Reklama

Świat

Franciszek do meksykańskiej młodzieży w Morelii

"Jesteście bogactwem Meksyku a gdy o tym wątpicie, spójrzcie na Jezusa Chrystusa, Tego, który zniweczy wszystkie zamiary uczynienia z was osoby bezużyteczne lub zwykłych najemników służących obcym interesom - powiedział Franciszek podczas spotkania z młodzieżą na stadionie im. José Marii Morellosa y Pavona w Morelii. Papież w improwizowanym w znacznej mierze przemówieniu zaznaczył, ze nie można być "bogactwem narodu", gdy jest się nieustannie narażonym na utratę przyjaciół lub krewnych z rąk handlarzy narkotykami, narkotyków, organizacji przestępczych, nie mając godnej pracy, możliwości nauki i kształcenia się, kiedy jest się wykorzystywanym do nędznych interesów i kuszonym fałszywymi obietnicami.

[ TEMATY ]

młodzi

Franciszek w Meksyku

Grzegorz Gałązka

Publikujemy uzupełniony tekst papieskiego przemówienia.

Dobry wieczór! Wam, młodzi ludzie z Meksyku, tu obecnym, którzy oglądacie transmisję w telewizji, którzy słuchacie ... Chcę też przekazać pozdrowienia i błogosławieństwo dla tysięcy młodych ludzi z diecezji Guadalajara, którzy zebrali się na placu św. Jana Pawła II, aby śledzić to, co się tutaj dzieje; a także wielu innym im podobnym. Poinformowano mnie, że tysiące młodych zebrały się, aby słuchać. Jesteśmy zatem na dwóch stadionach: Jana Pawła II w Guadalajarze, my tutaj, a następnie wielu innych ze wszystkich stron.

Znałem już wcześniej wasze oczekiwania, bo przekazano mi już zarys tego, co mnie więcej powiedzieliście… to prawda! Dlaczego miałbym wam kłamać? - Ale kiedy mówiliście zapisywałem pewne rzeczy, które wydawały się ważne, aby nie zostawiać ich w zawieszeniu ...

Reklama

Chciałbym wam powiedzieć, że gdy przybyłem na tę ziemię, zgotowano mi gorące powitanie i mogłem natychmiast zobaczyć coś, o czym wiedziałem od dawna: żywotność, radość, ducha świętowania narodu meksykańskiego. Już teraz wysłuchawszy was, ale zwłaszcza ujrzawszy was, stwierdzam z nową pewnością coś, co powiedziałem prezydentowi kraju w swym pierwszym pozdrowieniu. Jeden z największych skarbów tej ziemi meksykańskiej ma młodą twarz, to jej młodzi. Tak, jesteście bogactwem tej ziemi. Uwaga: nie powiedziałem - nadzieją tej ziemi, ale jej bogactwem.

Góra może zawierać cenne minerały, które mogą być wykorzystane dla rozwoju ludzkości: to jest jej bogactwo, ale to bogactwo musi być przekształcone w nadzieję poprzez pracę, podobnie jak czynią górnicy, gdy wydobywają te minerały. Jesteście bogactwem, które trzeba przekształcić w nadzieję. A Daniela na końcu przedstawiła wyzwanie, a jednocześnie wskazówkę odnośnie do nadziei, ale wszyscy, którzy mówili, kiedy podkreślali trudności, omawiali sytuacje, potwierdzali pewną bardzo ważną prawdę, to znaczy, że wszyscy możemy żyć, ale nie możemy żyć bez nadziei.

Trzeba poczuć jutro. Nie można poczuć jutra, jeśli wcześniej nie udało się nabrać szacunku dla siebie samego, jeśli nie udaje się poczuć, że własne życie, ręce, nasza historia, mają wartość. Poczuć to, o czym mówił Albert: „Moimi rękoma, moim sercem i umysłem mogę budować nadzieję; jeśli tego nie czuję, to nadzieja nie może wejść do mojego serca”. Nadzieja rodzi się wtedy, gdy można doświadczyć, że nie wszystko jest stracone i dlatego konieczne jest ćwiczenie się w zaczynaniu „od domu”, w zaczynaniu od samego siebie. Nie wszystko jest stracone. Nie jestem stracony, mam wartość, i to dużą wartość. Proszę was teraz o chwilę milczenia. Niech każdy odpowie w swoim sercu: Czy to prawda, że nie wszystko jest stracone? Czy jestem stracony, stracona? Czy mam wartość? Czy niewiele jestem wart? Czy wiele jestem wart? Głównym zagrożeniem dla nadziei są dyskursy, które ciebie dewaluują, jakby wysysały z ciebie wartość i w końcu jakbyś upadł na ziemi – czy to nie prawda? – jakby oklapły, ze smutnym sercem. Dyskursy, które sprawiają, że czujesz się jak ktoś drugorzędny, jeśli nie czwartej klasy. Główne zagrożenie dla nadziei jest wtedy, gdy czujesz, że dla nikogo nic nie znaczysz lub że jesteś zepchnięty na bok. To wielka trudność dla nadziei: kiedy w jakiejś rodzinie, społeczeństwie czy szkole, czy grupie przyjaciół, dają ci odczuć, że nie jesteś dla nich ważny. Jest to trudne i bolesne, ale ma miejsce. Czy tak się dzieje? - Tak. Czy nie? [Odpowiadają: „Tak”!]. Dzieje się tak. To nas zabija, to nas unicestwia i otwiera bramą do wielkiego cierpienia.

Reklama

Ale jest także inne poważne zagrożenie dla nadziei – dla nadziei, że to bogactwo, jakim wy jesteście, rozwinie się i wyda owoce – a jest nim uwierzenie, że zaczynasz znaczyć, gdy przebierasz się w najmodniejsze stroje, marki lub gdy zyskujesz prestiż i znaczenie dlatego, że masz pieniądze, ale w głębi twoje serce nie wierzy, że zasługujesz na uczucie, że jesteś godzien miłości, a serce to wyczuwa. Nadzieja jest kneblowana przez to, w co każą tobie wierzyć, nie pozwalają się tobie wyłonić. Główne zagrożenie jest wtedy, gdy ktoś czuje, że musi mieć pieniądze, aby kupić wszystko, nawet miłość innych. Głównym zagrożeniem jest uwierzenie, że mając wielką „brykę”, jesteś szczęśliwy. Czy to prawda, że jeśli masz wspaniałe auto, to będziesz szczęśliwy? [Odpowiadają: Nie!].

Jesteście bogactwem Meksyku, jesteście bogactwem Kościoła. Pozwólcie, że użyję wyrażenia mojej ojczyzny: no les estoy “sobando el lomo”- „nie głaskam was po skórze”, nie schlebiam wam!. I rozumiem, że często trudno czuć się bogactwem, gdy jesteśmy nieustannie narażeni na utratę przyjaciół lub krewnych z rąk handlarzy narkotykami, narkotyków, organizacji przestępczych, siejących terror. Trudno jest czuć się bogactwem narodu, gdy nie ma możliwości godnej pracy – Alberto o tym wyraźnie powiedziałeś - możliwości nauki i kształcenia się, gdy nie czujecie, że są uznane wasze prawa, co prowadzi do sytuacji granicznych. Trudno czuć się bogactwem danego miejsca, kiedy ze względu na swą młodość jest się wykorzystywanym do nędznych interesów, kuszonym obietnicami, które w końcu okazują się nierealne, są bańkami mydlanymi. Trudno w takich sytuacjach poczuć się bogatymi. Bogactwo macie w swoim wnętrzu, nadzieję macie w swoich sercach, ale nie łatwo, z powodu tego wszystkiego o czym wam mówię i co sami powiedzieliście: brakuje możliwości pracy i nauki – powiedzieli Roberto i Alberto. A jednak, mimo tego wszystkiego niestrudzenie powtarzam: jesteście bogactwem Meksyku.

Roberto, wypowiedziałeś zdanie, które chcę zachować. Mówiłeś, że coś straciłeś. I nie powiedziałeś: zgubiłem telefon, zgubiłem portfel z pieniędzmi, spóźniłem się na pociąg, bo za późno przyszedłem ... Powiedziałeś: Straciliśmy urok cieszenia się ze spotkania. Zagubiliśmy urok podążania razem; zagubiliśmy urok wspólnego marzenia. A żeby to bogactwo, pobudzane nadzieją mogło się rozwijać trzeba podążać razem, trzeba się spotkać, trzeba marzyć! Nie zatraćcie uroku marzenia! Odważcie się marzyć! Marzenie to nie to samo, co bycie zaspanymi, w żadnym wypadku!

Nie sądźcie, że mówię wam, iż jesteście bogactwem Meksyku, oraz by to bogactwo w połączeniu z nadzieją się rozwijało - dlatego, że jestem dobry lub dlatego, że jestem ekspertem, nie, drodzy przyjaciele, to nie tak. Mówię to wam i jestem o tym przekonany, czy wiecie, dlaczego? Dlatego, że tak jak wy, wierzę w Jezusa Chrystusa. Sądzę, że Daniela bardzo mocno nam o tym powiedziała. Wierzę w Jezusa Chrystusa i dlatego to wam mówię. To On odnawia we mnie nieustannie nadzieję, to On odnawia ciągle moje spojrzenie, to On rozbudza we mnie, w każdym z nas, urok cieszenia się, urok marzenia, urok wspólnego działania. To On stale zaprasza mnie do nawrócenia serca. Tak, moi przyjaciele, mówię wam to dlatego, że w Jezusie spotkałem Tego, który jest w stanie rozpalić we mnie to, co mam najlepszego. To dzięki Niemu możemy iść naprzód, dzięki Niemu możemy za każdym razem rozpoczynać na nowo, to dzięki Niemu możemy powiedzieć: to nieprawda, że jedynym sposobem życia, bycia młodym, jest złożenie życia w rękach handlarzy narkotykami lub tych wszystkich, których jedynym zajęciem jest sianie zniszczenia i śmierci. To nieprawda i mówimy o tym dzięki Jezusowi. To także dzięki Jezusowi, Jezusowi Chrystusowi Panu możemy powiedzieć, że to nieprawda, jakoby jedynym sposobem życia dla tutejszych młodych jest ubóstwo i zepchnięcie na margines: odsunięcie od szans, od przestrzeni, odsunięcie od kształcenia i oświaty, odsunięcie od nadziei. To Jezus Chrystus obala wszelkie próby uczynienia was bezużytecznych lub zwykłych najemników obcych ambicji. To ambicje innych ludzi usuwają was na margines, aby was wykorzystywać do tych wszystkich celów, o których wspomniałem, które znacie i które doprowadzają ostatecznie do zniszczenia. A jedynym, który może mnie mocno trzymać za rękę jest Jezus Chrystus. On sprawia, że to bogactwo przemieni się w nadzieję.

Prosiliście mnie o słowo nadziei: ta, którą mogę wam dać, nadzieja będąca u podstaw wszystkiego, nazywa się Jezus Chrystus. Gdy wszystko wydaje się ciężkie, gdy zdaje się, że świat wali się nam na głowę, przyjmijcie Jego krzyż, obejmijcie Jego i – proszę was – nigdy nie wyrywajcie się z Jego ręki, nawet jeśli prowadzi was naprzód ciągnąc was. A jeśli kiedyś upadniecie, pozwólcie aby was podniósł.

Alpiniści mają pewną bardzo ładną piosenkę, którą lubię powtarzać młodym ludziom. Jest to piosenka śpiewana na podejściu: „W sztuce wspinania sukces polega nie na tym, by nie odpaść, ale by nie trwać w upadku”. To sztuka. A kto jest tym jedynym, który może chwycić cię za rękę, żebyś nie trwał w upadku? Jezus Chrystus, tylko On. Jezus Chrystus, który czasami posyła ci brata, aby z tobą rozmawiał i tobie pomógł. Nie skrywaj ręki, gdy upadłeś. Nie mów Mu: nie patrz na mnie, że jestem zabłocony czy zabłocona. Nie patrz na mnie, kiedy już nie ma żadnego ratunku. Pozwól się tylko uchwycić za rękę i pochwyć tę rękę, a bogactwo, jakie masz w swym wnętrzu, brudne, zabłocone, uważane za stracone, zacznie poprzez nadzieję wydawać swój owoc. Ale zawsze z rękę wyciągniętą ku ręce Jezusa Chrystusa. To jest droga. Nie zapomnijcie: „W sztuce wspinania sukces polega nie na tym, by nie odpaść, ale by nie trwać w upadku”. Nie pozwólcie sobie, aby trwać w zagubieniu! Nigdy! Zgoda? A jeśli widzisz przyjaciela lub przyjaciółkę, który się w życiu poślizgnął i upadł, idź i podaj mu rękę, ale podaj mu rękę szanując jego godność, stań obok niego czy niej, wysłuchaj…Nie mów: dam tobie receptę! Nie, jako przyjaciel, spokojnie, przydaj mu sił twoimi słowami, wysłuchując go: tym lekarstwem, o którym się zapomina: terapia wysłuchania. Pozwól mu mówić, niech tobie opowie, a wówczas powoli wyciągnie do ciebie rękę, a ty mu pomożesz w imię Jezusa Chrystusa. Ale jeśli pójdziesz nagle i zaczniesz mu głosić kazanie, to w końcu zostawisz tego biedaka w gorszym stanie niż był wcześniej... Czy to jasne? Nigdy nie wyrywajcie się z Jezusa Chrystusa, nigdy się od Niego nie oddalajcie. A jeśli się oddalicie, to podnieście się i idźcie naprzód: On rozumie, czym są te rzeczy. Ponieważ wraz z Chrystusem można żyć w pełni, warz z Nim można uwierzyć, że warto żyć; że warto dać z siebie to, co najlepsze, być zaczynem, solą i światłem pośród przyjaciół, w dzielnicy, we wspólnocie w rodzinie. Później Rosario, będę mówił trochę o tym, co powiedziałeś o rodzinie.

Dlatego drodzy przyjaciele, proszę was w imieniu Jezusa, abyście nie dali się wykluczyć, nie pozwolili, by wami pogardzano, nie pozwolili traktować siebie jako towar. Jezus dał nam w tej dziedzinie radę, abyśmy nie dali się wykluczyć, abyśmy nie pozwolili, by nami pogardzano, nie dali się traktować jak towar: „Bądźcie roztropni jak węże, a nieskazitelni jak gołębie!” (Mt 10,16). Dwie cnoty razem. Ludziom młodym nie brakuje żywotności; czasami brakuje im roztropności, by nie byli naiwni. Obydwie rzeczy - roztropni, ale i prości, dobrzy. Oczywiście, idąc tą drogą może nie będziecie mieli najnowszego modelu samochodu ani nie będziecie mieli portfela wypchanego pieniędzmi, ale będziecie mieli coś, czego nikt nie będzie mógł wam odebrać, to znaczy doświadczenie czucia się kochanymi, przygarniętymi i wspieranymi. To urok radości spotkania, urok marzenia, spotykając się ze wszystkimi. To doświadczenie poczucia się rodziną i poczucia się wspólnotą. To doświadczenie tego, że można światu spojrzeć w twarz, z podniesioną głową! Bez auta, bez pieniędzy, ale z podniesioną głową! Z poczuciem godności!

Trzy słowa, które teraz powtórzymy: bogactwo, ponieważ je otrzymaliśmy; nadzieja, ponieważ chcemy otworzyć się na nadzieję; godność. Powtarzamy: bogactwo, nadzieja i godność [Powtarzają]. Bogactwo, jakim was Bóg obdarzył: jesteście bogactwem Meksyku; nadzieja, jaką wam daje Jezus Chrystus; godność, jaką wam daje to, że nie pozwalacie, by was „głaskano po skórze”, aby być towarem w portmonetce innych.

Dzisiaj Pan nadal was wzywa, nadal was zwołuje, tak samo, jak uczynił to z Indianinem Juanem Diego. Wzywa was do budowania sanktuarium. Sanktuarium, które nie jest miejscem fizycznym, ale stanowi wspólnotę, sanktuarium, zwane parafią, sanktuarium zwane narodem. Wspólnota, rodzina, poczucie bycia obywatelami – wszystko to jest jednym z głównych lekarstw na to wszystko, co nam zagraża, ponieważ pozwala nam czuć się częścią tej wielkiej rodziny Bożej. Nie po to, aby chować się, zamykać się, uciekać przed niebezpieczeństwami życia i wyzwań, ale przeciwnie – po to, aby wychodzić i zapraszać innych, aby wychodzić i głosić innym, że bycie młodym w Meksyku jest największym bogactwem i tym samym nie może być składane w ofierze. I to dlatego, że bogactwo może mieć nadzieję i daje nam godność. Po raz kolejny trzy słowa: bogactwo, nadzieja i godność. Ale to bogactwo, jakim obdarza nas Bóg i które musimy rozwijać.

Jezus, Ten, który nas obdarza nadzieją nigdy nie zapraszałby nas do bycia płatnym zabójcą, ale nazywa nas uczniami, przyjaciółmi. Jezus nigdy nie wysłałby nas na śmierć, ale wszystko jest w Nim zaproszeniem do życia. Życia w rodzinie, życia we wspólnocie: w rodzinie i we wspólnocie dla dobra społeczeństwa.

I tu, Rosario, podejmuję to, co powiedziałeś, coś bardzo pięknego: „W rodzinie człowiek uczy się bliskości”. Uczymy się solidarności, uczymy się dzielić, rozeznawać, nieść problemy jedni drugich, kłócić się i godzić, dyskutować i brać siebie w ramiona, całować. Rodzina jest pierwszą szkołą narodu i w rodzinie jest to bogactwo, jakie posiadacie. To rodzina strzeże tego bogactwa, w rodzinie możecie znaleźć nadzieję, bo jest w niej Jezus, i w rodzinie możecie posiadać godność. Nigdy, przenigdy nie odrzucajcie rodziny! Rodzina jest kamieniem węgielnym budowania wielkiego narodu. Jesteście bogactwem, macie nadzieję i marzenia ... - również Rosario mówił o marzeniu - czy marzycie o założeniu rodziny? [ „Tak”]

Drodzy bracia, jesteście bogactwem tego kraju a gdy o tym wątpicie, spójrzcie na Jezusa Chrystusa, który jest nadzieją, na Tego, który zniweczy wszystkie zamiary uczynienia z was osób bezużytecznych lub zwykłych najemników służących obcym interesom.

Dziękuję wam za to spotkanie i proszę, byście się za mnie modlili. Dziękuję!

[Na zakończenie spotkania:]

Zapraszam was do wspólnej modlitwy do Matki Bożej z Guadalupe i poproszenia Jej, aby nam uświadomiła bogactwo, jakim obdarzył nas Bóg. Niech sprawi, by wzrastała w nas, w naszym sercu nadzieja w Jezusie Chrystusie; i abyśmy szli przez życie z chrześcijańską godnością.

[Papież odmawia Zdrowaś Maryjo i udziela błogosławieństwa]

I proszę was, nie zapominajcie, aby za mnie się modlić! Dziękuję.

2016-02-17 17:42

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Meksyk: Kościół dziękuje papieżowi za pielgrzymkę

[ TEMATY ]

Franciszek w Meksyku

Grzegorz Gałązka

Za słowa, gesty i świadectwo, które pozwoliły Meksykanom odczuć czułość Boga, biskupi tego latynoskiego kraju dziękują papieżowi w specjalnym liście. Przypominają zarazem, że Ojciec Święty pokazał jego mieszkańcom promyki nadziei przebijające w długiej i mrocznej nocy, jaką przeżywa Meksyk. W czasie pielgrzymki spotkało się z Franciszkiem 10,5 mln ludzi.

„Dziękujemy, że dzieliłeś z nami nasze cierpienia i pomogłeś docenić nasze dziedzictwo, korzenie, kulturę i tożsamość, by nas ukierunkować na przyszłość – piszą meksykańscy biskupi do Franciszka. – Dziękujemy za to, że dodałeś nam odwagi do budowania już teraz pełnej nadziei przyszłości przez zaangażowanie na rzecz dobra wspólnego, starając się być sprawiedliwymi, uczciwymi i solidarnymi”.

W swym liście wyrażają też oni wdzięczność, że Ojciec Święty przypomniał Meksykanom rolę, jaką w historii tego narodu odgrywała i wciąż odgrywa Maryja.

Franciszek odwiedził Meksyk w dniach 12-17 lutego. Był w sześciu miastach: Meksyk, Ecatepec, Tuxtla Gutiérrez, San Cristóbal de Las Casas, Morelia i Ciudad Juárez.

CZYTAJ DALEJ

Znamy nowego administratora archidiecezji gdańskiej

2020-08-13 12:09

[ TEMATY ]

biskup

Bartkiewicz / Episkopat.pl

bp Jacek Jezierski

Dziś Ojciec Święty Franciszek mianował biskupa elbląskiego Jacka Jezierskiego administratorem apostolskim sede vacante archidiecezji gdańskiej. O decyzji Papieża poinformował dziś w południe Nuncjusz Apostolski w Polsce.

Funkcję tę bp Jacek Jezierski będzie pełnił do momentu mianowania przez Papieża nowego arcybiskupa metropolity gdańskiego. - Słowo administrator oznacza, że jego funkcja jest tymczasowa, a przymiotnik „apostolski” oznacza, ze władzę sprawuje w imieniu papieża i ma wszelkie uprawnienia biskupa diecezjalnego – wyjaśnia ks. Prof. Piotr Majer prawnik kościelny z uniwersytetu Jana Pawła II w Krakowie.

Przypominamy biogram bp. Jacka Jezierskiego:

Jacek Jezierski urodził się 23 grudnia 1949 r. w Olsztynie. W roku 1967 ukończył tamtejsze Liceum Ogólnokształcące im. K.I. Gałczyńskiego. W latach 1967-1974 studiował w Warmińskim Seminarium Duchownym Hosianum w Olsztynie. W roku 1968, wraz z innymi kolegami z roku, został powołany do odbycia dwuletniej zasadniczej służby wojskowej w Bartoszycach.

Święcenia kapłańskie przyjął w Olsztynie 16 czerwca 1974 r. w kościele parafialnym pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa [szafarz: bp Józef Drzazga]. Jako wikariusz pracował w parafii Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Malborku [1974-1976] oraz parafii św. Mikołaja w Elblągu [1977-78], gdzie prowadził również duszpasterstwo głuchych i niewidomych.

Jest teologiem dogmatykiem [doktorat w KUL], specjalizuje się w historii teologii i ekumenizmie. Opublikował wiele artykułów, wyjaśniając m.in. wiele kwestii teologicznych w perspektywie dialogu ekumenicznego. Jest znawcą osoby oraz myśli sługi Bożego kard. Stanisława Hozjusza – biskupa warmińskiego.

Wykładał teologię dogmatyczną w Warmińskim Instytucie Teologicznym Olsztynie [1983–1999], w Wydziale Teologii UWM w Olsztynie [1999–2013] oraz w Kolegium Teologicznym w Kaliningradzie [1993– 2003]. W latach 1998-1999 reprezentował archidiecezję warmińską, w Zespole MEN ds. utworzenia Uniwersytetu w Olsztynie.

19 lutego 1994 r. został ustanowiony przez papieża Jana Pawła II biskupem pomocniczym archidiecezji warmińskiej ze stolicą tytularną Liberalia [dzisiejsza Algieria]. Święcenia biskupie przyjął 5 marca 1994 we współkatedrze św. Jakuba Apsotoła w Olsztynie. Głównym konsekratorem był: kard. Józef Glemp - Prymas Polski, a współkonsekratorami: abp Edmund Piszcz - arcybiskup metropolita warmiński oraz abp Tadeusz Gocłowski - arcybiskup metropolita gdański. Swoją dewizę biskupią - "Veritas Christi Liberat" [Prawda Chrystusa wyzwala] - wybrał dla upamiętnienia encykliki Jana Pawła II "Veritatis splendor". Odstąpił od zwyczaju ustanowienia herbu biskupiego.

W 1992 r. został mianowany kanonikiem rzeczywistym Kapituły Warmińskiej we Fromborku, a w 1994 wybrany jej prepozytem. Z jego inicjatywy odbyły się poszukiwania szczątków doczesnych Mikołaja Kopernika w katedrze fromborskiej. W roku 2004 rozpoczęły się prace archeologiczne, kierowane przez prof. dr. hab. Jerzego Gąssowskiego. Znaleziono szczątki, które po przeprowadzeniu badań specjalistycznych zostały zidentyfikowane jako należące do Wielkiego Astronoma.

Dnia 10 maja 2014 papież Franciszek mianował bp. Jacka Jezierskiego biskupem diecezjalnym diecezji elbląskiej. Diecezję objął kanonicznie 28 maja 2014, zaś 8 czerwca 2014 odbył ingres do katedry św. Mikołaja w Elblągu. W Wielki Czwartek 24 marca 2016 r. ogłosił zwołanie historycznego, bo pierwszego synodu diecezji elbląskiej pod hasłem "Dojrzali w wierze i życiu". Synod został uroczyście otwarty i rozpoczęty w dn. 17 września 2016.

W ramach pracy w Konferencji Episkopatu Polski, bp Jezierski w 1995 r. objął funkcję przewodniczącego Komisji Charytatywnej, a w 1998 przewodniczącego Zespołu do Dialogu Ekumenicznego z Kościołem Polskokatolickim. Został ponadto delegatem KEP ds. Ekumenicznej Inicjatywy „Theobalt”.

Obecnie w ramach KEP jest przewodniczącym Zespołu ds. Dialogu ze Wspólnotą Kościelną Polskokatolicką, członkiem Rady ds. Ekumenizmu, Rady Ekonomicznej, Komisji Rewizyjnej Fundacji "Dzieło Nowego Tysiąclecia" oraz Zespołu ds. Ruchów Intronizacyjnych, który przygotowywał Akt przyjęcia Jezusa Chrystusa za Króla i Pana [Łagiewniki 19 listopada 2016]. Ponad to jest także przewodniczącym Kapituły Promocja Godności Człowieka w ramach nagrody „Totus Tuus” Fundacji KEP „Dzieło Nowego Tysiąclecia”.

W swoich wypowiedziach bp Jezierski wiele uwagi poświęca sprawom formacji chrześcijańskiej i społecznym. Formację tę, zawsze rozumiał jako przygotowanie człowieka do dojrzałego i odpowiedzialnego uczestnictwa w życiu społecznym ojczyzny, miasta i regionu. Zna język niemiecki. Lubi poezję, zwłaszcza Czesława Miłosza i Marii Zientary-Malewskiej.

CZYTAJ DALEJ

Św. Maksymilian wzorem miłości

2020-08-14 21:33

ks. Paweł Borowski

14 sierpnia w dniu wspomnienia św. Maksymiliana Kolbego toruńska parafia pod jego wezwaniem świętowała nie tylko odpust parafialny, ale także 40-lecie swojego istnienia. Mszy św. przewodniczył bp Wiesław Śmigiel.

Zobacz zdjęcia: 40 lat parafii pw. św. Maksymiliana Kolbego w Toruniu

Biskup toruński w homilii podkreślił, że miłość jest tym, co wyróżnia uczniów Chrystusa. Przypominając bogatą historię życia patrona parafii zaznaczył, że był on Bożym szaleńcem, który miłość do Boga i bliźniego miał mocno wyryte w sercu, dlatego był w stanie dokonać tak wielkich dzieł, bo miłość uskrzydla, dodaje sił i kreśli przed nami szczytne cele.

Msza św. pod przewodnictwem pasterza diecezji toruńskiej była zwieńczeniem tygodniowych obchodów 40-lecia istnienia parafii.

Patronat nad obchodami objął Tygodnik Katolicki "Niedziela".

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję