Reklama

"Parafia w ogniu"

O bombie, komórkach i parafianach księdza PiGi

MAŁGORZATA MIKOŁAJCZAK
Edycja zielonogórsko-gorzowska 30/2000

Proszę się nie obawiać. To nie będzie artykuł o pożarach, zamachach czy innych nadzwyczajnych wydarzeniach, chyba że... Chyba że za niezwykłe zechcemy uznać te, które od 13 lat mają miejsce w parafii świętego Eustorgiusza w Mediolanie. Ale po kolei. Zacznijmy od proboszcza parafii, księdza PiGi [czyt. pidżi] Perini.

Był rok 1986. Parafia, w której pracował don PiGi, znajdowała się w ubogiej, a przy tym dość niebezpiecznej dzielnicy Mediolanu. Na sześciu krótkich niedzielnych Mszach św. gromadziło się w sumie niewiele ponad czterystu wiernych, raczej "niedzielnych" katolików. Homilie nie mogły być ani długie, ani zbyt poruszające, a godziny Mszy musiały odpowiadać nawykom parafian. Jak być pasterzem tych ludzi? - pytał zatroskany proboszcz. - Co zrobić, aby ożywić parafię? Odpowiedź przyszła na modlitwie. Powierz Panu swe dzieło, a spełnią się Twoje zamiary - przeczytał PiGi w Księdze Przysłów (Prz 16,3) . Jak opowiada, wcale nie było mu łatwo: Musiałem zrezygnować ze swoich planów i włożyć je w ręce Pana, dać je Panu. Tak jednak uczynił, a owoce pojawiły się niebawem. W czerwcu 1986 r. proboszcz spotkał ojca Valeriena Gaudet, kapłana pochodzenia kanadyjskiego, który jako pierwszy przeniósł do Włoch doświadczenie Odnowy Charyzmatycznej. Ten opowiedział mu o parafii św. Bonifacego na Florydzie, szczególnie ożywionej dzięki działaniu Ducha Świętego. W tym samym mniej więcej czasie w jego ręce trafił artykuł zatytułowany Parafia w ogniu, który opowiadał o tej niezwykle dynamicznej wspólnocie, tętniącej prawdziwie żywym, chrześcijańskim życiem. Po przeczytaniu artykułu don PiGi zadecydował: pojadę na Florydę, na własne oczy zobaczę, jak możliwe jest takie dzieło.

Parafia św. Bonifacego, którą odwiedził, zorganizowana była w system komórek parafialnych (czyli "grup domowych"). Ten system, zaczerpnięty z Korei (z parafii zielonoświątkowej), zaadaptowany został dla Kościoła katolickiego przez ojca Michaela Eiversa. Poza ogólnymi spotkaniami w kościele wierni dodatkowo gromadzą się w małych grupkach. Tam wspólnie się modlą, dzielą Słowem Bożym, posługują charyzmatami. To jednak nie wszystko. Są też inne "sekrety" św. Bonifacego: nieustająca adoracja (przez pięć dni wierni non-stop czuwają przed Najświętszym Sakramentem, ustalane są stałe "dyżury"); gościnność; postawa służby; otwartość na ewangelizację; lektura Pisma Świętego; chrzest w Duchu Świętym; dziesięcina; modlitwa uwielbienia i wreszcie - postawa pasterza jako reprezentanta Jezusa. Taki właśnie "system" doprowadził do przebudzenia amerykańskiej parafii.

W kolejnym roku trzy osoby z mediolańskiej wspólnoty wraz z kapłanem udały się na coroczne Seminarium o Systemie Komórek Parafialnych na Florydę. Wrócili pełni entuzjazmu i wiary, że to, co dzieje się w Ameryce, jest możliwe także w ich włoskiej parafii. Zorganizowano kurs liderów (osób prowadzących komórki), a następnie założono pierwsze komórki. Uczestnicy grup przeszli seminaria Odnowy w Duchu Świętym (w parafii co roku organizowane są dwa takie seminaria), a następnie przyjęli chrzest w Duchu Świętym. Tak się zaczęło.

A jak jest dzisiaj? Obecnie we wspólnocie istnieje ponad 116 komórek, świeccy żywo uczestniczą w liturgii i innych, kościelnych wydarzeniach, parafia tętni życiem, a ewangelizacja przynosi wspaniałe owoce. Parafianie nie chcą jednak zatrzymywać dla siebie tego, co dzieje się u nich. To dlatego od jedenastu lat organizują międzynarodowe seminaria poświęcone systemowi parafialnych grup domowych. Zapraszają na nie katolików z całego świata, zarówno księży, jak i świeckich. Mediolańczycy niezwykle gościnnie i serdecznie przyjmują wszystkich, a przykład ich życia działa równie przekonująco, jak wygłaszane konferencje ( oto przykładowe tematy nauczań: "Komórka - miejscem świętości, wspólnotą pośredniczącą między rodziną a Kościołem", "Komórka: czym jest, jak żyje", "Biblia a komórki", "Jak liturgia może odnowić parafię?", " Nasza propozycja: bomba ewangelizacyjna"). W tym roku w seminarium uczestniczyło przeszło 300 osób, m.in. z Singapuru, Tajlandii, Jamajki, Etiopii, Czech, Niemiec, Francji, Belgii, Szwajcarii. Także z Polski przyjechało sporo świeckich i księży (naszą diecezję reprezentowali księża: Andrzej Burzyński oraz Sławomir Marciniak). Na zaproszenie gospodarzy przybył kardynał Martini, ojciec Eivers oraz - odpowiedzialny za Nową Ewangelizację - ojciec Tom Forrest.

Ci, którzy spotkali się z systemem parafialnych komórek, wielokrotnie podkreślają gruntowną przemianę, jakiej dokonują komórki w łonie Kościoła. Jak to możliwe, że dzięki tak małym strukturom tyle się dzieje? Na czym tak naprawdę polega sekret bomby, dzięki której Słowo Boże rozprzestrzenia się z taką mocą? Odpowiedź jest prosta. Mediolańczycy bardzo poważnie traktują testament Chrystusa. Idźcie na cały świat i głoście Ewangelię wszelkiemu stworzeniu (Mk 16, 15, por. też Mt 28, 18-20), powiedział Jezus przed swoim odejściem do Ojca. Ten nakaz, jak podkreślają, jest ważny po wszystkie czasy. To główne i szczególne zadanie, zarówno dla Kościoła, jak i dla każdego chrześcijanina.

Często jednak pojawia się pytanie: jak głosić Dobrą Nowinę? Być może - zastanawiają się mediolańscy parafianie - utraciliśmy zapał do głoszenia Chrystusa, właściwy pierwotnym chrześcijanom, dlatego że porzuciliśmy naturalne, zaprojektowane przez Boga środowisko dzielenia się Chrystusem. Tym środowiskiem jest OIKOS. Nazwa pochodzi z języka greckiego i oznacza tych, z którymi mamy najbliższy kontakt: rodzinę, sąsiadów, przyjaciół, ludzi, z którymi pracujemy. Autentyczne świadectwa biblijne i historyczne wyraźnie mówią, że pierwotny Kościół wzrastał właśnie dzięki naturalnym środkom ewangelizacji OIKOS. Regułę, którą znajdujemy w tym Kościele, można streścić następująco: Zacznij się dzielić tą cząstką Jezusa, która stała się Twoim udziałem. Tak czynili apostołowie i - jak pamiętamy - Pan przymnażał im codziennie tych, którzy dostępowali zbawienia (Dz 2, 47b). Jesteśmy posłani, aby dawać innym Dobrą Nowinę - największy skarb, jaki posiadamy. Jednak warto pamiętać, że nawet najbardziej oddane działanie nie może nic zdziałać bez pomocy Ducha Świętego. To On porusza i otwiera serca. Parafianie z kościoła św. Eustorgiusza proponują "bombę ewangelizacyjną": na początku modlitwę za osobę, której chcemy opowiedzieć o Chrystusie, następnie postawę służby, która prowadzi do budowania mostów, nawiązywania przyjaźni (ludzie najpierw patrzą, kim jesteśmy, zanim zaczną słuchać, co mówimy), później dzielenie się wiarą, objaśnianie (zaradzanie wątpliwościom, obawom, mylnym wyobrażeniom), wreszcie - wezwanie do zawierzenia Chrystusowi, zaproszenie do komórki i włączenie w życie parafii. Na takiej właśnie "bombie" opierają się komórki. Nie są one jednak, jak mogłoby się wydawać, jedynie systemem. Komórka bowiem to droga nawrócenia osobistego, miejsce ciągłej przemiany i otwarcia na działanie Ducha Świętego. To także styl życia, w którym najważniejsze jest przyjęcie podstawowej misji Kościoła: głoszenia Ewangelii. Ci, którzy spotkali Chrystusa, którzy doświadczyli Jego miłości i sami zakochali się w Nim, nie mogą o tym nie mówić. Żyjąc w świetle i nadziei, są zawsze gotowi do obrony wobec każdego, kto domaga się [...] uzasadnienia tej nadziei (1 P 3,15b). Tak właśnie czynią mediolańczycy z parafii św. Eustorgiusza. Głoszą, służą, wzrastają. A Pan błogosławi ich dziełu.

Siła modlitwy

2019-10-01 13:55

Beata Pieczykura
Niedziela Ogólnopolska 40/2019, str. 10-11

Ma moc większą od bomby atomowej. Jest najpotężniejszą bronią znaną ludziom wszystkich czasów, także w XXI wieku. To nie slogan – mówią ci, którzy doświadczyli siły modlitwy różańcowej. Dzięki niej niektórzy wciąż żyją

stock.adobe.com

Chwycili za różaniec, a sam Bóg uczynił cud we właściwym czasie. Zaufali, są pewni, że On wie, co robi. Wojownicy Maryi opowiadają o cudownej ingerencji Boga w swoim życiu.

Ocalony i nawrócony

Wielkiej siły modlitwy różańcowej, która ratuje od samobójstwa i kompletnie zmienia życie, doświadczył Marcin. Przez 15 lat pił i zrobił w życiu wiele złych rzeczy. Któregoś dnia, w 1. rocznicę śmierci swojej ukochanej babci, postanowił pójść trzeźwy na jej grób. Pamiętał, że babcia przez całe życie odmawiała Różaniec, głównie w jego intencji, więc zabrał ze sobą ten sznurek paciorków.

– W drodze na cmentarz próbowałem odmawiać Różaniec, choć właściwie nie wiedziałem jak, bo zapomniałem po I Komunii św. – opowiada Marcin. – Miałem omamy, jakbym widział diabła, który namawiał mnie, żebym się powiesił. W tym amoku zwątpiłem we wszystko i poszedłem na pole. Wiedziałem, że tam jest takie miejsce, gdzie są schowane sznury. Szukałem gorączkowo powroza, ale nie mogłem go znaleźć. To mi uświadomiło, że ta modlitwa ma wielką moc. Jestem pewny, że dzięki Różańcowi nie odebrałem sobie życia. Oszołomiony wróciłem na cmentarz i modliłem się, jak umiałem. Wtedy postanowiłem świadomie i dobrowolnie iść na terapię odwykową. Najpierw przez 3 miesiące byłem na oddziale detoksykacyjnym, a potem na oddziale odwykowym. Tam, po 15 latach, przystąpiłem do spowiedzi generalnej. Spowiednik powiedział mi, jak odmawiać Różaniec. Po powrocie do normalnego życia było mi ciężko, ale najważniejsze było to, aby „nie popłynąć”. Moją siłą i pomocą stał się Różaniec. Tak pozostało do dziś. Otrzymałem tyle łask – nie piję już 10 lat, a od 2 lat odmawiam Nowennę Pompejańską, jedną za drugą, zwłaszcza za kapłanów. Wierzę, że we współczesnym świecie najskuteczniejszą bronią jest Różaniec.

54 dni do szczęścia

Niełatwe życie odebrało jej radość i pokój serca, wszystko przestało mieć sens. Pracowała po 12 godzin dziennie, także w soboty i niedziele. Zaczęło jej szwankować zdrowie, pojawiły się konflikty w niedawno zawartym małżeństwie. Nie miała czasu dla przyjaciół, więc powoli ich traciła. Nie widziała wyjścia z tej sytuacji, a z całego serca pragnęła zmiany. – Wtedy przyjaciółka powiedziała mi, że Różaniec ma moc zmienić to wszystko – wspomina Magdalena. – Pomyślałam sobie: czemu nie, i postanowiłam spróbować. Byłam tak zdesperowana, że zdecydowałam się odmawiać Nowennę Pompejańską – każdego dnia przez 54 dni nie rozstawałam się z różańcem. Walczyłam ze sobą, z czasem, ze zniechęceniem. Wytrwałam. Dziś wiem jedno – niezależnie od tego, co by się działo, Bóg zawsze wyciągnie rękę, bo nie odmawia Matce Jezusa. Jestem szczęśliwa, wszystko powoli wraca do normy. Różaniec totalnie odmienił moje życie.

Potężniejszy od kul

Zenon różaniec otrzymał w dniu I Komunii św. i nie rozstaje się z nim do dziś. Od wielu lat modli się na nim codziennie. O trudnych dniach i modlitwie wbrew nadziei tak dziś mówi:

– Pamiętam, jak wiosną 1945 r. pijany radziecki żołnierz chciał rozstrzelać mojego ojca Jana. Mama klęczała na podwórku, na śniegu, przy ul. Paderewskiego w Grudziądzu, płakała i głośno odmawiała Różaniec, a my, dzieci, razem z nią. Baliśmy się. Po chwili przyszedł pułkownik, przełożony żołnierza, który trzymał ojca pod bronią, i zażądał dokumentów. Wtedy okazało się, że ojciec nie jest Niemcem. Pułkownik oddał ojcu dokumenty i powiedział mu, że jest niewinny. Potem znowu rosyjscy żołnierze zabrali ojca na przesłuchanie i uwięzili w piwnicach jednego z domów w Owczarkach k. Grudziądza. Długo nie wracał. Mama i ja poszliśmy tam. Cudownym trafem ojca właśnie zwolnili. Po wyzwoleniu Grudziądza całą rodziną wróciliśmy do domu – był zniszczony, ale stał. Jestem pewny, że codzienna modlitwa różańcowa naszej wieloosobowej rodziny ocaliła ojca od czerwonego zniewolenia i śmierci. Dlatego pytam młodych: Czy odmówiłeś Różaniec choć jeden raz? Może teraz weźmiesz go do ręki i będziesz się na nim modlić... To piękna przygoda spotkać Boga w tajemnicach rozważanych we wspólnocie Kościoła lub osobiście w domu, szpitalu, drodze, gdziekolwiek jesteście...

* * *

Powiedzieli o Różańcu

„Czepił się chłop Różańca jak tonący liny. Ale czegóż dzisiaj uchwycić się można, kiedy wszystko tak szybko się zmienia, przemija? Czegóż uchwycić się można w tym świecie, gdzie tempo przemian i zmian oszałamia, onieśmiela, ogłupia? Różańca babci, matki, swojego Różańca. Tego samego Różańca, co wczoraj, dziś i jutro. Najprostszego, jak prosta jest miłość. Uchwycić jego rytm, wejść w ten rytm, żyć tym rytmem – to uratować i ocalić siebie” – o. Jan Góra OP

„Nie ma w życiu problemu, którego by nie można rozwiązać z pomocą Różańca” – s. Łucja z Fatimy

„Różaniec jest modlitwą maluczkich i pokornych, ale też modlitwą najwznioślejszych duchów w Kościele; jest modlitwą teologów, doktorów, myślicieli i świętych” – kard. Stefan Wyszyński

„Jesteśmy szczęściarzami. Bo mamy Różaniec. Bo się możemy uczepić tajemnic, które dokonały największych rewolucji w dziejach świata. Bo się możemy dać wciągnąć w te tajemnice. Zresztą, czy nie są to też nasze tajemnice? Pełne radości i bólu, światła i chwały. Może dlatego modlitwa różańcem staje się wciąż, tak jak niegdyś, początkiem wielu rewolucji, w naszym życiu i życiu całej ludzkości” – ks. Rafał J. Sorkowicz SChr

„Różaniec to nie wypracowanie teologiczne. Odmawiany w chorobie, w trudnej podróży, w oczekiwaniu na wyniki badań, przed drzwiami egzaminatora – jest najmądrzejszą modlitwą” – anonim z internetu

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Abp Broglio: syryjscy uchodźcy potrzebują naszej pomocy

2019-10-18 17:49

vaticannews.va / Waszyngton (KAI)

„Wzywam wszystkich uczestników konfliktu do dialogu w sprawie pokoju. Bez szczerej debaty działania wojskowe spowodują zaostrzenie przemocy, niestabilności i głodu w tym regionie” – powiedział amerykański biskup polowy.

Vatican News
Bp Broglio

Abp Timothy Broglio zauważył, że ofiarami ataku Turcji na Syrię są nie tylko zabici i ranni, ale także ponad 100 tys. osób, które musiało opuścić swoje domy. „Oni potrzebują konkretnej pomocy, a my musimy być gotowi jej udzielić. Będzie to bardzo trudne bez udziału obu stron w pokojowym dialogu” – dodał hierarcha.

Choć rozpoczęło się pięciodniowe zawieszenie broni, to jednak ciągle zdarzają się sporadyczne walki, a w minionym tygodniu byliśmy świadkami nasilenia działań wojskowych. „Jeżeli nie przerwiemy tej wojny, to rodowici chrześcijanie i inne mniejszości religijne, które nazywają ten region domem od tysiącleci, mogą stracić go na zawsze” – dodał.

Abp Broglio poprosił także o modlitwę w związku z turecką inwazją w północno-wschodniej Syrii: „Zapraszam wszystkich ludzi dobrej woli, by przyłączyli się do mnie i błagali naszego Pana, Księcia Pokoju, o prawdziwe rozwiązania pokojowe i stabilność oraz w intencji wszystkich uchodźców”.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem