Reklama

„Z Maryją kontemplować Chrystusa”

Z ks. inf. prof. dr. hab. Józefem Kudasiewiczem, uczestnikiem Diecezjalnego Kongresu Różańcowego, wykładowcą Pisma Świętego na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, rozmawia ks. Waldemar Wesołowski.
Edycja legnicka 46/2003

Ks. Waldemar Wesołowski: - Już od wielu wieków Kościół modli się na różańcu, pogłębia również jego teologię. Czy możemy dzisiaj powiedzieć, że wiemy już wszystko o Różańcu?

Ks. prof. Józef Kudasiewicz: - Jak wykazał dokument Ojca Świętego Rosarium Virginis Mariae, można jeszcze dużo nowych rzeczy powiedzieć o Różańcu. Można go pogłębić, poszerzyć. Myślę, że będzie to zadanie jeszcze dla wielu pokoleń.

- Proszę powiedzieć, jakie znaczenie ma modlitwa różańcowa dzisiaj dla zwykłego człowieka?

- Ojciec Święty zwrócił uwagę na dwie rzeczy. A mianowicie, że Różaniec ma być modlitwą o pokój. A więc ma otwierać konkretnego chrześcijanina na sprawy całego świata. Świat współczesny łączy się, globalizuje, a więc trzeba ten świat przemodlić, żeby był on również światem ludzkim, chrześcijańskim. Druga sprawa, o której mówi Papież, to ta, że Różaniec powinien być odmawiany w rodzinie i przez rodzinę. Chodzi o to, żeby rodzina gromadziła się nie tylko na posiłek, który spożywa się zazwyczaj szybko, bo nie ma czasu, ale żeby gromadziła się również na wspólną modlitwę, a więc żeby członkowie tej rodziny w ten sposób łączyli się między sobą. Inna sprawa, na którą zwraca uwagę Jan Paweł II, to ta, że współczesny człowiek jest bardzo zabiegany, na nic nie ma czasu. A więc przez modlitwę różańcową, z którą się łączy kontemplacja, cisza, Papież wzywa do tego, aby się zatrzymać, zastanowić, wniknąć w siebie i postawić sobie fundamentalne pytania: jak żyjesz, dokąd zmierzasz? Chodzi o to, by wszelkie działanie człowieka, to zabieganie, troski, praca wypływały z jego głębszego związku z Bogiem.

- U wielu ludzi panuje takie przekonanie, że Różaniec jest modlitwą dla starszych kobiet. Czy Ksiądz Profesor zgadza się z tym?

- Rzeczywiście, to przekonanie spotyka się i dzisiaj. Otóż Różaniec jest taką modlitwą, którą potrafi odmawiać każdy, i każdy inaczej, w zależności od tego, jak wygląda jego wnętrze, jakim jest chrześcijaninem. Oczywiście, mogło tak się zdarzać, że te pobożne babcie odmawiały tę modlitwę bez jakiegoś głębszego wnikania w treść, może nawet bez kontemplacji. Ale jeżeli to było robione z wiarą, to było to takie ciągłe wołanie do Chrystusa, do Jego Matki. Weźmy taki przykład. Małe dziecko woła często, nieraz aż do znudzenia „mamo”. Przecież każda matka cieszy się z tego, a nie obraża się czy narzeka. Jednak trzeba też stwierdzić, że cały dokument papieski chce nam przypomnieć, żeby różaniec nie był modlitwą „klepaną”. Ojciec Święty chce, żeby była to modlitwa pogłębiona, połączona z rozważaniem i kontemplacją. To jest właśnie odpowiedź Papieża na te wszelkie zarzuty pod adresem niedoskonałości w odmawianiu Różańca.

- Ojciec Święty, wprowadzając nowe tajemnice światła, nieco zburzył praktykę odmawiania Różańca, do której przyzwyczailiśmy się już od wieków. Jakie znaczenie mają dla nas nowe tajemnice różańcowe?

- To, co było, zostaje. To nie jest zmiana, to jest jedynie dodatek do tego, co było. Było rozważanie dzieciństwa i od razu przejście do Ogrójca i cierpienia Jezusa. Później tajemnice chwalebne. A więc brakowało bardzo ważnego etapu działalności Jezusa: nauczania, znaków, cudów. Ojciec Święty, dodając nowe tajemnice, chciał uczynić Różaniec modlitwą bardziej pełną, ukazującą w pełni tajemnicę Chrystusa. A więc możemy powiedzieć, że Papież tylko uzupełnił ją. Jakie to ma znaczenie dla nas? Myślę, że każdy chrześcijanin powinien żyć Ewangelią. Nowe tajemnice światła kierują naszą uwagę na nauczanie Jezusa, na Jego słowa, na potrzebę nawrócenia. A więc odmawiając Różaniec, powinniśmy konfrontować go z naszym życiem, czy my żyjemy tymi prawdami, które rozważamy. Taki rodzaj modlitwy jest bardziej zobowiązujący dla nas. Wiem, że może nie od razu przywykniemy do takiej formy Różańca, ale trzeba powoli przyzwyczajać się.

- Jest Ksiądz Profesor autorem jednych z pierwszych komentarzy do tajemnic światła. Na co kładzie Ksiądz nacisk w tych komentarzach?

- Przede wszystkim chciałem w sposób jak najbardziej plastyczny, zrozumiały przedstawić treść poszczególnych tajemnic. A więc teologię tych tajemnic, ale zawsze ukierunkowaną ku egzystencji człowieka. Co z danej tajemnicy wynika dla naszego życia. Pierwsze moje komentarze są bardziej teologiczne - powiedziałbym - przeznaczone dla intelektualistów, chcących jakoś szczególnie wniknąć w misterium Jezusa. Dlatego mogą się one wydawać nieco trudne dla zwykłego człowieka. Natomiast druga książka: Biblijna droga pobożności maryjnej, która ma formę wywiadu - rzeki, przeznaczona jest dla większości ludzi. Jest tam i teologia, i życie, ale ujęte w języku prostym i zrozumiałym dla każdego. Chciałem w ten sposób ułatwić ludziom wykorzystanie tej szansy, jaką dał nam Ojciec Święty, wprowadzając tę reformę Różańca.

- Jaką rolę odgrywa Różaniec w życiu Księdza Profesora?

- Nauczyłem się odmawiania Różańca jeszcze przed moją pierwszą Komunią św. od mojej pobożnej babci. W rodzinie była żywa tradycja odmawiania tej modlitwy. Moja mama i babcia należały do kółka różańcowego. Zawsze w pierwsze niedziele miesiąca chodziły na zmianę tajemnic i przynosiły do domu dwukartkowe tajemnice z obrazkiem i komentarzem. Głębiej poznałem tajemnicę Różańca w seminarium duchownym. Mieliśmy wspaniałego ojca duchownego, który uczył nas odmawiania tej modlitwy z lekturą Pisma Świętego. To był jakby drugi etap. Różaniec ma to do siebie, że można go odmawiać wszędzie. W drodze do pracy, w podróży, w domu. Często podróżowałem, miałem czasem wykłady na dwóch uczelniach i wiele czasu spędzałem w pociągach. Wtedy właśnie chętnie sięgałem po Różaniec. Mogę więc powiedzieć, że towarzyszył mi od najmłodszych lat. Zachęcam wszystkich do odmawiania Różańca. Ale chcę zwrócić uwagę na to, że dopiero wtedy zasmakuje się w tej modlitwie, jeżeli pójdzie się drogą wskazaną przez Papieża. Jeżeli przy odmawianiu tej modlitwy, pogłębi się biblijną treść tajemnic i jeżeli towarzyszyć nam będzie również chwila milczenia, medytacji. Jak mawiał Paweł VI, „Różaniec bez medytacji, bez ciszy jest jak ciało bez duszy”. Dlatego zachęcam do Różańca pogłębionego.

- Dziękuję Księdzu Profesorowi za rozmowę.

Św. Stanisław Kostka - patron dzieci i młodzieży

Małgorzata Zalewska
Edycja podlaska 37/2002

Jastrow/pl.wikipedia.org



W komnacie, gdzie Stanisław święty zasnął w Bogu,

na miejscu łoża jego stoi grób z marmuru.

Taki, że widz niechcący wstrzymuje się w progu,

myśląc, że Święty we śnie zwrócił twarz do muru

i rannych dzwonów echa w powietrzu dochodzi...

I wstać chce, i po pierwszy raz człowieka zwodzi.

Nad łożem tym i grobem świeci wizerunek

Królowej Nieba, która z Świętych chórem schodzi

i tron opuszcza, nędzy śpiesząc na ratunek.

Palm wiele, kwiatów wiele aniołowie niosą,

skrzydłami z ram lub nogą wstępując bosą.

Gdzie zaś od dołu obraz kończy się ku stronie,

w którą Stanisław Kostka blade zwracał skronie,

jeszcze na ram złoceniu róża jedna świeci:

niby że, po obrazu stoczywszy się płótnie,

upaść ma, jak ostatni dźwięk, gdy składasz lutnię.

I nie zleciała dotąd na ziemię - i leci...

(Cyprian Kamil Norwid)

Doroczną pamiątkę św. Stanisława Kostki kościół w Polsce obchodził wcześniej 13 listopada. Od 1974 r. święto to obchodzimy 18 września jako święto patronalne dzieci i młodzieży, by na progu nowego roku szkolnego prosić dla nich o błogosławieństwo i potrzebne łaski.

Stanisław Kostka urodził się w październiku 1550 r. w Rostkowie, w wiosce położonej około 4 kilometrów od Przasnysza, na Mazowszu, w diecezji płockiej. Ojcem Stanisława był Jan Kostka, od 1564 r. kasztelan zakroczymski, a jego matką była Małgorzata z domu Kryska z Drobnina. Obie rodziny Kostków i Kryskich były w XVI w. dobrze znane.

Stanisław Kostka miał trzech braci i dwie siostry. Oto co Stanisław powiedział o swojej rodzinie: "Rodzice chcieli, byśmy byli wychowani w wierze katolickiej, zaznajomieni z katolickimi dogmatami, a nie oddawali się rozkoszom. Co więcej postępowali z nami ostro i twardo, napędzali nas zawsze - sami jak i przez domowników - do wszelkiej pobożności, skromności, uczciwości, tak żeby nikt z otoczenia, z licznej również służby, nie mógł się na nas skarżyć o rzecz najmniejszą" .

Św. Stanisław swoje pierwsze nauki pobierał w domu rodzinnym. Jego nauczycielem przez pewien czas był Jan Biliński. W domu rodzicielskim przebywał do 14. roku życia. Następnie Stanisław razem ze swym bratem Pawłem rozpoczęli studia u jezuitów we Wiedniu, lecz gdy nowy cesarz Maksymilian w 1565 r. zabrał jezuitom konwikt, musieli przenieść się na stancję. Do jezuickiej szkoły w Wiedniu uczęszczało wówczas około 400 uczniów, a regulamin tej szkoły streszczał się w jednym zdaniu: "Taką pobożnością, taką skromnością i takim poznaniem przedmiotów niech się uczniowie starają ozdobić swój umysł, aby się mogli podobać Bogu i ludziom pobożnym, a w przyszłości ojczyźnie i sobie samym przynieść także korzyść". Do pobożności miała zaprawiać studentów codzienna modlitwa przed lekcjami i po lekcjach, codzienna Msza św., miesięczna spowiedź i Komunia św. Początkowo Stanisławowi nauka szła trudno, ale pod koniec trzeciego roku należał już do najlepszych. Władał płynnie językiem ojczystym, niemieckim i łacińskim; uczył się też języka greckiego.

Trzy lata pobytu w Wiedniu to był dla Stanisława okres rozbudzonego życia wewnętrznego. Stanisław znał tylko drogę do kolegium, do kościoła i do domu. Swój wolny czas poświęcał na lekturę i modlitwę. Zadawał sobie pokuty i biczował się. Mimo sprzeciwu i próśb brata i kolegów nie zaprzestawał praktyk pokutnych. Intensywne życie wewnętrzne, nauka i praktyki pokutne tak bardzo osłabiły organizm chłopca, że bliski był śmierci. Zapadł w niemoc śmiertelną w grudniu 1565 r. Kiedy św. Stanisław był już pewien śmierci, a nie mógł otrzymać Wiatyku, gdyż właściciel domu nie chciał wpuścić katolickiego kapłana, wtedy św. Barbara, patronka dobrej śmierci, do której się zwrócił, w towarzystwie dwóch aniołów nawiedziła jego pokój i przyniosła mu ów Wiatyk. W tej również chorobie objawiła się Świętemu Matka Najświętsza i złożyła mu na ręce Boże Dzieciątko. Od Niej to doznał cudownego uleczenia z poleceniem by wstąpił do Towarzystwa Jezusowego. Nie było to rzeczą łatwą dla Stanisława, gdyż jezuici nie mieli zwyczaju przyjmować kandydatów bez woli rodziców, a on na nią nie mógł liczyć. Po wielu trudnościach i zmaganiach Stanisław został przyjęty do jezuitów najpierw na próbę, gdzie zadaniem jego było sprzątanie pokoi i pomaganie w kuchni, po pewnym jednak czasie, wraz z dwoma innymi kandydatami udał się Stanisław do Rzymu i na skutek polecenia prowincjała z Niemiec przełożony generalny przyjął go do nowicjatu. Rozkład zajęć nowicjuszów przedstawiał się następująco: modlitwa, praca umysłowa i fizyczna, posługi w domu i w szpitalach, dyskusje na tematy życia wewnętrznego i o sprawach kościelnych, konferencje mistrza nowicjatu i przyjezdnych gości. Stanisław czuł się szczęśliwy, że wreszcie osiągnął swój życiowy cel.

Przełożeni pozwolili Stanisławowi w pierwszych miesiącach 1568 r. złożyć śluby zakonne. Wielkim wydarzeniem w życiu św. Stanisława było przybycie 1 sierpnia w uroczystość Matki Bożej Anielskiej (dziś tę uroczystość obchodzimy 2 sierpnia) św. Piotra Kanizjusza, który zatrzymał się w domu nowicjatu i wygłosił dla nich konferencję. Po tej konferencji Stanisław powiedział do kolegów: "Dla wszystkich ta nauka świętego męża jest przestrogą i zachętą, ale dla mnie jest ona wyraźnym głosem Bożym. Umrę bowiem jeszcze w tym miesiącu". Koledzy zlekceważyli sobie jego słowa. Jeszcze 5 sierpnia jeden z ojców zabrał Stanisława do bazyliki Najświętszej Maryi Panny Większej na doroczny odpust. Za kilka dni było święto Wniebowzięcia Matki Bożej. 10 sierpnia Stanisław napisał list do Matki Bożej i ukrył go na swojej piersi. Prosił by mógł odejść z tego świata w uroczystość Wniebowzięcia Maryi. Jego prośba została wysłuchana. W wigilię Wniebowzięcia Stanisław dostał silnych mdłości i zemdlał. Wystąpił na nim zimny pot i poczuł dreszcze, z ust zaczęła sączyć mu się krew. O północy zaopatrzono go Wiatykiem. Przeszedł do wieczności tuż po północy 15 sierpnia 1568 r., mając zaledwie siedemnaście lat.

Wieść o jego pięknej śmierci rozeszła się lotem błyskawicy po całym Rzymie. Wbrew zwyczajowi zakonu jezuitów ciało Stanisława przyozdobiono kwiatami. W dwa lata potem, gdy otwarto grób św. Stanisława, znaleziono jego ciało nietknięte rozkładem. W 1605 r. papież Paweł V zezwolił na zawieszenie obrazu św. Stanisława w kościele św. Andrzeja w Rzymie i na zawieszenie przy nim lamp, jak też wotów. Papież Klemens X w 1670 r. zezwolił jezuitom na odprawianie Mszy św. i na odmawianie pacierzy kapłańskich ku czci św. Stanisława. W 1674 r. ten sam papież ogłosił św. Stanisława Kostkę jednym z głównych patronów Korony Polskiej i Wielkiego Księstwa Litewskiego. Te wszystkie fakty Stolica Apostolska uznała jako akt beatyfikacji. Św. Stanisław Kostka jest pierwszym Polakiem, który dostąpił chwały ołtarzy w Towarzystwie Jezusowym. Rok 1714 był rokiem, w którym papież Klemens XI wydał dekret kanonizacyjny, ale samego aktu kanonizacji dokonał papież Benedykt XIII dopiero w 1726 r. wraz ze św. Alojzym Gonzagą. W 1926 r., w 200. rocznicę kanonizacji odbyła się uroczystość sprowadzenia do Polski małej części relikwii św. Stanisława. W tych jubileuszowych uroczystościach wziął udział sam prezydent państwa, Ignacy Mościcki. Ciało św. Stanisława spoczywa w kościele św. Andrzeja Boboli w Rzymie w jego ołtarzu po lewej stronie.

Ku czci św. Stanisława Kostki wzniesiono w Polsce wiele świątyń, wśród nich piękną katedrę w Łodzi. Najpiękniejszy kościół pod wezwaniem św. Stanisława znajduje się w Nowym Jorku. Św. Stanisław Kostka należy do najpopularniejszych polskich świętych. Przed cudownym obrazem św. Stanisława w obecnej katedrze lubelskiej modlił się w 1651 r. król Jan II Kazimierz.

W naszej diecezji doroczną uroczystość odpustową ku czci św. Stanisława Kostki przeżywa wspólnota parafialna w Jerzyskach, gdzie proboszczem jest ks. Zenon Bobel.

U początku nowego roku szkolnego i akademickiego starajmy się prosić św. Stanisława Kostkę, który jest patronem dziatwy i młodzieży, aby wstawiał się on za nami i wypraszał potrzebne nam wszystkim łaski.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Wystawa na jubileusz duchaczek

2019-09-18 18:26

Magda Nowak

Siostry Kanoniczki Ducha Świętego w przyszłym roku przeżywać będą 800-lecie pobytu zgromadzenia na ziemiach polskich. Z tej okazji 18 września br. w Muzeum Monet i Medali Jana Pawła II w Częstochowie otworzona została wystawa przedstawiająca historię i działalność zakonu na przełomie ośmiu wieków istnienia w Polsce. Wystawę zaprezentowano w ramach 91. spotkania „Z Janem Pawłem II ku przyszłości”, którego gościem był o. Leon Knabit – benedyktyn, przeor opactwa w Tyńcu. W części artystycznej wystąpiła Agata Bernadt przy akompaniamencie Tomasza Grzybowskiego. Jubileuszową wystawę oglądać można do 11 października br.

Magda Nowak/Niedziela

Zgromadzenie Sióstr Kanoniczek Ducha Świętego de Saxia zostało założone we Francji przez bł. Gwidona z Montpellier, a zatwierdzone przez papieża Innocentego III w 1198 r. Powołaniem Gwidona była służba chorym i ubogim. Za odziedziczony majątek wybudował ok. roku 1180 szpital na przedmieściu Montpellier. Widział biedę ówczesnego świata, i dlatego gromadził w nim porzucone dzieci, chorych, ubogich. Zgromadził wokół siebie naśladowców, którzy dali początek nowemu zakonowi. Powstałe dzieło o. Gwidon oddał w opiekę Duchowi Świętemu. Jako godło przyjął podwójny krzyż o dwunastu rozgałęzieniach, który symbolizował Trójcę Świętą i dwanaście owoców Ducha Świętego, którymi powinna żyć wspólnota zakonna.

Siostry popularnie nazywane kanoniczkami lub duchaczkami sprowadził do Polski w 1220 r. biskup krakowski Iwo Odrowąż. Aktualnie siostry posługują chorym m.in. w szpitalach, domach prywatnych, w Domu Opieki dla kobiet w Leżajsku, w Domu Księży Emerytów w Częstochowie. Prowadzą przedszkola w Lublinie i w Krakowie, Placówkę Opiekuńczo-Wychowawczą w Pacanowie, Dom Samotnej Matki w Gdańsku Matemblewie oraz Dom Obrony Życia w Pisarówce na Ukrainie. Podejmują pracę parafialną jako pielęgniarki, organistki, zakrystianki i kancelistki, uczą katechezy w szkołach. Od 1981 r. posługują również na misjach w Afryce.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem