Cuda za wstawiennictwem św. Katarzyny Tekakwithy, żyjącej w XVII wieku, nie są jedynie opowieściami z przeszłości. Stanowią zaproszenie do zaufania – nawet wtedy, gdy po ludzku nie ma już nadziei. Historia małego Amerykanina przypomina, że Bóg działa nie tylko przez medycynę, ale także przez modlitwę, wspólnotę i wstawiennictwo świętych.
Reklama
Jake Finkbonner w 2006 r. był rezolutnym pięciolatkiem, uwielbiającym gry i zabawy na powietrzu. Chłopaka trudno było utrzymać w domu. Jego rodzice, Elsa i Donny, rdzenni Amerykanie z plemienia Lummi, mieszkający w Ferndale w stanie Waszyngton, wspierali pasję dziecka, dlatego 11 lutego przywieźli go do miejscowego dziecięcego klubu sportowego na mecz koszykówki. Było to typowe sobotnie popołudnie rodziny Finkbonner. Tuż przed zakończeniem meczu Jake został popchnięty przez któregoś z rówieśników i upadł tak niefortunnie, że rozciął sobie wargę. Kontuzja wydawała się niegroźna. W krótkim czasie sytuacja przybrała jednak dramatyczny obrót. Do rany wniknęła niezwykle agresywna „mięsożerna” bakteria, która wywołała martwicze zapalenie powięzi – chorobę niszczącą tkanki w zastraszającym tempie i bez odpowiedniego leczenia kończącą się śmiercią. Stan chłopca pogarszał się z dnia na dzień. Jego twarz ulegała bolesnemu obrzękowi i martwicy, pojawiła się wysoka gorączka. W poniedziałek ledwo żywe dziecko przetransportowano medycznym śmigłowcem do Seattle i poddano intensywnemu leczeniu. Codziennie wycinano mu kolejne zainfekowane fragmenty tkanki, faszerowano piętnastoma różnymi lekami, a potem umieszczano w komorze hiperbarycznej. Mimo to lekarze zaczęli przygotowywać rodzinę na najgorsze.
Pomóż w rozwoju naszego portalu
W obliczu bezradności medycyny rodzice Jake’a poprosili znajomego kapłana o sakrament namaszczenia chorych dla swojego synka. Ksiądz Tim Sauer zrobił jednak coś więcej – dał Elsie i Donniemu nadzieję. Wskazał im postać Katarzyny Tekakwithy (wówczas błogosławionej), dobrze znanej w środowiskach rdzennych Amerykanów. Była to córka wodza Mohawków, która przyjęła wiarę katolicką. Sama w dzieciństwie otarła się o śmierć, gdy zachorowała na ospę. Choroba odcisnęła na niej piętno – ślady na twarzy i zniszczony wzrok. Rodzice Jacke’a zachęceni przez ks. Sauera rozpoczęli intensywną modlitwę. Natychmiast przyłączyła się do niej cała wspólnota wiernych z Ferndale i okolic. W tym czasie do szpitala w Seattle przybyła s. Kateri Mitchell z relikwią bł. Tekakwithy. Położyła ją przy głowie chłopca i dołączyła do gorącej modlitwy o cud uzdrowienia. Jeszcze tego samego dnia lekarze stwierdzili coś, czego nie potrafili wyjaśnić – choroba przestała postępować. Od tej chwili stan Jake’a zaczął się systematycznie poprawiać. Po tygodniach walki chłopiec całkowicie wyzdrowiał, a jedynym śladem śmiertelnej choroby pozostały blizny na jego twarzy.
Po dokładnym zbadaniu jego przypadku Kościół uznał uzdrowienie chłopca z Ferndale za cud. To właśnie ten przypadek stał się podstawą kanonizacji Katarzyny Tekakwithy, czego dokonał Benedykt XVI w 2012 r. Tym samym została ona pierwszą kanonizowaną rdzenną mieszkanką Ameryki Północnej.
Historia uzdrowienia Jake’a ma także swoje dalsze konsekwencje. W czasie choroby chłopiec opowiadał o doświadczeniach „poza ciałem” – mówił, że widział Jezusa, bliskich zmarłych oraz aniołów. Twierdził, że został odesłany z powrotem do życia, aby wrócić do swojej rodziny. To świadectwo, choć trudne do weryfikacji naukowej, dla wielu stało się ważnym znakiem – potwierdzeniem, że granica między życiem a wiecznością nie jest dla Boga przeszkodą.
