Reklama

Zdrowie

Na szpilkach i pod krawatem

Ważne jest, żeby ludzie zrozumieli, że dziś przeciętny polski alkoholik to nie cuchnący żul spod budki z piwem, ale dobrze ubrany człowiek, który zdaniem otoczenia osiągnął życiowy sukces.

Siedzimy w sali spotkań ośrodka leczenia uzależnień. Wokół mnie kobiety i mężczyźni, którzy mówią o sobie „trzeźwiejący alkoholicy”. Poza tą salą są właścicielami świetnie prosperujących firm, wykonują zawody wysoko lokowane społecznie, są mężami, ojcami, dziadkami. Łączy ich tylko jedna rzecz – kilkanaście lub kilka lat wolnych od nałogu. Odbudowują teraz swoje życie z gruzów albo ratują to, co z niego zostało. Pytam, co zabrała im wódka. Rodzinę? Majątek? Dobre imię? Odpowiadają – że kawał życia. Ich historie mają nas skłonić do zastanowienia się nad sobą, mogą się stać punktem zwrotnym... Przede wszystkim jednak zależy tym ludziom, byśmy dostrzegli, że Polska tonie dziś w alkoholu jak jeszcze nigdy dotąd. Że niebezpiecznie zmienia się styl picia. Przesada?

No to posłuchajcie...

Nie jest dobrze

Stanisław, emerytowany właściciel dużej firmy spedycyjnej, ma wśród zebranych najdłuższy staż w byciu trzeźwiejącym alkoholikiem: – Ludzie piją teraz znacznie więcej niż za komuny. Uważam, że to, co się mówi o skali nałogu, to zaledwie czubek góry lodowej. Wie pani, alkoholik alkoholika nie oszuka, my rzucimy okiem na człowieka i wiemy. Masa ludzi jest solidnie uzależniona, choć może nawet jeszcze nieświadoma swojego uzależnienia... Dużo się teraz pracuje, więc codzienna „niewinna” lampka wina na rozluźnienie albo drink traktowane są jak nagroda po ciężkim dniu. Niezauważalnie taka lampka przeradza się w kilka, a drink – w trzy drinki. W pandemii przerażająco wzrosła liczba wypijanych małpek. Opowiadał mi pracownik huty szkła, że pracują u nich non stop cztery taśmy – na dwóch robi się słoiki na ogórki, soki, musztardę i co tam jeszcze, a na dwóch następnych – wyłącznie butelki na małpki...

Andrzej, ekonomista, bankowiec, trzeźwy od dekady: – Zauważcie, że już dzieci wychowuje się na nałogowców. Bo niby czemu służą bezalkoholowe szampany, serwowane maluchom na urodzinach w kieliszkach dla dorosłych? Po co te gigantyczne kampanie reklamowe: „piwa zero procent”? To oczywiste – mają za zadanie wyrobić w młodych nawyk sięgania po napoje wyskokowe. Z czasem przerzucą się na procenty, bo apetyt rośnie w miarę jedzenia. W ten sposób kolejne pokolenia podprowadza się nad przepaść...

Reklama

Ewa, nauczycielka chemii w szkołach średnich, w AA od 5 lat: – Mamy bożka w postaci dochodów z akcyzy od alkoholu i tak naprawdę niewielu obchodzi, co się dzieje z narodem. Nie wiem, ile budżet państwa na tym zarabia, ale czy ktoś policzył wydatki na łagodzenie monstrualnych skutków chlania? Wszędzie sklepy alkoholowe pracują na pełnych obrotach, są miejsca zbiorowego upijania się, w których nie brak rodzin z dziećmi, ale brakuje kogoś, kto by tym cuchnącym alkoholem ludziom powiedział o mityngach AA, o terapiach, o możliwościach leczenia. Czy w szkołach prowadzona jest poważna edukacja antyalkoholowa? Kto ma tę młódź nauczyć radzenia sobie z emocjami, odwagi mówienia „nie”?

Nie idźcie tą drogą

Andrzej często powtarza: „Kochałem alkohol jak kot mleko”. Łagodził wszystkie lęki, uciszał demony, pozwalał zapomnieć o trudnej codzienności. – To alkohol odmienił mi życie i powoli odbierał wszystko, co kochałem, na czym mi zależało – mówi dziś. – To alkohol zaprowadził mnie pod most, do mojego prywatnego piekła – do koczowiska ludzi podobnych do mnie. Chciałem zapić się na śmierć, prosiłem Boga, żeby to się wreszcie skończyło. Ale On miał względem mnie inny plan...

Są różne modele picia. Stanisław np. pił samotnie. Zależało mu, żeby broń Boże nikt w pracy nie widział zataczającego się poważnego pana prezesa. Gdy odwieźli go na pierwsze odtrucie, okazało się, że pracownicy zapisywali dni, kiedy zjawiał się w pracy trzeźwy. Ojciec Arka pił tzw. cugami – np. nie tknął kieliszka przez 40 dni Wielkiego Postu, a w Wielkanoc jak się uruchomił, to rodzina musiała brać nogi za pas. Dziadek Jacka prowadził dobrze prosperującą wiejską melinę. – U nas spirytus był na wszystko! Jacuś kaszle? Niech se dziabnie kielonek. Coś w płucach rzęzi – kieliszeczek nie zaszkodzi – wspomina po latach. Jako dobry wnuczek regularnie dowoził dziadkowy alkohol sąsiadom i prawie zawsze dostawał „malucha” za fatygę. – W szkole zawodowej byłem już tak uzależniony, że śmieszyli mnie rówieśnicy pijący po krzakach wino. Potem równia pochyła. W zasadzie nie pamiętam swojego życia...

Reklama

Arek opowiada, że w branży budowlanej – a prowadził dużą firmę deweloperską – odmawianie alkoholu w zasadzie kasowało możliwość zawarcia poważnej transakcji. – W Polsce niepijący staje się z miejsca podejrzany – mówi. – Alkohol nigdy mi nie smakował, więc uważałem się za bezpiecznego. Nie potrafię dziś wskazać czasu, gdy zaczęło mi się to wymykać spod kontroli – straciłem poczucie rzeczywistości, bagatelizowałem sygnały ostrzegawcze, uwagi najbliższych. Miałem budowy w całym kraju i regularnie je objeżdżałem. Gdy żona dzwoniła wieczorami, pokazywałem jej, że na nocnym stoliku mam zdjęcie jej i dzieci. Gdybym zrobił większy kadr, zobaczyłaby butelkę. Zaliczyłem alkoholowe zapalenie trzustki, potem zapalenie wątroby... Jak na sylwestra zacząłem pić, to do domu wróciłem 12 marca. Na pierwszy detoks dowlokłem się kompletnie zalany. W sumie przepiłem całą, budowaną latami, firmę...

Bez reguł

Stanisław – przypomnijmy: w tym towarzystwie z najdłuższym czasem trzeźwienia – wylicza: – Picie ma trzy etapy. Najpierw pije się towarzysko, co jest powszechnie akceptowane, czyli od czasu do czasu, np. na spotkaniach rodzinnych. Drugi etap to tzw. picie niebezpieczne – zaczynamy wodzić rej na imprezach, namawiamy innych do picia, pijemy częściej. Trzeci etap to już nałóg. Z picia niebezpiecznego zawsze można wrócić do picia okazjonalnego, ale z uzależnienia już nie. Z tego nie wychodzi się o własnych siłach, wpadamy w ciemność – w alkoholizm, w chorobę.

Reklama

Ewa jest przekonana, że jeśli ktoś pije nałogowo, ale ciągle dobrze funkcjonuje zawodowo, to nie zgłosi się na leczenie. – Alkoholik musi upaść, zaliczyć dno. Trzeba się upodlić, poniżyć, coś się musi w środku złamać. To są naprawdę straszne przeżycia, graniczne, ale tylko wtedy jest szansa na powrót do normalności. Trzeba się zakochać w trzeźwości. Sporo prawdy jest też w tym, że choć terapeuci mówią, iż trzeźwieje się dla siebie, to tak naprawdę zawsze obok jest ten ktoś, lub ktosie, dla kogo podejmujesz tę strasznie trudną walkę...

Reszta kiwa potakująco głową. Andrzej np. zaczął leczenie, gdy żona zagroziła, że nie zobaczy więcej syna. – A ja to dziecko kochałem jak chyba nic w życiu – wspomina i nagle oczy mu wilgotnieją. – Poszedłem na leczenie ze strachu, że kobieta dotrzyma słowa. Latami trwało to szarpanie się z nałogiem. U niektórych szczęściarzy leczenie działa od pierwszego strzału, niestety u mnie nie...

Jacek zdecydował się na leczenie, bo szkoda mu było matki. – Położyli mnie na detoksie i to była najlepsza rzecz, jaka mogła się zdarzyć – wspomina. – Przeraziło mnie nie na żarty to, co tam zobaczyłem. Przywozili gości z takimi życiorysami, że bałem się przy nich zasnąć... Zepsuli mi komfort picia, bo zobaczyłem koniec drogi, na której początku stałem.

Zamiast puenty

– Zwróćcie uwagę na jedną rzecz – mówi Stanisław. – W Polsce alkohol jest legalny, nielegalne są natomiast wszystkie inne środki zmieniające nastrój, czyli uzależniające. Nie kupisz w spożywczym narkotyków, nie dostaniesz leków, które dają kopa, czyli psychotropu, bez recepty. Ale alkohol jest w każdych ilościach i wszędzie. Nie ma w narodzie świadomości, jak łatwo się uzależnić – że dwie identyczne ilości alkoholu wypite przez dwie osoby jedną uzależnią, a drugą nie, i nie ma sposobu, żeby zgadnąć, która to będzie. Nie mówi się też, że alkoholizm jest chorobą śmiertelną! – I nieuleczalną! – dodają chórem inni.

Marek, który od lat zajmuje się terapią osób uzależnionych, jest ostry w ocenach: – Walka z alkoholizmem trwa w Polsce od dekad, tylko co z tego? Mówi się o nałogach wyniszczających naród, ale nic z tego gadania nie wynika. Co roku wypija się więcej litrów spirytusu na głowę i nadal brak poważnych programów antyalkoholowych. Nie ma też dobrze zrobionych, przemawiających zwłaszcza do młodych, kampanii społecznych lansujących niepicie. Tak szczerze, to obok ludzi ze środowiska ruchu AA, terapeutów itd. jakby nikomu nie zależało. Nad tym dramatem rozpitego polskiego społeczeństwa panuje dziwna cisza…

Materiał powstał dzięki życzliwości Ośrodka Leczenia Uzależnień „Wyspa SOZO” i jego gości (www.wyspasozo.pl)

2021-09-22 07:48

Ocena: +1 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Trzeba chłopa, żeby nie pił

Łatwo jest wpaść w nałóg alkoholowy. Wyjście z niego wymaga poświęcenia nie tylko osoby chorej, ale także najbliższych. Abstynencja pomaga odzyskać człowieczeństwo. O problemach związanych z alkoholem i życiu bez niego rozmawiamy z ks. Aleksandrem Radeckim.

Ks. Łukasz Romańczuk: Rozpoczynamy sierpień. Dlaczego Kościół troszczy się i zachęca w tym miesiącu do abstynencji od alkoholu?

Ks. Aleksander Radecki: Alkoholizm niszczy całe społeczeństwo. Zachęta daje zawsze nadzieję na pokonanie tej fali. Pamiętam, a było to bardzo dawno, na Dworcu PKP we Wrocławiu, był taki baner: „Przez abstynencję wielu, do trzeźwości całego narodu”. Potem ten baner niestety zniknął, ale znacznie później dowiedziałem się, że była to koncepcja ks. Franciszka Blachnickiego, którego słuchałem na własne uszy i on w 1980 r. przekonał mnie osobiście do tego, aby zdeklarować taką wolę podjęcia abstynencji ze względu na tych, którym pić absolutnie nie wolno. Podejmując próbę uświadomienia sobie, dlaczego ludzie mają jakieś opory przed abstynencją, odkryłem takie punkty: Pierwszy – to uzależnienie. Człowiek nie jest w stanie odmówić sobie wypicia alkoholu, a także nie jest w stanie się przyznać do tej słabości. Drugi – to strach przed opinią otoczenia (Co powiedzą, gdy nie wypiję?). Przeczytałem kiedyś takie zdanie: „Wszyscy wiedzą, że alkoholizm jest chorobą, ale jak nie pijesz, to pytają, czy jesteś chory”. Pojawia się obawa samotności, odrzucenia i wzięcia za donosiciela. Kolejna rzecz – to potrzeba zagłuszenia sumienia ostrzegającego przed popełnieniem grzechu – na trzeźwo byśmy pewnych rzeczy nie zrobili. Pewnego razu przygotowując się do zastępstwa „Orzecha”, na wykładach dla rodziców narzeczonych na zakończenie przygotowania do małżeństwa otrzymałem plan spotkania. Był tam m.in. punkt: oczepiny. Nie wiedziałem, co to jest i obejrzałem dwa filmiki na YouTubie. Zachowania i zabawa były takie, że na trzeźwo nikt by tego nie zrobił. To pozwoliło mi też zrozumieć, dlaczego po takiej uroczystości mało kto przyjdzie do kościoła na Mszę św. w niedzielę, a do Komunii św. tym bardziej. W takich i podobnych sytuacjach, jak przymus towarzyski („ze mną nie wypijesz?”), osiemnastka, imieniny, awans zawodowy – alkohol służy do zmiękczenia i zagłuszenia sumienia.

CZYTAJ DALEJ

Msza św. krok po kroku

Rozumienie znaków i symboli, gestów i postaw pozwala nam świadomie i owocnie uczestniczyć we Mszy św.

Każdy, kto poważnie traktuje swoje chrześcijaństwo, wie, że we Mszy św. należy uczestniczyć. Ale nie wszyscy zadają sobie pytanie, czym owo uczestnictwo jest i co należy zrobić, aby stało się ono świadome, czynne i owocne, czyli właśnie takie, jakie powinno być. Na pewno odpowiednie uczestnictwo nie ogranicza się jedynie do wypełnienia pierwszego przykazania kościelnego, czyli do fizycznej obecności w kościele w każde niedzielę i święto nakazane. Aby prawdziwie uczestniczyć we Mszy św., nie wystarczy także być tylko skupionym i pobożnym oraz gorliwie się modlić. To zbyt mało, a nawet można powiedzieć, że nie do końca o to by chodziło. Warto więc przyglądnąć się naszemu uczestnictwu we Mszy św. i spróbować odnaleźć, co w niej jest naprawdę ważne.

CZYTAJ DALEJ

Meksyk: dziewięć lat przygotowań do 500. rocznicy objawień w Guadalupe

2022-12-09 17:05

[ TEMATY ]

rocznica

Meksyk

Matka Boża z Guadalupe

Graziako

Cudowny obraz Matki Bożej z Guadalupe

Cudowny obraz Matki Bożej z Guadalupe

W 2031 roku przypadnie 500. rocznica objawień Matki Bożej w Guadalupe. Kościół katolicki w Meksyku rozpoczyna dziewięcioletnią nowennę przygotowująca do tego wielkiego jubileuszu. Ma ona na celu pogłębienie rozumienia Wydarzenia z Guadalupe (Acontecimiento Guadalupano).

Do udziału w nowennie zaproszeni są katolicy na całym świecie, gdyż kult Matki Bożej z Guadalupe „przekracza granice”. Dlatego nazwano ją Międzykontynentalną Nowenną Guadalupiańską. Skupiona będzie na pięciu „liniach działania”: stała formacja, badania, promowanie pobożności, masowe upowszechnianie oraz produkcja twórcza.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję