Reklama

Kardynał Macharski u Gaździny i górali

bat
Niedziela w Chicago 41/2003

O miłości dzieci do rodziców i dzieci do swych rodzicieli. O tym, co ważne w dzisiejszym świecie i co najważniejsze. O dominacji materialnego świata nad duchowymi wartościami. O naszej jedynej Matce, tej samej dla wszystkich ludzi wierzących - Matce Boga, tej samej Matce królującej w Częstochowie i Ludźmierzu, a także w sanktuarium w Munster w Indianie - mówił w swej homilii kardynał Franciszek Macharski, honorowy gość chicagowskich górali, organizatorów obchodów 50-lecia istnienia w Chicago Koła Ludźmierz oraz 10-lecia Komitetu Obchodów 600-lecia Matki Bożej Ludźmierskiej.
„Bądźcie sobie nawzajem, jak Matka była dla mnie, a ja dla Matki” - przypominał kardynał Macharski słowa Chrystusa. Kardynał był głównym celebransem uroczystej Mszy św. zorganizowanej przy polowym ołtarzu w amerykańskim sanktuarium Matki Bożej Ludźmierskiej w Munster w Indianie. - Tylko w taki sposób będziemy mogli żyć prawdziwie i po Bożemu” - stwierdził Ksiądz Kardynał.
Kaznodzieja przestrzegał wszystkich zebranych w parku wokół cudownej figurki Matki Bożej Ludźmierskiej, iż w ostatnich czasach ludzie coraz częściej starają się zatrzeć fizyczne znaki troskliwości o Boga. - Oni chcą, żeby Go, w imię źle zrozumianej wolności, wyprowadzić ze świata, albo zamilczeć o Nim na śmierć - mówił kardynał Macharski. - Dziękuję żeście z domów rodzinnych zabrali ze sobą to, co zbliża do Boga. Wiarę. Te korzenie miłości i szacunku dla człowieka, jego życia i godności. Żeście to zabrali - dziękuję. A te korzenie od Chrystusa pochodzące zapuszczajcie tak czy inaczej na tej ziemi, w tę cywilizację, tak żeby się wszystkie miejsca na świecie przemieniły w lepsze mieszkanie zarówno dla nas ludzi, jak i dla Boga. Dziękuję za Matkę Bożą w waszych domach, za Ojca Niebieskiego w modlitwach, dziękuję...
Niedzielne nabożeństwo rozpoczęło uroczyste świętowanie podwójnych niejako urodzin ludźmierskich górali, skupionych bądź to w Kole Ludźmierz, bądź działających w Komitecie Obchodów 600-lecia Matki Bożej Ludźmierskiej. Jak więc na dobre świętowanie przystało, po uczcie duchowej, w parku na terenie sanktuarium Karmelitów Bosych, rozpoczęło się organizowanie bardziej doczesnych potrzeb, związanych z jadłem i popitkiem. Organizatorzy zapewniali, że nikt głodny z Indiany nie wyjedzie i tak też się stało.
A dzień wcześniej z tej samej okazji świętowaliśmy...

... w góralskiej chałupie

- Kurczęta stygną. Trzeba być zwięzłym - tak rozpoczął swoje spotkanie z chicagowską Polonią, a przede wszystkim z góralami z Chicago, kardynał Macharski - honorowy gość bankietu, jaki odbył się w Domu Podhalan, zwanym popularnie „Góralską chałupą”. - Słowa wdzięczności należą się wszystkim ludziom, ofiarodawcom i dobrodziejom, wspierającym Ludźmierz. Podziękowania powinny być skierowane przede wszystkim do Ojca Świętego, który nazwał Matkę Bożą Ludźmierską „naszą Gaździną” - wyjaśnił Ksiądz Kardynał. - A dziękując Ojcu Świętemu nie możemy zapominać o słowach podziękowania dla „naszego”, obecnego tu kardynała Francisa George´a, zwierzchnika archidiecezji chicagowskiej. Tak, „naszego” kardynała - podkreślił kardynał Macharski. - Jestem pewien, że dopiero za kilka lat, z biegiem czasu dowiecie się, co tak naprawdę znaczy, że kardynał George przyszedł na to podhalańskie spotkanie.
Znani z twardego charakteru i temperamentu górale nie czekali jednakże kolejnych miesięcy na możliwość ponownego spotkania ze Zwierzchnikiem chicagowskiego Kościoła.
- Korzystając z okazji, że mamy wśród siebie tak dostojnego Gościa, który przecie nie górolem, a ceprem jest, postanowiliśmy wcielić kardynała George´a w swe zbójnickie szeregi - powiedział mi tuż przed rozpoczęciem bankietu jeden z organizatorów.
Oklaskami na stojąco sala przyjęła „nowego zbójnika” w swym gronie, a zaskoczonemu całkowicie Kapłanowi do kardynalskich szat przypięto prawdziwą, złotą góralską spinkę. Biskupi biret przysłonił góralski kapelusz. - Teraz jesteście już nosz - powiedział Józef Bafia, współorganizator bankietu i jednocześnie przewodniczący Komitetu 600-lecia.

Reklama

„Matko Boża Ludźmierska...

... płaszczem gór aż po Chicago bądź Potężną Opiekunką, ciszą górską i siklawą”.
- Chyba nie ma drugiej takiej góralskiej religijnej pieśni, w której wymieniana jest też druga Ojczyzna polskich górali - Chicago - zauważył kardynał Franciszek Macharski. - Wszyscy wiedzą, że w tańcu i śpiewie wypowiada się nie tylko folklor naszych podhalańskich rejonów, ale przede wszystkim głęboko chrześcijańska i związana z ziemią góralska dusza.
Czym może być jedna Europa? Co może ją tak naprawdę związać? Biznes, ideologia, światopogląd, siła sukcesu, czy powaga klęski? Jedynie chrześcijaństwo i tylko chrześcijaństwo stanowi, stanowiło i stanowić będzie wspólne korzenie dla całej Europy. Jedynie głęboko zakorzeniona w europejskiej duszy Ewangelia stanowi prawdziwą jedność i może taką jedność zapewnić przyszłym pokoleniom w Europie.
Nie o Europie, a o samym Ludźmierzu w swym wystąpieniu powiedział przedstawiciel władz RP, konsul generalny w Chicago Franciszek Adamczyk. - Dziś tu będzie trzech Franciszków mówić, a tyś się spóźnił, to bedzies piersy - żartobliwie rozpoczął Konsul, cytując Józefa Bafię, wyjaśniającego kolejność przemówień. - Gratuluję wspaniałego jubileuszu - powiedział F. Adamczyk już całkiem poważnie. - Mam to szczęście, gdyż doskonale znam Ludźmierz. Podobnie, jak wy wszyscy, większość z nas chodziła tam na pielgrzymki, przedstawiając Pani Ludźmierskiej swoje kłopoty i troski. Nawet takie, o których nikt poza Gaździną Podhala nie wiedział - wspominał Konsul.
Kończąc oficjalną część uroczystego bankietu, wodzirej imprezy Józef Bafia jeszcze raz podziękował kardynałowi Franciszkowi Macharskiemu za ciągłe czuwanie nad tworzonym w Ludźmierzu dziełem oraz księdzu prałatowi Tadeuszowi Juchasowi - kustoszowi ludźmierskiego sanktuarium, za doskonałe koordynowanie wszystkiego, co się w sanktuarium działo. - Ale wszystko to mogło się stać dzięki ludziom dobrej woli, ofiarodawcom i dobroczyńcom - zakończyły Bafia i to właśnie im wszystkim, tym wymienianym po nazwisku i tym anonimowym należy się wielkie - Bóg zapłać.

Reklama

Św. Stanisław Kostka - patron dzieci i młodzieży

Małgorzata Zalewska
Edycja podlaska 37/2002

Jastrow/pl.wikipedia.org



W komnacie, gdzie Stanisław święty zasnął w Bogu,

na miejscu łoża jego stoi grób z marmuru.

Taki, że widz niechcący wstrzymuje się w progu,

myśląc, że Święty we śnie zwrócił twarz do muru

i rannych dzwonów echa w powietrzu dochodzi...

I wstać chce, i po pierwszy raz człowieka zwodzi.

Nad łożem tym i grobem świeci wizerunek

Królowej Nieba, która z Świętych chórem schodzi

i tron opuszcza, nędzy śpiesząc na ratunek.

Palm wiele, kwiatów wiele aniołowie niosą,

skrzydłami z ram lub nogą wstępując bosą.

Gdzie zaś od dołu obraz kończy się ku stronie,

w którą Stanisław Kostka blade zwracał skronie,

jeszcze na ram złoceniu róża jedna świeci:

niby że, po obrazu stoczywszy się płótnie,

upaść ma, jak ostatni dźwięk, gdy składasz lutnię.

I nie zleciała dotąd na ziemię - i leci...

(Cyprian Kamil Norwid)

Doroczną pamiątkę św. Stanisława Kostki kościół w Polsce obchodził wcześniej 13 listopada. Od 1974 r. święto to obchodzimy 18 września jako święto patronalne dzieci i młodzieży, by na progu nowego roku szkolnego prosić dla nich o błogosławieństwo i potrzebne łaski.

Stanisław Kostka urodził się w październiku 1550 r. w Rostkowie, w wiosce położonej około 4 kilometrów od Przasnysza, na Mazowszu, w diecezji płockiej. Ojcem Stanisława był Jan Kostka, od 1564 r. kasztelan zakroczymski, a jego matką była Małgorzata z domu Kryska z Drobnina. Obie rodziny Kostków i Kryskich były w XVI w. dobrze znane.

Stanisław Kostka miał trzech braci i dwie siostry. Oto co Stanisław powiedział o swojej rodzinie: "Rodzice chcieli, byśmy byli wychowani w wierze katolickiej, zaznajomieni z katolickimi dogmatami, a nie oddawali się rozkoszom. Co więcej postępowali z nami ostro i twardo, napędzali nas zawsze - sami jak i przez domowników - do wszelkiej pobożności, skromności, uczciwości, tak żeby nikt z otoczenia, z licznej również służby, nie mógł się na nas skarżyć o rzecz najmniejszą" .

Św. Stanisław swoje pierwsze nauki pobierał w domu rodzinnym. Jego nauczycielem przez pewien czas był Jan Biliński. W domu rodzicielskim przebywał do 14. roku życia. Następnie Stanisław razem ze swym bratem Pawłem rozpoczęli studia u jezuitów we Wiedniu, lecz gdy nowy cesarz Maksymilian w 1565 r. zabrał jezuitom konwikt, musieli przenieść się na stancję. Do jezuickiej szkoły w Wiedniu uczęszczało wówczas około 400 uczniów, a regulamin tej szkoły streszczał się w jednym zdaniu: "Taką pobożnością, taką skromnością i takim poznaniem przedmiotów niech się uczniowie starają ozdobić swój umysł, aby się mogli podobać Bogu i ludziom pobożnym, a w przyszłości ojczyźnie i sobie samym przynieść także korzyść". Do pobożności miała zaprawiać studentów codzienna modlitwa przed lekcjami i po lekcjach, codzienna Msza św., miesięczna spowiedź i Komunia św. Początkowo Stanisławowi nauka szła trudno, ale pod koniec trzeciego roku należał już do najlepszych. Władał płynnie językiem ojczystym, niemieckim i łacińskim; uczył się też języka greckiego.

Trzy lata pobytu w Wiedniu to był dla Stanisława okres rozbudzonego życia wewnętrznego. Stanisław znał tylko drogę do kolegium, do kościoła i do domu. Swój wolny czas poświęcał na lekturę i modlitwę. Zadawał sobie pokuty i biczował się. Mimo sprzeciwu i próśb brata i kolegów nie zaprzestawał praktyk pokutnych. Intensywne życie wewnętrzne, nauka i praktyki pokutne tak bardzo osłabiły organizm chłopca, że bliski był śmierci. Zapadł w niemoc śmiertelną w grudniu 1565 r. Kiedy św. Stanisław był już pewien śmierci, a nie mógł otrzymać Wiatyku, gdyż właściciel domu nie chciał wpuścić katolickiego kapłana, wtedy św. Barbara, patronka dobrej śmierci, do której się zwrócił, w towarzystwie dwóch aniołów nawiedziła jego pokój i przyniosła mu ów Wiatyk. W tej również chorobie objawiła się Świętemu Matka Najświętsza i złożyła mu na ręce Boże Dzieciątko. Od Niej to doznał cudownego uleczenia z poleceniem by wstąpił do Towarzystwa Jezusowego. Nie było to rzeczą łatwą dla Stanisława, gdyż jezuici nie mieli zwyczaju przyjmować kandydatów bez woli rodziców, a on na nią nie mógł liczyć. Po wielu trudnościach i zmaganiach Stanisław został przyjęty do jezuitów najpierw na próbę, gdzie zadaniem jego było sprzątanie pokoi i pomaganie w kuchni, po pewnym jednak czasie, wraz z dwoma innymi kandydatami udał się Stanisław do Rzymu i na skutek polecenia prowincjała z Niemiec przełożony generalny przyjął go do nowicjatu. Rozkład zajęć nowicjuszów przedstawiał się następująco: modlitwa, praca umysłowa i fizyczna, posługi w domu i w szpitalach, dyskusje na tematy życia wewnętrznego i o sprawach kościelnych, konferencje mistrza nowicjatu i przyjezdnych gości. Stanisław czuł się szczęśliwy, że wreszcie osiągnął swój życiowy cel.

Przełożeni pozwolili Stanisławowi w pierwszych miesiącach 1568 r. złożyć śluby zakonne. Wielkim wydarzeniem w życiu św. Stanisława było przybycie 1 sierpnia w uroczystość Matki Bożej Anielskiej (dziś tę uroczystość obchodzimy 2 sierpnia) św. Piotra Kanizjusza, który zatrzymał się w domu nowicjatu i wygłosił dla nich konferencję. Po tej konferencji Stanisław powiedział do kolegów: "Dla wszystkich ta nauka świętego męża jest przestrogą i zachętą, ale dla mnie jest ona wyraźnym głosem Bożym. Umrę bowiem jeszcze w tym miesiącu". Koledzy zlekceważyli sobie jego słowa. Jeszcze 5 sierpnia jeden z ojców zabrał Stanisława do bazyliki Najświętszej Maryi Panny Większej na doroczny odpust. Za kilka dni było święto Wniebowzięcia Matki Bożej. 10 sierpnia Stanisław napisał list do Matki Bożej i ukrył go na swojej piersi. Prosił by mógł odejść z tego świata w uroczystość Wniebowzięcia Maryi. Jego prośba została wysłuchana. W wigilię Wniebowzięcia Stanisław dostał silnych mdłości i zemdlał. Wystąpił na nim zimny pot i poczuł dreszcze, z ust zaczęła sączyć mu się krew. O północy zaopatrzono go Wiatykiem. Przeszedł do wieczności tuż po północy 15 sierpnia 1568 r., mając zaledwie siedemnaście lat.

Wieść o jego pięknej śmierci rozeszła się lotem błyskawicy po całym Rzymie. Wbrew zwyczajowi zakonu jezuitów ciało Stanisława przyozdobiono kwiatami. W dwa lata potem, gdy otwarto grób św. Stanisława, znaleziono jego ciało nietknięte rozkładem. W 1605 r. papież Paweł V zezwolił na zawieszenie obrazu św. Stanisława w kościele św. Andrzeja w Rzymie i na zawieszenie przy nim lamp, jak też wotów. Papież Klemens X w 1670 r. zezwolił jezuitom na odprawianie Mszy św. i na odmawianie pacierzy kapłańskich ku czci św. Stanisława. W 1674 r. ten sam papież ogłosił św. Stanisława Kostkę jednym z głównych patronów Korony Polskiej i Wielkiego Księstwa Litewskiego. Te wszystkie fakty Stolica Apostolska uznała jako akt beatyfikacji. Św. Stanisław Kostka jest pierwszym Polakiem, który dostąpił chwały ołtarzy w Towarzystwie Jezusowym. Rok 1714 był rokiem, w którym papież Klemens XI wydał dekret kanonizacyjny, ale samego aktu kanonizacji dokonał papież Benedykt XIII dopiero w 1726 r. wraz ze św. Alojzym Gonzagą. W 1926 r., w 200. rocznicę kanonizacji odbyła się uroczystość sprowadzenia do Polski małej części relikwii św. Stanisława. W tych jubileuszowych uroczystościach wziął udział sam prezydent państwa, Ignacy Mościcki. Ciało św. Stanisława spoczywa w kościele św. Andrzeja Boboli w Rzymie w jego ołtarzu po lewej stronie.

Ku czci św. Stanisława Kostki wzniesiono w Polsce wiele świątyń, wśród nich piękną katedrę w Łodzi. Najpiękniejszy kościół pod wezwaniem św. Stanisława znajduje się w Nowym Jorku. Św. Stanisław Kostka należy do najpopularniejszych polskich świętych. Przed cudownym obrazem św. Stanisława w obecnej katedrze lubelskiej modlił się w 1651 r. król Jan II Kazimierz.

W naszej diecezji doroczną uroczystość odpustową ku czci św. Stanisława Kostki przeżywa wspólnota parafialna w Jerzyskach, gdzie proboszczem jest ks. Zenon Bobel.

U początku nowego roku szkolnego i akademickiego starajmy się prosić św. Stanisława Kostkę, który jest patronem dziatwy i młodzieży, aby wstawiał się on za nami i wypraszał potrzebne nam wszystkim łaski.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Nowy sekretarz generalny COMECE: promować godność człowieka w instytucjach UE

2019-09-19 19:43

pb (KAI/vaticannews.va) / Bruksela

Promowanie godności człowieka we wszystkich obszarach kompetencji instytucji europejskich - tak swe zadanie definiuje nowy sekretarz generalny Komisji Episkopatów Wspólnoty Europejskiej (COMECE) ks. Manuel Barrios Prieto. Jego kadencja potrwa cztery lata. Swój urząd objął on 1 września, zastępując francuskiego dominikanina o. Oliviera Poquillona.

Vatican News
Ks. Manuel Barrios Prieto

Zadaniem COMECE jest wnoszenie głosu Kościoła do prac instytucji europejskich w dialogu z nimi. Chodzi o to, wskazuje ks. Barros, by poszanowanie godności osoby ludzkiej było obecne „we wszystkim, co się robi na szczeblu europejskim”. Przedstawianie „katolickiej perspektywy” wymaga dialogu z instytucjami europejskimi, starając się o to, by „wartości stanowiące istotę, duszę Europy były zachowane w tak trudnym momencie dla Europy”, naznaczonym „tyloma kryzysami”: instytucjonalnym, migracyjnym, gospodarczym. - Do tych wyzwań odnosimy się w naszej pracy - stwierdził sekretarz generalny COMECE.

Przypomniał, że „projekt europejski zrodził się jako projekt pokoju, dobrobytu, sprawiedliwości, wolności”, do którego Kościół „zawsze, od początku chciał wnieść swój wkład”. - Staramy się to robić jak najlepiej w COMECE poprzez szczery, otwarty, przejrzysty dialog z instytucjami - zaznaczył hiszpański duchowny.

Odnosząc się do brexitu, przytoczył wyrażone już wcześniej stanowisko COMECE, że „w pierwszym rzędzie należy uszanować” wolę Brytyjczyków, wyrażoną w referendum, gdyż „projekt europejski jest głęboko związany z demokracją”. Jednocześnie Komisja dała wyraz swemu żalowi z powodu chęci wyjścia Wielkiej Brytanii z UE, oświadczając, że po brexicie „wszyscy będziemy ubożsi, nie tylko ekonomicznie”. - Trzeba będzie zrobić wszystko, aby relacje z Wielką Brytanią po zakończeniu tego procesu polegały na współpracy i zrozumieniu - podkreślił ks. Barros. Dodał, że trzeba też znaleźć „będące do przyjęcia dla wszystkich” rozwiązanie problemu granicy Wielkiej Brytanii z Irlandią.

Ks. Manuel Barrios Prieto urodził się 1962 r. w Madrycie. Dzieciństwo i młodość spędził w Rzymie, ucząc się w szkole angielskiej. Wstąpił do rzymskiego seminarium duchownego i w 1988 r. przyjął święcenia kapłańskie. Obronił doktorat z teologii na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim. Od 2011 r. był dyrektorem Sekretariatu ds. Ekumenizmu i Dialogu Międzyreligijnego konferencji episkopatu Hiszpanii. Przez 20 lat był też proboszczem parafii św. Katarzyny Aleksandryjskiej w Madrycie, a ponadto delegatem biskupim ds. duszpasterstwa rodzina w archidiecezji madryckiej (2002-2011), dziekanem dekanatu Barajas (2003-2012) i wykładowcą teologii w Wyższym Instytucie Nauk o Religii św. Augustyna (2000-2011) i na Kościelnym Uniwersytecie św. Damazego (2001-2010).

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem