Reklama

Wiadomości

DR Konga: kolejne masakry przy milczeniu świata

Haniebne milczenie świata sprzyja kontynuowaniu masakr w Demokratycznej Republice Konga. Wskazuje na to episkopat tego afrykańskiego kraju po kolejnym dramacie, jaki dotknął ludność cywilną w regionie Butembo-Beni. W nocy z 13 na 14 sierpnia zabito tam ok. 100 osób, w tym kobiety i dzieci. Od 2014 r. w kraju zginęło już ponad 1500 ludzi.

[ TEMATY ]

przemoc

prześladowania

Afryka

terroryzm

Oleg Zabielin/Fotolia.com

Kolejne ataki mają na celu skłonienie ludności do opuszczenia tych ziem, aby można było przejąć kontrolę nad obszarami bogatymi w ropę naftową, diamenty, złoto oraz bezcenny dla przemysłu elektronicznego koltan i nikiel. W tym kontekście kongijscy biskupi przypominają zarówno stacjonującym tam pokojowym siłom ONZ, jak i wspólnocie międzynarodowej, o konieczności wzmożenia wysiłków na rzecz położenia kresu przedłużającej się tragedii. Wskazują jednocześnie, że obowiązkiem władz jest zapewnienie miejscowej ludności bezpieczeństwa.

W regionie Północnego Kiwu to Kościół jest w praktyce jedynym głosem upominającym się o cierpiących. Jednocześnie ujawnia on dokonywane tam masakry w imię nielegalnej grabieży surowców mineralnych. Warto odnotować, że to właśnie niedaleko Beni cztery lata temu uprowadzeni zostali trzej zakonnicy (Jean Ndulani, Anselme Wasukundi i Edmond Kisughu). Od tamtego czasu zaginął po nich wszelki ślad. Przypuszcza się, że byli oni niewygodnymi świadkami działań rebelianckich grup i dlatego zostali usunięci. Z kolei w marcu br. zamordowano tam ks. Vincenta Machoziego, który przygotowywał raport na temat trwających masakr i dokonywanych rabunków.

Reklama

O dramatycznej sytuacji w DRKonga przypomniał w czasie modlitwy Anioł Pański 14 sierpnia papież Franciszek. Wskazał, że zbrodnie dokonywane są tam od dawna przy haniebnym milczeniu świata, nie przyciągając nawet naszej uwagi. Podkreślił, że tamtejsze ofiary „są niestety jednymi z wielu niewinnych, którzy nie są ważni dla opinii światowej”.

2016-08-18 20:48

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Chrześcijanki i muzułmanki razem walczą z handlem kobietami

[ TEMATY ]

przemoc

prześladowania

Mikamatto/Foter/Creativ Commons Attribution 2.0 Generic (CC BY2.0)

Proceder handlu żywym towarem znacząco przybiera na sile w krajach basenu Morze Śródziemnego. Aby postawić mu tamę, powstał nowy program pomocy „Źródła nadziei”, realizowany wspólnie przez chrześcijanki i muzułmanki. Jest to kolejna akcja prowadzona w ramach ogólnoświatowej międzyzakonnej sieci „Talitha Kum”.

Projekt nieprzypadkowo ujrzał światło dzienne w czasie, gdy w Bari trwało spotkanie „Morze Śródziemne granicą pokoju”. „W tym regionie handel ludźmi, szczególnie arabskimi dziewczętami, przybiera znacząco na sile. Trzeba zintensyfikować wysiłki na rzecz prewencji, ochrony kobiet i zapewnienia wsparcia ofiarom” – mówi s. Gabriella Bottani, koordynująca sieć „Talitha Kum”, która 28 lata obchodzić będzie 10-lecie swego istnienia.

„Program «Źródła nadziei» powstał dzięki współpracy kobiet różnych kultur i religii. Zaangażowane są w niego muzułmanki - szyitki i sunnitki, kobiety druzyjskie i alawitki, katoliczki i prawosławne.

Ta różnorodność stanowi nowość tego projektu - mówi Radiu Watykańskiemu s. Bottani. – Kierujemy go głównie do arabskich dziewcząt. Im dłużej jestem zaangażowana w walkę z handlem ludźmi, tym bardziej jestem przekonana, że tworząc sieć pomocy musimy jednoczyć siły. Trzeba czasu, by odbudować relacje zaufania i stworzyć takie bazy społeczne, które naprawdę pomogą każdej osobie odzyskać swą godność. Takimi wrażliwymi miejscami są np. obozy dla uchodźców, skąd kobiety są porywane czy opuszczone ubogie wioski, gdzie oprawcy rekrutują dziewczynki. Trzeba konkretnych działań bardziej chroniących potencjalne ofiary”.

Włoska zakonnica przypomina, że handel żywym towarem wciąż nie jest kartą należącą do przeszłości, ale bolesną teraźniejszością dotyczącą 40 mln ludzi. Ten haniebny proceder przynosi oprawcom rocznie ponad 150 mld dolarów zysku. Stąd konieczność wypracowania skutecznych metod przeciwdziałania, a także przygotowania ludzi potrafiących realnie stawić czoło temu problemowi. Międzyzakonna sieć „Talitha Kum” działa aktualnie w 70 krajach walcząc z niewolnictwem ludzi.

CZYTAJ DALEJ

Niedziela Palmowa w tradycji Kościoła

Szósta niedziela Wielkiego Postu nazywana jest Niedzielą Palmową, inaczej Niedzielą Męki Pańskiej. Rozpoczyna ona najważniejszy i najbardziej uroczysty okres w roku liturgicznym - Wielki Tydzień.

Początki obchodów

Liturgia Kościoła wspomina tego dnia uroczysty wjazd Pana Jezusa do Jerozolimy, o którym mówią wszyscy czterej Ewangeliści. Uroczyste Msze św. rozpoczynają się od obrzędu poświęcenia palm i procesji do kościoła. Zwyczaj święcenia palm pojawił się ok. VII w. na terenach dzisiejszej Francji. Z kolei procesja wzięła swój początek z Ziemi Świętej. To właśnie Kościół w Jerozolimie starał się bardzo dokładnie powtarzać wydarzenia z życia Pana Jezusa. W IV w. istniała już procesja z Betanii do Jerozolimy, co poświadcza Egeria (chrześcijańska pątniczka pochodzenia galijskiego lub hiszpańskiego). Autorka tekstu znanego jako Itinerarium Egeriae lub Peregrinatio Aetheriae ad loca sancta. Według jej wspomnień w Niedzielę Palmową patriarcha otoczony tłumem ludzi wsiadał na osiołka i wjeżdżał na nim do Świętego Miasta, zaś zgromadzeni wierni, witając go z radością, ścielili przed nim swoje płaszcze i palmy. Następnie wszyscy udawali się do bazyliki Zmartwychwstania (Anastasis), gdzie sprawowano uroczystą liturgię. Procesja ta rozpowszechniła się w całym Kościele. W Rzymie szósta niedziela Przygotowania Paschalnego początkowo była obchodzona wyłącznie jako Niedziela Męki Pańskiej, podczas której uroczyście śpiewano Pasję. Dopiero w IX w. do liturgii rzymskiej wszedł jerozolimski zwyczaj urządzenia procesji upamiętniającej wjazd Pana Jezusa do Jeruzalem. Z czasem jednak obie te tradycje połączyły się, dając liturgii Niedzieli Palmowej podwójny charakter (wjazd i pasja). Jednak w różnych Kościołach lokalnych procesje te przybierały rozmaite formy, np. biskup szedł pieszo lub jechał na oślęciu, niesiono ozdobiony palmami krzyż, księgę Ewangelii, a nawet i Najświętszy Sakrament. Pierwszą udokumentowaną wzmiankę o procesji w Niedzielę Palmową przekazuje nam Teodulf z Orleanu (+ 821). Niektóre przekazy podają też, że tego dnia biskupom przysługiwało prawo uwalniania więźniów.

Polskie zwyczaje

Dzisiaj odnowiona liturgia zaleca, aby wierni w Niedzielę Męki Pańskiej zgromadzili się przed kościołem, gdzie powinno odbyć się poświęcenie palm, odczytanie perykopy ewangelicznej o wjeździe Pana Jezusa do Jerozolimy i uroczysta procesja do kościoła. Podczas każdej Mszy św., zgodnie z wielowiekową tradycją, czyta się opis Męki Pańskiej (według relacji Mateusza, Marka lub Łukasza - Ewangelię św. Jana odczytuje się w Wielki Piątek). Obecnie kapłan w Niedzielę Palmową nie przywdziewa szat pokutnych, fioletowych, jak to było w zwyczaju dawniej, ale czerwone. Procesja zaś ma charakter triumfalny. Chrystus wkracza do świętego miasta jako Król i Pan. W Polsce istniał kiedyś zwyczaj, iż kapłan idący na czele procesji wychodził przed kościół i trzykrotnie pukał do zamkniętych drzwi kościoła, wtedy drzwi się otwierały i kapłan z wiernymi wchodził do wnętrza kościoła, aby odprawić uroczystą liturgię. Miało to symbolizować, iż Męka Zbawiciela na krzyżu otwarła nam bramy nieba. Inne źródła przekazują, że celebrans uderzał poświęconą palmą leżący na ziemi w kościele krzyż, po czym unosił go do góry i śpiewał: „Witaj, krzyżu, nadziejo nasza!”.

W polskiej tradycji ludowej Niedzielę Palmową nazywano również Kwietną bądź Wierzbną. W tym dniu święcono palmy, które w tradycji chrześcijańskiej symbolizują odradzające się życie. Wykonywanie palm wielkanocnych ma bogatą tradycję. Tradycyjne palmy wielkanocne przygotowuje się z gałązek wierzby, która w symbolice Kościoła jest znakiem zmartwychwstania i nieśmiertelności duszy. Obok wierzby używano także gałązek malin i porzeczek. Ścinano je w Środę Popielcową i przechowywano w naczyniu z wodą, aby puściły pąki na Niedzielę Palmową. W trzpień palmy wplatano również bukszpan, barwinek, borówkę i cis. Tradycja wykonywania palm szczególnie zachowała się na Kurpiach oraz na Podkarpaciu, gdzie corocznie odbywają się konkursy na najdłuższą i najpiękniejszą palmę.

W zależności od regionu, palmy różnią się wyglądem i techniką wykonania. Palma góralska wykonana jest z pęku witek wierzbowych, wiklinowych lub leszczynowych. Zakończona jest czubem z bazi, jedliny, bibułkowych kolorowych kwiatów i wstążek. Palma kurpiowska powstaje z pnia ściętego drzewka (jodły lub świerka) oplecionego widłakiem, wrzosem, borówką, zdobionego kwiatami z bibuły i wstążkami. Czub drzewa pozostawia się zielony. Palemka wileńska jest obecnie najczęściej świeconą palmą wielkanocną. Jest niewielkich rozmiarów, upleciona z suszonych kwiatów, mchów i traw.

Z palmami wielkanocnymi wiąże się wiele ludowych zwyczajów i wierzeń: poświęcona palma chroni ludzi, zwierzęta, domy. Od dawna istniał także zwyczaj połykania bazi, które to zapobiegają bólom gardła i głowy. Wierzono, że sproszkowane kotki dodawane do naparów z ziół mają moc uzdrawiającą, bazie z poświęconej palmy zmieszane z ziarnem siewnym podłożone pod pierwszą zaoraną skibę zapewnią urodzaj, krzyżyki z palmowych gałązek zatknięte w ziemię bronią pola przed gradobiciem i burzami, poświęcone palmy wystawiane podczas burzy w oknie chronią dom przed piorunem. Poświęconą palmą należy pokropić rodzinę, co zabezpieczy ją przed chorobami i głodem, uderzenie dzieci witką z palmy zapewnia zdrowie, wysoka palma przyniesie jej twórcy długie i szczęśliwe życie, piękna palma sprawi, że dzieci będą dorodne. Poświęconą palmę zatykano za świętymi obrazami, gdzie pozostawała do następnego roku. Palmy wielkanocnej nie można było wyrzucić. Najczęściej była ona palona, popiół zaś z tych palm wykorzystywano w następnym roku w obrzędzie Środy Popielcowej. Znany też był zwyczaj „palmowania”, który polegał na uderzaniu się palmami. Tu jednak tradycja była różna w różnych częściach Polski. W niektórych regionach zwyczaj ten jest związany dopiero z poniedziałkiem wielkanocnym. W większości regionów jest to jednak zwyczaj Niedzieli Palmowej, gdzie „palmowaniu” towarzyszyły słowa: Palma bije nie zabije - wielki dzień za tydzień, malowane jajko zjem, za sześć noc - Wielkanoc.

Dzisiaj, choć wiele dawnych obyczajów odeszło już w zapomnienie - tworzą się nowe. W wielu kościołach można nadal podziwiać kilkumetrowe plamy. Dzieci w szkołach, schole i grupy parafialne prześcigają się w przygotowaniu najładniejszych palm. Często pracom tym towarzyszą konkursy lub konkretne intencje.

CZYTAJ DALEJ

Abp Ryś: teraz jest czas łaski - Rekolekcje dla Łodzi 2020 #3

2020-04-08 08:18

[ TEMATY ]

abp Grzegorz Ryś

ks. Paweł Kłys

- Kochajcie Kościół taki, jaki jest. Kochajcie Kościół taki, jaki jest w swoim grzechu, jaki jest w swojej słabości. Siebie samych nazywajcie Kościołem. Utożsamiajcie się z Nim. Wtedy Pan was pośle do świata. – mówił abp Ryś w trzecim dniu Rekolekcji dla Łodzi, które w tym roku są transmitowane on-line na stronie Archidiecezji Łódzkiej.

W homilii podczas Eucharystii, odnosząc się do II pieśni cierpiącego Sługi Jahwe z pierwszego czytania, abp Ryś zauważył, że Bóg chce nas pocieszyć, a my wszyscy oczekujemy tej pociechy od Boga. – Pociecha, pokrzepienie, bierze się w naszym życiu z tego, że nie jestem sam, że staje przy mnie ktoś, kto jest mocny, kto może brać mnie w obronę, na kim mogę się oprzeć. – podkreślił łódzki pasterz.

Zwrócił również uwagę na to, że Bóg nadając imię Słudze Jahwe, nadał Mu imię Izrael – Lud Boga. - Macie tak na imię? Macie na imię Kościół? Jestem Kościołem, to nie znaczy, że chodzę do Kościoła, ale to oznacza, że jestem Nim, tworzę Go, buduję Go, biorę za Niego odpowiedzialność, identyfikuję się z Nim do samego końca. Twoje imię jest Izrael. Twoje imię jest Kościół. Kiedy utożsamię się z Kościołem, wówczas mogę zostać posłany do świata. – zaznaczył kaznodzieja.

Po zakończeniu Eucharystii abp Ryś wygłosił konferencję w ramach Rekolekcji dla Łodzi. Tym razem rozważanie oparte zostało o 2 List do Koryntian (2 Kor. 5. 17- 6.2.) i podzielone zostało na dwie części ukazujące dwa dary Boga.

- Bóg w Chrystusie pojednał nas ze sobą. – Zostaliśmy pojednani przez Chrystusa, kiedy byliśmy Jego nieprzyjaciółmi. Bóg kocha swoich nieprzyjaciół – Bóg kocha mnie. A kiedy jestem Jego nieprzyjacielem, otrzymuję od Boga ofertę już dokonanego pojednania. Bóg wybacza, kiedy ja jeszcze nie mam ochoty na żal, kiedy nie mam najmniejszej ochoty na nawrócenie, to On mnie jedna ze sobą przez krew swojego Syna. To jest miłość bezwarunkowa, to jest oferta dla mnie! – podkreślił.

- Bóg zlecił nam posługę jednania. - Posługa jednania jest zlecona całej wspólnocie wierzących- napisał Jan Paweł II. We wspólnocie wierzących - w szczególny sposób – posługa jednania jest zlecona apostołom – Jezusowym wysłannikom. Żeby było jasne, to co mówię nie jest przeciwko sakramentalnej spowiedzi i posłudze księży w Kościele, ale też nie jest tak, że całe dzieło jednania, jakie dokonuje Bóg i ofiaruje człowiekowi w Jezusie Chrystusie, jest wyłącznie zebrane w tym kanale łaski jakim jest życie sakramentalne w Kościele. Czy my wypełniamy posługę jednania jako Kościół, jako cała wspólnota wierzących? – pytał łódzki pasterz.

Przed zakończeniem – łódzki pasterz zachęcił wszystkich uczestniczących w rekolekcjach, aby – nie mogąc uczestniczyć fizycznie w sakramencie pokuty przed świętami – przez medytację nad swoimi grzechami i modlitwę wzbudzili w sobie doskonały żal za grzechy oraz przyjęli łaskę odpustu zupełnego, którego Ojciec Święty Franciszek udzielił wszystkim na czas trwania pandemii.

Dziś czwarty i ostatni dzień tegorocznych wielkopostnych Rekolekcji dla Łodzi. Msza święta transmitowana on-line na kanale YouTube Archidiecezja Łódzka oraz stronie www.archidiecezja.lodz.pl już o godz. 18:30, a po jej zakończeniu ostatnia nauka rekolekcyjna.

CZYTAJ DALEJ
E-wydanie
Czytaj Niedzielę z domu

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

Wspierają nas

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję