Reklama

Niedziela Częstochowska

"O Prawdziwej i Jedynej Miłości" - Droga Krzyżowa w parafii pw. św. Michała Archanioła w Blachowni

[ TEMATY ]

Droga Krzyżowa

droga

Jowita Kostrzewska

„Zanim złożyłem z siebie krwawą ofiarę na krzyżu dokonałem jej mistycznie w Wieczerniku, a teraz dokonuję w każdej Mszy św.. Patrz na Mnie podczas tej Drogi Krzyżowej poprzez Eucharystię…” - to słowa, które rozpoczynały wyjątkowe nabożeństwo Drogi Krzyżowej, które w Wielki Piątek miało miejsce w parafii pw. św. Michała Archanioła w Blachowni.

Nabożeństwo połączone było z inscenizacją 14 stacji Chrystusowej Męki.

Tematem rozważań była Eucharystia. Czytane teksty zwracały uwagę, że Msza św. to ta sama ofiara, którą Chrystus przed wiekami złożył krzyżu. Ofiara ta jest ponawiana nieustannie i będzie aż do końca czasów - z miłości do każdego człowieka. Niestety wielu ludzi dziś jest obojętnych, tak jak było i wtedy, podczas Jego krzyżowej Męki.

Reklama

- Żywy udział w Eucharystii uświadamia nam, że Miłość wymaga krzyża, ofiarowania siebie dla drugiego człowieka, ale też daje nam siłę i odwagę do podejmowania trudnej miłości - miłości miłosiernej, bo wymagającej ofiary - brzmiały wypowiadane słowa.

W przygotowanie niezwykłej inscenizacji obrazującej drogę na Kalwarię, ukrzyżowanie i śmierć Jezusa, zaangażowali się członkowie Domowego Kościoła istniejącego przy parafii, oprawę muzyczną stanowił śpiew scholii Gloriamen, natomiast nad całością czuwała siostra Klara - nazaretanka.

Na zakończenie wielkopiątkowej Drogi Krzyżowej ks. Tomasz Turczyn, prefekt parafii, zwrócił uwagę, że „to wielka zdolność duchowa, jeśli umiemy w Eucharystii dostrzegać nie tylko znaki zewnętrzne, o których rozważaliśmy w czasie Tajemnicy Wielkiego Czwartku, ale także umiemy sercem i duszą dostrzegać to, co się dzieje w niej naprawdę, że Jezus Chrystus umiera po raz wtóry za każdego z nas”. - To wielka zdolność umieć na Eucharystię patrzeć tak jak Aniołowie - powiedział ks. Turczyn.

Reklama

- Przez to Misterium chodzi o to byśmy uświadomili sobie, że Msza św. to nie tylko pamiątka naszego Odkupienia, ale wciąż ponawiana Ofiara. Przeżywając 14 stacji Chrystusowej Męki i adorując jednocześnie Jego Uwielbione Ciało, może łatwiej zrozumiemy, a przede wszystkim sercem pojmiemy, jak bardzo zostaliśmy przez Boga ukochani, odkupieni i uświęceni - dzieliła się z nami s. Klara i dodała, że „wielkopiątkowe, inscenizowane Drogi Krzyżowe w parafii św. Michała Archanioła w Blachowni mają już 10 lat”.

-Nie zawsze udawało się je dobrze przygotować, najtrudniej jest znaleźć chętnych, nie tyle do poszczególnych ról, ile ofiarnych, którzy potrafią poświęcić cenny czas. Na szczęście wśród naszych parafian można takich ludzi znaleźć. Zawsze można liczyć na Wspólnotę Domowego Kościoła, która funkcjonuje przy parafii, na starszych lektorów, na dziewczęta wywodzące się ze scholii parafialnej „Gloriamen” i zaprzyjaźnionych z tymi wspólnotami - kontynuowała siostra i dodała, że „osoby zaangażowane w przedstawienie same starają się o niektóre stroje i elementy dekoracji, kupują, pożyczają, pomagają sobie wzajemnie”. - Często na próbach czujemy się jak pierwsi chrześcijanie żywo zatroskani o wspólne potrzeby i zjednoczeni Jedyną Osobą Jezusa Chrystusa - podsumowała s. Klara.

Również sami aktorzy podzielili się uczuciami, które towarzyszą im podczas prób i wielkopiątkowego Misterium:

- Już po raz kolejny biorę udział w tej inscenizacji i to jest taka siła, która wzmacnia człowieka - dzielił się z nami Roman Ostalski, który wcielił się w rolę żołnierza. - Jest to dla mnie taki szczególny okres gdzie mam potrzebę jakby wyładowania swojej ekspresji i wszystkiego, co nagromadziło się choćby szczególnie przez ten Wielki Post. To generalnie bardzo ważny w moim życiu czas i chyba dla każdego chrześcijanina, dlatego ogrywanie scen z Ukrzyżowania Pana Jezusa w jakiś sposób mnie przemienia i przemienia moje życie - powiedział Roman Ostalski.

- W tym roku gram Anioła, przyznam, że na początku było ciężko wczuć się w tę rolę, ale teraz coraz mocniej się wczuwam. Grając, staram się przeżywać całą Drogę Krzyżową i staram się robić to dla Chrystusa, bo bardzo go kocham - podkreśliła Wiktoria Rakus, najmłodsza uczestniczka przedstawienia.

Natomiast Agata Kosińska powiedziała, że udział w Misterium jest dla niej bardzo ważny z punktu widzenia wiary. - W przedstawieniu jestem Aniołem, który adoruje, poi, posila winem Chrystusa, wzmacnia Jego siły, na koniec zbiera odkupieńczą krew Pana Jezusa do kielicha, która później, przez wiele tysięcy lat będzie ofiarowywana za nasze grzechy i dla naszego zbawienia. Staram się wczuć w tę role jak najlepiej. Staram się widzieć wszystko oczyma duszy, aby uwielbić Chrystusa, myślę, że jest to taka też wdzięczność dla Niego, za to, co dla nas uczynił - dzieliła się pani Agata.

- Udział w tej Drodze Krzyżowej jest to na pewno bardzo głębokie przeżycie. Biorę udział pierwszy raz i nie spodziewałem się, że tak przeżywa się bliskość tej drogi. W ogóle jest inna uwaga człowieka, bardziej jest się skupionym, słuchającym - jest to takie jak gdyby współuczestniczenie - zwrócił uwagę Jan Ćwikła, który grał rolę żołnierza.

Natomiast Jan Kulasiewicz (Nikodem) powiedział, że kiedy bierze się udział w inscenizacji Drogi Krzyżowej, to nie odczuwa tego aż tak bardzo, jak wtedy, kiedy jest się widzem. - W ubiegłym roku z powodów rodzinnych nie brałem bezpośredniego udziału w Misterium, ale oglądałem i naprawdę przeżyłem to jeszcze dużo głębiej. W przedstawieniach biorę udział od samego początku, to już dziesięć lat. Wynika to przede wszystkim z wiary, z chęci zaangażowania w życie parafii i Kościoła - mówił Jan Kulasiewicz.

- Również ja, kiedy biorę udział w inscenizacji, to tak nie przeżywam tego, bo skupiam się na tym, co mam robić, ale kiedy słucham tekstów, które są głoszone w tym czasie, to dociera do mnie bardzo głęboko, co wtedy tam się działo i jak można dobrze przezywać to Misterium. Cała Droga Krzyżowa i Męka Pana Jezusa to wielkie poświęcenie i staram się zauważyć, że Pan Jezus to wszystko zrobił dla mnie. Patrzę pod tym kątem i dostrzegam tę wielka Miłość ze strony Boga do człowieka, dla mnie szczególnie - powiedział Zbigniew Sołtysiak.

Marcin Sołtysiak, który wcielił się w rolę Jezusa także kolejny raz brał udział w wielkopostnym przedstawieniu. - Jest to taki magnes przeżycia drogi, którą przeszedł Pan Jezus, żeby nas zbawić. Poprzez uczestnictwo w tej Drodze Krzyżowej i Jego Męce, można bardziej odczuć, jaki to był ciężar dla Niego, ile On dla nas ludzi poświęcił, z czym się musiał zmierzyć, jakie zło pokonał żeby zwyciężyło dobro - zwrócił uwagę Marcin Sołtysiak.

- Człowiek jest w swoim życiu zagoniony i zapomina o pewnych sprawach, dlatego taka chwila refleksji, która następuje podczas prób jest bardzo owocna, jest to pokazanie także swojej wiary. Będąc świadkiem tych chwil, które przeżywał Pan Jezus i Matka Boża sami niejako wczuwamy się w ich ból, cierpienie - dzielił się z nami Janusz Długosz i dodał, że „to też pewien rodzaj wysiłku dla nas, którzy mamy swoje obowiązki w życiu”. - Musimy poświęcić swój czas, ale to nie jest czas stracony, gdyż przez te owoce uczestnictwa w próbach i swoje zaangażowanie dostajemy łaski w swoim życiu później. Odbieramy to wszystko z nawiązką - podkreślił Janusz Długosz.

Tekst i zdjęcia: Jowita Kostrzewska

2016-03-29 12:08

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Młodzi! Czas na Exodus

2020-07-08 08:41

Niedziela łódzka 28/2020, str. VI

[ TEMATY ]

droga

cisza

Tomasz Kamiński

Razem w drodze na szczyty wiary

Cisza. Delikatne światło przedświtu rozjaśnia drogę. Resztki mgły unoszą się nad powierzchnią jeziora. Wzdłuż niego, w całkowitym milczeniu, idzie siedmiu mężczyzn.

Na plecach niosą drewniany krzyż. Słychać tylko odgłos kroków po szutrowej drodze i – od czasu do czasu – śpiew ptaka w zaroślach. Mimo iż idący nie rozmawiają ze sobą, ten widok mocno przemawia do ich serc. Ma w sobie coś trudnego do uchwycenia, ale niezwykle pięknego, coś niemalże mistycznego. Niedługo, mimo bolących nóg i pleców, wejdą z krzyżem na górę Kamieńsk, zatrzymując się na kolejnych stacjach drogi Chrystusa, który w rozważaniach poprosił: „Połóż na swoim ramieniu ramię Mojego krzyża”.

To nie kadr z obrazu Breugla, ale moje wspomnienie z zeszłorocznej wiosny, kiedy wraz z braćmi ze wspólnoty Exodus poszliśmy na Ekstremalną Drogę Krzyżową (EDK). Tak jak inni uczestnicy EDK poszliśmy w nocy, ale zdecydowaliśmy, że nie pójdziemy samotnie, ale jako wspólnota i weźmiemy naturalnej wielkości krzyż, aby przenieść go na plecach przez 45 km, aby choć trochę wziąć udział w tym, co przeżył Jezus.

Wspólnota

Nie dostałem w życiu lepszej lekcji tego, na czym polega wspólnota. Choć ciężar był duży i każdy kilometr był odczuwany coraz bardziej, to doniesienie go do ostatniej stacji wymagało nieustannej uważności na idących ze mną braci, aby wiedzieć, kiedy kogoś zamienić, kiedy samemu poprosić o pomoc, a kiedy zacisnąć zęby i wiedząc, że mam jeszcze trochę sił, iść jeszcze kawałek dalej z obciążeniem. Cel był jeden, a każdy z nas był niezbędny, aby go osiągnąć. Jeżeli jeden z nas by zrezygnował, to obciążenie rozłożyło by się na tych, którzy pozostali i mieliby oni trudniejsze zadanie. Wydaje mi się, że właśnie wtedy – we wzajemnej pomocy, wychodzeniu poza siebie i wspólnym celu – widać było jak na dłoni, czym jest braterstwo, które jest jednym z filarów programu formacyjnego Exodus.

Nie dostałem w życiu lepszej lekcji tego, na czym polega wspólnota.

Formacja

Exodus? Zaczęło się bardzo prosto – od linka znalezionego na Facebooku w grudniu 2018 r. Prowadził do strony internetowej stworzonej przez amerykańskich katolików i prezentującej program Exodus90, będący wyzwaniem czy też ćwiczeniem duchowym dla współczesnych mężczyzn, prowadzącym ich ku wolności. Służą temu trzy dyscypliny – modlitwa, braterstwo i asceza.

Nazwa pochodzi od Księgi Wyjścia, gdyż jak Izraelici z Egiptu, tak i uczestnicy Exodusu90 chcą wyzwolić się z tego, co ich zniewala. I właśnie fragmenty z tej księgi towarzyszą im przez 90 dni trwania tego ćwiczenia duchowego.

„Czym jest wolność, o której mowa? Każdemu brakuje jej w innym obszarze. Jako mężczyźni marnujemy wiele czasu na przeglądaniu internetu, oglądaniu filmów, seriali i YouTube’a, ciągłym sprawdzaniu Facebooka, bardzo często jesteśmy uwiązani w pornografię, przesadzamy z imprezami i alkoholem. Brak nam czasu na codzienną modlitwę, nie staramy się wystarczająco, by budować relacje zarówno z Bogiem, jak i z innymi ludźmi, nie umiemy rozmawiać na ważne dla nas osobiście tematy z najbliższymi, zmagając się z problemami, zamykamy się. A jednocześnie Ktoś w nas mówi – możesz więcej, możesz być bliżej Mnie”.

Dlatego pomysł, który oferuje 90 dni całkowitego odcięcia od alkoholu, słodyczy, filmów, gier komputerowych, nawet słuchania muzyki, zbędnego używania komputera i telefonu brzmiał jak wyzwanie. Z jednej strony cel wydawał się całkowicie niemożliwy do osiągnięcia, ale program oferował też ogromną pomoc – nikt nie mierzył się z tym wyjściem na pustynię sam. Exodus miał być przeżywany w grupach po kilku mężczyzn wraz z liderem duchowym wspólnoty. Idąc razem w tym samym kierunku i mając ten sam cel, każdy był wsparciem dla drugiego.

Początek

Na początku zeszłego roku zebraliśmy kilku znajomych chcących dać Bogu 90 dni swojego życia, poprosiliśmy o opiekę duszpasterską ks. Radosława Krycha, duszpasterza akademickiego z łódzkiej „Piątki”, i ruszyliśmy.

Dużo można by napisać o tym, czy łatwo się wyrzec tak wielu, skądinąd niekoniecznie złych, codziennych rzeczy i przyzwyczajeń (i w dodatku brać codzienne lodowate prysznice – tak, to też jedna z form ascezy). Ale nie kształtowanie charakteru czy przełamywanie się było największym owocem Exodusu. Czas, dotąd zajmowany przez najróżniejsze „wypełniacze”, można było przeznaczyć na modlitwę. Na codzienną Godzinę Świętą, czyli medytacja słowa Bożego, najlepiej przed Najświętszym Sakramentem. To, co do tej pory wydawało się całkowicie niemożliwe w codziennym życiu, bo przecież nawet na wieczorny pacierz trudno czasem znaleźć czas, stało się codziennością. A kiedy damy Panu Bogu czas na to, by działał i stając przed nim, powiemy: „Jestem Twój, niech się dzieje, co chcesz”, to już nie będzie możliwości, żeby nie zaczęła pracować Jego łaska.

Dużo zmieniło się w naszych życiach przez czas 90 dni i później (z grupy uczestników Exodusu powstała wspólnota przy duszpasterstwie akademickim). Bóg powyciągał nas z wielu własnych ciemności, w których siedzieliśmy od dawna, pozwolił odkryć na nowo swoje słowo i od tego czasu uczy nas nieustannie, jak otwierać się na innych i budować relacje oparte na rozmowach, wzajemnym zrozumieniu i odpowiedzialności.

Czas, dostąd zajmowany przez „wypłniacze”, można było przenaczyć na modlitwę.

Wyzwanie

W tym roku kolejnych dwunastu mężczyzn podjęło się przejścia ćwiczenia Exodus90, dołączając do wspólnoty. Pomimo różnych trudności spotykamy się nadal w Duszpasterstwie Akademickim „Piątka” przy łódzkiej archikatedrze. Exodus jest wspólnotą wyłącznie dla mężczyzn i choć program nie jest adresowany do konkretnej grupy wiekowej, to nasza grupa składa się z ludzi w wieku od 20 do 30 lat.

Do Exodusu może przystąpić każdy, wystarczy wejść na stronę exodus90.com i pobrać aplikację, która podaje uczestnikom fragmenty Pisma Świętego do rozważania na dany dzień. Jedyną przeszkodą może być bariera językowa, gdyż całość jest w języku angielskim. Natomiast w najbliższym czasie mają powstać polskie tłumaczenia całego programu. I oczywiście Exodusu90 nie można zrobić samemu. Trzeba zebrać grupę 6-8 mężczyzn chcących się go podjąć i poszukać kapłana, który obejmie opieką duszpasterską „exodusowiczów”. Albo też dołączyć do naszej wspólnoty w „Piątce”.

CZYTAJ DALEJ

W sprawie drugiego ślubu Jacka Kurskiego

2020-07-28 12:29

[ TEMATY ]

komentarz

ślub

opinie

PAP

Niedawno w mediach pojawiła się informacja o ślubie kościelnym Pana Jacka Kurskiego. Chciałbym choć ogólnie odnieść się do niektórych zarzutów, które pojawiły się po tym fakcie, a do napisania tego artykułu skłoniły mnie rozmowy z ludźmi, którzy wyrażali swój niepokój, a także pewne prasowe tytuły, między innymi takie jak: „Być jak Jacek Kurski. Jak unieważnić ślub kościelny”.

Oczywiście z różnych komentarzy możemy się dowiedzieć, jakie ekspresowe tempo przybrał sam proces, a także jakie znajomości i ile pieniędzy trzeba mieć, aby uzyskać stwierdzenie nieważności małżeństwa. Mam świadomość, że nie da się w krótkim tekście opisać całej procedury kanonicznej, ale kilka jej wątków może rozwiać niektóre wątpliwości, które rodzą się także w ludziach wierzących. Moim moralnym obowiązkiem jest trzymanie się faktów, a więc od początku…

Pierwszą sprawą jest terminologia. Świeccy dziennikarze zachowali pewną dozę przyzwoitości, ujmując w cudzysłów sformułowanie „rozwód kościelny”. Ostatecznie czytelnik dowie się, że w Kościele nie ma rozwodów, ale pojęcie „unieważnienia małżeństwa” jest nagminnie nadużywane.

Prawda jest taka, że biskupi nie „unieważniają małżeństwa”, a sam proces dotyczy ewentualnego stwierdzenia nieważności małżeństwa, czyli czy zaistniała ważna umowa małżeńska, czy też na skutek jakiejś przyczyny lub przyczyn małżeństwo od samego początku nie było ważnie zawarte.

Biskup diecezjalny jest oczywiście pierwszym sędzią, ale w praktyce rzadko korzysta z tego przywileju i to kolegium sędziowskie zwane składem czy turnusem, po przeprowadzeniu całego dochodzenia, wydaje decyzję w postaci wyroku.

Sprawy o stwierdzenie nieważności małżeństwa zastrzeżone są dla kolegium składającego się z trzech sędziów (czasami są wyjątki od tej zasady: jeżeli w diecezji lub sąsiednim trybunale nie ma możliwości ustanowienia trybunału kolegialnego może orzekać sędzia jednoosobowy, będący duchownym, który jednak winien sobie dobrać dwóch asesorów; w Rocie Rzymskiej zdarza się, że sądzenie spraw o nieważność małżeństwa powierzone jest kolegium składającemu się z pięciu sędziów). Rozwodów kościelnych więc nie ma, nie istnieje pojęcie „unieważnienia” małżeństwa, ale każdy z małżonków po rozpadzie związku ma prawo do procesu i do zbadania ewentualnej nieważności małżeństwa.

Czas postępowania, czyli ile trwa proces?

Nie wiem na ile fakty mieszały się z plotkami w przekazach medialnych dotyczących Pana Kurskiego, ale w jednej relacji pisano o 2-letnim procesie, w innych o trochę krótszym.

Okraszone było to czasami obraźliwymi komentarzami, ile i komu trzeba zapłacić za przyśpieszenie procesu. Nie wiem czy 2 lata procesu to jest ekspresowe tempo. Jak powinno być i ile powinien trwać proces? Prawodawca kościelny podpowiada, aby „sprawy w trybunale pierwszej instancji nie przeciągały się powyżej roku”, sędziowie i trybunały mają zatem starać się jak najszybciej, ale z zachowaniem sprawiedliwości, zakończyć sprawy. Wiadomo, że wskazany czas to pewien ideał i od obsady personalnej sądu, ilości spraw w konkretnym trybunale, miejsca przebywania stron i świadków zależy, czy da się w tym czasie przeprowadzić cały proces, ale znam sądy kościelne, które spokojnie radzą sobie z przeprowadzeniem instrukcji dowodowej i wydaniem wyroku w przeciągu roku od złożenia skargi powodowej. Zupełnie inny czas postępowania przewidziany jest na przeprowadzenie tzw. procesu skróconego, ale jest to proces rzadki, w którym nieważność małżeństwa wydaje się oczywista. Taka forma procesu zastrzeżona jest dla biskupa diecezjalnego (biskupa stojącego na czele kościoła partykularnego). Rozumiem, że czasami wierni porównują swój czas oczekiwania na wyrok czy dekret, ale proszę pamiętać, że przed wejściem w życiu dokumentu Mitis Iudex Dominus Iesus postępowanie w przypadku decyzji pozytywnej było dwuinstancyjne, a czasami sprawa trafiała do trybunału trzeciego stopnia postępowania, natomiast po reformie papieża Franciszka wyrok stwierdzający po raz pierwszy nieważność małżeństwa może stać się wykonalny (gdy strony i obrońca węzła małżeńskiego rezygnują ze złożenia apelacji) i taki sposób niewątpliwie przyczynił się do skrócenia całej procedury. Nie da się zatem jeden do jednego porównać i przełożyć procesów przed 2015 rokiem i po tym czasie.

Meritum procesu, czyli przyczyna nieważności

Tak naprawdę nie wiemy, jaka była przyczyna nieważności małżeństwa w przypadku Pana Jacka Kurskiego, a także jakie argumenty i okoliczności zostały wskazane i zebrane w instrukcji dowodowej. Fakt jest taki, że kolegium sędziowskie uznało z moralną pewnością, że wspomniane małżeństwo zostało zawarte w sposób nieważny. Nie będę wymieniał przyczyn nieważności małżeństwa, ale dotyczą one zarówno przeszkód do zawarcia małżeństwa, braku przepisanej prawem formy kanonicznej i wreszcie wad zgody małżeńskiej. Przyczyn jest sporo, ale nie oznacza to automatycznie, że dla każdego coś się trafi. Niektórzy, zaskarżając swoje małżeństwo, wskazują w skardze powodowej prawie wszystkie przyczyny wymienione w Kodeksie prawa kanonicznego, ale działa to bardziej według metody „na chybił trafił” i niekoniecznie ma przełożenie na pozytywny wyrok. Adwokaci kościelni, którzy pomagają stronom w redakcji skargi powodowej, wiedzą, że należy „dobrać” jeden lub kilka najbardziej prawdopodobnych tytułów ewentualnej nieważności, odpowiadających historii poznania się stron, kojarzenia się małżeństwa i przebiegu życia małżeńskiego. Czas trwania małżeństwa, posiadanie dzieci, błogosławieństwo papieskie nie mają aż tak wielkiego znaczenia (są to tylko okoliczności, które mogą, ale nie muszą potwierdzać domniemanie o ważności związku małżeńskiego). Należy pamiętać, że generalnie małżeństwo cieszy się przychylnością prawa i uznaje się je za ważne, dopóki nie udowodni się czegoś przeciwnego.

Zamiast zakończenia

Nie ma wątpliwości, że Pan Jacek Kurski jest osobą publiczną i w stosunku do niego łatwiej formułować zarzuty niż do wielu wiernych, którzy uzyskali pozytywny wyrok stwierdzający nieważność małżeństwa. Im nikt nie wypomina, w jakim kościele i z udziałem ilu gości brali ślub kościelny. Wydaje mi się, że nie ma co spekulować czy obligować Kościół do wypowiedzenia się w tej sprawie. Rokrocznie sądy kościelne w Polsce wydają kilka tysięcy decyzji i nie trzeba się tłumaczyć z poszczególnych wyroków. Sędziowie i współpracownicy trybunału są zobligowani do zachowania tajemnicy urzędowej i nie ma podstawy, aby formułować wnioski w stosunku do określonego sądu kościelnego, aby publicznie wypowiadał się o przebiegu tego konkretnego postępowania. Natura spraw o nieważność małżeństwa dotyczy bardzo często delikatnych i intymnych spraw, których nie powinno się ujawniać na forum publicznym.

CZYTAJ DALEJ

Wiceszef MSZ: dziś o godz. 22.00 wylatuje samolot PLL LOT z pomocą dla Libanu

2020-08-05 18:53

[ TEMATY ]

Liban

wybuch

PAP

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję