Reklama

Niedziela Wrocławska

Szafarz Paweł z Alei Pracy

Zaczęło się całkiem zwyczajnie – proboszcz poprosił o pomoc. I jak mu odmówić, skoro tak wielu w parafii św. Klemensa Dworzaka to starsi, schorowani i spragnieni Komunii św.?

Niedziela wrocławska 24/2020, str. IV

[ TEMATY ]

szafarz

Szafarze Komunii św.

Archiwum rodzinne

Rodzina Pawła Syski w komplecie

Rodzina Pawła Syski w komplecie

Było ich trzech. Każdy z nich godny zaufania, każdy zaangażowany w życie Kościoła i kochający Boga. Postawili na szali: niedzielny „święty spokój” i służbę bliźniemu. Pół roku intensywnych przygotowań i, za przyzwoleniem biskupa, zapukali do pierwszych wskazanych przez proboszcza drzwi.

Od marca 2015 r. Paweł Syska, nadzwyczajny szafarz Komunii św., co dwa tygodnie odwiedzał chorych, zanosząc im Życie i Miłość. Uczestniczył w Eucharystii, po której kapłan dobywał z tabernakulum pięć Hostii i z największą pieczołowitością wkładał do cyborium – to godne miejsce podróży dla Pana Jezusa. Podążał z Nim uliczkami parafii do osób pragnących przyjmować Komunię. Przykuci do łóżka, bądź mający problem z poruszaniem się wierni czekali na Gości przy stole nakrytym białym obrusem.

– Bardzo oczekuję każdej wizyty szafarza! To taki posłaniec Pana Boga. Przedtem codziennie chodziłam na Mszę. Od dwóch lat nie mogę, bo podupadłam na zdrowiu i bardzo tęsknię za Panem Jezusem. Oddaję Mu to cierpienie, a On je rozumie, bo też cierpiał – ze wzruszeniem opowiada pani Zyta i dodaje – Pan Paweł to inteligentny, miły człowiek. Przede wszystkim mogłam zwierzyć mu się ze wszystkich kłopotów. Zawsze posiedział, pogadał, nawet książkę mi kupił! A jak on swoją rodzinę kochał! Mężczyzna – wzór!

Reklama

Posługa szafarza to wielka nobilitacja, ale i poświęcenie. To rodzina pozostawiona na kilka godzin, to rezygnacja z niedzielnego leniuchowania czy spontanicznych wyjazdów za miasto, to także pojemne na biedę ludzką serce, bo jak tu nie posłuchać i nie pocieszyć w trudach codzienności „swoich” chorych?

– Kiedy pan Paweł dowiedział się o moich urodzinach, zadzwonił do rodziny i, proszę sobie wyobrazić, wszyscy zaśpiewali dla mnie Sto lat. Aż się popłakałam. Poprosiłam sąsiadkę, żeby kupiła torcik i zaprosiłam żonę pana Pawła z dziećmi. Przyszli! Nigdy nie przypuszczałam, że tyle osób będzie świętowało ze mną! – zachwyca się pani Zyta.

Piękny obrazek, ale dlaczego piszę w czasie przeszłym?

Reklama

Z głębokości wołam do Ciebie, Panie

– Byłam w delegacji, gdy odebrałam telefon z informacją o tym, że Paweł miał wypadek. Czym prędzej wróciłam do Wrocławia. Mąż leżał unieruchomiony i uspokajał: „Nie przejmuj się, Patrycja. Módlcie się tylko za mnie, przez Maryję”. To ostatnie zdania (już z zaburzonym sensem), które wypowiedział. Dochodziła północ i musiałam wracać do domu – z bólem przypomina sobie Patrycja, żona Pawła.

Upadek z wysokości spowodował złamanie podstawy czaszki, złamanie kości ucha środkowego i bezdech. Dzięki Bogu, znalazł się człowiek, który udzielił Pawłowi pierwszej pomocy i wezwał pogotowie. Tamtej nocy, po wypadku, nikt nie spał: ani Patrycja – z lęku o ukochanego, ani lekarze, których zaniepokoił nagły niedowład pacjenta, wywołany pęknięciem krwiaka mózgu.

– Rano przyszłam do męża, a jego nie ma! Nikt nie chciał mi udzielić informacji, co stało się z Pawłem. Ulitowała się nade mną pielęgniarka, podpowiadając, żeby szukać go na intensywnej terapii – opowiada żona szafarza. – Operacja, którą przeprowadzono, uratowała mu życie. Nikt jednak nie był w stanie powiedzieć, jakie to będzie życie…

Kolejne dni spędzała w szpitalu, przy mężu utrzymywanym w śpiączce farmakologicznej. Wszystkie funkcje życiowe podtrzymywał specjalistyczny sprzęt, w rytm pracy którego powracały pytania: Czy odzyska przytomność? Czy powróci mu świadomość? Oby tylko nie przypałętała się żadna infekcja... Lekarze tłumaczyli, jak poważny jest stan pacjenta i uprzedzali o jego przykrych konsekwencjach. Nie dawali żadnej nadziei.

Trudna sytuacja płynęła w rytmie odmawianego Różańca i Koronki do Bożego Miłosierdzia. Dużo głośniejszym, bo włączyło się mnóstwo ludzi! Przyjaciół ze wspólnot, parafian i tych jedynie Bogu poznanych. Morze modlitwy!

– Jedna nieznajoma z naszego kościoła zaproponowała 24 godziny nieustającej modlitwy za Pawła. Czemu nie? Tylko czy zbierze się tylu wiernych, aby sztafeta wystartowała? – zastanawiała się Patrycja. Bez obaw! Chętnych było na dwie doby czuwania.

Morze wdzięczności

Przedtem Paweł nosił Boga chorym, dziś sam jest w ramionach Pana. Bo jakże inaczej na to patrzeć? Przeżył upadek z wysokości prawie trzech metrów, po którym ktoś przywrócił mu oddech. Omal nie stracił słuchu. Lekarze w ostatniej chwili zorientowali się o konieczności (skomplikowanej, a w konsekwencji udanej) operacji. Po dziesięciu dniach wybudził się ze śpiączki. Niedługo potem niedowład cofnął się i z pomocą rehabilitantki na nowo uczył się chodzić. Wracała mu świadomość i pamięć. Niestety, nie potrafił dać jej wyrazu słowami.

– Paweł wybudzał się stopniowo. Dla bezpieczeństwa, konieczny był zabieg tracheotomii i kolejne cierpienie... Nigdy jednak nie zapomnę jego spojrzenia, które mówiło tak wiele! A jego radość z dotyku dłoni czy delikatnego pocałunku w czoło, była po prostu nie do opisania! – wspomina Patrycja, dodając gorzko. – Gesty musiały wystarczyć, bo Paweł stracił umiejętność mowy.

Ze szpitala trafił prosto do ośrodka rehabilitacyjnego na cztery miesiące ciężkiej pracy z neurologopedami, choć nie tylko. Pokora i wytrwałość Pawła sprawiła, że efekty terapii są niesamowite, a miłość jego bliskich mobilizuje go do walki o odzyskiwanie kolejnych słów. Poświęcenie Patrycji jest ogromne, a organizacja życia rodzinnego godna podziwu! Każdego dnia, zaraz po pracy, jeździła do ośrodka rehabilitacji, by wspierać męża swą obecnością. W tym czasie rodzice szafarza odbierali dzieci ze szkoły, z przedszkola i sprawowali nad nimi opiekę do powrotu synowej. Weekendy starali się spędzać rodzinnie. Dziś jest trochę łatwiej, bo Paweł wrócił do domu. Potrafi samodzielnie poruszać się komunikacją miejską i dojeżdża na terapię. – Myśli logicznie i pamięta za nas dwoje – cieszy się Patrycja. – Ciekawe jest to, że nie potrafi czytać, za to bezbłędnie wskaże każde miejsce na mapie. Pod okiem specjalistów uczy się mówić. Przed nim jeszcze pisanie i czytanie. Najważniejsze jednak jest to, że ma świadomość kim jest i że w tym codziennym trudzie nie zniechęca się.

Ten rok jest kluczowy. Mózg Pawła jest w tej chwili najbardziej „plastyczny”, dlatego warto wykorzystać ten czas i ćwiczyć możliwie często. Możemy pomóc rodzinie szafarza modlitwą, jak również wpłacając ofiary na jego rehabilitację, aby pewnego dnia znów mógł zadzwonić do drzwi z bursą na szyi i podać łaknącym Chleb Życia. Wszystkie informacje o tym, jak pomóc Pawłowi Sysce są dostępne w jezuickiej parafii św. Klemensa Dworzaka we Wrocławiu, wystarczy zadzwonić.

2020-06-10 12:19

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Lekarze z Najświętszym Sakramentem, bo choruje nie tylko ciało

[ TEMATY ]

szafarz

lekarz

Włochy

koronawirus

Vatican News/ANSA

Od Wielkanocy pięciu lekarzy w szpitalu w Prato w Toskanii posługuje wśród pacjentów zakażonych koronawirusem jako nadzwyczajni szafarze Najświętszego Sakramentu.

Upoważnił ich do tego miejscowy biskup. Lekarze rozdają Komunię, a u pacjentów na intensywnej terapii, którzy nie mogą przyjmować pokarmów, prowadzą krótką modlitwę w obecności Najświętszego Sakramentu.

Jak mówi dr Filippo Risaliti, lekarze zdają sobie sprawę, jak bardzo chorzy potrzebują takiej pomocy. Wiedzą, że człowiek to nie tylko ciało. Troska o duchowy stan pacjenta to przejaw lekarskiego profesjonalizmu. Jest to szczególnie ważne w wypadu koronawirusa, który narusza międzyosobowe relacje i sprawia, że pacjenci są osamotnieni. Mówi dr Risaliti.

„Koronawirus powoduje cierpienia nie tylko fizyczne, ale również duchowe i to bardzo poważne. Nasi pacjenci są nie tylko chorzy, ale też odizolowani, osamotnieni. Nie mają kontaktu z innymi ludźmi, ze swymi krewnymi. Brak im czułości najbliższych. A przy tym zdają sobie sprawę, że ich terapia może się nie powieść. Wiedzą, że grozi im śmierć, czują jej bliskość. Doświadczają więc wielkiej trwogi - mówi Radiu Watykańskiemu dr Filippo Risaliti. - Ze względu na zastosowane środki bezpieczeństwa, mające chronić przed rozprzestrzenianiem się choroby, tylko my personel medyczny mamy do nich dostęp. Nie mogą ich odwiedzać ani krewni, ani kapelani. A i my, kiedy zbliżamy się do nich jesteśmy ubrani jak Marsjanie. To utrudnia nawiązanie bezpośrednich międzyosobowych relacji między pacjentem i lekarzem. Przyjście do chorych z Najświętszym Sakramentem jest więc odpowiedzią na tę właśnie sytuację, na osamotnienie, którego ci pacjenci doświadczają podczas choroby.“

CZYTAJ DALEJ

Koncert „Stabat Mater in memoriam Ioannis Pauli II” dedykowany św. Janowi Pawłowi II

2020-09-18 22:29

Paulina Małota

27 września 2020 roku w kościele o.o. Bernardynów w Krakowie o godzinie 19:30 odbędzie się koncert "Stabat Mater in memoriam Ioannis Pauli II", w czasie którego, po raz pierwszy publicznie, zostanie wykonany utwór autorstwa Mariusza Kramarza.

Utwór został skomponowany przez Mariusza Kramarza - kompozytora, aranżera, dyrygenta oraz organistę. Zgodnie z wolą kompozytora „Stabat Mater” poświęcono pamięci Jana Pawła II w roku setnej rocznicy jego urodzin oraz piętnastej rocznicy śmierci, a także zadedykowany Chórowi Canticum Amicorum. Kompozytor na co dzień współpracuje z fundacją inCanto, Państwową Szkołą Muzyczną I i II stopnia im. F. Chopina w Nowym Targu, Szkołą Muzyczną II stopnia im. W. Żeleńskiego w Krakowie, Chórem Mieszanym Katedry Wawelskiej i zespołem wokalnym Cracow Baroque Consort. W ubiegłym roku miało również miejsce prapremierowe wykonanie Małej Mszy G-dur. Kompozycja ta spotkała się z ciepłym przyjęciem i w marcu bieżącego roku jej fragmenty zostały wykonane w Chicago.

W koncercie wezmą udział soliści: Klaudia Czyszczoń (sopran), Piotr Kalina (tenor) i Jakub J. Kołodziej (baryton). Orkiestrze Kameralnej liczącej blisko trzydzieści członków i solistom towarzyszyć będzie chór mieszany Canticum Amicorum. Pieczę nad całością sprawuje Ernest Pikulski - dyrygent, absolwent Dyrygentury Chóralnej na Akademii Muzycznej w Krakowie, odznaczony statuetką za wybitny wkład w pielęgnowanie kultury i tradycji regionu oraz promocję Miasta i Gminy Pińczów w 2016 roku. Współpracował z takimi chórami jak Górecki Chamber Choir, Chór Polskiego Radia, Chór Katedry Wawelskiej. Koncertował w wielu miastach w Polsce i na świecie, a od 2018 roku prowadzi chór Canticum Amicorum.

Entuzjastyczne przyjęcie przez publiczność koncertu Małej Mszy G-dur, skomponowanego przez Mariusza Kramarza dla Chóru Canticum Amicorum, zachęciło zarówno kompozytora, jak i dyrygenta do dalszych aktywności. We wrześniu rozpoczęto prace nad koncertem "Stabat Mater in memoriam Ioannis Pauli II", którego praremierowe wykonanie zaplanowano na dzień 4 kwietnia 2020 roku. Niestety wybuch pandemii zmusił artystów do odwołania koncertu. Sprzyjające warunki umożliwiły powrót do prób oraz wznowienie przygotowań do prapremierowego wykonania utworu.

Chór Canticum Amicorum, pod przewodnictwem Ernesta Pikulskiego, powstał w 2018 roku. Tworzą go ludzie, dla których muzyka jest czymś więcej niż tylko formą spędzania wolnego czasu. Śpiewając utwory sakralne, chórzyści zaspokajają swoje duchowe potrzeby. Przede wszystkim potrzebę spotkania Boga, który przez śpiew, przez harmonię budującą cały utwór, pozwala silniej odczuć swoją obecność. Członkowie chóru, choć istnieje on od zaledwie dwóch lat, z dużym przekonaniem mówią o sobie, że są czymś więcej niż tylko grupą śpiewających ludzi. Chór Canticum Amicorum stał się dla nich wspólnotą, drugim domem, w którym wspólnie przeżywają chwile radosne, jakimi są premiery koncertów, jak i trudne doświadczenia spotykające ich w codziennym życiu. Z ogromną radością organizują weekendowe warsztaty wyjazdowe, podczas których doskonalą swoje umiejętności muzyczne, wspólnie przygotowują posiłki, a przede wszystkim mają okazję do głębszej integracji. Ponadto każdego roku planują wspólny wyjazd wakacyjny, podczas którego wykonują specjalnie przygotowany na tę okazję repertuar. Do największych osiągnięć chórzyści zaliczają śpiew w Bazylice św. Sabiny w Rzymie. W Canticum Amicorum śpiewają ludzie w każdym wieku, wykonujący różne zawody; studenci, uczniowie szkół muzycznych, muzycy z Akademii Muzycznej, profesjonaliści i amatorzy kochający śpiew. Każdy szukający swojego miejsca bez trudu znajdzie je wśród chórzystów.

Inspiracją do organizacji koncertu jest chęć podzielenia się pasją i miłością do muzyki. Wydarzenie to z pewnością przyczyni się do promocji muzyki klasycznej w Krakowie i wzbogaci jego kulturę muzyczną oraz będzie istotnym elementem z punktu widzenia obchodów rocznic związanych z życiem Jana Pawła II. Koncert jest przeznaczony dla odbiorców w każdym wieku i podzielających różne gusta muzyczne ze względu na liczne środki artystyczne zastosowane przez kompozytora.

Na koncert do kościoła oo. Bernardynów może przyjść każdy. Wstęp wolny. Zapraszamy!

CZYTAJ DALEJ

W niedzielę ulicami Warszawy przejdzie Katyński Marsz Cieni

2020-09-19 13:11

[ TEMATY ]

marsz

Katyń

Warszawa

Scena z filmu "Katyń", reż. A. Wajda

Scena z filmu

Katyński Marsz Cieni - upamiętniający ok. 22 tys. polskich obywateli, którzy wiosną 1940 r. zostali zamordowani rzez NKWD - przejdzie w niedzielę ulicami Warszawy. W inscenizacji weźmie udział 150 rekonstruktorów w mundurach Wojska Polskiego, KOP i Policji Państwowej.

Katyński Marsz Cieni, który organizuje IPN wspólnie z Grupą Historyczną "Zgrupowanie Radosław", odbędzie się po raz trzynasty. Marsz ten jest hołdem dla prawie 22 tys. polskich obywateli zamordowanych przez Sowietów w 1940 r. w Katyniu oraz w innych miejscach kaźni na Wschodzie.

"Pierwotnie termin tegorocznego marszu mieliśmy zaplanowany na 8 kwietnia, jednak przez koronawirusa nastąpił wtedy zakaz wszystkich zgromadzeń. Bardzo chcieliśmy kontynuować nasze wydarzenie, również dlatego, aby przypadająca w tym roku 80. rocznica Zbrodni Katyńskiej była bardziej obecna w świadomości społecznej" - poinformował koordynator marszu Jarosław Wróblewski z Grupy Historycznej "Zgrupowanie Radosław".

"Marsz od lat przywraca żywą pamięć o tych, o których przez wiele lat nie można było mówić. Wybraliśmy termin 20 września, ponieważ wpisuje się w obchody rocznicy sowieckiej agresji na Polskę w 1939 roku" - podkreślił.

Dodał też, że z powodu obostrzeń sanitarnych tegoroczny Katyński Marsz Cieni został bardzo mocno ograniczony. "Weźmie w nim udział tylko 150 rekonstruktorów w mundurach Wojska Polskiego, Korpusu Ochrony Pogranicza i Policji Państwowej i za tę grupę odpowiadamy jako organizatorzy" - zapowiedział Wróblewski.

Marsz wyruszy w milczeniu o godz. 15 spod Muzeum Wojska Polskiego, przejdzie przez Trakt Królewski i Stare Miasto. W jego trakcie zaplanowano czytanie korespondencji obozowej, odczytywanie listy zabitych oficerów i wspomnienie zamordowanych duchownych. Całość zakończy się ok. 16.30 przy pomniku Poległym i Pomordowanym na Wschodzie przy ul. Muranowskiej. Wydarzenie poprzedzi msza o godz. 12 w Katedrze Polowej Wojska Polskiego.

Po sowieckiej agresji na Polskę 17 września 1939 r. w niewoli znalazło się ok. 250 tys. polskich jeńców, w tym ponad 10 tys. oficerów, którzy trafili do sieci obozów utworzonych przez szefa NKWD Ławrientija Berię. Wiosną 1940 r. funkcjonariusze NKWD – wykonując uchwałę Józefa Stalina i jego politbiura z 5 marca 1940 r. – rozstrzelali prawie 22 tys. polskich obywateli przetrzymywanych w obozach i w więzieniach w Związku Sowieckim.

Wśród zamordowanych była elita przedwojennej Polski: oficerowie Wojska Polskiego, policjanci i oficerowie rezerwy: urzędnicy, lekarze, profesorowie, prawnicy, nauczyciele, inżynierowie, duchowni, literaci, kupcy i działacze społeczni. W tym samym czasie, kiedy NKWD mordowało polskich jeńców i więźniów, ich rodziny stały się ofiarami masowej deportacji w głąb ZSRR, przeprowadzonej również przez władze sowieckie. (PAP)

nno/ itm/

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję