgii Triduum Paschalnego. To dla chrześcijanina najważniejsze dni w roku. W Wielki Czwartek obchodzimy święto kapłanów, ponieważ w tym dniu w czasie Ostatniej Wieczerzy został ustanowiony sakrament kapłaństwa oraz sakrament Eucharystii. Warto te wszystkie ważne rzeczy wyjaśniać naszym dzieciom: - Przed pójściem na wieczorną Mszę św. rozmawiamy z naszym pięcioletnim synkiem Jasiem i opowiadamy, że ksiądz będzie ubrany na biało, ponieważ jest to dzień ustanowienia Najświętszego Sakramentu oraz sakramentu kapłaństwa - mówi Katarzyna Stasiak z Oleśnicy. - Razem z mężem staramy się mu wyjaśnić, co stało się w Wieczerniku w czasie Ostatniej Wieczerzy i że to na tę pamiątkę odprawia się dziś w kościele Mszę św. Zostajemy również przez chwilę przy ołtarzu adoracji, by Jasiu mógł z bliska zobaczyć Pana Jezusa w Najświętszym Sakramencie. To dla nas i dla naszego synka wieczór w kościele pełen wrażeń i głębokich przeżyć.

Wielki Piątek

Dzień Męki i Śmierci Chrystusa. Niech w tym dniu będzie w naszym domu cisza pozwalająca przeżyć Misterium Męki i Śmierci Jezusa. O godzinie 15.00, godzinie śmierci Pana Jezusa, uklęknijmy z rodziną, by się wspólnie pomodlić - może to właśnie będzie najodpowiedniejszy moment, aby przedłożyć Bogu największą prośbę rodziny. Postarajmy się w domu w centralnym miejscu wyeksponować krzyż na białym obrusie. Warto tego dnia wyłączyć radioodbiorniki, telewizory czy komputery. Obowiązuje post ścisły, a więc nie tylko jakościowy, ale i ilościowy. Jeżeli jest to możliwe, weźmy tego dnia udział w parafialnej Drodze Krzyżowej. Wieczorem gromadzimy się na liturgii wielkopiątkowej - jest ona długa, ale bardzo bogata i piękna: Liturgia Słowa poprzedzona procesją i leżeniem krzyżem przez kapłanów przed obnażonym ołtarzem, uroczysta adoracja krzyża, komunia i procesjonalnie przeniesienie Najświętszego Sakramentu do Grobu Pańskiego. Pamiętajmy, by udać się na adorację Grobu Pańskiego. To wielkopostne pielgrzymowanie ma swoje korzenie w Jerozolimie, gdzie gromadzono się w miejscach Męki Chrystusa, aby Mu duchowo towarzyszyć od Wieczernika i Góry Oliwnej, aż do miejsca jego Grobu. W Polsce ten zwyczaj jest pielęgnowany od XIV w.

Wielka Sobota

Jest dniem spoczynku Pana Jezusa w Grobie. To nie dzień żałoby, ale powinien być wypełniony zadumą nad cudem Zmartwychwstania. To właśnie dzisiaj jest tak ukochane przez wszystkie dzieci święcenie pokarmów. Niestety dzieci, które są przyprowadzane do kościoła tylko raz w roku, właśnie z koszyczkiem „do pokropienia”, pytają, dlaczego Jezus leży w grobie i niewiele rozumieją z odpowiedzi. - Poranek Wielkiej Soboty to dla naszych dzieci czas szczególny - opowiada pani Barbara. - Od rana zajmują kuchnię, malują pisanki, przygotowują koszyczek. Potem wielkie mycie, ubieranie i można z dumą iść na święconkę do kościoła. Wtedy też nawiedzamy Jezusa w grobie, z nadzieją w sercu czekając na jutrzejsze Zmartwychwstanie.
Po zapadnięciu zmroku rozpoczynają się obchody Wigilii Paschalnej - jest to najbardziej uroczysty wieczór w roku liturgicznym. Wigilia Paschalna nie jest częścią Wielkiej Soboty, jej radosna liturgia należy już do obchodów Dnia Zmartwychwstania. Obchód Wigilii Paschalnej składa się z czterech części: Liturgii Światła, Liturgii Słowa, Liturgii Chrzcielnej i Liturgii Eucharystycznej. W czasie Liturgii Światła kapłan przed kościołem poświęca ogień, odpala paschał, wnosi uroczyście światło do ciemnego kościoła i śpiewa Orędzie Paschalne. W drugiej części są czytane fragmenty Pisma Świętego, w których rozważamy, co Bóg uczynił dla nas od początku świata. Podczas Liturgii Chrzcielnej ksiądz dokonuje poświęcenia wody, a wierni odnawiają przyrzeczenia chrzcielne. Odnowieni biorą udział w Mszy Paschalnej, w czasie której zabrzmią wszystkie dzwony i dzwonki.
Wielki Czwartek, Wielki Piątek i Wielka Sobota z Niedzielą Paschalną są dniami szczególnie bogatymi w obchody liturgiczne. Warto w pełni z tego bogactwa skorzystać. Jest to wspaniały dar Kościoła, który może ubogacić naszą rodzinę i zbliży nas do Chrystusa. Dzięki głębokiemu przeżyciu Wielkiego Tygodnia, zanurzeniu się w tajemnicę Bożej Miłości, mamy szansę rzeczywiście odnowić nasze życie, odnowić naszą wiarę i nawrócić się do Boga.

CZYTAJ DALEJ

Włochy: kara pienieżna za udział w Mszy św. w Niedzielę Palmową

2020-04-05 21:19

[ TEMATY ]

Włochy

BOŻENA SZTAJNER

Kary w wysokości po 280 euro otrzymała grupa wiernych w Abruzji we Włoszech, którzy w Niedzielę Palmową wzięli udział w mszy, mimo że w całym kraju obowiązuje zakaz uroczystości religijnych. Proboszcz twierdzi, że uszanował wprowadzone przepisy.

Do zdarzenia doszło w rejonie miejscowości Sulmona koło L'Aquili, gdzie w osadzie Badia w małym kościele zgromadziła się grupa wiernych na mszy otwierającej uroczystości Wielkiego Tygodnia. Interweniowała straż miejska, która spisała uczestników mszy i wymierzyła im karę za nieuzasadnione oddalenie się od domu - podała agencja Ansa.

"Przestrzegałem dekretu, który został wydany, ja i trzy osoby, które pomagały mi w czytaniach. Nie zrobiłem niczego nie na miejscu" - przekonywał proboszcz ksiądz Andrea Accivile.

"Celebruję obrzędy Wielkiego Tygodnia, przewidziane przez Kościół, i dekret, który mówi, że musi być osoba czytająca, akolita pomagający kapłanowi i ministrant. I tak właśnie było. Powiedziałem, żeby zamknięto drzwi, ale ktoś o tym zapomniał. Jeśli o mnie chodzi, ja zrobiłem to, co trzeba" - podkreślił duchowny.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję