Reklama

Nauka

Świat już nie będzie taki sam

Pandemia COVID-19 sparaliżowała życie całego społeczeństwa i spowodowała prawie całkowite zamrożenie działalności gospodarczej w najbardziej zaatakowanym przez pandemię kraju Europy – Włoszech. Ta dramatyczna sytuacja mobilizuje rząd i lokalne władze do intensywnych działań w walce z epidemią, ale zmusza także do refleksji nad znaczeniem i skutkami pandemii dla całej ludzkości. Na ten temat wypowiadają się nie tylko politycy, ale także ekonomiści, socjologowie, historycy, naukowcy i przedstawiciele Kościoła.

Nie możemy działać instynktownie

W dzienniku Corriere della Sera ukazał się artykuł wybitnego fizyka Guida Tonellego, profesora najbardziej prestiżowej włoskiej uczelni – Scuola Normale Superiore w Pizie. Profesor Tonelli zasłynął z tego, że pracował w grupie naukowców, która w 2012 r. odkryła nową cząstkę elementarną – bozon, nazywany także „cząstką Boga”, którego istnienie było postulowane przez Petera Higgsa.

Tym razem słynny fizyk dzieli się swoimi refleksjami na temat skutków pandemii, która dotknęła cały świat. Na początku stwierdza, że nie lubi mówić o tej pandemii jako o wojnie, bo po pierwsze – nie znosi wojowniczego języka, a po drugie – wojna wyzwala u ludzi najbardziej pierwotne instynkty. A dzisiaj, jak nigdy wcześniej, nie możemy działać instynktownie, ale musimy się głęboko zastanowić i ocenić to wszystko, czego doświadczamy. „Ale przede wszystkim myślę – pisze prof. Tonelli – że ta pandemia jest znacznie gorsza od wojny. Ma wymiar planetarny i niszczy wraz z tysiącami egzystencji cały system organizacji społecznej. Słowem, które najlepiej opisuje to, czego doświadczamy, jest «katastrofa» (...). Krótko mówiąc, trzeba zdać sobie sprawę, że po COVID-19 świat już nigdy nie będzie taki sam. Kryzys gospodarczy, w który wkroczyliśmy, będzie bardzo poważny, głęboko zmieni gospodarkę i metody produkcji oraz wstrząśnie systemami politycznymi do korzeni”.

Reklama

Zmieniliśmy się dogłębnie

W tych dniach słyszymy często powtarzane słowa otuchy, ale w głębi serca ludzie czują, że „czeka nas długi okres niepewności i cierpienia. Ale przede wszystkim nic nie będzie takie jak wcześniej, ponieważ my nie jesteśmy już tacy sami. Zmieniliśmy się dogłębnie. Nasza koncepcja świata radykalnie się zmieniła. Wróciliśmy do «tragicznej» wizji istnienia”. Profesor wskazuje: „Może dobrze, że się tak stało, chociaż zapłaciliśmy za to ogromną cenę. (...) Doświadczając bólu i strachu, ciągle niedojrzali ludzie nagle stali się dorośli. Kilka tygodni żałoby i cierpienia postawiło wszystkich przed trudną rzeczywistością ludzkiej egzystencji, która pozostaje wyjątkowo delikatna. Udręka spowodowana chorobą i śmiercią wkradła się we wszystkie relacje społeczne i sprawiła, że staliśmy się pełni wątpliwości. Te refleksje, które wydawało się, zniknęły z horyzontu rozwiniętych społeczeństw XXI wieku, uważających epidemie za zjawiska z odległej przeszłości, powróciły, i to na pierwszy plan”.

Profesor Tonelli krytycznie ocenia sposób, w jaki we współczesnym „nowoczesnym” świecie formowały się nowe pokolenia. Pisze: „Wychowaliśmy większość naszych dzieci w iluzji, że dobrobyt jest powszechnym prawem i że w każdym razie musi być ktoś, rodzina lub państwo, aby go zagwarantować. Rozpowszechniamy ideę, że życie jest jak film Walta Disneya lub park rozrywki. Że to zawsze innym przytrafiają się nieszczęścia, a nie nam, «wszechmocnym istotom», które stały się niemal nieśmiertelne dzięki najnowszym odkryciom technicznym”. Ale ten świat, tak wspaniały na powierzchni, w którym wszystko wydawało się możliwe, „ukrywał ogromne niesprawiedliwości, powodował dewastację publicznej służby zdrowia we wszystkich krajach i pozostawił najsłabsze grupy społeczeństwa bez ochrony i bez przyszłości”. W tym kontekście fizyk zadaje sobie pytania: „Dlaczego można teraz przydzielić miliardy na wsparcie rodzin i firm, podczas gdy jeszcze kilka miesięcy temu było to uważane za bluźnierstwo? Dlaczego teraz wszyscy oklaskują lekarzy i naukowców, skoro do tej pory ograniczanie kosztów opieki zdrowotnej i inwestycji w badania było «refrenem» recytowanym przez wszystkie rządy świata?”.

Musimy zacząć wszystko od nowa

Na zakończenie prof. Tonelli, cytując bohatera książki Wielkie pustkowie brazylijskiego pisarza Joao Guimaraesa Rosy, pisze: „Pandemia uczy nas, że również dziś «życie jest bardzo niebezpieczne», jak to wiedzieli bohaterowie powieści żyjący w trudnej rzeczywistości suchego płaskowyżu północno-wschodniej Brazylii”, ale zdawali sobie z tego sprawę również „nasi ojcowie i dziadkowie żyjący w czasach, w których przez cały czas istniała groźba tragedii, co uczyniło ich odpornymi i zdeterminowanymi, świadomymi, że wszystko w życiu wymaga pracy i wysiłku. Osiągnięte wyniki nigdy nie powinny być uważane za gwarantowane na zawsze, ale musimy walczyć o poprawę warunków życia wszystkich. Być może to nas uratuje”. „Ta świadomość – konkluduje profesor – pozwoli nam stawić czoła katastrofie, po której będziemy musieli zacząć wszystko od nowa, z nowym impetem. I być może stanie się możliwe budowanie przyszłości na podstawach innych niż te, kruche, na których zbudowany jest dzisiejszy świat”.

2020-05-26 18:00

Ocena: +1 -1

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Ekstremalna pogoda

2020-07-14 09:42

Niedziela Ogólnopolska 29/2020, str. 60-61

[ TEMATY ]

nauka

Adobe Stock

Pogoda zaskakuje nas nieustannie. Niestety, głównie zjawiskami ekstremalnymi. Czy jednak ostatnie, bardzo deszczowe miesiące zwiastują koniec suszy w Polsce?

Pokilku latach bardzo suchych, kiedy dramatycznie wyczerpywały się zasoby wód podskórnych i głębinowych, a zwłaszcza po ostatniej wyjątkowo ciepłej i bezśnieżnej zimie, z wielką troską spoglądaliśmy na coraz niższe stany wód w naszych rzekach i jeziorach, odsłaniające się piaszczyste łachy, których normalnie nie powinniśmy przejść suchą stopą, i zarastające roślinnością nabrzeża i koryta.

Wydawało się, że także ten rok pogłębi niedobory wilgoci. Problem magazynowania wody opadowej i spowalniania jej spływu do morza zaistniał bardzo mocno w świadomości mieszkańców Polski. Nikt się już nie śmieje z pomysłu małej retencji, „odbetonowywania” miast, sadzenia kwietnych łąk i tego, aby pozwolić trawnikom zarastać i kumulować więcej wody niż wtedy, kiedy są przycięte równo, tuż nad gruntem. Temat został poważnie potraktowany zarówno przez agencje rządowe, jak i podczas tegorocznej kampanii prezydenckiej.

CZYTAJ DALEJ

Ryba

[ TEMATY ]

chrześcijanie

symbol

ryba

MAGDALENA NIEBUDEK

Znak ryby jest tym symbolem, którym Pan Jezus posłużył się wiele razy. Już na początku do upatrzonych rybaków powiedział:

„Pójdźcie za Mą, a uczynię was rybakami ludzi” (Mt 4, 19).
Przejętego Piotra pocieszył:
„Nie bój się, odtąd ludzi będziesz łowił” (Łk 5, 10).

Słuchającą i wygłodniałą rzeszę ludzi nakarmił chlebem i rybami przez cudowne rozmnożenie. Pieczoną rybę przygotował uczniom czekając na nich po zmartwychwstaniu.


Pierwsi chrześcijanie otaczali ten symbol szacunkiem. Dla nich znak ryby przypominał chrzest, podczas którego byli zanurzani w wodzie, aby stać się nowym człowiekiem. W sztuce tego czasu rybakiem jest szafarz sakramentu, zaś neofita rybą. Rybak, który często przypominał św. Piotra, nie tylko włącza do Kościoła, ale też pomaga w rozwoju i przygotowuje do królestwa Bożego. Chrześcijanie przejęli symbolikę ryby od ludów starożytnych, ale poszerzyli jej znaczenie. Chętnie posługiwali się tym znakiem, ponieważ wyznawca Chrystusa zanurzony w Nim przez chrzest i umocniony Eucharystią ma życie łaski uświęcającej i nie dosięga go śmierć druga.

Na nagrobkach chrześcijan II wieku znajdują się rysunki ryby i grecki napis ICHTHYS, co tłumaczone na język polski się tłumaczy: „I – Jezus, CH – Chrystus, TH – Boży, Y – Syn, S – Zbawiciel”.


Jak tym znakiem posługiwali się chrześcijanie w życiu katakumbowym, opisuje Henryk Sienkiewicz w powieści „Quo vadis”. Symbol ryby narysowany na piasku przez nieznanego człowieka oznaczał, że spotkało się chrześcijanina. Pozostaje jeszcze jeden ważny symbol biblijny ryby. Jest nim osoba proroka Jonasza i ryby, w której przebywał przez trzy dni. Jonasz jest symbolem Chrystusa przebywającego w grobie, który przezwyciężył niebezpieczeństwo śmierci i zmartwychwstał dnia trzeciego.

CZYTAJ DALEJ

Duszpasterz ubogi i pokorny - 55 lat temu zmarł ks. Aleksander Fedorowicz

2020-07-15 09:50

[ TEMATY ]

rocznica śmierci

Archiwum

O wszelkich nowych inicjatywach przeczytać można na stronie fundacji www.przyjacielealego.pl

Dziś przypada 55. rocznica śmierci ks. Aleksandra Fedorowicza, pierwszego proboszcza parafii Izabelin-Laski. Parafianie zapamiętali go jako kochającego duszpasterza, ubogiego i pokornego, który służył im z bezgranicznym oddaniem. Od lat modlą się o beatyfikację duchownego, który zmarł w opinii świętości.

Msza św. w tej intencji zostanie odprawiona w środę 15 lipca br. w parafii św. Franciszka z Asyżu w Izabelinie o godz. 18:00. Po Mszy wierni wraz z posługującymi w parafii księżmi udadzą się na cmentarz, by wspólnie modlić się przy grobie ks. Aleksandra.

Ks. Aleksander Fedorowicz urodził się 16 czerwca 1914 r. w majątku swoich rodziców na Podolu. Po maturze studiował na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie, w 1935 r. wstąpił do Lwowskiego Seminarium Duchownego. Święcenia otrzymał w 1942 r.

Trzy lata później, na prośbę ks. Władysława Korniłowicza, przyjechał do Zakładu dla Niewidomych w Laskach pod Warszawą. W latach 1945-1952 był tam kapelanem i wychowawcą niewidomej młodzieży. W 1951 r. metropolita warszawski Stefan Wyszyński erygował parafię Izabelin-Laski, a ks. Aleksander został jej pierwszym proboszczem.

W ciągu roku wybudował kościół, którego patronem jest św. Franciszek z Asyżu, ale parafianie zapamiętali go przede wszystkim jako kochającego duszpasterza, ubogiego i pokornego, który służył im z bezgranicznym oddaniem. Zmarł w opinii świętości 15 lipca 1965 r. na raka, dokładnie w 14. rocznicę erygowania parafii.

Ks. Aleksander był młodszym bratem ks. Tadeusza Fedorowicza, wybitnego duszpasterza, przyjaciela i wychowawcy kilku pokoleń inteligencji katolickiej, wieloletniego kapelana Zakładu dla Niewidomych w Laskach.

W 2016 r. w parafii w Izabelinie powstała Fundacja im. Księdza Aleksandra Fedorowicza „Przyjaciele Alego”. Jej głównym celem jest szerzenie pamięci i kontynuowanie dzieł miłosierdzia swojego Patrona. W planach jest stworzenie Muzeum im. Księdza Aleksandra Fedorowicza oraz działania na rzecz zapobiegania i leczenia uzależnień.

"Pierwszy Proboszcz naszej parafii umarł w opinii świętości, dlatego wierzymy, że dzieła miłosierdzia, które rozpoczął Ksiądz Ali, a była to przede wszystkim pomoc najuboższym, osobom cierpiącym – chorym, ale także zniewolonym różnymi nałogami, mogą i powinny być kontynuowane przez tutejszych parafian i mieszkańców" - podkreślają członkowie Fundacji.

Osoby chętne do zaangażowania się w pracę Fundacji proszone są o kontakt listowny na adres Parafii w Izabelinie lub elektroniczny: fundacja@przyjacielealego.pl.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

Wspierają nas

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję