Reklama

Polityka rodzinna zamiast gender

2016-06-08 13:52

Artur Stelmasiak

Artur Stelmasiak
Min. Wojciech Kaczmarczyk

Z Ministrem Wojciechem Kaczmarczykiem, Pełnomocnikiem Rządu do Spraw Społeczeństwa Obywatelskiego i Równego Traktowania rozmawia Artur Stelmasiak

Artur Stelmasiak: - Miał Pan wystąpienie na Kongresie Kobiet, a zebrane panie do ministra krzyczały: "zejdź ze sceny". Jak Pan się poczuł?

Minister Wojciech Kaczmarczyk: - Choć spodziewałem się niezbyt ciepłej reakcji, to swoje przeszedłem... nie było miło. Jednak szczególnie mnie ubodło zachowanie sali podczas odczytywania listu Prezydenta Andrzeja Dudy. Ja rozumiem, że można nie zgadzać się z Prezydentem, ale zachowanie pań było wyrazem braku szacunku do najważniejszego urzędu w Polsce.

A.S.: - Czy rząd planuje jakieś zmiany w tzw. ustawie równościowej?

- Jest jedna kwestia, która budzi moje zaniepokojenie. To niedostateczna ochrona osób niepełnosprawnych w dostępie do usług. Jestem bardzo otwarty na postulaty środowisk zajmujących się pomocą oraz zrzeszających osoby z niepełnosprawnością. Będziemy starali się poprawić prawo w tym zakresie. Jeżeli chodzi o inne obszary ustawy, to ostatnia dyskusja pokazała, że w odniesieniu do ochrony mniejszości, mamy bardzo różne stanowiska i trzeba mieć na uwadze konflikt wartości, które są chronione polską Konstytucją.

A.S.: - Nie zgodził się Pan na patronat podręcznika do zwalczania homofobii, bo był antykatolicki. Czy również w przyszłości możemy liczyć, że nie będzie Pan patronował inicjatywom, które godzą w wartości chrześcijańskie i dyskryminują katolików?

- Oczywiście, że tak. Urząd publiczny nie może obejmować swoim patronatem działań, które pod hasłami antydyskryminacyjnymi i nierównego traktowania doprowadzają do piętnowania i powielania stereotypów wobec innych. Nie zgodzę się także na działania, które pod hasłem walki z dyskryminacją próbują wyeliminować z przestrzeni polskiej kulturę chrześcijańską i zwyczaje, które są częścią naszego dziedzictwa narodowego.

A.S.: - Niebawem opublikowany będzie raport Komisarza Praw Człowieka Rady Europy. Czego możemy się po nim spodziewać?

- Komisarz był w Polsce na początku roku i przyglądał się temu, jak przestrzegane są prawa człowieka w naszym kraju. W tej chwili trwa procedura zgłaszania przez nasz Rząd i jego agendy różnych zastrzeżeń, wątpliwości i sprostowań do tego dokumentu. Nie ukrywam, że mamy sporo zastrzeżeń. Po pierwsze komisarz posługuje się pojęciami, które nie należą do katalogu praw człowieka i manipuluje niektórymi danymi. Odpowiadając na jego treść opieramy się na twardych faktach, danych i odwołaniu się do fundamentu, którym są Prawa Człowieka, a nie do jakiejś rozszerzonej i nowej wersji, która nie ma żadnego ugruntowania w prawie międzynarodowym.

A.S.: - Jakie będzie stanowisko Rządu podczas Rady ds. Zatrudnienia, Polityki Społecznej, Zdrowia i Ochrony Konsumentów (EPSCO)?

- W czerwcu na posiedzeniu EPSCO finalizowane będą konkluzje grupy ds. społecznych m. in. w stosunku do osób LGBT. Polska stoi na stanowisku, że należy przestrzegać wszystkich praw, które się tym osobom należą. Jednak zwracamy uwagę innych państw UE, że np. nie można opierać się na wynikach badań Agencji Praw Podstawowych, bo nie są one reprezentatywne i powstały na podstawie jedynie ankiety internetowej. Co więcej, ankieta nie była zabezpieczona nawet przed tym, aby osoba korzystająca z jednego adresu IP mogła uczestniczyć kilkukrotnie w tym samym badaniu. Pozyskane w ten sposób dane nie mają charakteru reprezentatywnego, a więc wyciąganie na ich podstawie wniosków i budowanie polityki Komisji Europejskiej jest nieuzasadnione. Mamy również zastrzeżenia do szeregu innych kwestii, które zgłaszamy i będziemy podejmować podczas dalszej dyskusji. Mogę zapewnić, że nasz Rząd nie zgodzi się na konkluzje, które godziłyby w polskie interesy i w polskie prawo.

A.S.: - Wyniki i sposób przeprowadzenia tych badań pokazuje, że ktoś celowo manipuluje, albo przynajmniej przyzwala na manipulowanie polityką europejską.

- Nie wiem, czy celowo. Chciałbym uniknąć tego typu ocen... Zwracam tylko uwagę na coś co nie ma uzasadnienia w faktach.

A.S.: - Czy do Pełnomocnika ds. Równego Traktowania zwracają się osoby, które są dyskryminowane np. za wiarę i wyznawane wartości?

- W trakcie mojego półrocznego urzędowania nie przypominam sobie tego typu wniosków. Natomiast na spotkaniach i konferencjach, które organizuje podnoszone są tego typu przypadki. Często ludzie mówią, że nie można wprowadzać takiego prawa antydyskryminacyjnego, które jednocześnie zagrażałoby innym wartościom konstytucyjnym jak np. wolność sumienia i religii.

A.S.: - A gdyby do Pana Ministra zgłosił się np. aptekarz, którego wyrzucono z pracy, bo nie chciał sprzedać pigułki wczesnoporonnej. Czy wówczas można mówić, że jest dyskryminowany za wiarę i naruszana jest wolność jego sumienia?

- Na pewno zająłbym się taką sprawą i nagłośnił ją. Moją rolą jest też zwracanie się do instytucji, które mogą zmienić prawo w tym zakresie, aby lepiej chroniło przed dyskryminacją. Mam ograniczone instrumenty, aby interweniować w tych instytucjach, które nadzorują podległe im placówki, gdzie doszło do naruszenia prawa antydyskryminacyjnego. Jednak moja funkcja polega głównie na tym, aby koordynować politykę rządu w zakresie równego traktowania. W pojedynczych przypadkach moje kompetencje są ograniczone, ale są one dla mnie ważne, bo są sygnałem do pracy nad rozwiązaniami systemowymi.

A.S.: - Mówił Pan, że rząd polski chce wprowadzić family mainstreaming zamiast propagowanego w UE gender mainstreaming, czyli czeka nas zastąpienie strategii opartej na gender na rzecz polityki prorodzinnej. Na czym ta zmiana ma polegać?

- Nasz rząd zmierza do tego, aby w głównym nurcie postawić na politykę wspierającą rodzinę. My nie zastępujemy zasady gender mainstreaming, rozumianej jako równość praw i szans kobiet i mężczyzn na rzecz family mainstreaming, ale chcemy poprzez family mainstreaming na pierwszym miejscu troski państwa postawić rodzinę. Z punktu widzenia rozwoju państwa rodzina jest tym obszarem życia społecznego, na którym nam wszystkim powinno szczególnie zależeć. Dlatego też wprowadziliśmy program 500+ i teraz rząd zamierza wprowadzić program tanich mieszkań.

A.S.: - Czy planujecie jakieś kolejne "plusy"?

- Wspólnie z organizacjami pozarządowych myślimy o programie, który hasłowo został nazwany "Dom też praca". To pomysł, który wyszedł od takich organizacji jak Instytut Spraw Obywatelskich. Chcielibyśmy wspólnie budować dobrą atmosferę i afirmować rodziców, a w szczególności matki, które poświęcają się wychowywaniu dzieci. Jeśli kobieta poszłaby do pracy i zostawiłaby dzieci pod opieką żłobka lub przedszkola, to dostaje pomoc od państwa, które wspiera instytucje wczesnego wychowania. Natomiast, jak mama zostaje w domu, aby zająć się dziećmi, to tej pomocy nie otrzymuje. A to przecież jest nierówne traktowanie.

A.S.: - Panie Ministrze. Odwrócił Pan funkcjonowanie urzędu Pełnomocnika Rządu ds. Równego Traktowania o jakieś 170, jeśli nie o 180 stopni. Do tej pory pełnomocnicy w ogóle nie zajmowali się wspieraniem rodzin. Czy nie boi się Pan ataków środowisk lewicowych?

- Ja myślę, że ważne jest, abyśmy wracali do korzeni i mówili o tym, co jest rzeczywistym problemem społecznym, a nie ulegali naciskom. Mam także świadomość, że realizuje dobrze rozumianą politykę tego rządu i w tym zakresie mam bardzo silne wsparcie pani Premier Beaty Szydło, której troską jest los polskich rodzin... Pierwsze efekty tej troski są już widoczne.

A.S.: - Polityka gender mainstreaming była wymierzona w antagonizowanie kobiet przeciwko mężczyznom, a więc uderzała w rodzinę.

- Dlatego też chciałbym widzieć gender mainstreaming w takim znaczeniu, jakim było to na początku, czyli słusznego zrównania praw oraz szans kobiet i mężczyzn. Niestety do pierwotnych założeń dorobiono bardzo dużo niepotrzebnej ideologii. Wracajmy więc do korzeni.

Tagi:
wywiad polityka rozmowa

Reklama

Abby Johnson odpowiada lewicowym mediom: to Planned Parenthood wypowiedziało mi wojnę!

2019-11-05 12:13

Redakcja

Bohaterka filmu „Nieplanowane” stała się obiektem ataków lewicowych mediów w Polsce. Stawiają jej one zarzut o karierowiczostwo i chęć zyskania popularności. – To Planned Parenthood zaczęło tę wojnę, nie ja – odpowiada Abby.

Archiwum prywatne Abby Johnson
Abby Johnson

W ostatnich dniach lewicowe media w Polsce ostro zaatakowały Abby Johnson, byłą menedżer kliniki aborcyjnej Planned Parenthood, która przeszła głęboką przemianę i teraz staje w obronie nienarodzonego życia. To na podstawie jej poruszającej historii, opisanej w książce „Nieplanowane” powstał film, który kilka dni temu wszedł do polskich kin.

Takie portale jak wyborcza.pl czy tokfm.pl stawiają Abby zarzut karierowiczostwa. Powołują się przy tym na oskarżenia amerykańskich mediów lewicowych, które od lat atakuję Johnson. Abby wypowiedziała bowiem wojnę najpotężniejszej organizacji aborcyjnej na świecie.

Według lewicowych mediów w Polsce, Abby odeszła z Planned Parenthood ponieważ miała problemy finansowe a zaatakowanie tej organizacji miało jej przysporzyć popularności i pieniędzy. Innym zarzutem, stawianym Johnson, jest to, że jej rezygnacja nie była efektem przemiany, lecz wiązała się z zarzutami, jakie stawiali jej przełożeni. Dotyczyły one podobno niewłaściwego wypełniania obowiązków. Zgodnie z tą narracją, Abby odeszła z pracy, by uprzedzić zwolnienie.

Tylko u nas Abby zdecydowanie odnosi do tych zarzutów. – Czy chciałam pieniędzy i popularności? To nie są argumenty merytoryczne. Ale odpowiem na nie: każdy, kto zobaczy film i sięgnie po moją książkę dowie się, że to nie ja zaatakowałam Planned Parenthood. Nie byłoby ani książki, ani filmu gdyby nie pozew i ataki ze strony tej organizacji. To ich komunikaty i groźba zamknięcia mi ust sądowym zakazem, skłoniły mnie do tego, by głośno powiedzieć, co dzieje się za drzwiami klinik aborcyjnych. To Planned Parethood wypowiedziało tę wojnę, nie ja – wyjaśnia Abby.

Zarzuty o złe wypełnianie obowiązków zawodowych? – To jest po prostu nieprawda. Dzisiaj myślę o tym z żalem, ale byłam skutecznym i dobrym pracownikiem. To cechy pożądane w normalnej pracy, niestety ja byłam kimś takim jako dyrektor kliniki aborcyjnej. Awansowałam tam, na kilka miesięcy przed rezygnacją otrzymałam nawet tytuł pracownika roku. Żałuję tego, co robiłam, ale musicie wiedzieć, że decyzja o odejściu z kliniki aborcyjnej była moją świadomą decyzją. To ja zakwestionowałam politykę organizacji polegającą na realizacji celu zwiększania ilości aborcji. Dla nich zaczęło się liczyć tylko to, bo z tego były największe zyski – mówi Johnson.

Film „Nieplanowane” wszedł na ekrany kin 1 listopada. Niemal równocześnie z filmem ukazała się książka pod tym samym tytułem, w której Abby opowiada swoją historie. Johnson jako menedżer kliniki aborcyjnej podpisała 22 tys. zgód na aborcję, dokonała też aborcji na dwójce własnych dzieci. Po kilku latach pracy w klinice zobaczyła sam zabieg aborcyjny na własne oczy. Wtedy zdecydowała się porzucić świetnie płatną pracę i związała się z obrońcami życia.

Od wielu lat Abby odsłania kulisy i mechanizmy działania przemysłu aborcyjnego. Niedawno nawróciła się także na katolicyzm, dostrzegając w Kościele konsekwentnego obrońcę życia i godności człowieka.


Przeczytaj także: Szatan posługuje się kłamstwem

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Cierpienie błogosławieństwem?

2019-11-22 09:53

ks. Jarosław Grabowski

Cierpienie budzi w nas lęk, strach, boimy się cierpienia. Zbyt często o nim słyszymy. Widzimy cierpienie innych i sami go doświadczamy. Ono jest wciąż obecne, jest tak blisko. Robimy wszystko, by uniknąć cierpienia, zarówno tego fizycznego jak i duchowego. Czy to dobra metoda? W jaki sposób uczynić z cierpienia błogosławieństwo? Czy da się?

freelyphotos.com

Można próbować uciec przed cierpieniem, ale nie uda się to nawet za cenę naszej wytrwałości i zaradności. Jeżeli uda się zrzucić krzyż z jednego ramienia, pojawi się on na drugim. Jeżeli unikniemy go dzisiaj, już drugi jest przygotowany na jutro. Czy warto się temu opierać? Czy warto to przeklinać? Czy to pomoże?

Przecież nie zrzucimy z siebie krzyża, a nasze opieranie się czyni go jeszcze bardziej uciążliwym i cięższym. W ten sposób zło nie tylko pozostaje, ale staje się dwukrotnie większe. Jeżeli natomiast przyjmiemy krzyż, ten staje się lżejszy. Przekonamy się nawet w pewnej chwili, że to nie my niesiemy krzyż, ale że krzyż niesie nas.

Przyjęte cierpienie odwraca do góry nogami całe nasze życie, prowadzi do lepszego zrozumienia siebie i innych. Tylko przez łzy można dostrzec prawdziwą wartość życia. Wydaje się, że ten kto nie cierpiał, zna życie tylko powierzchownie. „Cierpienie wyostrza wzrok - mówił schorowany ks. Józef Tischner – pomaga dostrzec wartość ludzkiego życia.

Być może na zewnątrz widzimy gorzej, ale kiedy zaglądamy do wewnątrz, w zakamarki naszego serca, widzimy lepiej. Być może dopiero w cierpieniu naprawdę spotykamy się sami ze sobą.

Każde cierpienie jest wielką tajemnicą i dlatego tak do końca nie jesteśmy w stanie pojąć jego sensu. Odpowiedzi na ten problem powinniśmy szukać nie gdzie indziej tylko w męce Jezusa Chrystusa.

Jezus wiedział, że cierpi dla zbawienia wszystkich ludzi. Przez cierpienie miał zbliżać ludzi do Boga – swego Ojca. Czy to się udało? Zdecydowanie tak. Wisząc na krzyżu, mógł zobaczyć owoc swego cierpienia. Jeden z łotrów – ten dobry, powiedział do Niego: „Jezu, wspomnij o mnie, gdy wejdziesz do swego królestwa” (Łk 23, 42). Łotr nawrócił się, powrócił do Boga. I to jest właśnie jeden z owoców cierpienia – nawrócenie człowieka. To, czego nie uczyniły żadne słowa, uczyniło cierpienie, a właśnie postawa cierpiącego Jezusa.

I tak czasami bywa, że choćby człowiek usłyszał tysiące pięknych słów i pouczeń, nie nawróci się. Dopiero patrząc na mężne znoszenie cierpienia drugiego człowieka, jego serce kruszy się i zwraca do Boga.

Człowiek nie może zamknąć się we własnym cierpieniu, bo wtedy szybko się załamie. Gdy pojawi się cierpienie, zamiast pytać Boga: Dlaczego? Za jakie grzechy? Zadajmy pytanie: Dla kogo to cierpienie? Tylko Bóg wie, co jest dla nas naprawdę dobre, bo On patrzy szerzej i głębiej na nasze życie. Bóg widzi je w całości, dlatego trzeba Mu zaufać. „Cierpienie jest drogą przemiany i bez cierpienia niczego nie można zmienić” (Benedykt XVI).

__________________________

Fragmenty tekstu pochodzą z książki ks. Jarosława Grabowskiego - "O Bogu po ludzku", wyd. Edycja św. Pawła

Więcej o książce: ksiegarnia.niedziela.pl

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Wolontariusze SKC z wizytą u „duchaków”

2019-11-22 16:23

ks. Wojciech Kania

Z racji na obchodzony III Światowy Dzień Ubogich wolontariusze Caritas wraz ze swoimi opiekunami odbyli wizytę studyjną w Towarzystwie Ducha Świętego pod wezwaniem Świętego Krzyża w Dąbrowie koło Krakowa. Uczestniczyli tam w spotkaniu i rozmowach z „duchakami” pod hasłem: „Posługa ubogim w duchu bł. Gwidona z Montepellier”.

Caritas DS

Spotkanie rozpoczęła wspólna modlitwa. Uczestnicy mieli możliwość usłyszenia o życiu i działalności bł. Gwidona oraz wysłuchać opowieści ks. Łukasza o losach zakonu „duchaków” kiedyś oraz współcześnie. Po spotkaniu w kaplicy i wspólnej modlitwie wolontariusze oraz ich opiekunowie zostali zaproszeni na poczęstunek. Z wielkim zainteresowaniem słuchali o codziennym życiu ojców, natomiast ojcowie z zainteresowaniem wysłuchali o przedsięwzięciach Szkolnych Kół Caritas oraz dzieł prowadzonych przez Caritas Diecezji Sandomierskiej.

Błogosławiony Gwidon odznaczał się wielką pobożnością oraz wrażliwością na cierpienia bliźnich. Gdy otrzymał od rodziców majątek, na przedmieściu rodzinnego miasta Montpellier wybudował szpital. Gromadził w nim porzucone dzieci, ubogich, chorych, którym osobiście posługiwał. Przykład Gwidona, przenikniętego duchem ewangelicznej miłości, pociągnął innych. Tak powstał szpitalniczy Zakon Ducha Świętego, jego gałąź męska i żeńska, oddany służbie chorym, ubogim i dzieciom. Założyciel oddał swe dzieło pod szczególny patronat Ducha Świętego. Polska prowincja braci istniała do 1783 roku, kiedy uległa kasacie. Ostatni polski duchak zmarł w 1820 roku w Krakowie. Towarzystwo Ducha Świętego zostało ponownie powołane w 2003 r. na podstawie dekretu metropolity gdańskiego. W 2010 roku do postulatu wstąpiło 7 braci. Obecnie wraz z neoprezbiterami w TDŚ jest kilku kapłanów. Oprócz nich wspólnotę tworzą klerycy i nowicjusze. Razem 13 członków. Ich charyzmat to niesienie pomocy najbardziej potrzebującym.

Zobacz zdjęcia: Wizyta studyjna u duchaczy
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem