Reklama

Rodzina

Sakramentalny i sakralny charakter małżeństwa i rodziny

[ TEMATY ]

rodzina

Unsplash/pixabay.com

Dla chrześcijan małżeństwo i rodzina w świetle Objawienia, nie są tylko świecką rzeczywistością, ale mają Boskie pochodzenie, realizując istotny zamysł Boga. „Stwarzając mężczyznę i kobietę, Bóg ustanowił ludzką rodzinę i nadał jej podstawową strukturę. Jej członkami są osoby równe w godności” (Katechizm Kościoła Katolickiego, nr 2203). Zamysł Boga względem małżeństwa i rodziny został „zafałszowany” przez grzech pierworodny, który wprowadził dysharmonię i nieład w dobro małżeństwa i rodziny. W Starym Przymierzu monogamiczne małżeństwo było znakiem miłości Boga do ludzi - obrazem przymierza Jahwe z Izraelem.

Wraz z przyjściem Chrystusa na świat, na nowo została objawiona pełna prawda o małżeństwie i rodzinie (Jan Paweł II, List do Rodzin, nr 18). Chrystus nauczał o „początku” małżeństwa w zamyśle Boga, potwierdzając jego istotne przymioty: jedność i nierozerwalność, wbrew panującym wówczas praktykom poligamii, cudzołóstwa i rozwodu. Więcej, Chrystus podniósł naturalny związek mężczyzny i kobiety do godności sakramentu, potwierdzając tym samym jego wielką wartość i tajemnicę. Od czasów Chrystusa małżeństwo jest sakramentem, tzn. znakiem wspólnoty i przymierza człowieka z Bogiem. Miłość oblubieńczą małżonków porównuje się do miłości Chrystusa względem Kościoła, za który On oddal swoje życie. W ten sposób podkreśla się w Kościele tajemnicę sakramentu małżeństwa (Jan Paweł II, List do Rodzin, nr 19). Trzeba w tym momencie dopowiedzieć, że sakrament oznacza co innego niż tajemnica. Sakrament zakłada objawienie tajemnicy, uwidocznienie jej w znaku i urzeczywistnianie jej w nim. Tajemnica zawsze pozostaje zakryta. Sakrament to widzialny znak niewidzialnej łaski.

Małżeństwo ustanowione przez Boga od „początku”, a następnie potwierdzone i uświęcone przez Chrystusa jest otoczone wielką czcią przez Kościół, który odczuwa od zarania swojej historii potrzebę nadania małżeństwu chrześcijan charakteru szczególnego uświęcenia i celebracji. Małżeństwo chrześcijan będąc sakramentem podlega władzy własnej Kościoła, który obok przeszkód naturalnych ustanawia i egzekwuje tzw. przeszkody kościelne.

Reklama

Sakramentalny charakter przymierza małżeńskiego rodzi zobowiązania moralne. Nie jest łatwo przeżywać małżeństwo i rodzinę według Bożego zamysłu, co nie oznacza jednak, że nie jest to możliwe. Z sakramentem małżeństwa związane są pewne skutki: węzeł małżeński i łaska sakramentalna (Katechizm Kościoła Katolickiego, nr 1638-1642). Węzeł małżeński (więź) jest nierozerwalny. „Na mocy sakramentalnego charakteru małżeństwa, wzajemny związek małżonków staje się tym bardziej nierozerwalny. Poprzez sakramentalny znak, ich wzajemną przynależność jest rzeczywistym obrazem samego stosunku Chrystusa do Kościoła” (Jan Paweł II, Familiaris consortio, nr 13). Dzięki węzłowi miłość małżeńska zostaje włączona w Bożą miłość, która tę pierwszą uzdrawia, udoskonala i wywyższa. Z kolei łaska sakramentu małżeństwa powoduje wzrost łaski uświęcającej i darzy szczególną łaską w celu wypełnienia misji właściwej małżeństwu i pokonywaniu „pożądliwości”.

Sakramentalność małżeństwa wskazuje zarazem na jego specyficzną duchowość. Ta ścisła jedność małżonków z Chrystusem powinna być ich siłą i źródłem nadziei. Dlatego Jan Paweł II zachęcał ich do zaufania Boskiemu Oblubieńcowi i korzystania z duchowych darów, jakie niosą ze sobą sakramenty, pisząc w Liście do rodzin: „nie lękajcie się żadnych zagrożeń! Boże moce są niepomiernie większe od Waszych trudności! Niepomiernie większa od zła, które zakorzeniło się w świecie, jest moc Sakramentu Pojednania; Ojcowie Kościoła nazywali ten sakrament «drugim Chrztem». Niepomiernie większa od zepsucia, któremu ulega świat, jest Boska moc Sakramentu Bierzmowania, który otrzymujemy po Chrzcie, i niepomiernie większa jest nade wszystko moc Eucharystii. Eucharystia jest przedziwnym sakramentem. Chrystus zostawił nam w nim siebie samego jako pokarm i napój, jako źródło zbawczej mocy. Zostawił, abyśmy mieli życie i mieli je w obfitości (por. J 10, 10)[...] Nie ma innej mocy i innej mądrości, przez którą moglibyśmy być zbawieni i przez którą moglibyśmy przyczynić się do zbawienia innych. Nie ma innej mocy, przez którą moglibyście również i Wy, drodzy rodzice, wychowywać Wasze dzieci albo w odpowiednim momencie zacząć wychowywać samych siebie. Ta wychowawcza moc Eucharystii potwierdziła się poprzez pokolenia i stulecia” (nr 18).

Sakramentalność małżeństwa i jego duchowość sprawiają wreszcie, że rodziny chrześcijańskie od początku nazywano ecclesia domestica, tzn. domowym Kościołem, małym Kościołem, co też jest szczególnym znamieniem i zadaniem chrześcijańskich rodzin we współczesnym świecie.

2015-05-20 14:14

Ocena: +1 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Spotkanie rodzin wielodzietnych

Caritas Diecezji Rzeszowskiej kontynuuje zapoczątkowane w 1999 r. spotkania rodzin wielodzietnych posiadających co najmniej czworo dzieci, zawsze w dniu męczeństwa Świętych Młodzianków, 28 grudnia. W tym roku zostały zaproszone rodziny z gminy Wielopole Skrzyńskie. Świętowanie rodzin rozpoczęło się Eucharystią w miejscowym kościele pod przewodnictwem bp. Edwarda Białogłowskiego, z którym koncelebrowali: proboszcz parafii – ks. Mariusz Siniak, dziekan – ks. Józef Kłosowski oraz dyrektorzy Caritas – ks. Stanisław Słowik i ks. Władysław Jagustyn. Obecni byli także: senator Zdzisław Pupa i poseł Kazimierz Moskal, starosta Witold Darłak, wicestarosta Bernardeta Frysztak, wójt Marek Tęczar, przewodnicząca Rady Gminy Halina Poręba i kierownik GOPS Bożena Ragińska-Olech.

CZYTAJ DALEJ

Święta z koszem róż

Niedziela kielecka 30/2015, str. 4-5

[ TEMATY ]

parafia

TER

Św. Dorota

Św. Dorota

Św. Dorota w przeszłości była bardzo popularną męczennicą, czczoną w całej Europie. Również w Polsce była patronką wielu kościołów i w wielu miała swoje ołtarze. Jest patronką kościoła w Krasocinie

Święta Dorota należy do grona Czternastu Świętych Wspomożycieli, w poczet których Kościół katolicki zaliczył tych, których wstawiennictwo u Boga uznał za wyjątkowo skuteczne. Większość z nich żyła za przełomie III i IV wieku za panowania cesarza Dioklecjana, który z wyjątkowym okrucieństwem tępił wyznawców Chrystusa. Została zgładzona z ręki oprawców w czasie panowania cesarza ze Splitu.

CZYTAJ DALEJ

Uczą się posługi muzycznej

2023-02-07 17:44

[ TEMATY ]

oaza

Ruch Światło‑Życie

KAMUZO

Rokitno sanktuarium

Lubuska Oaza

Diakonia Muzyczna Ruchu Światło‑Życie

diakonia muzyczna

Kurs Animatorów Muzycznych Oazy

Katarzyna Krawcewicz

Grupa najmłodsza podczas konferencji o Liturgii Godzin

Grupa najmłodsza podczas konferencji o Liturgii Godzin

3 lutego w Rokitnie rozpoczęły się rekolekcje Kamuzo, czyli Kurs Animatorów Muzycznych Oazy prowadzony przez diecezjalną diakonię muzyczną Ruchu Światło-Życie. Potrwają do 12 lutego.

Celem rekolekcji jest przygotowanie od strony duchowej, teoretycznej i praktycznej osób do posługi muzycznej np. w parafii czy podczas rekolekcji.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję