Reklama

Wszystkie dzieci potrzebują miłości

Monika Poręba
Edycja legnicka 20/2004

Ognisko Wychowawcze im. Świętej Jadwigi Śląskiej w Lubaniu to dla 14 dziewcząt z Dolnego Śląska drugi dom. Prowadzą go siostry Magdalenki od Pokuty. Dziewczęta, którymi się opiekują, mają od 13 do 18 lat, a nawet więcej. Mieszkają w domu, gdy się uczą, a także po skończeniu szkoły, bo nie mają dokąd wrócić. Przez kilka lat siostry zakonne zastępują dziewczętom rodziców, opiekują się nimi, wychowują, a nawet chodzą na wywiadówki.

Początki Ogniska

Charyzmatem Sióstr Świętej Marii Magdaleny od Pokuty jest pokuta wynagradzająca za grzechy świata, szczególnie kobiet moralnie zaniedbanych. Wyrazem aktualności posłannictwa Zgromadzenia i jego misji jest otwarcie domu dla dziewcząt, w którym siostry pochylają się nad kształtowaniem młodego człowieka, często poranionego, pozbawionego ciepła domu rodzinnego. „Na samym początku, czyli we wrześniu 1998 r. - opowiada siostra Gabriela Kępa, dyrektor ośrodka - bardzo chciałyśmy, aby ta placówka miała charakter profilaktyczny. Dlatego też zaczęłyśmy jeździć po pobliskich okolicach, nawiązywać kontakty ze szkołami, parafiami w poszukiwaniu dziewcząt, które znalazły się w trudnej sytuacji i potrzebowały pomocy. Okazało się, że było ich wiele. Dzisiaj po wielu zmianach w przepisach, dziewczęta trafiają do nas za pośrednictwem Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w Lubaniu, Sądu, a także na wniosek rodziców. Najczęściej trafiają do nas dziewczęta z rodzin dysfunkcyjnych, tzn. z rodzin rozbitych, z problemami alkoholowymi lub po prostu z rodzin, w których rodzice nie radzą sobie z wychowywaniem dzieci, w których zabrakło miłości. Na początku, kiedy dziewczyna zostaje umieszczone w naszej placówce, przeprowadzam rozmowę z nią, jej mamą lub opiekunem. Wówczas pokazuję placówkę i przedstawiam to, co dziecko może tu otrzymać, jakie będzie miało możliwości rozwoju, nauki i przygotowania do dorosłego życia. Robię tak, aby rodzic nie myślał, że my zabieramy mu dziecko, podkreślam, że to rodzice są odpowiedzialni za wychowanie, a my tylko pomagamy w tym wychowaniu i zachęcam do współpracy. Jest to długi czas, w którym staramy się pokazać tym dziewczętom szeroki wachlarz przygotowań do samodzielnego życia w różnej formie”.
Jak zwykle początki są bardzo trudne. Dziewczyny nie mogą przyzwyczaić się do regulaminu obowiązującego w placówce, ale jak podkreśla siostra Gabriela - to tylko kwestia czasu.
Najtrudniejsze dla dziewcząt jest przyjęcie i zaakceptowanie obowiązujących w placówce norm i zasad, których w swoich domach często nie znały i nie zachowywały. Żyły w swoistej „wolności”, nikt się nimi nie opiekował, nikt o nie nie dbał, często nikt ich nie kochał. Zdarza się, że po jakimś czasie dziewczyna pyta siostrę zakonną: „Proszę siostry, dlaczego siostra mnie o to pyta, dlaczego siostra interesuje się mną, skoro przez 16 lat nikt nigdy mnie nie pytał, dokąd idę, kiedy wrócę, dlaczego byłam tam a tam, ja nie mogę tego wytrzymać”. Ale tak jest tylko na początku.

Regulamin

Dziewczyny muszą nie tylko stosować się do regulaminu placówki, ale również zaakceptować nową szkołę, nowych nauczycieli i nowych i kolegów. To również bywa trudne.
Szczególnie te dziewczęta, które idą do nowych szkół, klas, napotykają trudności. Na początku jest im bardzo przykro z tego powodu, ale dużo zależy od mądrości nauczyciela, wychowawcy w szkole. „Wtedy my, opiekunowie dużo rozmawiamy z nimi i po jakimś czasie wszystko wraca do normy. Któregoś dnia jedna z dziewcząt powiedziała w szkole «ja jestem dumna, że jestem w takim ośrodku prowadzonym przez siostry zakonne, gdzie mogę się wiele nauczyć dla mojego przyszłego życia»” - opowiada siostra Gabriel.
Viola przebywa w placówce od wakacji. „To był mój wybór - mówi. - Nie chciałam mieszkać z rodzicami. Teraz uczę się w I klasie Liceum Ogólnokształcącego. Początki były dla mnie bardzo trudne, tęskniłam trochę za rodziną, przyjaciółkami i musiałam się dostosować do panującego tu regulaminu, którego w domu, oczywiście, nie miałam”.
Tutaj trzeba się podporządkować pewnym zasadom, np. obowiązuje punktualność zarówno na spotkaniach, jak i na posiłkach. Na korytarzu wisi specjalna tablica ogłoszeń, na której wypisane są dyżury poszczególnych dziewcząt oraz oceny za czystość. Każda ma wyznaczone pomieszczenia do posprzątania w placówce. Jedne sprzątają korytarze, inne łazienki, a jeszcze inne pokoje do nauki. „Konkursy czystości i punktualności - dodaje siostra Gabriela - mają za zadanie wykształcenie u dziewcząt podstawowych cech, takich jak: punktualność, czystość, odpowiedzialność czy sumienność. Na początku jest to bardzo trudne dla nich, ale po jakimś czasie widzimy efekty”. „Mając określone obowiązki - mówi Viola - uczymy się odpowiedzialności za siebie i innych”.

Kto kocha, ten wymaga

Jest to mała placówka, mieszka tam zaledwie 14 dziewcząt, ale jak podkreśla siostra Gabriela, dobro dziecka jest tu najważniejsze. W Ognisku prowadzonym przez siostry Magdalenki od Pokuty dziewczęta znalazły drugi dom.
„Mądra mama bardzo kocha, ale również wymaga - mówi s. Gabriela. Stawiając wymagania, chcemy, żeby każda z dziewcząt wiedziała, że to jest dla jej dobra. Dlatego duży nacisk kładziemy na rozmowę z wychowankami, na indywidualny kontakt. One wiedzą, że mogą powiedzieć o wszystkim, o tych dobrych i złych uczynkach, że nie zostaną za to ani ukarane, ani wyrzucone z placówki. Na przykład dzisiaj wróciła dziewczyna zapłakana ze szkoły, bo kolega źle ją potraktował i zaczęła siostrze opowiadać o tym, przytulając się tak jakby oczekiwała zrozumienia i takiego bezpieczeństwa, że ktoś ją przyjmie, wysłucha, a nie odrzuci. Chcemy, aby w ognisku panowała rodzinna atmosfera, która sprzyja wychowywaniu i prawidłowemu rozwojowi, dlatego dziewczęta pod opieką wychowawcy przygotowują śniadania i kolacje, natomiast obiady przygotowuje siostra, gdyż dziewczęta są w szkołach.

Reklama

Kadra wychowawcza

Na samym początku pracowały tu same siostry, było ich pięć. „Praca była trudna, ale sprawiała wiele radości. Jednak po pewnym czasie zauważyłyśmy, że jest nam potrzebna pomoc. Dziewczęta są pod opieką 7 dni w tygodniu przez 24 godziny, dlatego od dwóch lat, zgodnie z najnowszymi przepisami, jest czterech wychowawców, w tym dwie siostry zakonne oraz pan i pani wychowawczyni. Opiekunowie dziewcząt mają za zadanie dobrze poznać wychowankę, nawiązać z nią dobry kontakt i robić wszystko, aby dziewczyna mogła się prawidłowo rozwijać oraz dążyć do dojrzałego życia w przyszłości.

Marzenia

Angelika jest w placówce od 4 lat. Chodzi do IV klasy Liceum Ekonomicznego. Na początku, jak sama mówi, było trudno. Była bardzo związana ze swoją rodziną i tęskniła za domem. Byłam zamknięta w sobie, nie umiałam znaleźć wspólnego języka z koleżankami, nie potrafiłam zaakceptować ich takimi, jakimi są. „I w tych trudnych chwilach mojego życia pomógł mi Bóg. To właśnie w tej placówce nawróciłam się. Jestem tegoroczną maturzystą. W przygotowaniu do matury pomagają mi siostry zakonne, pomogły mi również załatwić korepetycje z matematyki. A co dalej po maturze? Wrócę do swojego rodzinnego domu... A może pójdę na studia?”.
Viola interesuje się muzyką nie tylko pięknie śpiewa, ale również gra na gitarze. W przyszłości chciałaby skończyć studia, założyć szczęśliwą rodzinę i pomóc swoim rodzicom w zerwaniu z nałogiem alkoholizmu.

Po odejściu z placówki...

„Dziewczętom, które kończą gimnazjum i dalej podejmują naukę w szkole zawodowej lub średniej, a nie mają dokąd wrócić, staramy się pomagać w załatwieniu mieszkania - opowiada siostra Gabiela Kępa”. Dzisiaj jest to szalenie trudne. Jeśli jednak wychowanka po skończeniu szkoły, nie ma gdzie wrócić, a chce dalej kontynuować naukę na studiach, ma możliwość pozostania w placówce do 24 roku życia. Ogromną radością dla nas jest w tej chwili fakt, że jedna z dziewcząt podjęła studia w Jeleniej Górze. Jest u nas od początku, jest sierotą, ma już 20 lat i nie ma dokąd wrócić. Ona jest przykładem dla pozostałych dziewcząt, że można pokonywać trudności, że życie jest ważne, że ważna jest przyszłość, dlatego trzeba dołożyć wszelkich starań, aby dalej się kształcić. Niektóre dziewczęta, które odeszły już z placówki, dzisiaj mają własne rodziny i dzieci. Na 5-lecie istnienia Ogniska Wychowawczego zorganizowałyśmy zjazd byłych wychowanek. Dawały one wówczas przepiękne świadectwa, opowiadały o swoim życiu, o błędach, jakie popełniały. Wiele z nich odeszło z placówki za wcześnie. Wówczas myślały, że robią dobrze, ale później przekonały się, że to był błąd. Dziś żałują, że nie wytrwały do końca. Wiele wychowanek utrzymuje kontakt z nami nie tylko w chwilach trudnych, wiedząc, że mogą liczyć na pomoc, ale również dzielą się radościami swojego życia. Zawsze nasze drzwi są otwarte dla wszystkich dzieci, które potrzebują miłości”.

Ognisko Wychowawcze dla Dziewcząt
im. św. Jadwigi Śląskiej
59-800 Lubań Śląski
ul. Wrocławska 17
tel. 75/646-15-96
e-mail: ognisko_luban@interia.pl

Reklama

Kard. Sarah: módlcie się i pokutujcie za waszych pasterzy

2019-11-12 17:30

Krzysztof Bronk/vaticannews.va / Mediolan (KAI)

„Dzięki nieustannej modlitwie w swym klasztorze Benedykt XVI dodaje nam sił. Ta modlitwa jest najpiękniejszą encykliką, jaką mógł przekazać dziś Kościołowi, który musi nauczyć się modlić” – uważa kard. Robert Sarah. Jego zdaniem to właśnie modlitwa jest głównym remedium na kryzys współczesnego Kościoła. „Jeśli myślicie, że wasi kapłani i biskupi nie są święci, to bądźcie święci dla nich! Pokutujcie i pośćcie za ich wady” – mówił prefekt Kongregacji ds. Kultu Bożego podczas spotkania z katolikami w Mediolanie.

Magdalena Miła

Afrykański purpurat przypomniał, że to modlitwa, a nie zniesienie celibatu jest również podstawową odpowiedzią na brak powołań. Jezus przewidział taką sytuację i nie powiedział: musicie się jakoś przeorganizować, ale powiedział „módlcie się!”. Zdaniem kard. Saraha zniesienie celibatu wyrządziłoby w Kościele wielkie szkody.

Zachęcając wiernych do modlitwy, kard. Sarah zapewnił, że w ten sposób zdołają się obronić przed zagrożeniami, które niesie współczesny świat. Przeżywany przez niego kryzys ma różne przejawy, ale jego podstawową przyczyną jest odrzucenie Boga, zamknięcie Go w swoistym areszcie domowym. Tam gdzie Bogu odmawia się centralnego miejsca, tam i człowiek traci przynależną mu pozycję. Na tym opierały się totalitaryzmy XX w. i z tego wypływa też współczesny totalitaryzm relatywizmu. Jednym z tego przejawów jest ideologia gender, która jest lucyferiańską odmową przyjęcia od Boga swej natury. Dociera to również do Kościoła. Kard. Sarah ujawnił, że on sam musiał zająć się sprawą kobiety, która po zmianie płci została przyjęta do seminarium. „Musiałem interweniować, aby zatrzymać święcenia diakonatu” – powiedział prefekt watykańskiej kongregacji.

Afrykański kardynał zaznaczył, że mówiąc o współczesnym świecie musimy pamiętać, że to my doprowadziliśmy do jego dechrystianizacji. „Boli mnie, kiedy widzę, jak wielu biskupów zaprzedaje nauczanie Kościoła i tworzy podziały wśród wierzących” – mówił w Mediolanie kard. Sarah.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Jubileusz na Manhattanie

2019-11-13 20:31

ks. Adrian Put

W parafii pw. Pierwszych Męczenników Polskich w Gorzowie dziękowano Bogu za 30 lat istnienia parafii. Jubileuszowej Eucharystii przewodniczył bp Tadeusz Lityński, który jednocześnie wizytował dekanat Gorzów-Katedra.

Ks. Adrian Put
Jubileuszowej Eucharystii przewodniczył bp Tadeusz Lityński, który jednocześnie wizytował dekanat Gorzów-Katedra.

Parafia pw. Pierwszych Męczenników Polskich powstała w 1989 roku. Utworzył ją bp Józef Michalik. Początkowo ośrodek duszpasterski powstał w szczerym polu. Dziś jest to największe osiedle Gorzowa i jednocześnie największa parafia w diecezji zielonogórskio-gorzowskiej. Pierwszym proboszczem i budowniczym kościoła oraz całego kompleksu duszpasterskiego był ks. prał. Władysław Pawlik. Po nim parafią kierował ks. Jan Mikołajewicz, a dziś przewodzi jej ks. Bogusław Kaczmarek.

Zobacz zdjęcia: Jubileusz parafii pw. Pierwszych Męczenników Polski w Gorzowie.

Jubileuszowa Msza święta zgromadziła wielu dawnych wikariuszy, którzy przez lata pracowali na gorzowskim Manhattanie.

W homilii bp Tadeusz przypomniał znaczenie męczeńskiej śmierci dla współcześnie żyjących na terenie naszej diecezji. Biskup podkreślił ogrom pracy, którą wykonali kapłani pracujący w tej części Gorzowa. - Męczennicy przypominają nam, że Bóg nie jest daleki, ale chce być blisko każdego i każdej z nas. Gdy dziś wspominany w liturgii Pierwszych Męczenników Polskich to chcemy pamiętać że to oni przynieśli na naszą ziemię Chrystusa. Bóg stał się dla nas bliski także dzięki ich życiu, posłudze i męczeńskiej śmierci. - podkreślił bp Lityński.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem