Reklama

Wiara

Jak wyglądał Jezus?

Jak naprawdę wyglądał Jezus Chrystus? Czy miał w sobie to „coś”, co powodowało, że ludzie szli za Nim, czekając na każde słowo? Czy może miał wyjątkowo pociągającą aparycję? A może to nie było ważne, ważniejsze było to, co miał do przekazania, i cuda, które czynił?

Niedziela Ogólnopolska 15‑16/2020, str. 11-12

[ TEMATY ]

zmartwychwstanie

Jezus

Br. Benno Maria Kehl OFM

S. Blandina Paschalis Schlömer, niemiecka trapistka, nałożyła na siebie obrazy z Chusty z Manopello z negatywem Całunu Turyńskiego – okazało się, że oba wizerunki przedstawiają tę samą twarz

Oczywiście, najistotniejszy jest przekaz, zresztą bardzo skuteczny, bo przecież my, chrześcijanie, wierzymy w każde słowo, zapisane przez Ewangelistów. Zwykła ludzka ciekawość każe nam się jednak zastanowić, czy gdybyśmy żyli w Palestynie w ostatnich latach panowania Tyberiusza, kiedy prefektem Judei był Poncjusz Piłat, uwierzylibyśmy w to, co miał do przekazania Syn cieśli z Nazaretu. Artyści od setek lat malują pędzlem Ewangelię, którą słowem namalowali czterej Apostołowie; w sztuce Jezus Chrystus zazwyczaj wyróżnia się na tle uczniów: posturą, pięknym wyglądem i bijącą od Niego charyzmą. Patrząc na obraz, od razu wiemy, kto jest centralną postacią. Czy rzeczywiście historyczny Jezus rzucał się w oczy? Czy rozpoznalibyśmy Go na pierwszy rzut oka?

Relikwie Zmartwychwstania

Istnieją dwa przedmioty, którym tradycja przypisuje, że są na nich utrwalone wizerunki Jezusa. Jeden z nich to Chusta z Manoppello, z obrazem żywego mężczyzny z otwartymi oczami i lekko uchylonymi ustami, oraz Całun Turyński – płótno, w które miało być owinięte ciało Chrystusa podczas składania go w grobie. Na całunie zachował się wizerunek martwego człowieka, zmarłego w wyniku powieszenia na krzyżu, torturowanego przed śmiercią. Te dwa kawałki materiału to jednak nie wszystko, co możemy powiązać z Jezusem Chrystusem, Jego śmiercią i zmartwychwstaniem. Rytuały pogrzebowe w Palestynie w I wieku wymagały, aby ciało zmarłego, zwłaszcza skazańca, torturowanego, bitego i skrwawionego, było owinięte w taki sposób, by krew nie skapywała i nie przesiąkała przez płótna. Dlatego Jezus miał głowę owiniętą lnianą tkaniną, w którą wsiąkały krew i osocze, miał także założony rodzaj czepka, wiązany pod brodą, aby szczęka nie opadała i usta były zamknięte. Dodatkowo całe ciało było owinięte zwojem płótna, a na twarzy położono chustę, którą wcześniej wytarto twarz z potu i krwi, kiedy Jezus jeszcze żył.

Od początku istnienia chrześcijaństwa wyznawcy starali się przechowywać przedmioty związane z przekazami Ewangelii. Pieczołowicie się nimi opiekowano i w wyniku różnych kolei losu wiele z nich – drogą przez Konstantynopol – znalazło się w Europie Zachodniej. Losy poszczególnych relikwii były fascynujące, np. chusta leżąca na owiniętej całunem twarzy Jezusa – ta, na której pojawił się wizerunek żywego jeszcze człowieka, zwana chustą św. Weroniki – była noszona przed wojskiem bizantyjskim jako chorągiew pomagająca zwyciężać wrogów. Przeniesiona do Rzymu w VIII wieku zaginęła najprawdopodobniej po zdobyciu Wiecznego Miasta przez wojska Karola V w XVI wieku.

Reklama

O czym mówią przedmioty?

Na szczęście wszystkie płótna, w które – według tradycji – owinięte było ciało Jezusa Chrystusa, zachowały się do naszych czasów i są obiektami szczegółowych badań naukowych. Największym problemem jest zawsze datowanie. Liczne badania, wykonywane różnymi technikami, zdradzają bowiem ogromny rozrzut czasowy, kiedy płótno Całunu Turyńskiego, czyli lnianej tkaniny o wymiarach 437 × 113 cm, mogło zostać wyprodukowane. Zakres dat to od 300 r. przed Chr. do 1390 r. po Chr.; jeśli chodzi o to najpóźniejsze datowanie, podejrzewa się, że badacze zamiast próbki oryginalnego materiału otrzymali do ocenienia część jednej z łat wszytych w celu naprawy tkaniny. Całun był wielokrotnie wystawiany na widok publiczny, został częściowo nadpalony, był naprawiany i przechowywany w niekorzystnych warunkach. Wszystkie te zdarzenia mogły zaburzyć prawidłową ocenę datowania powstania płótna. Inne metody są znacznie bardziej precyzyjne. Badano np. splot, który wykorzystano podczas tkania materiału, i jest on identyczny z tym, który znaleziono w innych tkaninach grobowych znajdowanych w Palestynie i datowanych na I wiek. Co więcej, przy okazji badania splotów Chusty z Oviedo, czyli małego kawałka materiału, w który, według tradycji, ciasno owinięta była głowa Jezusa i w który wsiąkały krew i osocze wydobywające się z ran na głowie i ze złamanego nosa, okazało się, że najprawdopodobniej pochodzą one z tego samego warsztatu. Jeśli przyjmiemy, że wszystkie tkaniny spoczywały na tym samym człowieku, to czy można to udowodnić? Otóż porównano obraz twarzy z Całunu Turyńskiego z wizerunkiem na Chuście z Oviedo – miejsca krwawień oraz wypływu osocza krwi pokrywają się z ranami. Wygląda na to, że obydwie warstwy materiału leżały jedna na drugiej: Chusta z Oviedo opasywała ciasno twarz, a na niej leżało płótno całunu. Na wierzchu (na całunie) położona została tkanina z bisioru. Obecnie jest ona przechowywana we Włoszech, znana jako Chusta z Manoppello. Badania przeprowadzone przez niemiecką siostrę zakonną Blandinę Paschalis Schlömer wykazały, że widoczny układ twarzy, jej proporcji i ran jest identyczny z tym na Całunie z Turynu. Wynika z tego, że opisywane powyżej kawałki tkanin leżały jedna na drugiej, w tym samym grobie i spowijały to samo ciało.

Należy jednak jeszcze dowieść, czy ów grób znajdował się rzeczywiście w Palestynie i był w nim pochowany typowy mieszkaniec tamtych ziem. Do odpowiedzi na to pytanie zabrali się kryminolodzy i badacze pyłków. Znaleziono ślady kilkudziesięciu roślin typowych dla Judei, nie tylko na całunie, ale także na Chuście z Oviedo, co więcej –

badanie resztek krwi pozostawionych na poszczególnych relikwiach wykazało, że wszędzie znajduje się krew grupy AB, rzadkiej w Europie, ale powszechnej na Bliskim Wschodzie.

Grupa krwi AB znalazła się także na Tunice z Argenteuil. Według tradycji, jest to szata, w której Jezus szedł w swojej ostatniej drodze, niosąc krzyż. Tunika była wykonana bez szwów, została utkana od góry do dołu. To o tę szatę rzymscy żołnierze rzucali losy, nie chcąc jej rozcinać na części. Tunika przechowywana we francuskim mieście Argenteuil co najmniej od XII wieku nosi na sobie ślady otarć i zakrwawień, a ich umiejscowienie jest zgodne z tymi, które znajdują się na spodniej części Całunu Turyńskiego.

Reklama

Czy człowiek z całunu to Chrystus?

Wizerunek na całunie jest bardzo niewyraźny, blady i mało czytelny. Dopiero kiedy obejrzy się negatywy zdjęć, widać bardzo dokładnie wszystkie szczegóły. Współczesne techniki pozwalają na dopatrzenie się zadziwiających elementów. Dwaj włoscy naukowcy, niezależnie od siebie, dostrzegli małe krążki umieszczone na oczach zmarłego. Dokładna analiza wykazała, że najprawdopodobniej są to hebrajskie monety o nazwie prutah; można je nawet datować na 16. rok panowania cesarza Tyberiusza, czyli na 30 r. I wieku.

Jeszcze bardziej zadziwiające jest odkrycie greckich i łacińskich słów w okolicach twarzy Jezusa. Badacze, którzy je odkryli, uważają, że są to pozostałości karty z czymś w rodzaju aktu zgonu.

Niezależnie od wszystkich informacji, które można uzyskać w wyniku badań tkanin, w które – według tradycji – owinięte było ciało Jezusa, jedno pozostaje bezsporne: same wizerunki nie są falsyfikatem średniowiecznych malarzy, co czasem zarzucano wierzącym w ich autentyczność. Nie da się naukowo wyjaśnić, jak powstały, a szczegóły męki opisane w Ewangeliach można odwzorować za pomocą badań krwi, rozkładu ran czy śladów, które na ciele zostawił ciężki drewniany krzyż.

W kwestii badania Całunu Turyńskiego, Chusty z Oviedo czy wizerunku z Manoppello nauka zapewne nie powiedziała jeszcze ostatniego słowa.

Nam pozostaje wpatrywanie się w oblicze powstałe ze złożenia tych istniejących. I pytanie, czy na pewno patrzymy w twarz Jezusa Chrystusa... Ale to już jest kwestia wiary.

2020-04-07 14:12

Ocena: +5 -4

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Zabrano Pana mego….

[ TEMATY ]

Eucharystia

zmartwychwstanie

pandemia

Monika Książek

Kościół Rozmnożenia Chleba, Tabgha

Ziemia Święta, 2005. Przemierzam drogi, którymi kiedyś chodził Nauczyciel. Z Góry Błogosławieństw rozpościera się przepiękny widok na Jezioro Galilejskie. Jego tafla błyszczy w słońcu i mieni się tysiącami barw. Na horyzoncie kutry rybackie. – Błogosławieni, którzy się smucą, albowiem oni będą pocieszeni – powtarzam w myślach. Schodzimy w dół. Obok piaszczystej drogi uschłe drzewo figowe. Zamykam oczy i niemal czuję Jego obecność z biblijnej sceny z drzewem, które nie wydawało owoców. Czego chciał od figowca? Czego chce dzisiaj od nas? Jakich owoców oczekuje?

Schodzimy nad Genezaret. Rejs po jeziorze, szybkie rybackie komendy i przypływamy do Kafarnaum – to tutaj uzdrowił teściową Piotra. Jest jeszcze miejsce, gdzie nakarmił głodnych, i Betania, gdzie płakał z powodu śmierci przyjaciela. Był zawsze z tymi, którzy Go potrzebowali, a tam, gdzie przeszedł, zostawiał dobro. Na koniec Jerozolima. Mijamy Ogród Oliwny ze starymi drzewami, zmęczonymi pamięcią minionych wydarzeń. Ponoć wyrosły na korzeniach tych, które były świadkami modlitwy Jezusa. Wieczernik – brzemienny ciszą i tajemnicą. Trudno uwierzyć, że w miejscu, w którym została ustanowiona Eucharystia, obowiązuje zakaz sprawowania chrześcijańskiej liturgii. Wychodzimy na zewnątrz. Jerozolima jest głośna, hałaśliwa, trochę męcząca. Na Via Dolorosa modlitwa miesza się z pokrzykiwaniami przekupniów, zachwalających swój towar. Nie ma ciszy i skupienia, ciągle ktoś cię popycha. – Jak podczas Jego ostatniej drogi – myślę… I tak aż po Bazylikę Grobu Pańskiego. W jej wnętrzu zanurzamy się w ciszy. Wita nas kamień, na którym złożono Jego Ciało po zdjęciu z krzyża. Odwiedzamy miejsce, w którym stał krzyż. Wchodzimy do pustego Grobu. Nie ma Go tu! To jeden z tych momentów, które mocno i na zawsze zapisują się w sercu. I w każdą Wielkanoc wybrzmiewają na nowo radością.

Dziś jednak, kiedy wracam myślą do pustego Grobu, widzę Marię Magdalenę, która przez łzy mówi: „Zabrano Pana mego i nie wiem, gdzie Go położono”. Czuję jej ból, gdy patrzę na puste kościoły w szklanym ekranie telewizora, gdy widzę pod drzwiami świątyń tych, którzy przyszli z nadzieją, ale nie zmieścili się w ustalonym limicie i drzwi zostały zamknięte. Czuję ból Magdaleny, bo zabrano możliwość spotkania Pana mego i nie wiem, jak długo to jeszcze potrwa.

Wracam myślą do nocy sprzed lat w szpitalnym łóżku, do nocy z wielką niewiadomą co do przyszłości. Przed operacją sen nie przychodzi, narasta lęk, panika. Gdy człowiek zostaje sam w ciemności i niepewności jutra, pojawia się myśl, by zdezerterować. Nad ranem pakuję szybko torbę, biorę ubranie ze szpitalnej szafki i idę ukradkiem do drzwi. I wtedy dzieje się rzecz niesamowita. Drzwi szpitalnej sali otwierają się i staje w nich kapłan z Hostią w ręce. Prawie słyszę: Odwagi, nie bój się!

„Eucharystia daje życie” – to hasło obecnego programu duszpasterskiego dla Kościoła w Polsce. Dziś dla ludzi głodnych Boga nabiera ono nowego, głębokiego znaczenia. Patrzę w przyszłość z wielką nadzieją i ufnością, że kiedy wejdziemy w nowy rok duszpasterski pod hasłem „Zgromadzeni na świętej wieczerzy”, zaczniemy go zgromadzeni przy Stole Pańskim, przy Jego Sercu. Z nową świadomością, w czym uczestniczymy i jak bardzo bez tego żyć nie umiemy.

A dziś dalej przemierzam w myślach Galileę. Patrzę na pamiątkowe zdjęcia. I z tęsknotą wracam do Wieczernika…

CZYTAJ DALEJ

Modlitwa różańcowa z Papieżem Franciszkiem

2020-05-29 18:49

[ TEMATY ]

Częstochowa

Jasna Góra

różaniec

papież Franciszek

Vatican News

Franciszek zaprasza do wspólnej modlitwy różańcowej w grocie lurdzkiej na terenie Ogrodów Watykańskich. W ten sposób Papież chce zakończyć maryjny miesiąc maj, w którym gorąco zachęcał do wspólnej modlitwy różańcowej w rodzinach. Razem z Ojcem Świętym będzie można modlić się za pośrednictwem mediów Stolicy Apostolskiej.

Transmisja rozpocznie się 30 maja br. o godz. 17.30 na kanale YouTube i Facebooku Vatican News. Modlitwie towarzyszy hasło zaczerpnięte z Dziejów Apostolskich: „Gorliwi i jednomyślni na modlitwie, razem z Maryją” (Dz 1, 14). Do modlitwy z Papieżem dołączą maryjne sanktuaria z całego świata w tym Jasna Góra.

Na początku maja Papież skierował do wiernych na całym świecie specjalny list, w którym zachęcał, aby w maju powrócić do modlitwy różańcowej i prosić, by Pan oddalił od nas pandemię koronawirusa. „Kontemplacja oblicza Chrystusa sercem Maryi, naszej Matki, sprawi, że będziemy jeszcze bardziej zjednoczeni jako rodzina duchowa i pomoże nam przezwyciężyć tę próbę” – napisał wówczas do wiernych całego świata Franciszek.

CZYTAJ DALEJ

Otworzyliśmy drzwi naszych domów

2020-05-31 00:21

Fot. Grzegorz Kryszczuk

Kościół pw. Najświętszej Maryi Panny Królowej Pokoju na wrocławskich Popowicach stał się Wieczernikiem. Cztery wspólnoty - Dom Boży, Lew Judy, Koinonia Jan Chrzciciel oraz Porta Coeli przeżywały wigilię Zesłania Ducha Świętego. Eucharystii przewodniczył ks. prof. Mariusz Rosik.


- Świętowaliśmy zmartwychwstanie naszego Pana w sytuacji zamkniętych drzwi naszych domów. Apostołowie też siedzieli pod kluczem 50 dni w Wieczerniku. I tak jak tamtej nocy po wylaniu Ducha wyszli na ulice, tak my dziś otwieramy drzwi naszych mieszkań i świątyń i spotykamy się by być świadkami – tymi słowami przywitał wszystkich ks. prof. Rosik.


- Nie otrzymaliście ducha bojaźni, ale Ducha przybrania za synów, dlatego możecie wołać Abba Ojcze! Duch Św. sprawia, że możemy naszego Boga nazywać Ojcem. Zapraszam do refleksji nad symbolami, pod którymi występuje Duch Święty. Pierwszy wynika wprost z dzisiejszej Ewangelii. Jest to woda. Chrystus powiedział, że jak ktoś jest spragniony to niech pije, a zdroje wody żywej wypłyną z Jego wnętrza. Duch święty jest Wodą Życia.

Ks. prof Rosik nawiązał do biblijnej sceny rozmowy Jezusa z Samarytanką, kiedy spotykają się oboje w samo południe pod studnią. - Kobieta miała kilku mężów i najprawdopodobniej dużo dzieci. W Izraelu można było za bezdzietność otrzymać list rozwodowy ze specjalną adnotacją. Samarytanka z pewnością obarczona byłą różnymi doświadczeniami z przeszłości, była poraniona sytuacjami życiowymi, może cierpiała z powodu relacji międzyludzkich.

- Już sam fakt, że przyszła do studni w samo południe, kiedy ruch jest najmniejszy, pokazuje, że unikała ludzi i wystawiania się na spojrzenia i komentarze pod jej adresem. Po chwili rozmowy z Jezusem zostawia dzban i biegnie do wioski i krzyczy - chodźcie i zobaczcie Mesjasza. Ona od tej chwili daje świadectwo. Pozostawiony dzban jest symbolem poranionego serca, które ona zostawia Jezusowi u Jego stóp – mówił ks. prof. Rosik.

Drugim i trzecim symbolem Ducha Św, o którym wspomniał ks. Rosik to silny wiatr i ogień. - Kiedy mam coś uporządkowane w głowie i zaplanowany cały dzień, nagle dzwoni telefon i wszystkie moje plany się zmieniają. Tak działa Duch Święty. On pragnie tego, żebyśmy byli z nim cały czas w relacji – dodał celebrans. Po Eucharystii była modlitwa i uwielbienie.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

Wspierają nas

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję