Gdy mówimy o władzy, najczęściej kojarzy nam się ona z królem rządzącym swoim królestwem, siedzącym na tronie, albo ze znamienitym urzędem prezydenta czy premiera. W przypadku Chrystusa jest zupełnie inaczej. Jego władza nie jest taka jak ta ziemska. Nie jest oparta na sile, przymusie czy dominacji. Jest to miłość, służba i prawda. Chrystus jest władcą – Królem, którego „tronem” jest krzyż, a „berłem” miłosierdzie.

W Piśmie Świętym znajdziemy obraz Jezusa jako Tego, któremu „dana jest wszelka władza w niebie i na ziemi” (por. Mt 28, 18). Ta władza wynika nie z przymusu, lecz z Boskiej natury Jezusa i Jego posłuszeństwa Ojcu aż do śmierci. W Liście do Filipian możemy przeczytać: „Bóg Go nad wszystko wywyższył i darował Mu imię ponad wszelkie imię” (2, 9). Chrystus nie zdobył władzy, ale została ona objawiona w Jego uniżeniu i ofierze.

To, co jest charakterystyczne dla Chrystusa, a sprzeczne z myśleniem ziemskim, to fakt, że Jego władza przejawia się w posłuszeństwie. Mówi o tym Katechizm Kościoła Katolickiego: królewska władza Jezusa urzeczywistnia się w Jego posłuszeństwie aż do śmierci i w darze z siebie dla naszego zbawienia (por. n. 786).

Królestwo Chrystusa wyróżnia jego charakter. Jest on nie polityczny, ale duchowy i obejmuje serca i sumienia ludzi. Potwierdzają to słowa zapisane w Ewangelii według św. Jana: „Królestwo moje nie jest z tego świata” (18, 36). W sposób szczególny zauważył to papież Pius XI, który w encyklice Quas Primas ogłosił uroczystość Chrystusa Króla, przypominając, że panowanie Chrystusa rozciąga się nie tylko na wiernych, ale i na cały świat.

Święty Jan Paweł II wielokrotnie poruszał kwestię królewskiej władzy Chrystusa. W homilii na uroczystość Chrystusa Króla w 1980 r. przypomniał: „Panowanie Jezusa jest panowaniem miłości, która oddaje życie za przyjaciół”. A w encyklice Redemptor hominis wskazywał: „Syn Człowieczy nie przyszedł, aby Mu służono, lecz aby służyć”. Tu papież Polak położył szczególny nacisk na to, że misja Chrystusa wiąże się z odkupieniem człowieka.

Z kolei papież Benedykt XVI w homilii na uroczystość Chrystusa Króla w 2011 r. opisał królowanie Jezusa na podstawie Pierwszego Listu św. Jana Apostoła: „Królowanie Jezusa jest panowaniem prawdy i życia, świętości i łaski, sprawiedliwości, miłości i pokoju”, a jednocześnie wskazał, że panowanie to wypływa z miłości.

Papież Franciszek natomiast w adhortacji Evangelii gaudium przypomina, że Chrystus króluje z pokorą i miłością, pragnąc dotrzeć do każdego człowieka, zwłaszcza ubogiego i odrzuconego. Tu podkreślona jest władza Jezusa o charakterze misyjnym i miłosiernym.

Człowiek, który uznaje Chrystusa za swojego Pana i Króla, sprawia, że Duch Święty przemienia świat. Władza ta trwa, gdy człowiek pozwala królować w swoim sercu Jezusowi.