Reklama

Niedziela Częstochowska

"O Prawdziwej i Jedynej Miłości" - Droga Krzyżowa w parafii pw. św. Michała Archanioła w Blachowni

[ TEMATY ]

Droga Krzyżowa

droga

Jowita Kostrzewska

„Zanim złożyłem z siebie krwawą ofiarę na krzyżu dokonałem jej mistycznie w Wieczerniku, a teraz dokonuję w każdej Mszy św.. Patrz na Mnie podczas tej Drogi Krzyżowej poprzez Eucharystię…” - to słowa, które rozpoczynały wyjątkowe nabożeństwo Drogi Krzyżowej, które w Wielki Piątek miało miejsce w parafii pw. św. Michała Archanioła w Blachowni.

Nabożeństwo połączone było z inscenizacją 14 stacji Chrystusowej Męki.

Reklama

Tematem rozważań była Eucharystia. Czytane teksty zwracały uwagę, że Msza św. to ta sama ofiara, którą Chrystus przed wiekami złożył krzyżu. Ofiara ta jest ponawiana nieustannie i będzie aż do końca czasów - z miłości do każdego człowieka. Niestety wielu ludzi dziś jest obojętnych, tak jak było i wtedy, podczas Jego krzyżowej Męki.

- Żywy udział w Eucharystii uświadamia nam, że Miłość wymaga krzyża, ofiarowania siebie dla drugiego człowieka, ale też daje nam siłę i odwagę do podejmowania trudnej miłości - miłości miłosiernej, bo wymagającej ofiary - brzmiały wypowiadane słowa.

W przygotowanie niezwykłej inscenizacji obrazującej drogę na Kalwarię, ukrzyżowanie i śmierć Jezusa, zaangażowali się członkowie Domowego Kościoła istniejącego przy parafii, oprawę muzyczną stanowił śpiew scholii Gloriamen, natomiast nad całością czuwała siostra Klara - nazaretanka.

Reklama

Na zakończenie wielkopiątkowej Drogi Krzyżowej ks. Tomasz Turczyn, prefekt parafii, zwrócił uwagę, że „to wielka zdolność duchowa, jeśli umiemy w Eucharystii dostrzegać nie tylko znaki zewnętrzne, o których rozważaliśmy w czasie Tajemnicy Wielkiego Czwartku, ale także umiemy sercem i duszą dostrzegać to, co się dzieje w niej naprawdę, że Jezus Chrystus umiera po raz wtóry za każdego z nas”. - To wielka zdolność umieć na Eucharystię patrzeć tak jak Aniołowie - powiedział ks. Turczyn.

- Przez to Misterium chodzi o to byśmy uświadomili sobie, że Msza św. to nie tylko pamiątka naszego Odkupienia, ale wciąż ponawiana Ofiara. Przeżywając 14 stacji Chrystusowej Męki i adorując jednocześnie Jego Uwielbione Ciało, może łatwiej zrozumiemy, a przede wszystkim sercem pojmiemy, jak bardzo zostaliśmy przez Boga ukochani, odkupieni i uświęceni - dzieliła się z nami s. Klara i dodała, że „wielkopiątkowe, inscenizowane Drogi Krzyżowe w parafii św. Michała Archanioła w Blachowni mają już 10 lat”.

-Nie zawsze udawało się je dobrze przygotować, najtrudniej jest znaleźć chętnych, nie tyle do poszczególnych ról, ile ofiarnych, którzy potrafią poświęcić cenny czas. Na szczęście wśród naszych parafian można takich ludzi znaleźć. Zawsze można liczyć na Wspólnotę Domowego Kościoła, która funkcjonuje przy parafii, na starszych lektorów, na dziewczęta wywodzące się ze scholii parafialnej „Gloriamen” i zaprzyjaźnionych z tymi wspólnotami - kontynuowała siostra i dodała, że „osoby zaangażowane w przedstawienie same starają się o niektóre stroje i elementy dekoracji, kupują, pożyczają, pomagają sobie wzajemnie”. - Często na próbach czujemy się jak pierwsi chrześcijanie żywo zatroskani o wspólne potrzeby i zjednoczeni Jedyną Osobą Jezusa Chrystusa - podsumowała s. Klara.

Również sami aktorzy podzielili się uczuciami, które towarzyszą im podczas prób i wielkopiątkowego Misterium:

- Już po raz kolejny biorę udział w tej inscenizacji i to jest taka siła, która wzmacnia człowieka - dzielił się z nami Roman Ostalski, który wcielił się w rolę żołnierza. - Jest to dla mnie taki szczególny okres gdzie mam potrzebę jakby wyładowania swojej ekspresji i wszystkiego, co nagromadziło się choćby szczególnie przez ten Wielki Post. To generalnie bardzo ważny w moim życiu czas i chyba dla każdego chrześcijanina, dlatego ogrywanie scen z Ukrzyżowania Pana Jezusa w jakiś sposób mnie przemienia i przemienia moje życie - powiedział Roman Ostalski.

- W tym roku gram Anioła, przyznam, że na początku było ciężko wczuć się w tę rolę, ale teraz coraz mocniej się wczuwam. Grając, staram się przeżywać całą Drogę Krzyżową i staram się robić to dla Chrystusa, bo bardzo go kocham - podkreśliła Wiktoria Rakus, najmłodsza uczestniczka przedstawienia.

Natomiast Agata Kosińska powiedziała, że udział w Misterium jest dla niej bardzo ważny z punktu widzenia wiary. - W przedstawieniu jestem Aniołem, który adoruje, poi, posila winem Chrystusa, wzmacnia Jego siły, na koniec zbiera odkupieńczą krew Pana Jezusa do kielicha, która później, przez wiele tysięcy lat będzie ofiarowywana za nasze grzechy i dla naszego zbawienia. Staram się wczuć w tę role jak najlepiej. Staram się widzieć wszystko oczyma duszy, aby uwielbić Chrystusa, myślę, że jest to taka też wdzięczność dla Niego, za to, co dla nas uczynił - dzieliła się pani Agata.

- Udział w tej Drodze Krzyżowej jest to na pewno bardzo głębokie przeżycie. Biorę udział pierwszy raz i nie spodziewałem się, że tak przeżywa się bliskość tej drogi. W ogóle jest inna uwaga człowieka, bardziej jest się skupionym, słuchającym - jest to takie jak gdyby współuczestniczenie - zwrócił uwagę Jan Ćwikła, który grał rolę żołnierza.

Natomiast Jan Kulasiewicz (Nikodem) powiedział, że kiedy bierze się udział w inscenizacji Drogi Krzyżowej, to nie odczuwa tego aż tak bardzo, jak wtedy, kiedy jest się widzem. - W ubiegłym roku z powodów rodzinnych nie brałem bezpośredniego udziału w Misterium, ale oglądałem i naprawdę przeżyłem to jeszcze dużo głębiej. W przedstawieniach biorę udział od samego początku, to już dziesięć lat. Wynika to przede wszystkim z wiary, z chęci zaangażowania w życie parafii i Kościoła - mówił Jan Kulasiewicz.

- Również ja, kiedy biorę udział w inscenizacji, to tak nie przeżywam tego, bo skupiam się na tym, co mam robić, ale kiedy słucham tekstów, które są głoszone w tym czasie, to dociera do mnie bardzo głęboko, co wtedy tam się działo i jak można dobrze przezywać to Misterium. Cała Droga Krzyżowa i Męka Pana Jezusa to wielkie poświęcenie i staram się zauważyć, że Pan Jezus to wszystko zrobił dla mnie. Patrzę pod tym kątem i dostrzegam tę wielka Miłość ze strony Boga do człowieka, dla mnie szczególnie - powiedział Zbigniew Sołtysiak.

Marcin Sołtysiak, który wcielił się w rolę Jezusa także kolejny raz brał udział w wielkopostnym przedstawieniu. - Jest to taki magnes przeżycia drogi, którą przeszedł Pan Jezus, żeby nas zbawić. Poprzez uczestnictwo w tej Drodze Krzyżowej i Jego Męce, można bardziej odczuć, jaki to był ciężar dla Niego, ile On dla nas ludzi poświęcił, z czym się musiał zmierzyć, jakie zło pokonał żeby zwyciężyło dobro - zwrócił uwagę Marcin Sołtysiak.

- Człowiek jest w swoim życiu zagoniony i zapomina o pewnych sprawach, dlatego taka chwila refleksji, która następuje podczas prób jest bardzo owocna, jest to pokazanie także swojej wiary. Będąc świadkiem tych chwil, które przeżywał Pan Jezus i Matka Boża sami niejako wczuwamy się w ich ból, cierpienie - dzielił się z nami Janusz Długosz i dodał, że „to też pewien rodzaj wysiłku dla nas, którzy mamy swoje obowiązki w życiu”. - Musimy poświęcić swój czas, ale to nie jest czas stracony, gdyż przez te owoce uczestnictwa w próbach i swoje zaangażowanie dostajemy łaski w swoim życiu później. Odbieramy to wszystko z nawiązką - podkreślił Janusz Długosz.

Tekst i zdjęcia: Jowita Kostrzewska

2016-03-29 12:08

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Młodzi! Czas na Exodus

Niedziela łódzka 28/2020, str. VI

[ TEMATY ]

droga

cisza

Tomasz Kamiński

Razem w drodze na szczyty wiary

Razem w drodze na szczyty wiary

Cisza. Delikatne światło przedświtu rozjaśnia drogę. Resztki mgły unoszą się nad powierzchnią jeziora. Wzdłuż niego, w całkowitym milczeniu, idzie siedmiu mężczyzn.

Na plecach niosą drewniany krzyż. Słychać tylko odgłos kroków po szutrowej drodze i – od czasu do czasu – śpiew ptaka w zaroślach. Mimo iż idący nie rozmawiają ze sobą, ten widok mocno przemawia do ich serc. Ma w sobie coś trudnego do uchwycenia, ale niezwykle pięknego, coś niemalże mistycznego. Niedługo, mimo bolących nóg i pleców, wejdą z krzyżem na górę Kamieńsk, zatrzymując się na kolejnych stacjach drogi Chrystusa, który w rozważaniach poprosił: „Połóż na swoim ramieniu ramię Mojego krzyża”.

To nie kadr z obrazu Breugla, ale moje wspomnienie z zeszłorocznej wiosny, kiedy wraz z braćmi ze wspólnoty Exodus poszliśmy na Ekstremalną Drogę Krzyżową (EDK). Tak jak inni uczestnicy EDK poszliśmy w nocy, ale zdecydowaliśmy, że nie pójdziemy samotnie, ale jako wspólnota i weźmiemy naturalnej wielkości krzyż, aby przenieść go na plecach przez 45 km, aby choć trochę wziąć udział w tym, co przeżył Jezus.

Wspólnota

Nie dostałem w życiu lepszej lekcji tego, na czym polega wspólnota. Choć ciężar był duży i każdy kilometr był odczuwany coraz bardziej, to doniesienie go do ostatniej stacji wymagało nieustannej uważności na idących ze mną braci, aby wiedzieć, kiedy kogoś zamienić, kiedy samemu poprosić o pomoc, a kiedy zacisnąć zęby i wiedząc, że mam jeszcze trochę sił, iść jeszcze kawałek dalej z obciążeniem. Cel był jeden, a każdy z nas był niezbędny, aby go osiągnąć. Jeżeli jeden z nas by zrezygnował, to obciążenie rozłożyło by się na tych, którzy pozostali i mieliby oni trudniejsze zadanie. Wydaje mi się, że właśnie wtedy – we wzajemnej pomocy, wychodzeniu poza siebie i wspólnym celu – widać było jak na dłoni, czym jest braterstwo, które jest jednym z filarów programu formacyjnego Exodus.

Nie dostałem w życiu lepszej lekcji tego, na czym polega wspólnota.

Formacja

Exodus? Zaczęło się bardzo prosto – od linka znalezionego na Facebooku w grudniu 2018 r. Prowadził do strony internetowej stworzonej przez amerykańskich katolików i prezentującej program Exodus90, będący wyzwaniem czy też ćwiczeniem duchowym dla współczesnych mężczyzn, prowadzącym ich ku wolności. Służą temu trzy dyscypliny – modlitwa, braterstwo i asceza.

Nazwa pochodzi od Księgi Wyjścia, gdyż jak Izraelici z Egiptu, tak i uczestnicy Exodusu90 chcą wyzwolić się z tego, co ich zniewala. I właśnie fragmenty z tej księgi towarzyszą im przez 90 dni trwania tego ćwiczenia duchowego.

„Czym jest wolność, o której mowa? Każdemu brakuje jej w innym obszarze. Jako mężczyźni marnujemy wiele czasu na przeglądaniu internetu, oglądaniu filmów, seriali i YouTube’a, ciągłym sprawdzaniu Facebooka, bardzo często jesteśmy uwiązani w pornografię, przesadzamy z imprezami i alkoholem. Brak nam czasu na codzienną modlitwę, nie staramy się wystarczająco, by budować relacje zarówno z Bogiem, jak i z innymi ludźmi, nie umiemy rozmawiać na ważne dla nas osobiście tematy z najbliższymi, zmagając się z problemami, zamykamy się. A jednocześnie Ktoś w nas mówi – możesz więcej, możesz być bliżej Mnie”.

Dlatego pomysł, który oferuje 90 dni całkowitego odcięcia od alkoholu, słodyczy, filmów, gier komputerowych, nawet słuchania muzyki, zbędnego używania komputera i telefonu brzmiał jak wyzwanie. Z jednej strony cel wydawał się całkowicie niemożliwy do osiągnięcia, ale program oferował też ogromną pomoc – nikt nie mierzył się z tym wyjściem na pustynię sam. Exodus miał być przeżywany w grupach po kilku mężczyzn wraz z liderem duchowym wspólnoty. Idąc razem w tym samym kierunku i mając ten sam cel, każdy był wsparciem dla drugiego.

Początek

Na początku zeszłego roku zebraliśmy kilku znajomych chcących dać Bogu 90 dni swojego życia, poprosiliśmy o opiekę duszpasterską ks. Radosława Krycha, duszpasterza akademickiego z łódzkiej „Piątki”, i ruszyliśmy.

Dużo można by napisać o tym, czy łatwo się wyrzec tak wielu, skądinąd niekoniecznie złych, codziennych rzeczy i przyzwyczajeń (i w dodatku brać codzienne lodowate prysznice – tak, to też jedna z form ascezy). Ale nie kształtowanie charakteru czy przełamywanie się było największym owocem Exodusu. Czas, dotąd zajmowany przez najróżniejsze „wypełniacze”, można było przeznaczyć na modlitwę. Na codzienną Godzinę Świętą, czyli medytacja słowa Bożego, najlepiej przed Najświętszym Sakramentem. To, co do tej pory wydawało się całkowicie niemożliwe w codziennym życiu, bo przecież nawet na wieczorny pacierz trudno czasem znaleźć czas, stało się codziennością. A kiedy damy Panu Bogu czas na to, by działał i stając przed nim, powiemy: „Jestem Twój, niech się dzieje, co chcesz”, to już nie będzie możliwości, żeby nie zaczęła pracować Jego łaska.

Dużo zmieniło się w naszych życiach przez czas 90 dni i później (z grupy uczestników Exodusu powstała wspólnota przy duszpasterstwie akademickim). Bóg powyciągał nas z wielu własnych ciemności, w których siedzieliśmy od dawna, pozwolił odkryć na nowo swoje słowo i od tego czasu uczy nas nieustannie, jak otwierać się na innych i budować relacje oparte na rozmowach, wzajemnym zrozumieniu i odpowiedzialności.

Czas, dostąd zajmowany przez „wypłniacze”, można było przenaczyć na modlitwę.

Wyzwanie

W tym roku kolejnych dwunastu mężczyzn podjęło się przejścia ćwiczenia Exodus90, dołączając do wspólnoty. Pomimo różnych trudności spotykamy się nadal w Duszpasterstwie Akademickim „Piątka” przy łódzkiej archikatedrze. Exodus jest wspólnotą wyłącznie dla mężczyzn i choć program nie jest adresowany do konkretnej grupy wiekowej, to nasza grupa składa się z ludzi w wieku od 20 do 30 lat.

Do Exodusu może przystąpić każdy, wystarczy wejść na stronę exodus90.com i pobrać aplikację, która podaje uczestnikom fragmenty Pisma Świętego do rozważania na dany dzień. Jedyną przeszkodą może być bariera językowa, gdyż całość jest w języku angielskim. Natomiast w najbliższym czasie mają powstać polskie tłumaczenia całego programu. I oczywiście Exodusu90 nie można zrobić samemu. Trzeba zebrać grupę 6-8 mężczyzn chcących się go podjąć i poszukać kapłana, który obejmie opieką duszpasterską „exodusowiczów”. Albo też dołączyć do naszej wspólnoty w „Piątce”.

CZYTAJ DALEJ

Za tych, co zginęli w drodze do Europy - rozpoczyna się Tydzień Modlitwy za Uchodźców

2020-09-27 16:12

[ TEMATY ]

modlitwa

Adoe.Stock.pl

W 106. Światowym Dniu Migranta i Uchodźcy rozpoczyna się w Polsce Tydzień Modlitwy za Uchodźców „Umrzeć z nadziei”. Wspólnota Sant’Egidio zachęca do włączenia się w modlitwę za tych, którzy – jak pisze papież Franciszek w swoim orędziu – zostali jak Jezus Chrystus za czasów Heroda zmuszeni do ucieczki. Modlitwy w Warszawie i Poznaniu sprawowane będą przy krzyżach przywiezionych z Lesbos, wykonanych z drewna łodzi migrantów, które rozbiły się u wybrzeży tej greckiej wyspy.

Ojciec Święty po raz kolejny przypomina, że kiedy mówimy o migrantach i wysiedlonych, zbyt często zatrzymujemy się na liczbach. „A tu nie chodzi o liczby, tylko o osoby! (…) Znając ich historie, będziemy w stanie ich zrozumieć. Będziemy mogli na przykład zrozumieć, że niepewność, jakiej doświadczyliśmy w związku z cierpieniem w wyniku pandemii, jest stałym elementem w życiu osób przesiedlonych” – pisze papież.

Podczas nabożeństw w kilkunastu polskich miastach wymieniane będą imiona i historie osób, które zginęły uciekając do Europy przed wojną, przemocą i biedą. Od czerwca 2019 do czerwca 2020 roku w Morzu Śródziemnym i na innych szlakach życie straciło 2398 migrantów.

Objęty patronatem Rady Episkopatu Polski ds. Migracji, Turystyki i Pielgrzymek Tydzień Modlitwy za Uchodźców „Umrzeć z nadziei” potrwa do 4 października. Ekumenicznej modlitwie, która odbędzie się we wtorek 29 września o godz. 19 w parafii św. Barbary w Warszawie, przewodniczył będzie metropolita warszawski kard. Kazimierz Nycz.

Nabożeństwo w kościele oo. Karmelitów na wzgórzu św. Wojciecha w Poznaniu odbędzie się w poniedziałek 28 września o godz. 19.30 pod przewodnictwem bp. Damiana Bryla.

W piątek 2 października o godz. 18 modlitwę w katedrze Niepokalanego Poczęcia NMP w Koszalinie poprowadzi bp Krzysztof Zadarko, przewodniczący Rady Episkopatu Polski ds. Migracji, Turystyki i Pielgrzymek. Tego samego dnia o 19.30 nabożeństwu w kościele św. Sebastiana w Opolu przewodniczyć będzie bp Andrzej Czaja.

Modlitwy w Warszawie i Poznaniu sprawowane będą przy krzyżach przywiezionych z Lesbos, wykonanych z drewna łodzi migrantów, które rozbiły się u wybrzeży tej greckiej wyspy. Delegacja Wspólnot Sant’Egidio spędziła na Lesbos „solidarne wakacje” towarzysząc z misją humanitarną uchodźcom z obozu Moria. Członkowie Sant’Egidio będą opowiadać o doświadczeniu osobistego spotkania z uchodźcami, żyjącymi w tym nieludzkim miejscu, które w ostatnich tygodniach strawił pożar.

Wspólnota Sant’Egidio przygotowuje nabożeństwo w intencji uchodźców „Umrzeć z nadziei” od 2015 r., gdy w Europie wybuchł największy jak dotąd kryzys migracyjny, a wody Morza Śródziemnego pochłonęły 3771 istnień ludzkich. Od 1990 r. w „podróżach nadziei” do Europy zginęło blisko 41 tys. uchodźców.

Poniżej spis miast, w których odbędzie się modlitwa:

NOWY DWÓR MAZOWIECKI, niedziela 27 września, godz. 12.00 i 13.00, kościół św. Barbary w Modlinie Twierdzy, ul. Szpitalna 69.

KATOWICE, niedziela 27 września, godz. 17.00kościół Wniebowzięcia NMP, ul Graniczna 26, przewodniczy ks. Zbigniew Kocoń.

POZNAŃ, poniedziałek 28 września, godz. 19:30 (wcześniej spotkanie o 19:10), kościół oo. Karmelitów na wzgórzu św. Wojciecha, przewodniczy ks. bp Damian Bryl.

WARSZAWA, wtorek 29 września, godz. 19.00, parafia św. Barbary, ul. Nowogrodzka 51, przewodniczy kard. Kazimierz Nycz.

LUBLIN, środa 30 września, godz. 18.00, klasztor Sióstr Misjonarek NMP Królowej Afryki (Siostry Białe), ul. J. K. Chodkiewicza 9, przewodniczy ks. Mieczysław Puzewicz.

SŁUPSK, środa 30 września, godz. 18.00, kościół św. Maksymiliana Kolbego, ul. Marszałka Józefa Piłsudskiego 20, przewodniczy ks. Lucjan Huszczonek.

KRAKÓW-PODGÓRZE, środa 30 września, godz. 18.00, kościół św. Józefa, ul. Zamoyskiego 2, przewodniczy ks. Jarosław Raczek.

BRZEGI k. WIELICZKI, środa 30 września, godz. 19.30, Campus Misericordiae w Brzegach koło WIELICZKI, przewodniczy o. Mariusz Tabor OFM.

GDYNIA, czwartek 1 października, godz. 19.15, kościół św. Mikołaja, ul. św. Mikołaja 1, przewodniczy ks. Jacek Socha.

SZCZECINEK, piątek 2 października, godz. 17.30, parafia p.w. Narodzenia Najświętszej Maryi Panny, ul. 3 maja 1a, przewodniczy ks. Jacek Lewiński.

KOSZALIN, piątek 2 października, godz. 18.00, katedra p.w. Niepokalanego Poczęcia NMP, ul. B. Chrobrego 7, przewodniczy bp Krzysztof Zadarko.

OPOLE, piątek 2 października, godz. 19.30, kościół św. Sebastiana, plac Świętego Sebastiana 2, przewodniczy bp Andrzej Czaja.

Wspólnota Sant’Egidio powstała w 1968 roku w Rzymie z inicjatywy Andrei Riccardiego i małej grupki licealistów. Dziś obecna jest w 73 krajach na wszystkich kontynentach. Należy do niej ponad 60 tys. osób. Wspólnota – gdziekolwiek jest – żyje tym samym duchem, opartym na modlitwie i czytaniu Słowa Bożego, przyjaźni z ubogimi i pracy na rzecz pokoju.

Na całym świecie zaangażowana jest na rzecz osób w różny sposób ubogich: bezdomnych, samotnych osób starszych, dzieci ulicy w Afryce i Ameryce Łacińskiej, młodych wzrastających w Szkołach Pokoju, więźniów, migrantów i uchodźców. Prowadzi m.in. projekt korytarzy humanitarnych, pozwalający na bezpieczne przybycie do Włoch i sprawną integrację uchodźców. Wspólnota w Polsce działa w Warszawie, Poznaniu i Chojnie, a zaprzyjaźnione grupy inspirujące się jej duchowością także w innych miastach.

CZYTAJ DALEJ

Wieluński Szlak Roku 1920 i Piknik Wiktoria 1920

2020-09-28 10:23

[ TEMATY ]

Muzeum Ziemi Wieluńskiej

Muzeum Ziemi Wieluńskiej

25 września grą miejską dla drużyn szkół średnich zainaugurowano Wieluński Szlak Roku 1920 realizowany w ramach zadania „Młodzi aktywni 1920 – Młodzi pamiętają 2020”.

Gra rozpoczęła się na dziedzińcu Liceum Ogólnokształcącego im. Bp. T. Kubiny w Wieluniu (dawniej Gimnazjum Męskie im. Tadeusza Kościuszki). Zapoczątkowała ją inscenizacja pożegnania uczniów gimnazjum w lipcu 1920 r., którzy ochoczo odpowiedzieli na apel polskich władz i wraz ze swoim nauczycielem zaciągnęli się do polskiego wojska, aby bronić ojczyzny przed Armią Czerwoną.

Zobacz zdjęcia: Wieluński Szlak Roku 1920 i Piknik Wiktoria 1920

Gra składała się z siedmiu punktów. Uczniowie odwiedzili wieluński zamek, dotarli do tablic pamiątkowych na pl. Kazimierza Wielkiego, zapalili znicze na grobach Józefa Kubalczyka i ks. Józefa Pruchnickiego, spoczywających na wieluńskim cmentarzu, zatrzymali się przy odrestaurowanych fundamentach wieluńskiej fary i zakończyli grę w Muzeum Ziemi Wieluńskiej – inicjatora gry.

W tym samym dniu odbył się Piknik Wiktoria 1920 z udziałem Kieleckiego Ochotniczego Szwadronu Kawalerii im. 13. Pułku Ułanów Wileńskich, grupy rekonstrukcyjnej „Walhalla” (inscenizacja historyczna), Stowarzyszenia Historycznego Bataliony Obrony Narodowej, 4. Wieluńskiej Wielopoziomowej Drużyny Harcerskiej „Watra” i 5. Wieluńskiego Szczepu Harcerskiego „Piątka”.

Piknik poprzedził przemarsz Orkiestry Dętej Dzietrzkowice.

W trakcie pikniku wszyscy chętni mogli oglądać w Muzeum wystawę „Do broni! Mieszkańcy ziemi wieluńskiej w walkach o wschodnie granice Rzeczypospolitej w latach 1918-1921”.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję