Papież podkreślił dramatyczną sytuację mieszkańców Betulii w Galilei, oblężonych przez wojska dowodzone przez Holofernesa, stojących w obliczu wroga nie do pokonania, siejącego śmierć i zniszczenie. Gdy doszło do odcięcia wody tracą oni zaufanie do Boga i zdaje się im, że aby uniknąć śmierci, nie pozostaje nic innego, jak oddać się w ręce tych, którzy zabijają. Naczelnik ludu proponuje, by dać Bogu jeszcze pięć dni na zbawczą interwencję. Wówczas pojawia się Judyta wzywając, aby przywieść swych rodaków do ufności w Bogu. Stwierdza, że Bóg na pewno będzie działał, natomiast propozycja pięciu dni oczekiwania jest sposobem kuszenia Go i uchylenia się od Jego woli.

„Nigdy nie stawiajmy Bogu warunków i pozwólmy, aby nadzieja przezwyciężyła nasze lęki. Ufanie Bogu oznacza wejście w Jego plany, nie żądając niczego, a wręcz godząc się, że Jego zbawienie i Jego pomoc dotrą do nas w sposób odmienny od naszych oczekiwań” – zaapelował Ojciec Święty.

„To nie my możemy uczyć Boga, co powinien czynić, czego potrzebujemy. On to wie lepiej niż my, a my musimy zaufać, ponieważ Jego drogi i Jego myśli są różne od naszych” – dodał papież.

Franciszek zaznaczył, że droga wskazywana przez Judytę jest drogą zaufania, oczekiwania w pokoju, modlitwie i posłuszeństwie. Nie ma w niej rezygnacji, a przeciwnie jest zachęta co czynienia wszystkiego, co w naszej mocy, ale zawsze trwając w zgodzie z wolą Pana. Zauważył, że Judyta ma pewien swój plan, realizuje go pomyślnie i prowadzi lud do zwycięstwa, ale zawsze w postawie wiary tych, którzy przyjmują wszystko z ręki Boga, będąc pewną Jego dobroci.

Papież podkreślił, że ta kobieta pełna wiary i odwagi „daje ponownie siłę swojemu ludowi znajdującemu się w śmiertelnym niebezpieczeństwie i prowadzi go drogami nadziei, wskazując ją także i nam. A idąc tymi drogami radością i światłem paschalnym będzie powierzenie się Panu słowami Jezusa: «Ojcze, jeśli chcesz, zabierz ode Mnie ten kielich! Jednak nie moja wola, lecz Twoja niech się stanie!» (Łk 22, 42)” – powiedział Ojciec Święty.