Reklama

Bp Dec: Europę zbudowali ludzie święci

2017-04-04 22:12

Ks. Daniel Marcinkiewicz

Ks. Daniel Marcinkiewicz

„Nie ograbiajmy się z kultury religijnej, lecz o nią dbajmy, gdyż bez Boga zginiemy. Musimy pamiętać, że Europa została zbudowana przez ludzi świętych na chrześcijaństwie. Czujmy się odpowiedzialni za kształtowanie życia narodowego, społecznego i międzynarodowego” – podkreślał bp Ignacy Dec. Biskup świdnicki 4 kwietnia, w katedrze świdnickiej przewodniczył Mszy św. na rozpoczęcie Polsko-Czeskiego Roku Kultury Chrześcijańskiej.

W homilii bp Dec nawiązując do pierwszego czytania zauważył, że człowiek, gdy chce wziąć wszystko w swoje ręce przegrywa. „W Liturgii słowa patrzymy na naród wybrany, który pod wodzą Mojżesza wędrując z niewoli egipskiej przez pustynię ku ziemi obiecanej po pewnym czasie traci zaufanie do Pana Boga. Postanawia wziąć sprawy w swoje ręce, i po swojemu układać życie. To zachowanie człowieka spowodowało drastyczne upomnienie przez Boga, co w konsekwencji sprawiło, że lud się nawrócił, i zaczął rozumieć, że Bóg o nim pamięta, i że bez Boga nie poradzi sobie w życiu” – tłumaczył kaznodzieja.

Zwrócił także uwagę, że podobną sytuację przedstawia Ewangelia, gdzie Jezus upomina szorstkich faryzeuszy, a przez to ukazuje, że Sam został wysłany na ziemię przez Boga po to, by obdarzyć ludzi prawdą i zbawieniem.

„Jezus Chrystus wskazując na swoją osobistą więź z Ojcem, podkreślając, że Ojciec nigdy o Nim nie zapomina i nie zostawia Go samego, chce nam przypomnieć, że Ojciec niebieski także o nas nie zapomina i nie zostawia nas samych, że jest zawsze do naszej dyspozycji” – mówił biskup świdnicki.

Reklama

Dodał również, że zaufanie do Boga rodzi zdrowe podejście do człowieka, a to jest fundamentem dla budowania jedności z ludźmi i z narodami.

„Również ta jedność polsko-czeska ma swoje korzenie w chrześcijaństwie, i jest umocowana w rodzinie europejskiej, która jest naszym wspólnym domem. Bądźmy, zatem zatroskani o ten dom, by się nie przewrócił, ale był utwierdzony na twardym fundamencie, którym jest chrześcijaństwo. Czujmy się odpowiedzialni za kształtowanie życia narodowego, społecznego i międzynarodowego” – podkreślał kaznodzieja.

Na zakończenie celebrans pytał, czy dzisiejsza Europa będzie w stanie przywrócić ducha chrześcijańskiego, by mogła przetrwać i być wspólnym domem z wartościami duchowymi, religijnymi i moralnymi?

Po Mszy św., wierni mogli obejrzeć wystawę obrazującą historię „Polsko-Czeskie Dni Kultury Chrześcijańskiej 1990-2016”. Następnie dalsza część uroczystości odbyła się w Teatrze Miejskim w Świdnicy, gdzie wręczono odznaczenia „Zasłużony dla Województwa Dolnośląskiego” dla zasłużonych działaczy kultury z Polski i Republiki Czeskiej. Odznaczenia otrzymali: Helena Ogriscenkowa - znana z tworzenia dziecięcych i młodzieżowych grup baletowych, Rudolf Vogel - zasłużony nauczyciel muzyki i organizator koncertów, Henryk Hnatiuk - działacz kultury z Mieroszowa, Danuta Gołdon-Legler - śpiewaczka i reżyser, Grzegorz Kuzioła - artysta muzyk, Barbara Perczyńska - działaczka z Wrocławia, Mirosława Briń - twórca i dyrygent polsko-czeskiego chóru, jak również Dariusz Chojecki - działacz z Nowej Rudy.



Twórzmy kulturę z pierwiastkami religijnymi

Świdnica, 4 kwietnia 2017 r.

Homilia wygłoszona w katedrze podczas Inauguracji Polsko-Czeskiego Roku Kultury Chrześcijańskiej 2017

Wstęp

W homilii dzisiejszej zaaplikujemy dzisiejsze przesłanie Bożego słowa do naszego przedsięwzięcia jakim jest inauguracja Polsko-Czeskiego Roku Kultury Chrześcijańskiej 2017.

1. Ludzie przegrywają, gdy chcą wszystko wziąć w swoje ręce

Przez dzisiejsze pierwsze czytanie patrzymy na naród wybrany, który pod wodzą Mojżesza wędruje z niewoli egipskiej przez pustynię ku ziemi obiecanej. Wędrowcy po pewnym czasie tracą zaufanie do Pana Boga. Mają do Niego pretensje i żal, że ich wyprowadził na pustynię, gdzie jest tyle niedogodności, gdzie brakuje pokarmu i przede wszystkim wody. Lud zaczyna szemrać. Ludzie podejrzewają, że Bóg przestał się z nimi liczyć, że przestał ich wspomagać. Nie pomogły zapewnienia Mojżesza. Ludzie utracili zaufanie do Pana Boga i do wybranych przez Niego przywódców. Postanowili jakby wziąć sprawy w swoje ręce i po swojemu układać sobie życie. Ponieważ nie pomogły zapewnienia Mojżesza, Bóg postanowił upomnieć ludzi w sposób drastyczny. Zesłał na lud jadowite węże Ukąszeni przez nie ludzie tracili życie. Izraelici zobaczyli co się dzieje i przybiegli do Mojżesza ze słowami skruchy za grzechy i z prośbą o wstawiennictwo Mojżesza u Boga. Mojżesz wstawił się za ludem. Na polecenie Pana Boga umieścił węża miedzianego na wysokim palu. Każdy ukąszony przez jadowitego węża, gdy spojrzał na owego miedzianego węża, pozostawał przy życiu. Lud znowu na pewien czas nawrócił się do Pana Boga i zaczął rozumieć, że Bóg o nim pamięta i że bez Boga nie poradzi sobie w życiu.

Podobną sytuację przedstawia nam dzisiejsza Ewangelia. Jezus upomina szorstkich faryzeuszy; "Powiedziałem wam, że pomrzecie w grzechach swoich. Tak, jeżeli nie uwierzycie, że Ja Jestem, pomrzecie w grzechach waszych" (J 8,24). Słowa Pana Jezusa domagają się wyjaśnienia, gdyż jakby w nich czegoś brakowało. Co znaczą te słowa: "Jeżeli nie uwierzycie, że Ja jestem, pomrzecie w grzechach waszych"? Chrystus posługuje się tu imieniem Boga objawionym w Starym Testamencie. Bóg przedstawił się Mojżeszowi, jako ten, który jest - kiedy objawił się na pustyni w krzaku ognistym, gdy mu zlecał misję wyprowadzenia ludu z niewoli egipskiej. Jezus to imię Boga "Ja Jestem" odnosi do siebie, po prostu przypisuje sobie. Stąd mówi , że pomrzecie w swoich grzechach, jeżeli nie uwierzycie, że "Ja Jestem", czyli jeżeli nie uwierzycie, że Ja jestem Bogiem, że Ja jestem Mesjaszem, jestem Bogiem a nie tylko człowiekiem. Z poprzednich słów Chrystusa wynika, że to miał właśnie miał na myśli Jezus, powiedział bowiem wcześnie słowa; "Wy jesteście z niskości, a Ja jestem z wysoka. Wy jesteście z tego świata, Ja nie jestem z tego świata" (J 8,23).

Mówiąc to wszystko Jezus chciał, aby ludzie pamiętali, że został wysłany na ziemię przez Boga, by obdarzyć ludzi prawdą i zbawieniem.

2. Chrystus chce w nas odnowić zaufanie do Boga

Zwróćmy jeszcze uwagę na następne słowa Pana Jezusa, które wskazują na potrzebę odnowienia zaufania do Pana Boga. Jezus mówi: "Ja nic od siebie nie czynię, ale że to mówię, czego Mnie Ojciec nauczył. A Ten. który Mnie posłał, jest ze mną, nie pozostawił Mnie samego, bo Ja zawsze czynię to, ci się Jemu podoba" (J 8,28b-29).

Chrystus wskazując na swoją osobistą więź z Ojcem, podkreślając, że Ojciec nigdy o Nim nie zapomina i nie zostawia Go samego, chce nam przypomnieć, że Ojciec niebieski także o nas nie zapomina i nie zostawia nas samych, że jest zawsze do naszej dyspozycji. Swoim przykładem Chrystus zachęca nas, abyśmy i my za Jego wzorem czynili to, co się Ojcu podoba. Przyznajmy się, że jest w nas takie usposobienie, żeby sie podobać przede wszystkim ludziom, żeby sprawy życiowe rozgrywać w duchu tego świata, a więc często wedle własnej korzyści, wedle miłości własnej. Ulegamy także temu co modne, temu, co podoba sie ludziom, co uchodzi za poprawnie polityczne.

3. Kultura z elementami religijnymi

Drodzy bracia i siostry, gdy dzisiaj inaugurujemy w Świdnicy Polsko-Czeski Rok Kultury Chrześcijańskiej 2017, zwróćmy uwagę, że w kulturze są i powinny być obecne pierwiastki religijne, jako że człowiek z natury jest istotą religijną. Już w Starożytności Tertulian sformułował tezę: "Anima naturaliter christiana" - "Dusza z natury jest chrześcijańska". Także wielu filozofów średniowiecznych i nowożytnych wskazywało na bytowe otwarcie się człowieka na to, co transcendentne. Nie wolno z kultury usuwać elementów religijnych, gdyż byłaby to wtedy kultura "kadłubowa", pozbawiona ważnego naturalnego rysu. W XX wieku aż do dzisiejszych czasów mieliśmy próby eliminowania z kultury pierwiastków religijnych i wówczas obracało sie to przeciwko samemu człowiekowi. dochodziło do niszczenia człowieka, a nawet całych narodów. Jesteśmy zaniepokojeni, że niektórzy przywódcy dzisiejszej Unii Europejskiej lekceważą, a nawet pogardzają wartościami religijnymi. Nie wróży to naszemu kontynentowi nic dobrego. My, jako chrześcijanie, winniśmy opowiadać się za Europą chrześcijańską. Przecież Europę zbudowali chrześcijanie. Pamiętamy, że z gleby chrześcijańskiej wyrosły najpiękniejsze pomniki kultury europejskiej. Mówimy dzisiaj głośno o potrzebie reformy Unii Europejskiej. Wydaje się, że trzeba jej przywrócić zdrowy fundament, którym jest Dekalog i wartości chrześcijańskie. Nie wystarczą wartości gospodarcze, ekonomiczne. Potrzebne są wartości etyczne i religijne. Trzeba nam ciągle powracać do ojców jedności europejskiej, którzy 60 lat temu w "Traktatach Rzymskich" kreślili wizję naszego kontynentu, w której wartościom religijnym, etycznym i moralnym przypisali fundamentalną rolę. Coraz częściej w środowiskach ludzi myślących i odpowiedzialnych wysuwany jest postulat, by Unię Europejską przekształcić we "Wspólnotę Narodów Europy" i oprzeć ja na wartościach chrześcijańskich, na co wskazywali już pierwsi ojcowie jedności europejskiej: Robert Schuman, Konrad Adenauer i Alcide de Gasperi. Brak granic, swoboda przepływu towarów i ludzi, wspólna waluta nie wystarczą do zbudowania trwałej wspólnoty. Ostatnio mówił o tym na Dolnym Śląsku, także na terenie naszej diecezji, w wielu wywiadach i przemówieniach kard. Dominik Duka, Prymas Czech.

Moi drodzy, gdy mamy kontynuować, podjęte prze 27. laty dzieło poświęcone Polsko-Czeskiej Kulturze Chrześcijańskiej, kultywujące szczytne hasło: "Bądźmy rodziną", pamiętajmy o wymiarze religijnym i moralnym tego dzieła.

Zakończenie

Dziękując promotorom tego dzieła, w szczególności panu Julianowi Golakowi, módlmy się podczas tej Mszy św., aby dzieło to nadal się pomyślnie rozwijało i przynosiło dorodne owoce naszym bratnim narodom. Amen.

Tagi:
Świdnica bp Ignacy Dec

Bp Dec: Święta Barbara jest także patronką dobrej śmierci

2019-12-04 18:36

ako / Nowa Ruda (KAI)

- Święta Barbara, którą dzisiaj czcimy jest nie tylko patronką górników, ale także patronką dobrej śmierci. W chwili śmierci rozstrzyga się nasza wieczność - mówił bp Ignacy Dec. We wspomnienie św. Barbary, patronki górników ordynariusz diecezji świdnickiej przewodniczył Mszy św. w intencji górników, ich rodzin, oraz zmarłych pracowników kopalni w Nowej Rudzie-Słupcu w kościele pw. św. Katarzyny Aleksandryjskiej.

BP KEP
Bp Ignacy Dec

W homilii biskup, nawiązując do dzisiejszego fragmentu Ewangelii podkreślił, że Eucharystia jest źródłem uzdrowienia. - Powinniśmy przynosić z naszych domów do świątyni na ucztę eucharystyczną wszystkie nasze braki, nasze słabości, zmartwienia, wszystko to co jest dla nas trudne. Przy Panu Jezusie jest miejsce naszego uzdrowienia. W Eucharystii jest obecny ten sam Jezus, który chodził po ziemi, który czynił cuda - podkreśłił.

Jak zaznaczył kapelan górników i rodzin górniczych ziemi noworudzkiej, tradycje górnicze w mieście są nadal podtrzymywane. - Chcemy dzisiaj wraz ze świętą Barbarą, dziękować za górników, za ich pracę, za wszelkie dobro, które uczynili dla naszego miasta. Jestem zbudowany tym co słyszę na co dzień, mimo, że kopalnia jest zamknięta, to jest ona wciąż żywa w sercach i wspomnieniach. Jest to budujące, że pamięć o kopalni trwa i miłość do górnictwa jest żywa - mówił ks. ks. Krzysztof Iwaniszyn proboszcz parafii św. Katarzyny Aleksandryjskiej w Nowej Rudzie-Słupcu.

Na terenie diecezji świdnickiej tradycje górnicze podtrzymywane są w Nowej Rudzie oraz w Wałbrzychu. Oba miasta mają kilkusetletnią tradycję górniczą. Obecnie na terenie byłych kopalń działają muzea.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Jak powstały Jasnogórskie Śluby Narodu

Maria Okońska
Niedziela Ogólnopolska 19/2006, str. 10

Archiwum Instytutu Prymasa Wyszyńskiego

W bieżącym roku obchodzimy 50. rocznicę Jasnogórskich Ślubów Narodu. Jak one powstały i kto je napisał?
Był rok 1955. Prymas Polski Stefan Kardynał Wyszyński przebywał w Komańczy, w czwartym miejscu swego uwięzienia. Po swoim uwolnieniu mówił, że gdy go przewożono z Prudnika na południowy wschód Polski - do Komańczy, miał świadomość, że jedzie tym samym szlakiem, którym przed 300 laty jechał do Lwowa król Jan Kazimierz z Prymasem Leszczyńskim, aby tam złożyć swe Królewskie Śluby (1 kwietnia 1656 r.) i ogłosić Maryję, Matkę Chrystusa, Królową Polski. Wszystko po to, aby Polska była Królestwem Maryi.
Przypominając sobie to wielkie historyczne wydarzenie, Ksiądz Prymas postanowił, że w następnym roku - 1956, a więc w 300-lecie Ślubów króla Jana Kazimierza, musi powstać tekst Ślubów odnowionych, już nie królewskich, ale narodowych. Z tą myślą jechał do Komańczy i rozpoczął trzeci rok swego uwięzienia.
Takie same myśli nurtowały biskupów Polski i ojców paulinów na Jasnej Górze. Wiedzieli, że musi powstać nowy tekst Ślubów Narodu, uwzględniający potrzeby czasów współczesnych. Wszyscy uważali, że śluby może napisać tylko uwięziony Prymas Polski.
Przebywałam wtedy na Jasnej Górze. Miałam możność otrzymać przepustkę do Komańczy, o czym wiedzieli generał Zakonu Paulinów o. Alojzy Wrzalik i niektórzy biskupi. Wysłano więc mnie z prośbą do Księdza Prymasa o napisanie nowego tekstu Ślubów.
24 marca 1956 r. znalazłam się w Komańczy. Towarzyszyła mi członkini Instytutu Prymasowskiego Janka Michalska. Przedstawiłyśmy prośbę biskupów i ojców paulinów. W pierwszym momencie twarz Ojca rozpromieniła się radośnie. Widoczne było, że Ojciec nie tylko uradował się naszym przybyciem, ale także tą prośbą. Jednak byłyśmy zdumione, bo czas mijał, a Ojciec tych Ślubów nie pisał.
„Ojcze, dlaczego?” - pytałam codziennie. Dawał wymijające odpowiedzi. Wreszcie, a było to 15 maja, padła odpowiedź: „Gdyby Matka Boża chciała, abym Śluby napisał, byłbym wolny, a ja jestem więźniem i nie uczynię dobrowolnie niczego, co mogłoby się Jej nie podobać”.
Wtedy przyszła mi nagle olśniewająca myśl i powiedziałam: „Ojcze, przecież św. Paweł Apostoł najpiękniejsze swoje listy do wiernych pisał z więzienia!”. Ojciec popatrzył na mnie jakoś dziwnie, jakby mnie pierwszy raz zobaczył, i odpowiedział: „Masz rację, najpiękniejsze jego listy pochodziły z więzienia”.
Na drugi dzień rano Ojciec wszedł do domowej kaplicy, aby odprawić Mszę św. Był dziwnie radosny. Na moim klęczniku położył plik papieru maszynowego, zapisanego jego drobniutkim pismem. Tytuł widniał: „Jasnogórskie Śluby Narodu Polskiego”. Szczęście moje nie miało granic. A więc są Śluby!
22 maja Ojciec wysłał Janeczkę Michalską na Jasną Górę z tekstem Ślubów i z listem do Ojca Generała. W liście tym prosił, aby 26 sierpnia 1956 r. tekst Ślubów został odczytany z wałów jasnogórskich wobec zebranych pielgrzymów przez bp. Michała Klepacza, który zastępował uwięzionego Prymasa. Jeżeli władze komunistyczne przeszkodzą, niech tekst Ślubów przeczyta generał Paulinów o. Alojzy Wrzalik. Jeżeli i ten będzie „przeszkodzony”, niech przeczyta przeor Jasnej Góry o. Jerzy Tomziński. A jeżeli i jemu zabronią, „niech to uczyni kuchcik jasnogórski, byleby tylko Śluby były złożone”. Widać, jak bardzo zależało na tym Księdzu Prymasowi, bo przecież w Ślubach zawarł cały program religijnej i moralnej odnowy Narodu, program, który uczyniłby Polskę rzeczywistym Królestwem Maryi.
W czasie od maja do sierpnia 1956 r. tekst Ślubów był przepisywany przez siostry klauzurowe i nasz Instytut. Osoby przepisujące zostały zobowiązane do tajemnicy pod przysięgą. Rano 26 sierpnia tekst Ślubów - w tysiącach egzemplarzy - został rozdany pielgrzymom, których było ok. półtora miliona.
Zanim to jednak nastąpiło, wszyscy przeżywaliśmy narastające związane z tym napięcie. Będąc znowu na Jasnej Górze, dowiedziałam się, że Ojciec Generał będzie nieobecny w dniu złożenia Ślubów, bo - jak powiedział - „serce by mi pękło w czasie tej uroczystości bez Prymasa”. Mnie także serce by pękło. Pojechałam więc do Komańczy, do uwięzionego Ojca.
Przyjechałam do Komańczy 25 sierpnia wieczorem. Przywiozłam dokładny program uroczystości na Jasnej Górze i prośbę ojców paulinów, aby Ksiądz Prymas czynił to samo w Komańczy, z 10-minutowym wyprzedzeniem. Tak też się stało.
Bardzo przeżyłam moment składania Ślubów. Ojciec stanął przed ogromnym Obrazem Matki Bożej Jasnogórskiej, wziął tekst Ślubów do ręki i powiedział do mnie: „Powtarzaj - «Królowo Polski - przyrzekamy!». Jesteśmy jakby symbolem ludu zebranego pod Szczytem Jasnej Góry”. Czytał dobitnie, wyraźnie, z ogromnym wzruszeniem. Ja drżącym głosem powtarzałam: „Królowo Polski, przyrzekamy!”.
Po skończonej uroczystości Ojciec był radosny i szczęśliwy jak nigdy przedtem. Dokonało się to, czego tak bardzo pragnął: Naród złożył Śluby i Prymas złożył Śluby. W zadumie Ojciec powiedział: „Stała się wielka rzecz. Jakiś ogromny, wielki, ciężki kamień przetoczył mi się z ramion na ziemię. Czuję się wolny jak ptak. Ufam, że Królowa Niebios i Polski doznała dziś wielkiej chwały na Jasnej Górze!”.
Na drugi dzień, 27 sierpnia, musiałam wyjechać z Komańczy. Kończyła mi się przepustka. Przy pożegnaniu Ojciec powiedział mi: „Dostałem wiadomość, że Śluby zostały złożone. Było przeszło milion ludzi. To był prawdziwy cud”. I dodał: „Wiedziałem, że Matka Boża Jasnogórska jest najpopularniejszą Postacią w Narodzie, ale nie wiedziałem, że Jej potęga w tym Narodzie jest aż tak wielka. Miał rację Generalny Gubernator w okupowanej Polsce, Hans Frank, mówiąc: «Gdy wszystkie światła dla Polaków zgasną, zostaje jeszcze zawsze dla nich Święta z Częstochowy i Kościół». A inny Niemiec powiedział: «Polacy to najbardziej katolicki naród, bo swoją wiarę w Chrystusa zaczynają od Panienki z Nazaretu»”.
Kończę to szczególne wspomnienie do mojej ukochanej Niedzieli. O, zaprawdę, Matka Boża z Jasnej Góry to największy cud w Narodzie Polskim. Dzięki niech będą Bogu za Nią, za Wielkiego Prymasa Tysiąclecia i za Jasnogórskie Śluby Narodu, które są niejako Magna Charta dla wszystkich Polaków w zwycięskiej pracy nad sobą.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Sympozjum „Ogrody przykościelne – teoria i praktyka”.

2019-12-14 16:41

ks. Wojciech Kania

W Diecezjalnym Centrum Kultury, Edukacji i Formacji Chrześcijańskiej „Quo Vadis” w Sandomierzu odbyło się sympozjum pt. „Ogrody przykościelne – teoria i praktyka”. Organizatorem spotkania była Kuria Diecezjalna oraz Instytut Matematyki Informatyki i Architektury Krajobrazu KUL w Lublinie.

ks. Wojciech Kania

Jak powiedział ks. dr hab. Jacek Łapiński, jeden z współorganizatorów sympozjum: – Cały czas jesteśmy w dyskusji na temat przestrzeni sacrum. Okazuje się, że teren przykościelny to jest takie przedłużenie sacrum. Zdarza się często, że teren poza świątynią jest na pograniczu sacrum profanum. A on tak naprawdę jest przedłużeniem sacrum. Dobre zaaranżowanie tego terenu, to jest wprowadzenie do właściwego sacrum. Ktoś idąc do świątyni, jeśli przechodzi przez ładnie zaprojektowany teren, to jest to dalsze przygotowanie do spotkania z sacrum. Sympozjum ma na celu pokazanie, co według sztuki ogrodów powinno być robione, aby było też zgodne z sacrum.

ks. Wojciech Kania

Pierwszy z zaplanowanych wykładów wygłosiła dr hab. Ewa Trzaskowska pt. „Kształtowanie terenów przykościelnych”. – Przestrzeń przy kościołach włączona jest w życie społeczne i gospodarcze poprzez takie formy jak parking i garaże. Powoduje to nieświadomą, przypadkową, ale zwykle szkodliwą ingerencję w sferę sacrum. Często rodzi to zagrożenia dla wartości estetycznych i symboliczno – emocjonalnych – podkreśliła dr Ewa. Wskazała również na brak lub pomijanie symboliki. Na zakończenie prelekcji udzieliła kilku wskazówek odnośnie projektowania ogrodów przykościelnych. – Ważne jest uwzględnienie otoczenia czyli kontekstu miejsca, dlatego należy inwentaryzować wszystko, co należy do terenu kościelnego: budowle, gatunki roślinności oraz ich stan zachowania. Dopiero na podstawie analiz można podjąć decyzje dotyczące zachowania, rewitalizacji lub ewentualnego usunięcia konkretnych elementów.

ks. Wojciech Kania

Kolejnym prelegentem był dr inż. Piotr Kulesza, który wygłosił prelekcje pt. „Aranżacja współczesnej przestrzeni sakralnej. Wybrane elementy przestrzenne i kompozycyjne”. W swoim wystąpieniu odwołał się do symboliki chrześcijańskiej, wskazując takie elementy jak: ogrodzenie, brama, woda. Ogrodzenie jest symboliczną granicą miedzy sacrum a profanum. Jak mówił: – Mur w znaczeniu alegorycznym utożsamiano z Chrystusem ze względu na moc jego opieki nad ludźmi. Jezus Chrystus uczył jak godzić i spajać odmienne światy. Mur ma chronić, oddzielać, a z drugiej strony wyznaczać przestrzeń o cechach sakralnych. Brama z kolei jest symbolem wejścia do Królestwa Bożego.

Dodał, że symbol wody można uzyskać stawiając w ogrodzie imitację studni z cembrowiną, instalując tzw. suchy potok albo ekologiczny ogród deszczowy napełniany wodą podczas opadów. Potem ta woda stopniowo opada, następuje jej retencja, jest więc połączenie symboliki z ekologią – stwierdził prelegent.

Natomiast o chrześcijańskiej symbolice roślin mówiła dr hab. Magdalena Lubiarz. – Wielką stratą ogrodów przykościelnych jest niedocenianie drzew, a trzeba pamiętać, że chrześcijaństwo przejęło od wcześniejszych kultur postrzeganie drzew jako miejsca przebywania Boga. Grusza jest symbolem objawień Matki Bożej, a we współczesnych ogrodach przykościelnych raczej trudno jest znaleźć gruszę. Swój wymiar świętości w toku rozwoju chrześcijaństwa stracił także dąb. To dlatego, że dawniej w lasach pod dębami wypasano świnie, które jadły żołędzie. To wystarczyło, aby dąb stracił swoją symbolikę. Tymczasem warto do niego wrócić w ogrodach przykościelnych, ponieważ jest on długowieczny, potężny, o przepięknym pokroju – mówiła prelegentka.

Na zakończenie spotkania zostały poprowadzone warsztaty z projektowania przykościelnych ogrodów. Jak mówił ks. dr hab. Jacek Łapiński: – Chcemy pokazać księżom na konkretnych przykładach, jak powinny być projektowane ogrody przykościelne oraz dać pewne wskazówki.

ks. Wojciech Kania
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem