Reklama

Kultura

Częstochowa: koncert muzyki XXI wieku na Festiwalu „Gaude Mater”

[ TEMATY ]

Gaude Mater

Ks. Mariusz Frukacz

„Kolekcje kompozytorskie - Koncert muzyki XXI wieku”, to tytuł koncertu, który zabrzmiał 3 maja w kościele ewangelicko-augsburskim Wniebowstąpienia Pańskiego w Częstochowie, w ramach 25. Międzynarodowego Festiwalu Muzyki Sakralnej „Gaude Mater”.

Podczas koncertu obecni byli m. in. abp Wacław Depo metropolita częstochowski, bp Marian Niemiec biskup diecezji katowickiej Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w Polsce, ks. Adam Glajcar proboszcz parafii ewangelicko - augsburskiej w Częstochowie, przedstawiciele instytucji kultury.

- Muzyka łączy, otwiera nas na Boga i otwiera na bliźniego. Dobra pieśń i dobra muzyka jest przedsionkiem Królestwa Bożego- mówił otwierając koncert ks. Adam Glajcar, przypominając słowa św. Augustyna.

Reklama

Zobacz zdjęcia: Gaude Mater: muzyka XXI w

Natomiast bp Marian Niemiec podkreślił, że „muzyka jest uzewnętrznieniem wiary”.

Podczas koncertu odbyło się wręczenie nagród w XI Konkursie Kompozytorskim „Musica Sacra Nova”, którego ideę przybliżyła Małgorzata Nowak dyrektor Festiwalu „Gaude Mater”. Na tegoroczny konkurs wpłynęło 69 kompozycji z 13 krajów, m. in. ze Stanów Zjednoczonych, Wielkiej Brytanii, Włoch, Polski, Litwy, Węgier, Argentyny.

Pierwszą nagrodę, którą ufundował abp Wacław Depo otrzymał Marek Raczyński za kompozycję „Media Vita”. Drugą nagrodę otrzymała Monika Sokaite za kompozycję „Lacrimosa. Natomiast trzecią nagrodę otrzymał Michał Ziółkowski za kompozycję „Ave Maris Stella”.

Podczas koncertu wystąpił Polski Chór Kameralny Schola Cantorum Gedanensis, pod dyrekcją Jana Łukaszewskiego, który wykonał kompozycje tegorocznych laureatów konkursu kompozytorskiego oraz kompozycje laureatów z poprzednich lat. W programie koncertu znalazły się kompozycje: Miłosz Bembinow „Veni Sancte Spiritus”, Wojciech Widłak „Psalmus CL”, Marcel Chyrzyński „Similes Esse Bestiis”, Bartosz Kowalski Banasiewicz „Crucificsus et Ressurrexit” oraz Agata Krawczyk „Parce Mihi”.

Polski Chór Kameralny Schola Cantorum Gedanensis, założony w 1978 r., składający się z 24 zawodowych muzyków, pod kierownictwem dyrygenta Jana Łukaszewskiego nieustannie dąży do osiągnięcia doskonałości wykonań i odkrywania nowych obszarów muzycznych. Repertuar Polskiego Chóru Kameralnego jest niezwykle obszerny - od muzyki a cappella po duże formy oratoryjne, operowe i symfoniczne. Zespół cieszy się opinią niezrównanego wykonawcy muzyki współczesnej. Dokonał ponad 500 prawykonań, w tym dzieł takich kompozytorów jak m.in. Henryk Mikołaj Górecki czy Krzysztof Penderecki. W jego dorobku artystycznym znajduje się ponad 70 płyt CD, kaset magnetofonowych i video, z których wiele nominowanych było do nagród fonograficznych - w tym aż 18 nominacji do nagrody Fryderyk, którego statuetka została przyznana mu aż czterokrotnie, między innymi w 2012 roku za płytę „New Polish Music for Choir” w kategorii Album Roku Muzyka Współczesna. We wrześniu 2013 roku Polski Chór Kameralny wraz z zespołem Musica Fiorita nagrał - oczekujące obecnie na wydanie - 55 motetów XVII-wiecznego gdańskiego kompozytora Andrzeja Hakenbergera, w transkrypcji Jana Węcowskiego. Polski Chór Kameralny współpracuje z najlepszymi światowymi orkiestrami, i regularnie zapraszany jest na międzynarodowe festiwale muzyczne.

Również 3 maja zabrzmiały sakralne i tradycyjne polifoniczne pieśni Gruzji, które we Mstowie, w klasztorze Kanoników Regularnych wykonał Kwartet Changuri z Gruzji. W Leśniowie, w Sanktuarium Matki Bożej Leśniowskiej - Patronki Rodzin Virum Schola Gregoriana Cardinalis Stephani Wyszyński zaprezentowała chorał gregoriański. W tym samym czasie we Wrzosowej, w kościele p.w. Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa uczestnicy festiwalu wysłuchali muzyki ze zbiorów jasnogórskich, w wykonaniu m. in. Orkiestry Historycznej (OH!). W programie znalazła się muzyka Wojciecha Dankowskiego (ur. ok. 1760, zm. po 1836): Missa in D, Kyrie, Gloria - Laudamus te - Quoniam - Cum Sancto Spiritu - Patrem - Et incarnatus est - Et ressurexit, Sanctus - Benedictus - Agnus Dei - Dona nobis Pacem, Offertorium Ad Mariam cum tribularer.

2015-05-03 20:17

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

O Moniuszce na „Gaude Mater”

Niedziela częstochowska 20/2019, str. 2

[ TEMATY ]

Gaude Mater

Ks. Mariusz Frukacz/Niedziela

Pieśni Stanisława Moniuszki rozweselały publiczność

Wystawy oraz koncerty muzyki sakralnej, m.in. dzieła Stanisława Moniuszki, Henryka Mikołaja Góreckiego oraz Wojciecha Kilara znalazły się w programie 29. Międzynarodowego Festiwalu Muzyki Sakralnej „Gaude Mater”, który odbył się w Częstochowie w dniach 4-6 maja.

Festiwal rozpoczął wernisaż wystawy ikon Jadwigi Marii Kowalskiej i fotografii Zbigniewa Burdy w Ośrodku Promocji Kultury „Gaude Mater”.

W kościele ewangelicko-augsburskim wysłuchano koncertu z okazji 200. rocznicy urodzin Moniuszki, zatytułowanego „Śpiewnik domowy”. Pomysłodawcą i reżyserem była Beata Młynarczyk, która w rozmowie z „Niedzielą” podkreśliła, że „Moniuszko chciał, żeby jego pieśni trafiły pod strzechy, żeby były wykonywane w polskich domach, by ludzie się przy nich wspólnie bawili. Stąd pomysł na zorganizowanie wypełnionego jego muzyką polskiego salonu”.

W Bazylice Jasnogórskiej zabrzmiał koncert ze średniowiecznych zbiorów jasnogórskich. „Oficjum na Święto Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny” wykonała Schola Gregoriana Cardinalis Stephani Wyszyński pod batutą Michała Sławeckiego.

Festiwal zakończył koncert finałowy w Filharmonii Częstochowskiej, podczas którego zabrzmiały: III Symfonia „Symfonia pieśni żałosnych” op. 36 Henryka Mikołaja Góreckiego oraz „Angelus” Wojciecha Kilara. Dzieła wykonali: Orkiestra Symfoniczna Filharmonii Częstochowskiej, Chór Filharmonii Częstochowskiej „Collegium Cantorum”, dyrygent – Adam Klocek, przygotowanie chóru – Janusz Siadlak.

Organizatorem festiwalu jest Ośrodek Promocji Kultury „Gaude Mater”, a partnerami: Miasto Częstochowa, Jasna Góra, Filharmonia Częstochowska oraz Kościół ewangelicko-augsburski.

Stanisław Moniuszko 8 września 1864 r. wykonał koncert na Jasnej Górze. Wystąpił wówczas z zespołem Warszawskiego Instytutu Muzycznego.

CZYTAJ DALEJ

Życie konsekrowane w Polsce – kto świętuje 2 lutego?

2020-01-28 14:39

[ TEMATY ]

osoby konsekrowane

Ks. Waldemar Wesołowski

2 lutego, w Święto Ofiarowania Pańskiego obchodzony jest też w Kościele katolickim Światowy Dzień Życia Konsekrowanego, ustanowiony przez papieża Jana Pawła II w 1997 r. Celem tego dnia jest szczególna refleksja nad darem życia poświęconego Bogu, dziękczynienie i modlitwa za konsekrowanych. Kto świętuje 2 lutego? Warto pamiętać, że nie każdy ksiądz jest osobą konsekrowaną, istnieje natomiast całkiem liczna grupa świeckich konsekrowanych.

Osoby konsekrowane to osoby, które w sposób szczególny poświęcają życie Bogu. Łączy je konsekracja, która wiąże się ze złożeniem Bogu ślubów czystości oraz najczęściej również ubóstwa i posłuszeństwa, choć zależy to od formy życia konsekrowanego. Specyfiką danej formy czy wspólnoty mogą być również inne przyrzeczenia czy zobowiązania.

W Polsce żyje ok. 32 tys. osób konsekrowanych. Oprócz istniejących tradycyjnie od stuleci zakonów kontemplacyjnych i zakonów czynnych funkcjonują nowe formy, sięgające korzeniami początków XX w.: instytuty świeckie. Ciekawostką jest odradzanie się indywidualnych form życia konsekrowanego znanych ze starożytności, które na przestrzeni stuleci zanikły, jak dziewice konsekrowane, wdowy czy pustelnicy. Warto też podkreślić, że wiele form i wspólnot właśnie się tworzy. – To zjawisko charakterystyczne dla czasu przemian i kryzysu, który bez wątpienia teraz obserwujemy – podkreśla matka Jolanta Olech, urszulanka SJK, sekretarka generalna Konferencji Wyższych Przełożonych Żeńskich Zgromadzeń Zakonnych w Polsce.

Największą grupę osób konsekrowanych w Polsce stanowią kobiety – siostry zakonne żyjące w zgromadzeniach czynnych, czyli nastawionych na współdziałanie z Kościołem w pracy apostolskiej.

Według danych z 1 stycznia 2018 r. jest ich ponad 17 tys.. Mieszkają w 2188 domach i należą do 105 zgromadzeń. Około 2 tys. polskich sióstr pracuje za granicą, najczęściej na terenach misyjnych. Zgromadzenia czynne można porządkować według ich charyzmatów, czyli konkretnych form apostolstwa. Są zgromadzenia zajmujące się nauczaniem, wychowaniem, opieką nad dziećmi i młodzieżą, skoncentrowane na trosce o zdrowie, na działalności charytatywnej na rzecz ubogich itp. Podziały te jednak są dość płynne, podobnie jak podział zgromadzeń zakonnych na habitowe i bezhabitowe.

Kolejną, znacznie już mniejszą, grupą zakonnic są mniszki żyjące w zakonach kontemplacyjnych. Jest ich w Polsce ok. 1290. Większość mieszka w 83 klasztorach, których przełożone zrzeszone są w Konferencji Przełożonych Żeńskich Klasztorów Kontemplacyjnych w Polsce. Wszystkie te klasztory reprezentują 13 rodzin zakonnych, z których zdecydowanie najliczniejszą są karmelitanki bose. Około 50 sióstr mieszka w klasztorach, które nie należą do konferencji. Na co dzień mniszki zajmują się modlitwą i pracą. Choć nie są powołane do działalności duszpasterskiej, wiele osób szuka z nimi kontaktu, rozmowy, duchowego wsparcia.

Siostry pracują, by zapewnić sobie utrzymanie lecz praca ta z reguły nie wystarcza, dlatego już od wielu lat 2 lutego organizowana jest w Kościele w Polsce zbiórka przeznaczona na wsparcie klasztorów kontemplacyjnych.

Osoby konsekrowane to również zakonnicy. Według danych z końca 2017 r. jest ich w Polsce ponad 11 tys., z czego ponad 3 tys. pracuje za granicą.

Choć wśród instytutów męskich również wyodrębnić można te oddane dziełom apostolskim i te nastawione tylko na kontemplację – jak np. kameduli – wszystkie one zrzeszone są w jednej Konferencji Wyższych Przełożonych Zakonów Męskich w Polsce, reprezentującej 59 zgromadzeń, z których każde ma swoje konstytucje. Określają one sposób życia zakonników i rodzaj podejmowanej pracy.

Obecną specyfiką zakonów męskich w Polsce jest to, że najczęściej łączą powołanie do życia konsekrowanego z powołaniem do kapłaństwa. Warto zatem pamiętać, że księża dzielą się na diecezjalnych i zakonnych (ci ostatni świętują 2 lutego).

Przemiana świata od wewnątrz – to powołanie osób konsekrowanych zrzeszonych w instytutach świeckich. Poza kilkoma wyjątkami, nie żyją oni razem, nie prowadzą wspólnych dzieł. Utrzymują się sami – zdolność do samodzielnego utrzymania jest zresztą wymogiem przyjęcia do instytutu – oraz zasadniczo sami muszą zapewnić sobie opiekę i utrzymanie na starość. Niektórzy żyją w sekrecie, czyli tak, by nikt, często nawet z najbliższego otoczenia, nie wiedział o tym, że dana osoba jest osobą konsekrowaną. Instytutów świeckich jest w Polsce 36. Zrzeszają w sumie 1200 osób. W większości są to instytuty żeńskie. Działa tylko jeden instytut męski, a jeden, Instytut Świętej Rodziny, posiada dwa autonomiczne kręgi – żeński i męski. Świeccy konsekrowani, podobnie jak w zakonach składają śluby czystości, ubóstwa i posłuszeństwa. Nie rezygnują jednak z majątku na rzecz wspólnoty, ale starają się zarządzać dobrami materialnymi nie jak właściciele, ale jak szafarze. Większe wydatki konsultują z przełożonymi, wspierają potrzebujących.

Dziewice konsekrowane, pustelnicy i wdowy – formy te, istniejące w starożytności, od czasów Soboru Watykańskiego II zaczynają się odradzać i cieszą się rosnącą popularnością. W Polsce żyją obecnie 322 dziewice konsekrowane, ok. 300 wdów konsekrowanych oraz 4 pustelnice i 1 pustelnik. Są to osoby działające bez struktur, bezpośrednio podlegające biskupowi diecezjalnemu, który odpowiedzialny jest za ich formację i funkcjonowanie.

M. Jolanta Olech zwraca uwagę, że życie konsekrowane w świecie - i również w Polsce dynamicznie się zmienia. Cały czas tworzą się nowe formy i nowe wspólnoty, czego przykładem są choćby wspólnoty i ruchy odnowy religijnej powstałe po Soborze Watykańskim II i otwarte na różne grupy ludzi – osoby duchowne, świeckie czy całe rodziny.

W ramach tych wspólnot powstają niekiedy po pewnym czasie również wspólnoty osób konsekrowanych, jak np. we Wspólnocie Emmanuel czy Chemin Neuf.

– Tu tworzy się coś nowego, jakaś nowa jakość. Być może niektóre stare formy życia konsekrowanego muszą zniknąć (tak było na przestrzeni wieków), inne odnowić się zgodnie z Duchem czasów i Bożymi znakami. Być może powstaną też nowe formy odpowiadające bardziej potrzebom współczesnego Kościoła i współczesnych ludzi – zaznacza matka Olech.

CZYTAJ DALEJ

Sakrament odnowy serca

2020-01-29 15:22

pixabay

Oczekiwanie Chrystusa na człowieka w sakramencie pojednania nie jest ani fikcją, ani symbolem. Jest rzeczywistością. Ale my, ludzie XXI w., nie chcemy się zatrzymać i „zrzucić swego ciężaru na Niego”. Wolimy iść sami. Wolimy czekać z decyzją o spowiedzi na Wielki Piątek, albo na uroczystość rodzinną. Czasem czekamy, aż zmusi nas ciężka choroba. Czasem zdążamy w ostatniej godzinie naszego życia. Czasem...nie zdążamy. Kiedy brudzą nam się ręce - sięgamy po mydło. Gdy ubranie nie jest już świeże, sięgamy po proszek. Czy nasze serce, które jest mieszkaniem Boga, nie potrzebuje więcej troski? Sakrament pokuty jest czasem, w którym nie tylko pierze się serce z brudu grzechu. To czas, w którym dostajemy je zupełnie nowe. Za darmo.

Powiedzmy to od razu bardzo wyraźnie: sakrament pokuty był, jest i zawsze będzie czymś trudnym, poważnym i wymagającym. Nie zmienią tego faktu ani coraz wygodniejsze konfesjonały, ani spowiedź w formie dialogu penitenta z kapłanem, ani najgorętsze nawet zachęty. Dlaczego? Dzieciom tłumaczymy prosto: „Wtedy będzie rozgrzeszenie, kiedy będzie nawrócenie”. Proste? Niekoniecznie, gdyż nawrócenie ma swoją cenę, a często bardzo boli! Ile trzeba mieć wiary, odwagi i pokory, by swój własny grzech nazwać po imieniu, zerwać z postępowaniem niegodnym chrześcijanina, zdobyć się na szczery żal, szczerze wyznać swoje grzechy, podjąć pokutę i zadośćuczynienie! A Chrystus takiego radykalizmu domaga się od każdego z nas - i to Jego wymaganie sprawia, że uciekamy od konfesjonałów, dorabiamy ideologię do swoich złych czynów, spowiadamy się rzadko, byle jak i nie ma w nas owoców nawrócenia.

„Człowiek o zatwardziałym sercu, o znieprawionym sumieniu, choć może się cieszyć pełnią sił i sprawności fizycznych, jest duchowym kaleką - i trzeba wszystko czynić, ażeby mu przywrócić zdrowie ducha” - powiedział przed laty Jan Paweł II. Ucieczka spod słuchatelnicy ujawnia swoisty „instynkt samobójczy” grzesznika, który traci szansę na pełne uzdrowienie. Osłabienie, a nawet zanik wiary następuje według łatwego do zaobserwowania scenariusza: najpierw pojawiają się zaniedbania w modlitwie, następnym krokiem staje się lekceważenie udziału w Eucharystii, dalej rezygnacja ze spowiedzi św., wreszcie zobojętnienie na wszelkie formy pobożności - i oto mamy ochrzczonego niewierzącego!

Aż dziw bierze, że wciąż można usłyszeć wyznanie: „Jestem wierzący, ale niepraktykujący” lub „wierzę, ale…”. A wszystko dlatego, że gdy się nie żyje według zasad wiary, owe zasady sprowadza się do poziomu swego życia. Przy takim myśleniu człowiek ucieka od miejsc, które każą mu stawać w prawdzie.

Podzielę się dwoma wspomnieniami.

Gdy kilka lat temu podążałem na swój dyżur w konfesjonale, przed głównym wejściem do katedry zobaczyłem coś niezwykłego: na bruku leżała pokaźnych rozmiarów drewniana skrzynia. Podszedłem bliżej i okazało się, że był to… konfesjonał! Z niepokojem zajrzałem do środka: konfesjonał był na szczęście pusty, a w dodatku częściowo rozebrany. Przypomniałem sobie wtedy, że zacny infułat, zatroskany o powierzoną jego proboszczowskiej trosce świątynię, zalecił renowację czcigodnych szaf.

Odetchnąłem z ulgą. Ale to wspomnienie każe mi postawić pytanie: Co by się stało z nami wszystkimi, gdyby rzeczywiście zabrakło nam w kościołach nie tylko konfesjonałów, ale sakramentu pojednania i tych, którzy w imieniu Jezusa odpuszczają grzechy?

I drugie wspomnienie.

Miałem szczęście modlić się przy grobie św. proboszcza z Ars Jana Marii Vianneya. Kapłan ten wypowiedział mniej więcej takie słowa: „Zabierzcie ludziom księży, a zobaczycie, że za 20 lat ci ludzie zaczną czcić zwierzęta”. Wszystko wskazuje dziś na to, że stałoby się tak znacznie wcześniej!

Obyśmy przez odrzucenie daru sakramentu spowiedzi nie musieli doświadczać losu syna marnotrawnego, któremu rozum wrócił na swoje miejsce dopiero wtedy, gdy - głodny i obdarty - posłany został do obsługiwania chrząkających „braci mniejszych” (zob. Łk 15, 15-18).

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję