Reklama

Wielka Brytania: patriarcha Cyryl spotkał się z królową i arcybiskupem Canterbury

2016-10-19 18:40

kg (KAI/B-I/patriarchia.ru) / Londyn / KAI

WIKIPEDIA

Patriarcha moskiewski i całej Rusi Cyryl zakończył 18 października wizytę w Wielkiej Brytanii. W ostatnim dniu spotkał się on z królową Elżbietą II i z anglikańskim arcybiskupem Canterbury Justinem Welbym. Przed opuszczeniem Wysp Brytyjskich zwierzchnik Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego (RKP) odpowiedział na pytania dziennikarzy, m.in. wyrażając wielkie zadowolenie z tej podróży oraz wyjaśniając swe stanowisko wobec udziału Rosji w walkach w Syrii i w wojnie z terroryzmem.

Według służby prasowej RKP abp Welby i patriarcha „osiągnęli porozumienie o współpracy w dziedzinie humanitarnej”. Jednocześnie gość z Rosji zaznaczył, że RKP „jest poważnie zaniepokojony liberalnym nauczaniem Kościoła Anglii na temat ustroju kościelnego, np. udzielaniem kobietom święceń kapłańskich i biskupich oraz w sprawach moralnych i nt. rodziny”. Cyryl wyraził przy tym nadzieję, że „Kościół anglikański będzie stawiać czoła wyzwaniom współczesnego świata i będzie się starał zachować naukę Ewangelii”.

Obaj rozmówcy zwrócili również uwagę na konieczność wspólnych wysiłków na rzecz ochrony chrześcijan na Bliskim Wschodzie. Podkreślili też ważną rolę swych Kościołów w popieraniu i umacnianiu stosunków między narodami Rosji i Wielkiej Brytanii.

W uznaniu zasług dla umacniania stosunków dwustronnych między obu Kościołami patriarcha wręczył anglikańskiemu biskupowi Londynu Richardowi Chartresowi jedno z najwyższych odznaczeń swego Kościoła – Order Świętego Sergiusza z Radonieża II klasy.

Reklama

18 bm. patriarchę Cyryla i towarzyszące mu osoby przyjęła w Pałacu Buckingham królowa Elżbieta II. Obecni byli także abp J. Welby i bp R. Chartres. Zwierzchnik RKP złożył brytyjskiej monarchini życzenia z okazji jej przypadających w tym roku 90. urodzin. W toku spotkania poruszono szeroki krąg zagadnień, a gość z Moskwy opowiedział królowej o „kościelnym odrodzeniu w Rosji, rozwoju oświaty duchowej i teologii, tworzeniu nowych eparchii (diecezji) i rozwijaniu różnych form posługi kościelnej” – podała służba prasowa Patriarchatu Moskiewskiego. Omówiono też sytuację chrześcijan w dzisiejszej Europie.

Na zakończenie spotkania patriarcha podarował Elżbiecie II ikonę Matki Bożej, wykonaną zgodnie z tradycjami rosyjskiej sztuki jubilerskiej, otrzymał zaś od niej portrety jej i jej małżonka, księcia Edynburga Filipa.

17 października Cyryl spotkał się w Londynie z również przebywającym na Wyspach Brytyjskich z wizytą duszpasterską patriarchą serbskim Ireneuszem. Obaj zwierzchnicy omówili stosunki dwustronne między ich Kościołami oraz sprawy dialogu wewnątrzprawosławnego.

Przed odlotem z Wielkiej Brytanii zwierzchnik RKP spotkał się na lotnisku z dziennikarzami, odpowiadając na ich pytania. Na wstępie wyraził wielkie zadowolenie ze spotkania z królową, dodając, że nie oczekiwał, iż będzie ono przebiegać w tak dobrej atmosferze i „na tak aktywnym poziomie”. Zaznaczył, że miał już okazję rozmawiać z Elżbietą II w 1994 w Moskwie, ale tamto spotkanie „było bardziej formalne”. „Tym razem zobaczyłem królową w pełni zdrowia i z tej okazji gratuluję zarówno jej, jak i rodzinie królewskiej i całemu narodowi brytyjskiemu” – oświadczył Cyryl. Zwrócił uwagę na jej „promieniste oczy i piękną mowę", dodając, że "ciekawie było jej słuchać”. Zapewnił, że zachowuje w pamięci „jasny obraz królowej, liczącej 90 lat, z których przez 60 zasiada na tronie”.

Patriarcha zgodził się z poglądem, że monarchia jest ważna dla Wielkiej Brytanii, znajdując się „jakby ponad przejściowymi problemami politycznymi i umożliwiając obywatelom opieranie się na całej sile ich tradycji narodowej”. „Królowa jest oczywiście autorytetem dla swego narodu i daj Boże, aby trwało to jak najdłużej” – życzył zwierzchnik RKP, dodając: „Niech Bóg strzeże królowej”.

W odpowiedzi na inne pytanie – o sytuację w Syrii i o obecność tam wojsk rosyjskich – Cyryl wyjaśnił na wstępie, że źle zrozumiano jego słowa sprzed ponad roku, jakoby nazwał wojnę w tym kraju świętą. Według niego słowo to odnosiło się do wojny z terroryzmem i w tym znaczeniu mogą się z tym zgodzić również liczne ofiary terroryzmu w Europie, np. we Francji czy w Belgii. „Broniąc swoich bliskich, krewnych, krajów i narodów przed terroryzmem, bronimy świętego daru życia, gdyż terroryści podnoszą rękę na ten święty dar, dlatego moich słów nie należy odbierać w znaczeniu politycznym” – podkreślił patriarcha.

W tym kontekście przypomniał, że także walkę z nazizmem w latach II wojny światowej nazywa się w Rosji „świętą”, co potwierdza też popularna tam dawniej pieśń, gdyż podczas niej broniono „tego wszystkiego, co mamy święte: życia ludzi, ich niezależności, sposobu bycia i przyszłości”. W tym znaczeniu także „obecna wojna z terroryzmem winna być świętą i jest to sprawa nie tylko Rosji, ale wszystkich krajów, winniśmy się zjednoczyć, aby pokonać to zło. I taką wojnę nazywam świętą” – podkreślił Cyryl.

Z kolei wysoko ocenił swój pobyt w Wielkiej Brytanii, który – jak zaznaczył – nie miał charakteru misji politycznej. Oświadczył, że spotykał się tam z różnymi ludźmi: rosyjskimi i miejscowymi prawosławnymi, ale także z parlamentarzystami, przedstawicielami arystokracji i zwykłymi Brytyjczykami. „Nie byli to jacyś przyjaciele Rosji, ale po prostu Brytyjczycy, którzy interesowali się wizytą patriarchy. I czułem bardzo ciepłą i dobrą atmosferę” – zapewnił gość z Moskwy. Przypomniał też wielowiekowe więzi łączące oba kraje na wielu płaszczyznach, np. w literaturze, polityce czy w dziedzinie kościelnej, mimo istniejących różnic. Wspomniał ponadto o swych kontaktach z papieżem Franciszkiem, z którym spotkał się w Hawanie i z którym zgadzał się w wielu punktach.

Na zakończenie patriarchę zapytano o to, jak odebrał szczególny podarunek, otrzymany w Londynie – małego psiaka rasy corgi. Odpowiedział, że ponieważ szczenię to otrzymało już na Wyspach imię „Willy”, nie będzie go zmieniał. Dodał, że duża część jego życia patriarszego przebiega w pełnej samotności, toteż „będzie mi bardzo przyjemnie, że tę moją samotność będzie dzielił niezawodny przyjaciel”.

Tagi:
prawosławie Wielka Brytania anglikanie

Patriarcha Bartłomiej i metropolita Epifaniusz dziękują Kościołowi Grecji

2019-10-13 19:07

pb (KAI/RISU) / Kijów

Metropolita Epifaniusz podziękował Kościołowi Grecji za uznanie autokefalii Prawosławnego Kościoła Ukrainy (PKU). Podkreślił, że oznacza to „nawiązanie komunii eucharystycznej i oficjalnych relacji” między obu Kościołami, a także ich „pełną współpracę we wszystkich dziedzinach”.

pl.wikipedia.org

Zwierzchnik PKU zadeklarował, że wkrótce uda się do Aten, by przekazać „uczucia miłości i szacunku” arcybiskupowi Aten i Całej Grecji Hieronimowi, biskupom i „całemu Kościołowi Grecji”.

Za decyzję o uznaniu autokefalii PKU podziękował także patriarcha Konstantynopola Bartłomiej w rozmowie telefonicznej z abp. Hieronimem.

Kościół Grecji - jako pierwszy autokefaliczny Kościół prawosławny poza Patriarchatem Konstantynopola - uznał 12 października Prawosławny Kościół Ukrainy (PKU). Decyzja ta zapadła na nadzwyczajnym spotkaniu greckich hierarchów w Atenach, poświęconym autokefalii (niezależności) dla ukraińskiego prawosławia. Sprawozdawcą był arcybiskup Aten i Całej Grecji Hieronim, który oparł swe wystąpienie na rekomendacjach dwóch komisji, które rozpatrywały zagadnienie. Większością głosów abp Hieronim został upoważniony do ogłoszenia uznania PKU. Przeciwko było siedmiu metropolitów.

Tym samym weszła w życie wcześniejsza decyzja Świętego Synodu Kościoła Grecji, który uznał prawo ekumenicznego Patriarchatu Konstantynopola do przyznania PKU autokefalii, jak również prawo Kościoła Grecji do uznania tego nowego Kościoła autokefalicznego.

Do liturgicznego potwierdzenia uznania PKU ma dojść 19 października w Salonikach podczas Świętej Liturgii koncelebrowanej przez abp. Hieronima i zwierzchnika PKU metropolitę Epifaniusza, poinformował portal Orthodox Times.

PKU, utworzony w grudniu 2018 r. z połączenia dwóch prawosławnych Kościołów działających na Ukrainie (UKP Patriarchatu Kijowskiego i Autokefalicznego UKP), w styczniu br. uzyskał autokefalię od Patriarchatu Konstantynopola. Sprzeciwia się temu Patriarchat Moskiewski. Mimo to część duchownych i parafii trzeciego ukraińskiego Kościoła (UKP Patriarchatu Moskiewskiego) przeszła do nowo utworzonego PKU.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Czym jest doświadczenie „nocy ciemnej” w życiu duchowym?

2019-10-16 15:25

mp, ps / Kraków (KAI)

- Dogłębne wewnętrzne nawrócenie to proces a zarazem jedno z ważniejszych zadań „nocy ciemnej”. Wymaga on gotowości do poświęcenia, zaparcia się samego siebie, ofiary – mówi KAI Piotr Słabek, współorganizator sesji „Kiedy nastaje mrok. Doświadczenie nocy ciemnej w życiu codziennym”, organizowanej w świetle duchowości św. Jana od Krzyża, która odbędzie się od 22 do 24 listopada br. w Lubogoszczy. Słabek wyjaśnia przy okazji jaka jest różnica pomiędzy duchową „ciemną nocą” – która jest okazją do wzrostu, a depresją, wymagającą specjalistycznego leczenia.

©Alex Motrenko/fotolia.com

A oto tekst rozmowy:

- Kogo dotyczy „noc ciemna” w życiu duchowym?

Piotr Słabek: Zaproszenie dotyczy wszystkich, którzy zakochali się w Bogu i chcą się z nim jak najściślej zjednoczyć. „Noc ciemna” pomoże im w oderwaniu się od rzeczy tego świata, które rozpraszają i oddalają od Stwórcy.

Bo przecież noc ułatwia zwrócenie wzroku jedynie w kierunku Boga. Paradoksalnie to bliskość i intensywność światłości sprawia, że nic nie widzimy i postrzegamy nieskończoną jasność jako nieprzeniknioną ciemność.

Natomiast każde szczere pragnienie bliskości Boga, wcześniej czy później nieodłącznie wiąże się z oczyszczeniem, odsunięciem od siebie wewnętrznych i zewnętrznych rzeczy, spraw, które rozpraszają i oddalają od Boga.

Oczyszczanie jest głównie skierowane przeciw korzeniom namiętności, pożądań. Według Ewagriusza z Pontu są nim egoizm i miłość własna. Doświadczenie „nocy” pomaga pokonywać egoizm, lenistwo, niecierpliwość, zazdrość, osądzanie bliźnich, obmowę, szukanie siebie we wszelkich praktykach pobożnych. W procesie tym dokonuje się oczyszczenie z uzależnień, wyzwolenie się z ciasnych schematów myślowych oraz różnorakich przywiązań, przyzwyczajeń, uprzedzeń.

- Czy w życiu codziennym można przeżywać „noc ciemną”?

- W jakimś stopniu ”noc ciemna” wpisuje się w życie każdego chrześcijanina, a szczególnie w życie codzienne. Dlaczego tak jest? Przede wszystkim z tego powodu, że podczas nocy sam Bóg oczyszcza nas i przemienia na głębokim poziomie naszego serca. To poziom, do którego sami nie jesteśmy w stanie dotrzeć.

To zasadnicza różnica między tzw. oczyszczeniem czynnym, (tym którego dokonujemy naszymi siłami) a biernym (którego dokonuje Bóg). Oczyszczenie bierne dotyczy głębi serca, podświadomości.

W najskrytszych zakamarkach naszego serca - jak wyjaśniał św. Jan od Krzyża - jest „tron”. A na nim wygodnie siedzi nasze „ja” i nie zamierza nikomu ustąpić miejsca. Jeśli zaprosimy tam Boga, to doświadczenie Jego miłości zintegruje nas wewnętrznie i stopniowo pozwoli zdetronizować nasze „ja”. Jeśli Bóg jest na swoim miejscu tzn. na tronie naszego serca i życia, to wszystko inne jest również na swoim miejscu.

Trzeba więc pozwolić „dać się przemieniać” przez Boga na Jego obraz. I to jest trudne bo nie jesteśmy do tego przyzwyczajeni. Człowiek podświadomie nie chce oddać inicjatywy Bogu. Nie chce, by Bóg działał w jego wnętrzu i przemieniał go. Nasze "ja" chce wyznaczyć kierunek naszemu życiu, chce zawsze mieć inicjatywę.

Dogłębne wewnętrzne nawrócenie to proces a zarazem jedno z ważniejszych zadań „nocy ciemnej”. Wymaga on gotowości do poświęcenia, zaparcia się samego siebie, ofiary.

- W jaki sposób możemy kroczyć poprzez „noc ciemną”? Kto jest naszym przewodnikiem na tej drodze?

- Przewodnikami jest pragnienie, tęsknota za Bogiem i przede wszystkich wiara, ciągle oczyszczana w „nocy ciemnej”.

Droga pozornej ciemności, pustki i nicości jest w istocie drogą poznania Boga. Jest to droga przebóstwienia dokonującego się w życiu codziennym - tu i teraz.

Paradoksalnie noc ciemna jest jakąś formą kontemplacji Boga, można by powiedzieć „kontemplacji ciemnej”. Rozwinięta szczególnie w tradycji wschodniej teologia negatywna tzw. teologia apofatyczna, ciągle wskazuje na to, że Bóg jest nieskończoną tajemnicą, jest nieskończenie inny od nas i od tego co nas otacza. O wiele więcej o Nim nie wiemy niż wiemy. Na drogę modlitwy kontemplacyjnej wkraczamy przez zachwyt i zauroczenie się Bogiem.

- Jak rozeznać czym jest „noc ciemna” a czym nie jest?

- Doświadczeniu „nocy” towarzyszy oschłość, bezradność, brak pewności, pokusy, załamania. By przetrwać ten rodzaj biernego oczyszczenia, konieczna jest stałość, ufność, zawierzenie Bogu, cierpliwość, wytrwałość, pokorna nadzieja.

Każdy człowiek przeżywa swój rodzaj nocy. Jest ona wcześniej czy później doświadczeniem każdego, kto pragnie pójść za Bogiem i prowadzić głębokie życie duchowe. Kto szuka bliskich relacji z Bogiem i tęskni za Nim, ten jej doświadczy.

Człowieka wtedy otacza niezmierzona światłość, którą odbiera się jako nieprzenikniętą ciemność. Jest to czas, gdy trudno odczuć obecność Boga, która naznaczona jest przede wszystkim milczeniem. Mamy wówczas doświadczenie nieobecności Boga.

- Czy istnieją różnice miedzy doświadczaniem „nocy ciemnej” a doświadczeniem depresji?

- Zarówno w depresji jak i w „ciemnej nocy” ludzie doświadczają własnej bezsilności, bezbronności, samotności, opuszczenia i wyobcowania. Czują się bezwartościowi, wewnętrznie odwróceni, winni i grzeszni. Przeżycie to jest przesycone lękiem, beznadziejnością i bezsensownością. Na tym jednak kończą się podobieństwa.

Lekką depresję można często pomylić z „acedią” (duchową depresją), nie z „nocą ciemną”. Istnieje zasadnicza różnica między depresją zwłaszcza głęboką, a „nocą ciemną”.

„Noc ciemna” jest poprzedzona duchowym doświadczeniem. Jest to przede wszystkim religijne doświadczenie ludzi pragnących Boga, którzy idą w Jego kierunku. Ból i cierpienie jest spowodowane brakiem odczuwalnego doświadczenia Bożej obecności. Tam gdzie jest autentyczna „noc ciemna”, tam jest prawdziwe doświadczenia duchowe. W sytuacji tej, mimo bólu, cierpienia, człowiek stawia czoła swojemu codziennemu życiu, nie zaniedbuje swoich obowiązków. Głęboka depresja, często ze względu na swój przebieg jest w stanie tak osłabić cały organizm człowieka, że jakakolwiek aktywność zawodowa czy rodzinna jest w zasadzie wykluczona.

Doświadczenie „nocy ciemnej” może osłabiać naszą aktywność zawodową, ale jej zupełnie nie wyklucza, jest to bowiem doświadczenie duchowe a nie choroba łącząca objawy psychiczne z fizjologicznymi.

Przykładem tego zjawiska było długotrwałe przeżywanie „nocy ciemnej” św. Matki Teresy, przy jednoczesnym, mocnym zaangażowaniu w pomoc potrzebującym i niezwykłą aktywność dotyczącą akcji charytatywnych jak i kierowania zgromadzeniem zakonnym.

Duchowe doświadczenie ma psychologiczne podstawy. Depresja wpływa na ludzką psychikę, podobnie jak szereg innych chorób np. cukrzyca, niedoczynność tarczycy itp. Nie ma jednak powodu by przeakcentować jej wymiar duchowy. Na depresję mogą cierpieć osoby religijne, podobnie jak chorują na inne różne choroby w tym i choroby psychiczne.

Depresję trzeba leczyć farmakologicznie i psychoterapeutycznie, bo prowadzi do zrujnowania psychiki i ciała, wyniszcza cały organizm, uniemożliwia radzenie sobie z codziennością.

Natomiast „Noc ciemna” poddaje w wątpliwość obraz własnej osoby, obraz Boga. Oczyszcza duchowo z różnych iluzji religijnych, jednak nie eliminuje z życia codziennego i nie prowadzi do długiej hospitalizacji.

Jednym z elementów, pozwalających odróżnić czy ktoś cierpi na depresję, czy przeżywa noc ciemną jest wewnętrzna wolność. Ciężkiej depresji towarzyszy apatia i wyczerpanie organizmu, pacjent opada z sił, czuje się wewnętrznie przymuszony czy zniewolony swym psychicznym stanem do smutku i beznadziei. Najbardziej niebezpieczny moment jest przy leczeniu farmakologicznym wtedy, gdy pacjent nabiera więcej sił fizycznych – pozostawiony bez opieki może zrealizować często występujące w tej chorobie myśli samobójcze.

W „nocy ciemnej” cierpienie wiąże się z wewnętrzną pustką i brakiem doświadczenia Boga. Jest to noc próby wiary czy nawet jej okresowej utraty. Nie czuje się, że Bóg w ogóle istnieje. Z braku doświadczania Boga wynika doświadczenie małości, grzeszności i słabości. Ma ono jednak inny wymiar niż postawy depresyjne, gdzie człowiek całkowicie widzi wszystko w czarnych kolorach, jest odcięty od siebie i od obecności drugiego człowieka, pełen rozpaczy.

Nawet pośrodku ciemnej nocy, można się czuć mimo wszystko wolnym. Pragnienie i tęsknota Boga są jednocześnie powodem olbrzymiego cierpienia jak i większej miłości.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Wrocław: Trwają przygotowania do 42. Europejskiego Spotkania Młodych

2019-10-17 10:55

xrk (KAI) / Wrocaw

Stolica Dolnego Śląska już za dwa miesiące po raz trzeci będzie gościć kilkadziesiąt tysięcy młodych ludzi – uczestników zapoczątkowanej przez brata Rogera, założyciela wspólnoty z Taizé, Pielgrzymki Zaufania przez Ziemię. – Proszę o wielkoduszną gościnność i otwarcie waszych domów do młodzieży – napisał w liście do Dolnoślązaków abp Józef Kupny.

Maciej Biłas / photo on flickr

Arcybiskupa będzie odczytany we wszystkich kościołach archidiecezji wrocławskiej w najbliższą niedzielę. Pasterz Kościoła wrocławskiego w spotkaniu Taizé widzi ogromną szansę na nowy impuls dla duszpasterstwa młodzieży w parafiach i apeluje o zaangażowanie duchownych, wspólnot zakonnych i grup młodzieżowych w organizację „pielgrzymki zaufania przez ziemię”. – To ogromna radość, nobilitacja, wyzwanie i szansa – ocenia w rozmowie z KAI decyzję Wspólnoty Ekumenicznej z Taizé o wyborze Wrocławia jako miejsca organizacji spotkania pasterz Kościoła wrocławskiego, dodając, że wprawdzie stolica Dolnego Śląska gościła już uczestników Pielgrzymki Zaufania przez Ziemię w 1989 i 1995 r. jednak w tym czasie miasto bardzo się zmieniło.

– Młodzi przyjadą do tego samego Wrocławia, ale to już nie jest taki sam Wrocław – mówi abp Kupny, dodając: – Jan Paweł II mówił, że do Taizé przybywa się jak do źródła. Zatem musimy zrobić wszystko, by to źródło, jakim jest Ewangelia, wystrzeliło właśnie we Wrocławiu. Hierarcha podkreśla przy tym, że równocześnie z przygotowaniami zewnętrznymi, dotyczącymi przygotowania miejsc na modlitwę czy spotkania, należy zadbać o to, by ci, którzy przyjadą do Wrocławia spotkali w tym mieście ludzi żyjących Bogiem, wybierających miłość i promieniujących bezgraniczną dobrocią. – Aby to zapewnić musimy odnowić w sobie życie słowem Bożym – zaznacza abp Kupny.

Duchowny zauważa także, że od kiedy posługuje na Dolnym Śląsku wiele razy doświadczył ogromnej wrażliwości mieszkańców na potrzeby drugiego człowieka, ich otwartości oraz gotowości włączania się w inicjatywy, podejmowane przez Kościół. – Wspomnę jedynie o dwóch wydarzeniach. Pierwsze to akcja „Dar dla Aleppo” w czasie której w bardzo szybkim czasie zebraliśmy pieniądze na wyposażenie szpitala w tym zniszczonym przez wojnę syryjskim mieście. Drugie to Światowe Dni Młodzieży. Wówczas nasza archidiecezja przyjęła ponad 15 tysięcy pielgrzymów z 40 krajów świata – mówił abp Kupny, dodając: "W naszej tradycji czas Świąt Bożego Narodzenia jest przede wszystkim czasem, w którym otwieramy szeroko serca na drugiego człowieka. Nie chcemy, by ktoś był w tym okresie sam. Myślę, że będąc `na świeżo` po doświadczeniu Bożego Narodzenia otworzymy nasze domy dla pielgrzymów, którzy odwiedzą Wrocław. Znam mieszkańców Dolnego Śląska i wiem, że staną na wysokości zadania".

Za początek działalności wspólnoty w Taizé przyjmuje się rok 1944. Wtedy brat Roger, przybył z kilkoma braćmi do francuskiej wioski. Pięć lat później złożyli śluby zakonne, poprzez które zobowiązali się do życia we wspólnocie. Z czasem wspólnota się powiększała. Dziś skupia braci reprezentujących kilkadziesiąt narodowości. Żyją oni dzięki własnej pracy, dzieląc się jej owocami z innymi ludźmi. Bracia przez cały rok przyjmują młodych, którzy uczestniczą w cotygodniowych spotkaniach. Każdego dnia trzykrotnie w kościele odbywa się modlitwa, która jest połączona ze śpiewami znanymi na całym świecie. Brat Roger zainicjował także Pielgrzymkę Zaufania przez Ziemię", której owocem są Europejskie Spotkania Młodych, odbywające się każdego roku w jednym z miast Europy.

Uczestnicy tych spotkań wspólnie modlą się, rozważają Słowo Boże, dzielą się swoimi doświadczeniami oraz rozmawiają na różne tematy: duchowe, społecznej, czy artystyczne. Spotkanie we Wrocławiu rozpocznie się 28 grudnia 2019 r. i potrwa do 1 stycznia 2020 r.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem