Reklama

Niedziela Podlaska

Życie z powodu Jezusa

Niesamowity paradoks kryje się w środku dzisiejszej Ewangelii: „Ten, kto znajduje swoje życie, straci je; ten zaś, kto traci swoje życie z mojego powodu, znajduje je”.

Można pewnie to zdanie rozumieć i tłumaczyć na wiele sposobów. My spróbujmy zauważyć w nim pewną konieczną sekwencję wydarzeń zbawczych, do których jesteśmy zaproszeni. Pochylmy się nad trzema momentami.

„kto znajduje swoje życie, straci je”

Czyż nie trzeba najpierw znaleźć swego własnego życia, aby następnie o nim zdecydować?! Czy możliwe jest stracenie życia z powodu Jezusa, jeśli nigdy wcześniej go się nie posiadało? Raczej trzeba najpierw znaleźć swoje życie, aby świadomie i dobrowolnie o nim zdecydować. Oddać swoje życie może tylko ten, kto je posiada. Człowiek zagubiony w życiu, czy dosłownie z zagubionym życiem, nie może go stracić. Osobowy akt ofiarowania komukolwiek swojego życia zakłada świadomość siebie i zdolność decydowania o sobie. Św. Paweł znalazł siebie jako „poroniony płód” i powiedział o sobie, że „spośród grzeszników ja jestem pierwszy”. Szunemitka z pierwszego czytania znalazła siebie jako niemającą syna. Prawdopodobnie bez znalezienia prawdy o swoim życiu, nie będzie możliwy kolejny krok. Nie bójmy się zatem konfrontacji z prawdą o sobie samym, bo ona przygotuje drogę Panu.

Reklama

„kto traci swoje życie z mojego powodu”

Człowiek odkrywający wartość swojego życia może puścić je w obieg i pomnożyć posiadane dary. Odnajdywanie głębokiej prawdy o swoim życiu może popchnąć do pochwycenia krzyża i naśladowania Jezusa. To jest kolejny krok w historii zbawienia człowieka, który następuje po znalezieniu prawdy o swoim zarażonym grzechem życiu. Odkrycie swojego potencjału ze śmiertelnym nowotworem grzechu może popchnąć do decyzji, aby zanurzyć się w śmierć Jezusa Chrystusa. Nie znajdując innego lekarstwa na śmiertelną perspektywę swojego życia, można rzucić się w proroctwo o Zbawicielu, które brzmi: „Jeśli natomiast umarliśmy z Chrystusem, wierzymy, że z Nim też będziemy żyć, to wiemy, że Chrystus wskrzeszony z martwych, już nie umiera, śmierć nad Nim już nie zapanuje. Tylko ten, kto z całych sił szuka zaspokojenia swojego serca, przekona się, że ani miłość do ojca czy matki ani miłość do dzieci nie wypełni życia. „Jeżeli ktoś kocha ojca lub matkę bardziej niż Mnie, nie jest Mnie godny. Podobnie jeśli ktoś kocha syna lub córkę bardziej niż Mnie, nie jest Mnie godny”. Ktoś, kto tego nie odkryje, nie jest godny znalezienia Życia.

„znajduje je”

Tylko ten, „kto przyjmuje proroka, dlatego że jest on prorokiem, otrzyma zapłatę proroka”. Przekonała się o tym bezimienna kobieta z Szunem, która podjęła cały trud omawianej drogi, a pomimo swojej zamożności i mieszkania pośród swego ludu, nie potrafiła znaleźć najgłębszych swoich pragnień. W spotkaniu z prorokiem Elizeuszem odkryła swoje serce i oddała swój dom, a w zamian poczęła i urodziła nowe życie. „Czy nie wiecie, że my, którzy zostaliśmy ochrzczeni w Chrystusie Jezusie”, znaleźliśmy wszystko i nie utracimy swojej zapłaty.

2020-06-24 09:57

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Przypowieści o skarbie, o perle i o sieci

Słowa Ewangelii według św. Mateusza (Mt 13, 44-52 lub krótsza perykopa: Mt 13, 44-46)

Jezus opowiedział tłumom taką przypowieść:

„Królestwo niebieskie podobne jest do skarbu ukrytego w roli. Znalazł go pewien człowiek i ukrył ponownie. Uradowany poszedł, sprzedał wszystko, co miał, i kupił tę rolę. Dalej, podobne jest królestwo niebieskie do kupca poszukującego pięknych pereł. Gdy znalazł jedną drogocenną perłę, poszedł, sprzedał wszystko, co miał, i kupił ją”.

Koniec krótszej perykopy.

„Dalej, podobne jest królestwo niebieskie do sieci, zarzuconej w morze i zagarniającej ryby wszelkiego rodzaju. Gdy się napełniła, wyciągnęli ją na brzeg i usiadłszy, dobre zebrali w naczynia, a złe odrzucili. Tak będzie przy końcu świata: wyjdą aniołowie, wyłączą złych spośród sprawiedliwych i wrzucą ich w piec rozpalony; tam będzie płacz i zgrzytanie zębów. Zrozumieliście to wszystko?”. Odpowiedzieli Mu: „Tak”.

A On rzekł do nich: „Dlatego każdy uczony w Piśmie, który stał się uczniem królestwa niebieskiego, podobny jest do ojca rodziny, który ze swego skarbca wydobywa rzeczy nowe i stare”.

Oto słowo Pańskie.

CZYTAJ DALEJ

Warszawa: Uroczystości pogrzebowe Bernarda Ładysza

Nabożeństwo żałobne Bernarda Ładysza miało miejsce w Katedrze Polowej Wojska Polskiego w Warszawie. Po Mszy świętej nastąpiło odprowadzenie zmarłego na Cmentarz Wojskowy na Powązkach, gdzie spoczął w Alei Zasłużonych.

Mszy świętej pogrzebowej przewodniczył biskup polowy WP gen. bryg. Józef Guzdek. W uroczystościach brali udział m.in.: żona Leokadia Rymkiewicz-Ładysz, synowie Aleksander Czajkowski-Ładysz i Zbigniew Ładysz, wiceminister kultury Magdalena Gawin, prof. Ryszard Cieśla z Uniwersytetu Muzycznego Fryderyka Chopina.

Bernard Ładysz urodził się 24 lipca 1922 r. w Wilnie. Tam, jako kilkunastoletni chłopiec, rozpoczął naukę śpiewu. Miał 17 lat, kiedy wybuchła II wojna światowa. Jako sierżant Armii Krajowej Ziemi Wileńskiej został uwięziony w Kałudze nad Oką w Związku Sowieckim, gdzie przebywał w latach 194-46.

Po wojnie drugim miastem Bernarda Ładysza stała się Warszawa. Właściwe studia wokalne podjął w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej im. Fryderyka Chopina (obecnie UMFC), pod kierunkiem prof. Wacława Filipowicza. Karierę artystyczną rozpoczął w 1946 roku w Reprezentacyjnym Zespole Wojska Polskiego.

Duże znaczenie dla kariery Bernarda Ładysza miało zdobycie pierwszej nagrody na konkursie śpiewaczym we włoskim Vercelli w 1956 roku. Zgodnie z regulaminem tego konkursu laureat mógł zadebiutować w mediolańskiej La Scali. Bernard Ładysz nie zdecydował się jednak na ten krok - zaangażował się natomiast do występów w Teatro Massimo w Palermo. W 1959 roku włoski dyrygent Tullio Serafin, który realizował w Londynie nagranie "Łucji z Lammermoor", powierzył polskiemu artyście partię w tym nagraniu, które powstało przy udziale światowej sławy artystów - m.in. Marii Callas, Piera Cappuccillego, Ferruccia Tagliaviniego.

Od 1972 roku Ładysz związany był z Teatrem Wielkim w Warszawie. Tam wcielił się m.in. w tytułową rolę Borysa Godunowa w operze Modesta Musorgskiego. Śpiewał też partie Zygmunta Augusta w "Buncie żaków" Tadeusza Szeligowskiego czy Priama w "Odprawie posłów greckich" Witolda Rudzińskiego. Jego kreacje wokalne nie ograniczały się tylko do tych występów. Brał też udział w nagraniach oper dla Polskiego Radia, występował na festiwalach muzyki współczesnej "Warszawska Jesień", uczestniczył w światowych prawykonaniach utworów współczesnych kompozytorów, m.in. Krzysztofa Pendereckiego.

Występował też w filmach, m.in. w "Ziemi obiecanej" w reżyserii Andrzeja Wajdy, "Znachorze" w reżyserii Jerzego Hoffmana) w musicalach, m.in. w roli Tewiego w "Skrzypku na dachu" Josepha Steina i Jerry'ego Bocka oraz na estradzie piosenkarskiej. Współpracował z Teatrem Syrena w Warszawie.

Artysta zmarł 25 lipca. (PAP)

Autor: Olga Łozińska

oloz/ pat/

Zobacz zdjęcia: Pogrzeb Bernarda Ładysza
CZYTAJ DALEJ

Prezydent: Order Orła Białego i Order Odrodzenia Polski symbolami wolnej i silnej Polski

2020-08-06 15:22

[ TEMATY ]

Andrzej Duda

PAP/Piotr Nowak

Te ordery są symbolami wolnej, silnej Polski; po tym, kto je dostaje, widać też, jakie wartości w danym momencie w naszym kraju są uznawane za najważniejsze - mówił prezydent Andrzej Duda podczas uroczystości Inwestytury Prezydenta RP na Wielkiego Mistrza Orderu Orła Białego i Orderu Odrodzenia Polski.

Uroczystość objęcia przez prezydenta przewodnictwa w kapitułach najważniejszych polskich odznaczeń państwowych - Orderu Orła Białego oraz Orderu Odrodzenia Polski - odbyła się w czwartek w Zamku Królewskim w Warszawie. Obecni byli m.in. marszałkowie Sejmu i Senatu Elżbieta Witek i Tomasz Grodzki, a także przedstawiciele rządu.

Pięć lat temu uroczystość inwestytury prezydenta na Wielkiego Mistrza Orderu Orła Białego i Wielkiego mistrza Orderu Odrodzenia Polski była połączona z odznaczeniem prezydenta oboma orderami.

Zgodnie z ustawą o orderach i odznaczeniach, prezydent z tytułu wyboru na ten urząd staje się Kawalerem Orderu Orła Białego, Wielkim Mistrzem Orderu i przewodniczy Kapitule Orderu. Staje się też Kawalerem Orderu Odrodzenia Polski klasy I i przewodniczy Kapitule, jako Wielki Mistrz Orderu.

"Jeżeli ktoś uważa, że przyjęcie po raz drugi tego niezwykłego zaszczytu trzymania pieczy, trzymania straży nad najważniejszymi polskimi orderami, jako Wielki Mistrz tych Orderów, jest łatwiejsze i mniej tremujące, jest w błędzie" - zaznaczył prezydent.

"Przeżywam tę dzisiejszą uroczystość, być może nawet bardziej niż pięć lat temu. Może dlatego, że wszystko to było tak oszałamiające, a dziś każde słowo, które jest wypowiadane dociera do mnie z pełną świadomością" - podkreślił.

Jak dodał, "to jest wielki moment w życiu człowieka, kiedy będąc na zamku Królewskim w Warszawie, w tej sali, w której są insygnia - łańcuch Wielkiego Mistrza Orderu Orła Białego, miecz ostatniego króla Polski, sztandar prezydencki z orłem białym - tu właśnie w tym miejscu, kiedyś zniszczonym, zburzonym, symbolu polskiej państwowości, odbudowanym rękami Polaków, to jakże mocno grają w duszy słowa Wincentego Witosa: +Polska winna wiecznie trwać+".

Podkreślił, że oba te ordery są "symbolami wolnej Polski, te ordery są symbolami Polski silnej". "Order Orła Białego ma tę specyfikę, że kiedy Polska nie była wolna to nie był przyznawany. Wracał wraz z odradzającym się państwem polskim, odradzającą się niepodległością" - zauważył Andrzej Duda.

Przypomniał, że Order Orła Białego to "historia ponad 300 lat Rzeczypospolitej, a w przyszłym roku będziemy obchodzili stulecie ustanowienia Orderu Odrodzenia Polski; wolnej suwerennej, niepodległej Rzeczypospolitej".

Duda zauważył, że "to niezwykle ważne trzymać piecze nad tymi wielkimi znakami polskiej państwowości, ale to też wielka odpowiedzialność". Podziękował członkom obu kapituł za wspólną pracę w poprzedniej kadencji. "Dziękuję za te wszystkie dyskusje. Nikt, kto nie uczestniczył w pracach kapituły, nie zdaje sobie sprawy, jak wiele jest tych dyskusji, jak wiele razy kandydatury się odkłada i wracają i znów są dyskutowane. Z jak wielką odpowiedzialnością i pieczołowitością te ordery są przyznawane" - mówił.

"Polska, nasze społeczeństwo, uważnie obserwuje, kto otrzymuje te wielkie ordery; ocenia i komentuje" - zaznaczył prezydent. "Po tym, kto je dostaje, widać też, jakie wartości w danym momencie w naszym kraju są uznawane za najważniejsze, które z nich przeważają. Przecież wiemy, że - jak w demokratycznym kraju - to się zmienia i te decyzje są różne" - powiedział Duda.

"Obiecuję wszystkim tu obecnym, wszystkim rodakom i członkom kapituł, że będę przez następne pięć lat te ordery przyznawał kierując się po pierwsze moim zawsze wewnętrznym, głębokim przekonaniem, że danej osobie order się należy. A po drugie najlepiej jak umiem pojętym interesem Rzeczypospolitej" - zadeklarował prezydent.

W Zamku Królewskim zaprzysiężonego w czwartek prezydenta Dudę i jego małżonkę Agatę powitał dyrektor prof. Wojciech Fałkowski. Zaznaczył, że z okazji uroczystości przekazania insygniów nowo zaprzysiężonemu prezydentowi wystawione zostały historyczne insygnia orderowe, łańcuch wielkiego mistrza Orderu Orła Białego oraz miecz ceremonialny z głową orła w rękojeści, którym król Stanisław August Poniatowski pasował rycerzy obydwu orderów.

Wystawione zostały też insygnia władzy prezydenckiej II Rzeczypospolitej, które w grudniu 1990 roku ostatni prezydent RP na uchodźctwie Ryszard Kaczorowski, przekazał ówczesnemu prezydentowi Lechowi Wałęsie. Insygnia te to tłoki pieczętne Prezydenta Rzeczypospolitej, Chorągiew Rzeczypospolitej oraz dokumenty państwowe, w tym oryginał konstytucji z 23 kwietnia 1935 r., która była prawną podstawą kontynuowania działalności władz RP na uchodźstwie po wojnie.

Order Orła Białego to najwyższy order Rzeczpospolitej, ustanowiony w 1705 r., reaktywowany w 1921 r. Nadawany jest za znamienite zasługi cywilne i wojskowe dla Rzeczypospolitej Polskiej, zarówno w czasie pokoju, jak i w czasie wojny. Nie dzieli się na klasy. Nadawany jest najwybitniejszym Polakom oraz najwyższym rangą przedstawicielom państw obcych.

Order Odrodzenia Polski ustanowiony w 1921 r. nadawany jest za wybitne zasługi położone w służbie państwu i społeczeństwu, a zwłaszcza za wybitne osiągnięcia w działalności publicznej podejmowanej z pożytkiem dla kraju, za szczególne zasługi dla umacniania suwerenności i obronności kraju, dla rozwoju gospodarki narodowej, służby publicznej, za wybitną twórczość naukową, literacką i artystyczną, za wybitne zasługi dla rozwoju współpracy Rzeczypospolitej Polskiej z innymi państwami i narodami.(PAP)

autor: Marzena Kozłowska

mzk/ par/

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję