Reklama

Z wizytą w parafii

„Wasza parafia jest Kościołem żywym”

Anna Górniak, ks. Tomasz Opaliński
Edycja płocka 41/2003

13 września do parafii pw. św. Michała Archanioła w Płońsku przybył z wizytacją kanoniczną bp Stanisław Wielgus. Wizytacja przebiegała bardzo uroczyście: w odświętny nastrój wprowadzała dekoracja miasta, a Księdza Biskupa na granicy parafii witali duszpasterze i delegacja władz miasta, którzy towarzyszyli Pasterzowi Kościoła płockiego w uroczystym orszaku do kościoła parafialnego.

Parafia pw. św. Michała Archanioła w Płońsku

Patron parafii: św. Michał Archanioł
Tytuł kościoła: kościół parafialny pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny
Dekanat: płoński
Miejscowości: Bońki, Brody, Dalanówek, Ilinek, Ilino, Kluczewo, Pilitowo, Płońsk (część), Raźniewo, Siedlin, Skarżyn, Strachowo, Strachówek, Strubiny, Szerominek, Ślepowrony, Zawady, Żurawin
Proboszcz: ks. kan. Edmund Makowski
Wikariusze: ks. mgr Maciej Jastrzębski, ks. mgr Krzysztof Dobucki, ks. mgr Ryszard Błaszkowski
Zamieszkały na terenie parafii: ks. Lech Woźnicki (diecezja łowicka)
W parafii działają: ministranci, dorosła służba liturgiczna ołtarza, schola dziecięca, Papieskie Dzieło Misyjne Dzieci, koła biblijne, Dzieci Maryi, Ruch Światło-Życie, Domowy Kościół Ruchu Światło-Życie, Katolickie Stowarzyszenie Młodzieży, Muzyczny Zespół Młodzieżowy „New Name”, Ruch Rodzin Nazaretańskich, Wspólnota Krwi Chrystusa, koła Żywego Różańca, apostolat „Poranna Jutrzenka”, chór parafialny, Koło Przyjaciół Radia Maryja, Trzeci Zakon św. Franciszka, Klub Inteligencji Katolickiej Ziemi Płońskiej, Stowarzyszenie Rodzin Katolickich, poradnictwo rodzinne, rada parafialna, Akcja Katolicka
Z parafią współpracuje: Orkiestra Ochotniczej Straży Pożarnej w Płońsku
Msze św. w niedziele: 7.00, 9.00, 10.00, 11.30, 16.00, 18.00

Charakterystyka parafii

Pierwsze wzmianki na temat kościoła w Płońsku pochodzą z 1065 r. Kościół parafialny pw. św. Michała Archanioła zbudowany został prawdopodobnie po lokacji miasta (XIV w.). W XVI w. w Płońsku ufundowano kolegium misjonarzy. Po wojnach szwedzkich miasto podupadło, zniszczał również kościół. Bp Michał Poniatowski ok. 1780 r. przeniósł parafię do kościoła zakonnego Ojców Karmelitów i zlecił im troskę duszpasterską. Obecny kościół parafialny wraz z przylegającymi do niego budynkami jest właśnie świątynią poklasztorną karmelitów. Według tradycji został zbudowany ok. 1380 r.
Parafia św. Michała w Płońsku liczy 3026 rodzin, czyli ok. 10 500 osób. W niedzielnej Mszy św. regularnie uczestniczy 25-30%. parafian. Przystępują oni systematycznie do sakramentu pokuty i Eucharystii - rocznie rozdawanych jest ok. 50 tys. komunii św. W katechezie uczestniczy prawie 100% dzieci i młodzieży: na 5 szkół, które parafia obejmuje troską duszpasterską, tylko 5 osób zdeklarowało się jako osoby niewierzące bądź innego wyznania. Jako sukces duszpasterski proboszcz parafii ks. kan. Ed-mund Makowski wymienia to, że po rozmowach, jakie duszpasterze prowadzili w czasie wizyty kolędowej, kilka osób żyjących w niesakramentalnych związkach małżeńskich zawarło sakrament małżeństwa.

Osiągnięcia duszpasterskie

Proboszcz ks. kan. Edmund Makowski przybliżył w swym sprawozdaniu osiągnięcia duszpasterskie. Swą działalność zaprezentowały także istniejące w parafii grupy duszpasterskie.
W parafii działają 22 stowarzyszenia i wspólnoty. Najbliżej ołtarza jest grupa ministrantów. Tworzą ją: starsza służba liturgiczna, lektorzy, ministranci starsi i ministranci młodsi oraz kandydaci na ministrantów. Zespół liturgiczny liczy 56 osób. Ruch Światło-Życie w tej parafii to trzy grupy młodzieżowe oraz Domowy Kościół Ruchu Światło-Życie, który skupia 17 małżeństw. „Spotykamy się raz w miesiącu, aby poszukiwać drogi do świętości w małżeństwie. Poprzez świadectwo życia codziennego oraz udział w rekolekcjach zorganizowanych przez Ruch staramy się dążyć do ideału życia rodzinnego” - mówiła jego uczestniczka.
Przedstawicielki Papieskiego Koła Misyjnego opowiedziały o swojej dwuletniej działalności. Grupy misyjne pracują na terenie dwóch szkół podstawowych parafii: w Szkole Podstawowej nr 3 w Płońsku i Szkole Podstawowej w Siedlinie. Swoją pracą starają się wspierać misyjną działalność Kościoła.
Kolejną grupą jest Szkolne Koło Biblijne. Jego przedstawicielka powiedziała: „Chcemy bardziej poznawać Jezusa, by coraz bardziej Go kochać. Dzięki pracy w Kole Biblijnym bardziej zachwyciło mnie Słowo Boże”. Następnymi grupami prezentującymi się były: Ruch Rodzin Nazaretańskich i schola dziecięca. W parafii działa także osiem kół Żywego Różańca. Ciekawą formę pracy stanowi apostolat „Poranna Jutrzenka”. Codziennie rano o godz. 6.30 w świątyni jego członkinie śpiewają Godzinki o Niepokalanym Poczęciu Najświętszej Maryi Panny.
Kolejną grupę stanowi chór parafialny, który liczy 41 osób. Chór śpiewa na cztery głosy, a w repertuarze ma ponad 150 utworów, które wykonuje podczas uroczystości kościelnych. W parafii działa także Koło Przyjaciół Radia Maryja oraz Trzeci Zakon św. Franciszka. Stowarzyszenie Rodzin Katolickich działa od 14 lat i ściśle współpracuje z Akcją Katolicką, podejmując wspólne inicjatywy. Inne grupy duszpasterskie to: Dzieci Maryi, Klub Inteligencji Katolickiej, Wspólnota Krwi Chrystusa oraz Katolickie Stowarzyszenie Młodzieży wraz z założonym przez jego członków Muzycznym Zespołem Młodzieżowym „New Name”.
Grupy duszpasterskie prowadzone są zarówno przez księży wikariuszy, jak i przez Księdza Proboszcza, którego w pracy wspiera Parafialna Rada Gospodarcza. Podczas spotkania z Księdzem Biskupem przedstawiciel Rady opowiedział o licznych pracach prowadzonych na terenie parafii.
Na zakończenie spotkania Ksiądz Biskup podziękował zebranym przedstawicielom ruchów i stowarzyszeń za wielką pracę na rzecz parafii. „Wasza parafia jest Kościołem żywym - mówił Biskup płocki. - To ogromnie pocieszające, że jesteście tak bardzo zaangażowani w życie waszej wspólnoty parafialnej. Na moich oczach (jako że jestem kapłanem już 41 lat) w sposób wyraźny zmienił się obraz Kościoła. Wyświęcono mnie jeszcze przed Soborem Watykańskim II, w roku 1962. To był zupełnie inny świat, inne pojmowanie Kościoła, tym bardziej, że żyliśmy pod jarzmem komunizmu i nie było możliwe rozwinięcie wspólnot czy organizacji kościelnych. (…) Z całego serca wam dziękuję za waszą pracę i proszę bardzo, byście nie ustawali”. Kończąc Ksiądz Biskup wręczył przedstawicielce KIK-u dekret, w którym oficjalnie erygował działający już od roku Klub Inteligencji Katolickiej Ziemi Płońskiej.

Reklama

Dokonania materialne

Ks. kan. Edmund Makowski jest proboszczem parafii zaledwie od roku, ale od tego czasu wiele się już przy kościele zmieniło. Zamontowano oświetlenie na zewnętrz kościoła (obecnie oświetlają go 4 reflektory), zreperowano i częściowo również założono rynny na kościele, dobiega końca generalny remont parteru starej plebanii (odgrzybienie tynków, wzmocnienie i izolacja fundamentów, doprowadzenie gazu, instalacji cieplnej i elektrycznej, kanalizacja, wymiana drzwi i okien), przy kościele zamontowano toaletę dla parafian. W budynkach parafialnych urządzono dużą salę spotkań dla grup i wspólnot parafialnych, a pod nią w podziemiach przygotowywana jest parafialna kawiarenka. Jest już zatwierdzony projekt budowy nowej zakrystii (stara jest bardzo ciasna) - jego realizacja rozpocznie się wiosną 2004 r. Przykościelny teren uporządkowano na tak potrzebny dziś parking samochodowy. Niedługo już do wyremontowanej starej plebanii przeprowadzą się księża wikariusze, zaś w nowej plebanii znajdą swą siedzibę stworzone we współpracy z Caritas Warsztaty Terapii Zajęciowej dla osób niepełnosprawnych oraz gabinet rehabilitacji. Część budynku zostanie także przeznaczona na mieszkanie dla Sióstr Pasjonistek.
Inwestycje nie ominęły również cmentarza grzebalnego. W tym roku wzdłuż głównej alei cmentarza została położona kostka brukowa, wymieniono również okna i położono nową więźbę dachową oraz wymieniono dachówkę na kaplicy cmentarnej.

Wizyta Księdza Biskupa

Program wizyty pasterskiej Biskupa płockiego był bardzo bogaty. Już rano, o godz. 9.00, Biskup Stanisław spotkał się z przedstawicielami władz i urzędów Płońska oraz z pracownikami parafialnymi. Uroczystego powitania na tymże spotkaniu dokonał burmistrz Płońska Andrzej Pietrasik. Spotkanie w odnowionej sali przy kawie i słodkim „co nieco” przebiegło w miłej atmosferze. Po spotkaniu goście zwiedzili pomieszczenie, które będzie różnym grupom duszpasterskim służyć za kawiarenkę. Następnie zgromadzeni udali się do świątyni, gdzie na spotkanie z Księdzem Biskupem oczekiwali już przedstawiciele zgromadzeń i wspólnot działających w parafii.
O godz. 11.00 Ksiądz Biskup wraz z proboszczem ks. kan. Edmundem Makowskim udali się na cmentarz parafialny, by tam wraz z parafianami modlić się w intencji zmarłych, a w południe bp Stanisław Wielgus odprawił uroczystą Mszę św. ingresową, podczas której udzielił również sakramentu bierzmowania dwustuosobowej grupie młodzieży.
W wygłoszonej do parafian i bierzmowanej młodzieży homilii Biskup płocki powiedział: „To moje pierwsze spotkanie jako biskupa Kościoła płockiego z parafią św. Michała w Płońsku podczas wizytacji kanonicznej.
Dziękuję za miłe powitanie przygotowane mi przez waszych przedstawicieli. (…) W waszym przemówieniu była mowa o tym, że dzień dzisiejszy dla was jest podobny jest do tego dnia, który przeżywali Apostołowie wraz z Matką Najświętszą, kiedy zstępował na nich Duch Święty. Kochani, to nie jest żaden symbol, to jest prawda. Rzeczywiście w czasie tego wielkiego sakramentu dojrzałości chrześcijańskiej, sakramentu, który można porównać do pasowania na rycerzy Chrystusowych, zstąpi na was Duch Święty i da wam swoje dary: dar mądrości, męstwa, pobożności i bojaźni Bożej - bardzo cenne dary i ważne dla każdego człowieka, zwłaszcza młodego, który wchodzi w dorosłe życie, w trudny świat, w świat najrozmaitszych pokus i przeszkód. Dlatego potrzebna wam jest nadprzyrodzona siła Boża. Potrzebne jest wam wsparcie daru Ducha Świętego”.
Po Eucharystii Ksiądz Biskup odwiedził dom Sióstr Pasjonistek, zaś na koniec wizyty w parafii św. Michała Archanioła w Płońsku spotkał się również indywidualnie z duszpasterzami oraz pracownikami parafialnymi.

Reklama

Kopalnia złota

2019-10-08 14:18

Ks. Tomasz Jaklewicz
Niedziela Ogólnopolska 41/2019, str. 16-17

Zmienia się rola Dni Papieskich. Za życia Jana Pawła II były okazją do wyrażenia mu wdzięczności. Dziś przypominają jego osobę i dziedzictwo, które pozostawił. Zwłaszcza nam, Polakom, nie wolno o nim zapomnieć

Biały Kruk/Adam Bujak, Arturo Mari

Im więcej upływa czasu od jego śmierci, tym bardziej go brakuje. Śmiem twierdzić, że nie jest to tylko moje odczucie. I nie jest to tylko zwykła nostalgia. W czasach płynnej nowoczesności, był skałą, punktem odniesienia, kompasem. Dawał poczucie bezpieczeństwa. Inspirował, dawał nadzieję, dodawał skrzydeł. Był ojcem, przy którym zwłaszcza my, Polacy, czuliśmy się zjednoczeni wokół Jezusa. Czuliśmy się Kościołem. Brakuje go, ale przecież jest z nami – w innym wymiarze. Oręduje za nami w niebie i mówi nadal przez swoje teksty.

Pokolenie tegorocznych maturzystów nie zna już Jana Pawła II. Nie mogą go pamiętać. Karol Wojtyła to dla nich historia. Do naszego pokolenia, które miało łaskę żyć w czasach Papieża Polaka, należy obowiązek nie tylko zachowania pamięci o jego osobie, ale i twórczego przekazania tego daru, którym był, kolejnym pokoleniom. Święci się nie starzeją. Prawda o świętych obcowaniu mówi, że oni wciąż żyją w Kościele. W przyszłym roku będziemy obchodzić setną rocznicę jego urodzin. To świetna okazja, aby powrócić do jego słów, odczytać je z dzisiejszej perspektywy. Ojciec Maciej Zięba, dominikanin, porównał niedawno nauczanie Jana Pawła II do „odkrywkowej kopalni złota”. Co z tej kopalni złota powinniśmy wydobyć na Dzień Papieski AD 2019? Tegoroczne hasło to tytuł książki Jana Pawła II, w której z okazji 45-lecia sakry biskupiej opowiedział nam o swojej drodze biskupiej posługi: „Wstańcie, chodźmy!”. Jak tłumaczył kard. Kazimierz Nycz – „bierzemy do siebie te słowa, aby wstać i zabrać się do przybliżania Papieża, jego osoby, jego dzieł”. A zatem sięgnijmy do tej „kopalni złota”. Proponuję trzy fragmenty nauczania na wagę złota. W kontekście dzisiejszej sytuacji Kościoła i świata widać ich prorocką siłę.

Obrońca wielkości człowieka

Człowiek jest drogą Kościoła. Jan Paweł II od pierwszej encykliki powtarzał te słowa wielokrotnie. Był głosicielem humanizmu płynącego z chrześcijańskiej wiary. Jako filozof, teolog i duszpasterz rozumiał doskonale, że źródłem kryzysu zachodniej cywilizacji jest fałszywa wizja człowieka, którego redukuje się do gatunku biologicznego. Wolność rozumie się jako prawo do robienia wszystkiego, co chce jednostka. Inni traktowani są jako środek do zaspokojenia własnych pragnień. Zanika umiejętność budowania więzów, narastają zagubienie i samotność.

Tym błędnym wizjom, które podcinają korzenie zachodniej cywilizacji i niszczą człowieka, Papież Polak przeciwstawił wielką pozytywną wizję osoby ludzkiej. Wojtyła jako filozof i jako duszpasterz akcentował niepowtarzalną godność człowieka, jego duchowość, moralność, podobieństwo do Boga. Nauczał, że człowiek jest wcielonym duchem albo uduchowionym ciałem. Papieskie katechezy o płciowości, seksualności, miłości – czyli genialna i wciąż niedoceniona tzw. teologia ciała – odwołują się do „początku” człowieka. Tym „początkiem” jest Bóg, który stworzył nas jako mężczyznę i niewiastę na swój obraz i podobieństwo. Człowiek z natury jest powołany do relacji, do więzi, wspólnoty z innymi i z Bogiem. Małżeństwo i rodzina mają odzwierciedlać miłość, która jest w samym Bogu. Człowiek nie udźwignął ciężaru własnej wielkości i upadł w grzech, ale Bóg posłał mu na ratunek Odkupiciela, Wcielone Słowo, Boga-Człowieka. „Odkupiciel człowieka” („Redemptor hominis”) to wymowny tytuł pierwszej encykliki. Papież wskazywał w niej na Chrystusa jako na klucz do człowieka. Często powtarzał, że Jezus objawił prawdę nie tylko o Bogu, ale i o człowieku. „Człowieka bowiem nie można do końca zrozumieć bez Chrystusa” – wołał w pamiętnej homilii na pl. Zwycięstwa w Warszawie. Zaangażowanie Jana Pawła II w obronę życia i stanowczy sprzeciw wobec tzw. kultury śmierci (aborcja, eutanazja) wynikały z głębokiego rozumienia człowieka. Nic z tego papieskiego nauczania nie straciło na aktualności. Przeciwnie, w cywilizacyjnym starciu, którego jesteśmy świadkami, antropologia (nauka o człowieku) głoszona przez Jana Pawła II jest nam potrzebna jak tlen do życia. Jest czymś, czego trzeba bronić i co trzeba obronić. Stawką jest przyszłość naszej cywilizacji.

Papieska wizja demokracji

Kolejna „bryła złota” w nauczaniu Jana Pawła II to encyklika „Centesimus annus”. Jak zauważa George Weigel, „to najbardziej wszechstronny dokument katolickiej nauki społecznej, podsumowujący 100 lat jej rozwoju od czasów Leona XIII i jednocześnie kierujący Kościół w stronę XXI wieku. To także najlepsza analiza wolnego i prawego społeczeństwa, na które składają się trzy elementy: demokratyczna wspólnota polityczna, wolna gospodarka oraz żywotna moralna kultura społeczeństwa. Jan Paweł II przekonująco wyjaśnia, dlaczego właśnie moralna kultura jest kluczem do całej reszty”.

Papież akcentował, że do prawidłowego funkcjonowania demokracji niezbędne są nie tylko państwo prawa, ale także poprawna koncepcja osoby ludzkiej. Agnostycyzm i sceptyczny relatywizm bynajmniej nie służą demokratycznej formie polityki. „(...) w sytuacji, w której nie istnieje żadna ostateczna prawda, będąca przewodnikiem dla działalności politycznej i nadająca jej kierunek, łatwo o instrumentalizację idei i przekonań dla celów, jakie stawia sobie władza” – podkreślił Jan Paweł II. Bez uznania obiektywnej prawdy o człowieku, wpisanej w ludzką naturę, demokracja zamienia się w walkę różnych frakcji o narzucenie „swojej prawdy” innym. „Historia uczy, że demokracja bez wartości łatwo się przemienia w jawny lub zakamuflowany totalitaryzm” – to jedno z najczęściej cytowanych zdań społecznego nauczania papieża Wojtyły. Jak bardzo było prorocze, widać w działaniu Unii Europejskiej, której elity usiłują narzucić nam wszystkim toksyczną ideologię. Pod sztandarami demokracji, wolności i tolerancji rośnie w siłę tzw. miękki totalitaryzm, który nie posługuje się przemocą fizyczną, ale wykorzystuje do swoich celów media, instytucje społeczne, uczelnie czy prawo.

Z tematyką społeczną wiąże się temat wolności i wyzwolenia. Jan Paweł II uczył, jak przeżywać wolność w szlachetny sposób, czyli wybierać dobro. Akcentował związek wolności i prawdy. Ukazywał, że Kościół nie jest wrogiem wolności, przeciwnie – jest jej „stróżem”. Ponieważ bez prawdy wolność staje się iluzją i obraca się przeciwko człowiekowi. Wolność nie jest ulgą, jest trudem wielkości – powtarzał często młodzieży.

Blask prawdy

Już 26 lat temu Jan Paweł II zauważył, że w samym Kościele narasta tendencja do relatywizowania zasad moralnych, często w imię troski duszpasterskiej o człowieka. Dlatego w encyklice „Veritatis splendor” przypomniał o prymacie prawdy w etyce i działaniach Kościoła. To niezwykle aktualne przesłanie.

Papież Wojtyła zwrócił uwagę, jak deformuje się dziś pojęcie sumienia. Uważa się je za „narzędzie” już nie słuchania Boga, ale słuchania samego siebie. „Do tezy o obowiązku kierowania się własnym sumieniem niesłusznie dodano tezę, wedle której osąd moralny jest prawdziwy na mocy samego faktu, że pochodzi z sumienia. Wskutek tego zanikł jednak nieodzowny wymóg prawdy, ustępując miejsca kryterium szczerości, autentyczności, «zgody z samym sobą», co doprowadziło do skrajnie subiektywistycznej interpretacji osądu moralnego”. Papież, z wykształcenia etyk, zdawał sobie sprawę, że zasady moralne głoszone przez Kościół ustawiają wysoko poprzeczkę. Podkreślał jednak: „żadne rozgrzeszenie, udzielone przez pobłażliwe doktryny, także filozoficzne czy teologiczne, nie może naprawdę uszczęśliwić człowieka: tylko Krzyż i chwała Chrystusa zmartwychwstałego mogą dać pokój jego sumieniu i obdarzyć zbawieniem”. Ani tanie miłosierdzie kosztem prawdy, ani prawda bez miłości. Miłość i prawda muszą być wspólną zasadą duszpasterskiej troski o człowieka.

W czasach obecnego zamętu nauczanie św. Jana Pawła II połączone z jego osobistą świętością jest jak latarnia wśród nocy. Pokazuje drogę. A więc... wstańcie, chodźmy!

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Dzień Dziecka Utraconego

2019-10-14 13:13

(buk)

Archiwum

W Lublinie 15 października już po raz 11. będziemy obchodzić Dzień Dziecka Utraconego. Tego dnia w kościele pw. bł. Piotra Jerzego Frassatiego, przy ul. Skierki 12, o godz. 18.00 zostanie odprawiona Msza św. w intencji rodziców, którzy utracili swoje dziecko. W czasie Eucharystii rodzice będą mogli symbolicznie oddać swoje zmarłe dzieci Bogu, a po Mszy św. uczestniczyć w spotkaniu dla rodziców po stracie. Serdecznie zapraszamy na to wydarzenie rodziców dzieci utraconych oraz ich rodziny i przyjaciół do wspólnej modlitwy

Organizatorami wydarzenia są Ruch Światło-Życie Archidiecezji Lubelskiej wraz z grupą Rodziców Dzieci Utraconych działającą w Lublinie. Co roku wydarzenie gromadzi kilkaset osób, które w ten sposób chcą uczcić pamięć swoich dzieci i wspólnie pomodlić się za siebie nawzajem, o błogosławieństwo Boże i siłę do przezwyciężenia wielkiego bólu i żalu jaki powoduje śmierć własnego dziecka.

Idea obchodzenia Dnia Dziecka Utraconego jest także związana z potrzebą zmiany sposobu postrzegania przez społeczeństwo utraty dziecka. Niestety, wciąż nie ma społecznego przyzwolenia na przeżywanie przez rodziców żałoby po przedwczesnej utracie dziecka (np. tzw. poronieniu). Wciąż pokutuje wizja embrionu, płodu, a nie dziecka poczętego, które rodzice mają prawo odebrać ze szpitala, nadać mu imię i pochować w rodzinnym grobie. Dzień ten ma również przywołać pamięć wszystkich dzieci zmarłych także w wyniku aborcji, o których często nikt nie pamięta.

Z myślą o rodzicach dotkniętych utratą dziecka stworzyliśmy także Księgę Dzieci Utraconych, w której rodzice mogą zapisywać imiona swoich zmarłych dzieci. Jej papierowa wersja, godzinę przed Mszą św. 15 października będzie wyłożona w kościele pw. bł. Jerzego Frassatiego. Cały rok zapraszamy również rodziców do wpisywania swoich dzieci do Internetowej Księgi Dzieci Utraconych, znajdującej się na naszej stronie internetowej: http://rodzicepostracie.lublin.pl Swoje zmarłe dzieci wpisują tam rodzice nie tylko z Lublina, ale z całej Polski a także z zagranicy.

Zapraszamy również na comiesięczne Msze św. w intencji Rodziców Dzieci Utraconych oraz wspólne spotkania po nich w każdą pierwszą sobotę miesiąca (począwszy od listopada br.), o godz. 14.00, w Kościele p.w. bł. Jerzego Frassatiego w Lublinie, ul. Skierki 12. Rozpoczęliśmy także zapisy na III turę rekolekcji dla rodziców po stracie dziecka, które odbędą się 22-24 listopada 2019 w Wąwolnicy (woj. lubelskie). Tematem rekolekcji będą "Pytania do Boga”. Szczegóły dotyczące rekolekcji znajdują się na stronie internetowej.

Organizatorzy: Ruch Światło-Życie Archidiecezji Lubelskiej i Rodzice Dzieci Utraconych


CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem