Reklama

Świat

Indie: we wschodnich Kościołach katolickich będą nadal obmywane nogi tylko mężczyznom

Dwa istniejące w Indiach katolickie Kościoły wschodnie: syromalabarski i syromalankarski będą nadal praktykowały mycie nóg w Wielki Czwartek wyłącznie mężczyznom. Specjale oświadczenie i instrukcję dla wszystkich parafii wydał w tej sprawie Synod Biskupów tego pierwszego Kościoła – poinformował o tym 26 marca jego zwierzchnik kard. George Allencherry. Z kolei rzecznik drugiego, ks. Bovas Matthew oznajmił 27 bm., że nie przewiduje się wydawania żadnego dokumentu na ten temat i przypomniał, że tylko biskupi dokonują tego obrzędu i zazwyczaj w swych katedrach.

[ TEMATY ]

Wielki Czwartek

Bożena Sztajner/Niedziela

Podczas Triduum Paschalnego przeżywanego w formie rekolekcji jest okazja do doświadczenia wszystkich elementów, które na ten czas proponuje Kościół

Tradycja mycia nóg 12 mężczyznom w Wielki Czwartek upamiętnia zapisaną w 13. rozdziale Ewangelii św. Jana scenę umycia nóg apostołom przez Pana Jezusa w czasie Ostatniej Wieczerzy, w przededniu Jego męki i ukrzyżowania. W tym roku dzień ten wypada 13 kwietnia. Przez całe wieki zwyczaj ten kontynuowano w ten sposób, że biskup mył w katedrze nogi 12 mężczyznom, zwykle starszym i najczęściej byli to kapłani lub świeccy zasłużeni dla miejscowego Kościoła. Obecnie coraz częściej obrzęd ten praktykują również proboszczowie w swych parafiach, zwłaszcza dużych, wielkomiejskich.

Ten wielowiekowy zwyczaj, istniejący w całym Kościele powszechnym, podważył już w pierwszym roku swego pontyfikatu Franciszek, który 28 marca 2013 umył nogi 12 młodym więźniom, w tym dwóm dziewczętom, z Zakładu Karnego dla Nieletnich Casal del Marmo w Rzymie. W następnych latach byli to ludzie nie tylko różnej płci i wieku, ale także różnych narodowości i religii, imigranci, niepełnosprawni i inni. 2 kwietnia 2015 papież umył nogi 6 mężczyznom i tyluż kobietom z zakładu karnego Nuovo Complesso Rebibbia.

6 stycznia 2016 ukazały się wytyczne watykańskie odnośnie do tego obrzędu, mające na celu włączenie do niego wszystkich warstw społecznych. Wywołały one spore zamieszanie w różnych środowiskach i krajach i w odpowiedzi na nie Kongregacja Kościołów Wschodnich wyjaśniła, że zmiany te dotyczą jedynie obrządku łacińskiego, nie wschodnich – przypomniał kard. Allencherry. Wyjaśnił, że Kościoły te postrzegają obrzędy Wielkiego Czwartku (jak zresztą całego Triduum Paschalnego) jako znak i przykład odkupieńczej ofiary Chrystusa na krzyżu. I w tym kontekście umycie nóg odbierają nie jako symbol upokorzenia i zrównania wszystkich, ale jako znak objęcia tajemnicą odkupienia wszystkich ras ludzkich za pośrednictwem wybranych osób.

Reklama

Kardynał przypomniał ponadto, że Chrystus, umywszy nogi swym 12 uczniom, polecił im, aby „czynili to na Jego pamiątkę”. I Kościoły wschodnie zarówno te związane z Rzymem, jak i niezależne od niego, zachowują ten zwyczaj, myjąc nogi wyłącznie mężczyznom lub chłopcom. „Kościół syromalabarski pragnie nadal trzymać się tej praktyki w dzisiejszych uwarunkowaniach duszpasterskich i społecznych” – zapewnił jego zwierzchnik. Dodał, że obrzędy Wielkiego Czwartku pomagają wiernym przeżywać doświadczenie Boże a „umycie nóg jest sercem tej poruszającej praktyki”.

Uzasadniając utrzymanie dotychczasowej praktyki w tym zakresie w Kościele syromalankarskim ks. B. Matthew zaznaczył, że jego wierni są „bardzo przywiązani” do tradycji. Przypomniał, że „biskupi na miejscu Pana Jezusa myją nogi 12 mężczyzn zamiast 12 apostołów” i dodał, że po zakończeniu całej uroczystości jeden z mężczyzn, „reprezentujący Piotra, myje nogi swemu biskupowi”. Rzecznik Kościoła nie wykluczył, że w przyszłości może nastąpić zmiana tego zwyczaju, bo – jak zaznaczył – „nie musi on trwać aż do ponownego przybycia naszego Pana”.

Oba wschodnie Kościoły katolickie sięgają swymi korzeniami pierwszych wieków chrześcijaństwa, gdy – zgodnie z prastarym podaniem – na południu Indii, na terenie dzisiejszego stanu Kerala działał św. Tomasz Apostoł, zwany Niewiernym i tam poniósł śmierć męczeńską na początku II wieku. Mieszkający tam do dzisiaj wyznawcy Chrystusa noszą często nazwę chrześcijan św. Tomasza. W ciągu wieków doszło między nimi do różnych podziałów, które w efekcie doprowadziły m.in. do powstania wspomnianych Kościołów – syromalabarskiego i syromalankarskiego.

Reklama

Część ich wiernych uznała w XVIII i XX wieku władzę papieża i tak narodziły się dwa wspomniane katolickie Kościoły wschodnie. Oba mają obecnie rangę arcybiskupstw większych: Ernakulam-Angamaly – dla syromalabarczyków i Trivandrum – dla syromalankarczyków. Na czele obu Kościołów stoją dziś kardynałowie: George Allencherry (syromalabarski) i Baselios Cleemis Thottunkal (syromalankarski).

Chociaż oba Kościoły mają – jak wspomniano – niemal te same korzenie, to jednak należą do różnych tradycji liturgicznych: malabarski – do tradycji chaldejskiej lub syryjsko-wschodniej a malankarski – do tradycji antiocheńskiej.

2017-03-29 18:44

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Wielki Czwartek w Świdnicy - Bądźmy przyjaciółmi kapłanów

[ TEMATY ]

bp Ignacy Dec

Triduum Paschalne

Wielki Czwartek

Katedra Świdnicka

ks. Mirosław Benedyk

Duchowieństwo diecezji świdnickiej w Wielki Czwartek w katedrze świdnickiej

Mszą Wieczerzy Pańskiej rozpoczęliśmy święte Triduum Paschalne. To niespotykane świętowanie, ponieważ obchodzone jest w kościele, w którym z uwagi na trwającą epidemię koronawirusa, praktycznie nie ma wiernych.

Mszy św. przewodniczył bp Ignacy Dec, wraz kapłanami parafii katedralnej, na czele z jej proboszczem ks. prał. Piotrem Śliwką. W kościele symbolicznie, w liczbie pięciu uczestniczyli wierni świeccy. Dzięki transmisji internetowej wiernych było o wiele więcej. To do nich skierował słowo przewodniczący dzisiejszej liturgii.

- Moi drodzy, którzy jesteście w swoich domach, mieszkaniach. Nasze całe życie powinno się toczyć przed Panem Bogiem. O Bogu nie wystarczy myśleć tylko w kościele, ale wszędzie, gdzie jesteśmy, On jest dostępny. Wielu z was cierpi, że nie jest dziś w kościele, gdzie co roku bywało. Wielu z nas boleje, że święta będą bez fizycznej obecności w naszej świątyni, która jest tak ważnym miejscem, gdzie wielbimy Boga. Może Pan Bóg w tym roku chce nam jaśniej powiedzieć, że jest dla nas wszędzie. Nie tylko w kościele. Że nas kocha wszędzie i w każdym czasie - podkreślał.

Następnie zachęcał do modlitwy za kapłanów, którzy służą swoją posługą.

- Bądźmy przyjaciółmi kapłanów. Dzień Wielkiego Czwartku przypomina nam, że powinniśmy się nawzajem modlić wy za nas, a my za was. Służymy bowiem jednemu Bogu. Za wszystkich nas Jezus umarł na krzyżu i zmartwychwstał. Dla wszystkich nas jest w Eucharystii. Dziękując Chrystusowi za kapłanów pamiętajmy w modlitwie o kapłanach, którzy nas chrzcili, przygotowywali do I Komunii św., do sakramentu bierzmowania, którzy asystowali nam przy ślubie, którzy grzebali naszych bliskich. O wszystkich, którym cokolwiek zawdzięczamy.

Biskup także podziękował wiernym, za towarzyszenie kapłanom na modlitwie, za troskę i codzienną współpracę.

- Drodzy, dziękujemy wam za waszą modlitwę, za waszą współpracę, za waszą troskę o nas, aby nam nie zabrakło tego, czego potrzebujemy do kapłańskiej służby. Dziękujemy za to, że nas bronicie i karmicie. Jesteśmy dla was i cieszymy się wami.Cieszymy się jak przychodzicie do nas i cieszymy się gdy jesteśmy razem przed Bogiem z wami i razem między sobą - mówił ze wzruszeniem.

W nawiązaniu do obrzędu obmycia nóg, którego w tym dniu zabrakło w tegorocznej liturgii z powodu epidemii, biskup mówił:

- Chrystus przez ten gest umywania nóg chciał nas zachęcić, a może i zobowiązać do wzajemnej służby. Oznajmił, że Eucharystia zawsze się będzie wiązać ze służbą. Celebracja Eucharystyczna ma przedłużenie w służbie jedni drugim. Podziwiamy w obecnym czasie naszych lekarzy, pielęgniarki, którzy z wielkim poświęceniem służą chorym z narażeniem swego zdrowia i życia. Wielu czyni to z motywów religijnych i ma świadomość, że służąc chorym, służą samemu Chrystusowi.

Podsumowując przewodniczący liturgii podkreślił:

- Dziękujmy Chrystusowi za dar Eucharystii, za dar kapłaństwa i za dar największego przykazania. Prośmy także, abyśmy mocni Jego najświętszym Chlebem, dawanym nam przez kapłanów mogli lepiej sobie nawzajem służyć w codziennym życiu - zakończył.

CZYTAJ DALEJ

„Bezcelowa” pielgrzymka. Częstochowianie w grupie błękitno-białej

2020-08-13 21:33

[ TEMATY ]

pielgrzymka warszawska

ks. Marek Olejniczak

Pallotti FM

– To był dzień pełen słońca i modlitwy – podsumowuje krótko ks. Marek Olejniczak, proboszcz parafii św. Melchiora Grodzieckiego w Częstochowie i wieloletni przewodnik grupy błękitno-białej, idącej w Warszawskiej Pielgrzymce Pieszej Akademickich Grup „17” na Jasną Górę.

Dla „błękitno-białych” i nie tylko tegoroczne pielgrzymowanie było wyjątkowe, bo ograniczone tylko do jednego dnia.

Zobacz zdjęcia: „Bezcelowa” pielgrzymka. Częstochowianie w grupie błękitno-białej

9 sierpnia pątnicy rozpoczęli dzień w najlepszy możliwy sposób – od uczestnictwa we Mszy św. w kościele św. Wojciecha Biskupa i Męczennika w Krzętowie. Do pokonania mieli następnie 37 km. Marsz zakończyli w malowniczym Dąbku, 30 km od Częstochowy.

– Dla nas to nie problem, że nie dotrzemy z pielgrzymką na Jasną Górę, bo mieszkamy blisko i w każdej chwili możemy tam pójść, ale dla pątników, którzy przyjechali z Pomorza i musieli wrócić po jednym dniu do domu, to jest przykre – mówi ks. Olejniczak.

Na trasę po raz drugi wyruszyła Katarzyna Sobieraj z Częstochowy. – Jest nam bardzo przykro, że mogliśmy iść tylko przez jeden dzień, szczególnie teraz, kiedy jesteśmy już po apelu i trzeba się rozjechać do domów – przyznaje. Podczas pielgrzymki dziękowała Matce Bożej za otrzymane łaski. – Warto wziąć w niej udział, bo życie to pielgrzymka – kwituje.

Pytam, kto jeszcze z pątników odważy się podzielić świadectwem przeżycia jednodniowej pielgrzymki. Pątnicy jednogłośnie wskazują na Małgorzatę. Czekam chwilę, aż spokojnie przełknie ostatni kęs zasłużonej kanapki. – Małgonia gotowa jest powiedzieć ciekawe rzeczy między jednym kotletem a drugim – dopowiada w swoim stylu ks. Olejniczak.

Do wyruszenia w trasę Małgorzatę mobilizują intencja i ludzie. – Trzeba podziękować Bogu za to, co się otrzymało. Modliłam się o dar rodzicielstwa dla córki i zięcia, a teraz będę babcią – opowiada szczęśliwa. Przyznaje, że podczas «normalnej» pielgrzymki idzie z nadzieją, że spotka tych samych ludzi, u których co roku nocuje, że są zdrowi i że wszystko u nich w porządku. Podkreśla również wielką hojność osób spotykanych na pielgrzymim szlaku. – Czasami przez 3-4 dni możemy iść bez prowiantu, bo ludzie dają nam napoje, ciasta czy owoce, a przecież jeszcze idziemy przez zagłębie jabłkowe – podkreśla.

Na jeden dzień do grupy błękitno-białej przyłączyli się Jerzy i Krzysztof, którzy resztę trasy pokonują tylko we dwóch. Jerzy dołączył do kolegi idącego ze stolicy w Nowym Mieście. – Niesiemy różne intencje. Idziemy, by chwalić Matkę Bożą. Nie boimy się. Mamy wszystko, co potrzeba – mówi Jerzy, który z grupą pielgrzymuje od 16 lat. Jego syn jest księdzem. Jerzy pokazuje więc na smartfonie nagranie, które wysłał mu arcybiskup senior Stanisław Nowak. „Pozdrawiam księdza Tomka. Na pewno się cieszy, że tata idzie wierny swojej pielgrzymce” – mówi pasterz.

Kompan Jerzego, Krzysztof, idzie na Jasną Górę po raz 18. Bez wahania odpowiada, że niej jest mu szkoda tracić urlopu na pielgrzymkę. – Tutaj nawiązuje się kontakt z Bogiem, a to jest jedyny sens życia, nadzieja, prawda i droga. Tym żyjemy. Nie ma alternatywy.

Skoro pielgrzymuje 18. raz, to chyba nie ma go już co zaskoczyć? – Ciągle mnie coś zaskakuje. Miłość Boga jest nieprzewidywalna. Spotykam się z nią w każdej chwili. Dajemy się zaskoczyć – i to jest właśnie piękne! – zaznacza.

Krzysztof nie spotkał się z negatywnymi reakcjami podczas pielgrzymki. Wręcz przeciwnie. Jak mówi, ludzie z życzliwością zatrzymywali się i częstowali wodą. – Pomagali nam wszędzie i w każdej chwili. Nie moglibyśmy sobie nawet wyobrazić tego, co nas spotkało. Mieliśmy też niespotykaną łaskę. Znaleźliśmy bardzo głęboką studnię z zimną wodą, która gasiła pragnienie – opowiada.

– Za nami kolejny dzień. Dobra nowina jest taka, że jesteśmy jeden dzień bliżej królestwa niebieskiego – powiedział podczas wieczornego apelu o. Beniamin Kuczała, augustianin. Niby oczywiste, a jednak. Może warto było spotkać się z pielgrzymami w Dąbku, żeby przynajmniej usłyszeć te słowa?

CZYTAJ DALEJ

4 sposoby na odnowienie życia duchowego

2020-08-14 08:22

[ TEMATY ]

duchowość

wiara

Adobe Stock

Modlitwa cię męczy, relacja z Bogiem nie jest już tak prosta jak kiedyś? Czujesz, że w twoje życie duchowe wkradła się monotonia? Oto 4 sposoby na twój nowy początek w relacji z Bogiem!

1. Rekolekcje w ciszy

Dzisiejszy świat jest bardzo głośny. Nasz typowy dzień to nagromadzenie dźwięków, słów, zdarzeń. Natłok informacji często jest przeszkodą w naszej żywej relacji z Bogiem. Ciągle w biegu nie mamy chwili wytchnienia, ciągle ze smartfonem w dłoni zatracamy się w świecących ekranach.

Rekolekcje w ciszy to doskonały sposób, aby nareszcie odetchnąć. Wakacje to dobry czas, aby znaleźć kilka dni i ...nareszcie pobyć ze sobą. Jak mawia kard. Robert Sarah: to w ciszy najgłośniej mówi do nas Bóg.

Zakony, ale także różnorodne wspólnoty organizują dni skupienia, rekolekcje w ciszy, gdzie można odcinając się od wszechobecnego zgiełku, pędu i nareszcie możemy przestać mówić, a zacząć słuchać. Serca, Boga, drugiego człowieka.

2. Nowa wspólnota

Rutyna to problem i wyzwanie. Możemy poprzez nią ruszyć z miejsca, ale możemy też nie reagując zatracać się w niej, zastygać, przygasać. Rutyna w życiu duchowym to częsta przeszkoda. Jesteśmy w konkretnej wspólnocie, ale ona nas hamuje, nie rozwija? A może nie mamy jeszcze takiego miejsca, a zauważamy, że indywidualne rozwijanie wiary nam nie wystarcza? Może nareszcie czas odnaleźć swoje miejsce we właściwej dla siebie wspólnocie działającej w Kościele katolickim?

KSM, oaza, Odnowa w Duchu Świętym, Szkoły Nowej Ewangelizacji, kręgi biblijne, Żywy Różaniec, a może Domowy Kościół? Kościół oferuje całą paletę wspólnot, sztuka to je poznać i rozpoznać tą swoją. Tą, przez którą Bóg chce mnie kształtować.

3. Dzieła miłosierdzia

Przygaszenie naszego życia duchowego może wiązać się ze zbyt dużym przywiązaniem do swojej osoby. Staramy się jak tylko możemy być bliżej Boga, wzrastać w wierze, jednak ciągle jest coś nie tak? Może czas przestać tak bardzo skupiać się na sobie, a swój zapał przekuć w praktykę? Może czas miłość, którą otrzymujemy od Boga rozdać potrzebującym bliźnim?

Służba drugiemu człowiekowi otwiera w naszym życiu duchowym nowe horyzonty. Pomagając bliźnim, nasze „ja” przestaje być najważniejsze. Szukając Boga najłatwiej znaleźć go w skrzywdzonych i bezbronnych. To w nich jest Go najwięcej.

4. Lektura duchowa

Ożywić wiarę i pogłębić relację z Bogiem mogą oczywiście katolickie książki i prasa. Znajdź odpowiednie pozycje i daj się poprowadzić Duchowi Świętemu. Nie zapomnij o modlitwie przed rozpoczęciem czytania. Zwykłe pochłanianie książki zamień na niezwykły czas działania Bożej łaski. Z Nim wszystko zyskuje nowe znaczenie.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję