Reklama

Czy katolik, to znaczy bez ambicji?

Niedziela warszawska 29/2001

ELŻBIETA RUMAN: - Czy katolik, człowiek wierzący, powinien angażować się w politykę, brać udział w życiu społecznym?

KS. STEFAN MOSZORO-DĄBROWSKI: - Oczywiście. Ewangelia jest takim mocnym wezwaniem do tego, żeby pracować, uczestniczyć w życiu swojego środowiska. Można by wyliczyć po kolei różne przypowieści: od przypowieści o talentach do tekstu o dobrym Samarytaninie, pokazujące nam jak należy troszczyć się o świat i drugiego człowieka. Cała Ewangelia jest wezwaniem do odpowiedzialności za świat, który został nam powierzony. W żaden sposób chrześcijaństwo nie jest odwróceniem się plecami do tego świata, jest stałą pracą Kościoła, aby przypominać o tym, i budzić ludzi do tego zaangażowania. Chrześcijaństwo zawsze budowało cywilizacje.

- Jednak w odbiorze społecznym katolik, jest to człowiek z "wygaszonymi ambicjami".

- Być może są katolicy trzymający się na uboczu, ale nie jest to obraz zgodny z Ewangelią, z tym, czego oczekuje Pan Jezus. On stawia nam wysokie wymagania, zachęca do wypłynięcia na głębię (duc in altum!) i trzeba mieć ambicje, by temu sprostać. Świat dla nas został stworzony i to my mamy go opanowywać, przemieniać w prawdziwie Boże Królestwo. Nie można chować się w cieniu, kryć ze swoimi poglądami. Mamy być apostolscy, mamy głosić Chrystusowe zbawienie! To właśnie ludzie świeccy mają ten wielki obowiązek siania wiary wszędzie tam, gdzie się znajdują, nie tylko w zaciszu swojego domu, ale też w miejscu pracy, na urlopie, podczas wolnych chwil na służbowych wyjazdach i w trakcie spotkań z przyjaciółmi.

- Wołanie o pójście za Chrystusem najczęściej jednak odbieramy jako głos przypominający nam o potrzebie pogłębienia życia duchowego.

- Jeżeli taki jest odbiór, to znaczy, że mamy dużo do zrobienia... że nasze nauczanie jest jeszcze mało czytelne. Prawdziwa praca nad sobą widoczna jest w owocach, oczywiście, zgodnie z powołaniem. Nie można jednak myśleć, że świętość sprowadza się do jakiegoś samodoskonalenia... Trzeba pamiętać, że zawsze zbliżenie się do Pana Boga owocuje później w służbie wobec bliźniego.

Ojciec Święty w dokumencie Novo millennio ineunte zachęca nas do tego, aby mieć "fantazję miłosierdzia", a więc, aby zastanowić się na progu nowego tysiąclecia, jakie mamy nowe pomysły, żeby ta nasza służba była bardziej realna i namacalna. Nie możemy zadowalać się "wirtualną świętością"

- Tak więc katolik powinien modlić się, przyjmować sakramenty a jednocześnie np. brać udział w pracy istniejących na naszym terenie stowarzyszeń, zakładać nowe, zajmujące się zaniedbanymi sferami życia społecznego, no i oczywiście starać się znaleźć na listach wyborczych do parlamentu...

- Przypomnijmy sobie pytanie, jakie Bóg zadał Kainowi: " Gdzie jest brat twój?". To jest pytanie, które Pan Bóg kieruje do każdego człowieka: co robisz dla innych, co robisz dla swoich braci? To właśnie ludzie żyjący wiarą, świadomi miłości Bożej, powinni brać odpowiedzialność za kształt naszego kraju, za jego gospodarkę, finanse, edukację i kulturę. Tak w urzędach centralnych, jak i np. w radach rodziców istniejących w szkołach. By podać jeszcze inny przykład - jak ważny jest wkład ludzi wierzących w świat mody, pokazywanie, że być modnie ubranym nie oznacza iść na kompromis z bezwstydnością.

- Mówi Ksiądz o angażowaniu się ludzi świeckich w politykę, a przecież zajmujący się nią twierdzą, że polityka jest sztuką kompromisu. Czy człowiek wierzący może być "człowiekiem kompromisu"?

- Zajmowanie się polityką stwarza cały wachlarz różnych możliwości. W niektórych przestrzeniach pewnie jest to sztuka kompromisu, ale w innych sytuacjach będzie to aktywne działanie. Chrześcijanin musi być człowiekiem kompromisu, by żyć przykazaniem miłości - kochać każdego człowieka, niezależnie od jego poglądów. Jednak ta sama miłość wymaga wierności pewnym prawdom i podejmowania wszelkich decyzji - również tych dotyczących głosowań na sali sejmowej - zgodnie z tym, w co wierzy, zgodnie z właściwie ukształtowanym sumieniem. I tu są granice kompromisu, a często kompromis po prostu jest niemożliwy, bo oznacza zdradę wobec miłości.

- Zbliżają się kolejne wybory parlamentarne. Jest obowiązkiem ludzi wierzących wziąć w nich udział. Czym kierować się oddając głosy - bo jak wiadomo tzw. program wyborczy jest sprawą bardzo ulotną? Czy wiarogodny jest np. taki kandydat, który na swoich plakatach pokazuje się z Ojcem Świętym, albo z którymś z księży biskupów?

- Wiadomo, że nie można posługiwać się Kościołem. Mamy służyć Kościołowi, a nie wykorzystywać Kościół dla własnych korzyści. Używanie w politycznej kampanii wizerunków Ojca Świętego jest też nielojalne względem niego. Z drugiej strony kampanie wyborcze dziś są bardzo trudne i nie można do końca potępić tych, którzy próbują sobie pomóc tą drogą. Trzeba jednak mieć nadzieję, że z każdym rokiem większa jest dojrzałość polityczna i że dziś o wyborze kandydata nie będzie decydowało jego zdjęcie z Ojcem Świętym.

Dziś uczestniczenie w polityce wymaga ciągłego uczenia się, wymaga - jak mówi Ojciec Święty - pewnej fantazji, żeby pokazać, że wartości, które człowiek ma w sercu są dla niego ważne też na co dzień i że będzie je promował w działalności społecznej i politycznej.

- W Opus Dei, którego Ksiądz jest członkiem mówi się, że dzisiaj człowiek wierzący musi być przede wszystkim bardziej ludzki. Co to znaczy?

- Chrześcijanin powinien brać pod uwagę prawdę o człowieku zawartą w Objawieniu. Człowiek jest bardziej ludzki, kiedy czuje się odpowiedzialny za świat, który został mu powierzony. Jest to tak nasza - coraz lepsza - praca, jak i nasz wkład w życie społeczne. To znaczy też dbałość o to, aby struktury, w których żyjemy były zdrowsze, bardziej ludzkie, szanujące godność człowieka i promujące jego rozwój.

Dbałość o zapewnienie swojej rodzinie jak najlepszych warunków materialnych łączyć z nauką Kościoła o ubóstwie. Jako pielgrzymi przez świat mamy być wolni od fascynacji światem materialnym. Posiadać potrzebne dobra, ale nie oddawać im serca - ono jest dla Boga i dla naszych braci ludzi. Kochać świat, ale nie jako zniewalającą nas rzeczywistość, tylko jako wspaniałe dzieło Boże i pole do naszego wzrastania w miłości. No i trzeba pamiętać, że bogactwo nie ułatwia drogi do nieba. Tu opowiem jedną z moich ulubionych anegdot: Pewien biedak umarł i poszedł do nieba. Po paru latach umarł też jego pracodawca, człowiek ogromnie bogaty - również dostał się do nieba. Jednak jego przyjęcie w niebie było jak wielka uczta, wszyscy się cieszyli, aniołowie skakali z radości, nie można było nie zauważyć, że pojawił się ktoś bardzo ważny. Biedak zaczął się smucić. Zauważył to św. Piotr i wezwał go na rozmowę. O co chodzi? - zapytał. Mnie tu zawsze uczono - odpowiedział biedak - że wszyscy są równi, jednak mnie tak nie przyjmowaliście! - To jest nieporozumienie - odpowiedział św. Piotr. Zrozum, biedaków przyjmujemy tu bardzo często, a bogacz zdarza się raz na tysiące.

My chrześcijanie powinniśmy być bardzo współcześni, dbać o swoje wykształcenie, nie poprzestawać na szkołach, które kiedyś skończyliśmy, ale korzystać z każdej chwili, aby podnosić swoje kwalifikacje. Interesować się nowymi odkryciami, poznawać zdobycze techniki. Dobrze np. jeśli mąż stara się zapewnić żonie wszelkie nowoczesne urządzenia potrzebne jej w pracy domowej - ona ma wtedy więcej czasu dla dzieci, może też poświęcić się innym działalnościom, którym obecność mądrej wierzącej kobiety nadaje właściwy kształt.

Czytając Ewangelię widzimy jak Pan Jezus dbał o jakość swoich wypowiedzi. Jego przypowieści są po prostu piękne. Zauważamy, że zwracał uwagę na zasady dobrego wychowania: "Wszedłem do twego domu, a nie podałeś Mi wody do nóg, (...) Nie dałeś mi pocałunku ( ...) Głowy nie namaściłeś mi oliwą (Łk 7, 36-50). Jego ubranie było tak dobrej jakości, że rzymskim żołnierzom zależało na tym, aby go nie niszczyć - rzucali o nie kości.

I w tym również mamy Go naśladować. Chrześcijańskie ubóstwo, to nie nędza, bylejakość i dziadostwo. Mamy zachęcać do Chrystusa również swym zadbanym wyglądem, pełnym uprzejmości zachowaniem, uśmiechem i staranną mową. Porządkiem i dbałością o miły wygląd wszystkiego, co nas otacza. To jest sposób apostołowania - pokazywać, że wiara jest atrakcyjna, pokazywać jak mówi św. Paweł "bonus odor Christi" - miłą woń Chrystusa.

To właśnie Kościół katolicki łączy pozytywne spojrzenie na świat z przypomnieniem, że nie są to rzeczy ostateczne, że są wartości nieprzemijające...

Uświęcenie pracy, uświęcenie przez pracę, to droga do świętości dla współczesnego człowieka - nauczał założyciel Opus Dei, bł. Josemaria Escriva de Balaguer. Jak należy to zrobić, jak może uświęcać pracę np. bankier czy polityk?

Pewien ksiądz z Meksyku opowiadał taką anegdotę: Ulicami Meksyku szedł kapłan, ubrany "na krótko" - tzn. bez sutanny, ale w koloratce - i nagle poczuł uderzenie w plecy. Odwrócił się i zobaczył bandytę z bronią w ręku. Kiedy przestępca zobaczył księdza, zaczął go przepraszać, chowając broń: "Ojczulku, przepraszam, nie wiedziałem, że to ksiądz! Usprawiedliwiał się, opowiadając, jak ciężkie ma życie, a ksiądz usiłował mu przypomnieć o istnieniu siódmego przykazania. Widząc, że jego nauki trafiają w próżnię wyciągnął papierosy - miał tę męczącą słabość - częstując również złodzieja. Ten spojrzał na kapłana ze zgorszeniem: "Proszę księdza, ja w Wielkim Poście nigdy nie palę!!!".

Nie możemy być hipokrytami, kraść, kłamać, oszukiwać, a w święta udawać wierzących. Na pierwszym miejscu jest uczciwość, względem siebie, w stosunku do bliźnich i w odniesieniu do Pana Boga. Są sytuacje, w których to bycie uczciwym jest bardzo trudne, w każdym zawodzie zdarzają się sytuacje, w których czerpanie osobistych korzyści wiąże się z rezygnacją z wyznawanych wartości. Jednak pójście za Chrystusem wymaga potwierdzania tej decyzji wiele razy w ciągu każdego dnia, często właśnie w miejscu pracy - tam przecież spędzamy najwięcej czasu.

Uświęcanie pracy polega na oddawaniu jej każdego dnia Panu Jezusowi, pamiętając o tym, że nie wypada oddawać Mu źle wykonanej, byle jakiej czy nieuczciwej pracy. Każda godzina owocnego siedzenia przed komputerem, każde 45 minut profesjonalnie przygotowanego wykładu, każda chwila uczciwie wykonanej pracy staje się chwilą modlitwy, która przybliża nas do naszego Ojca. Pracować dobrze, tak gotując obiad, jak i przygotowując międzynarodową sesję, pamiętając o tym, że pracujemy dla Boga.

Tak bankierzy - dysponując kapitałem - jak i politycy, podejmując ważne decyzje, mają ogromne możliwości czynienia dobra i służenia innym. Mając kontakt z wieloma ludźmi mogą dawać dobry przykład, jednocześnie ogromnie dużo zła mogą przynieść siejąc zgorszenie. Tak więc, im wyżej w hierarchii społecznej człowiek jest ustawiony, tym większa jest jego odpowiedzialność za ludzi, którzy mu podlegają, tym większe też są stawiane mu wymagania i tym bardziej prawym i uczciwym powinien być człowiekiem. Założyciel Opus Dei mówił: "Nie wystarczy być uczciwym człowiekiem, trzeba też na takiego wyglądać" .

- Czyli chrześcijanin powinien być człowiekiem ambitnym, uczciwym, dobrze wykształconym, zadbanym...

- Człowiekiem, który stara się czynić maksymalnie dużo dobra innym, który rozwija i dobrze wykorzystuje talenty dane mu przez Boga, który właściwie wykorzystuje kapitał, który otrzymał. Oczywiście, jak naucza Pan Jezus, osądzeni zostaniemy nie ze względu na nasz wygląd czy ubranie albo stanowisko, ale tylko ze względu na nasze dobre uczynki - i tu mogą być bardzo wielkie niespodzianki. Chrześcijaństwo to nie "etyka sukcesu", czyli jak to w praktyce niestety często wychodzi "sukces bez etyki!".

Jednak nauczanie podczas Mszy św. niedzielnych skupia się raczej na przypominaniu o rozwoju życia duchowego, pogłębianiu modlitwy, a nie o tym, że to chrześcijanie powinni "wziąć ster w swoje ręce".

Sądzę, że w dziedzinie społecznej Kościół naucza bardzo wiele. Katechizm Kościoła Katolickiego często o tym mówi, że to ludzie świeccy są odpowiedzialni za kształt rzeczywistości tak społecznej jak i rodzinnej, że nikt nie zastąpi rodziców w wychowaniu młodych ludzi, tak na dzieci Boże, jak i dobrych obywateli swojego kraju.

Mamy być "światłem na świeczniku" i "miastem wybudowanym na górze", aby nasze życie było czytelne, abyśmy dawali dobre świadectwo. Każdy chrześcijanin - szczególnie w dzisiejszym świecie - musi być czytelnym znakiem, wyjaśniającym, o co właściwie chodzi w tym potopie słów, wydarzeń. Musi pokazywać, dokąd świat zmierza, jaki jest sens ludzkiego życia, i przede wszystkim, co to znaczy iść za Chrystusem.

Chrześcijanin musi stale prowadzić swoją "kampanię wyborczą", aby swoim życiem wskazywać na najlepszego kandydata, Autora jedynego sensownego programu na całe ludzkie życie, Jezusa Chrystusa.

- Dziękuję za rozmowę.

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

"Szczęść Boże" czy... "Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus"?

Niedziela łowicka 6/2003

[ TEMATY ]

ksiądz

kapłan

Piotr Drzewiecki

Ostatnio jedna z kobiet zapytała mnie jakby z pewnym wyrzutem: "Proszę księdza, zauważam z niepokojem, że ostatnimi laty coraz modniejsze w ustach duchownych, kleryków, sióstr duchownych jest pozdrowienie: «Szczęść Boże» zamiast «Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus». Nawet ksiądz, który przyszedł do mnie po kolędzie, pozdrowił nas słowami «Szczęść Boże». To nie jest przywitanie chwalące Boga. Kiedyś w taki sposób pozdrawiano osoby pracujące: «Szczęść Boże w pracy» i wówczas padała odpowiedź: «Bóg zapłać». Dzisiaj kiedy słyszę «Szczęść Boże», od razu ciśnie mi się na usta pytanie: do czego, skoro nikt nie pracuje w tej chwili? Nie wiem, co o tym myśleć. Według mnie to nie jest w pełni chrześcijańskie pozdrowienie".
No cóż, wydaje się, że powyższa interpretacja pozdrowień chrześcijańskich jest uzasadniona. Ale chyba może za bardzo widać tutaj przyzwyczajenie do tego, co jest tradycją wyniesioną z dziecinnych lat z domu rodzinnego. Pamiętajmy jednak o jednym: to, co jest krótsze, a mam tu na myśli zwrot "Szczęść Boże", niekoniecznie musi być gorsze.
Owszem, pozdrowienie "Szczęść Boże" jest krótsze i z tego powodu częściej stosowane. Ale ono ma swoją głęboką treść, która nie tylko odnosi się do ciężkiej, fizycznej pracy. To w naszej tradycji związano to pozdrowienie z pracą. A przecież życzenie szczęścia jest związane z tak wieloma okolicznościami. Bo jest to ludzkie życzenie skierowane do Boga, stanowiące odpowiedź na całe bogactwo życia człowieka. I jest tu wyznanie wiary w Boga i Jego Opatrzność; wyznanie wiary, że to, co jest ludzkim życzeniem, spełnić może tylko Bóg. To szczęście ma pochodzić od Niego. Mamy tu więc skierowanie uwagi na Boga i naszą od Niego zależność. Zależność, w którą wpisana jest Boża życzliwość dla człowieka. Tak oto odsłania się nam głębia tego skromnego pozdrowienia "Szczęść Boże". Czyż to mało?
Poza tym życzyć szczęścia od Boga, to znaczy życzyć Bożego błogosławieństwa. A jak jest ono cenne, świadczy opisana w Księdze Rodzaju nocna walka patriarchy Jakuba z aniołem, której celem jest m.in. uzyskanie błogosławieństwa w imię Boga: "Nie puszczę cię, dopóki mi nie pobłogosławisz" (por. Rdz 32, 25-32). I tu znów odsłania się znaczenie naszego pozdrowienia "Szczęść Boże". Jest to prośba o udzielenie przez Boga błogosławieństwa, czyli prośba o uszczęśliwienie człowieka, a więc ogarnięcie go Bożą łaską. Z tym łączy się życzenie osiągnięcia szczęścia wiecznego, którego wszelkie szczęście doczesne jest zapowiedzią i obrazem.
Nie chciałbym jednak być źle zrozumiany. To, że piszę tak wiele o pozdrowieniu "Szczęść Boże", nie znaczy automatycznie, iż chcę przez to podważać pierwszeństwo pozdrowienia "Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus". Moją intencją jest jedynie odkrycie głębokiej wartości wypowiedzenia słów "Szczęść Boże" przy spotkaniu dwóch osób.
A na koniec pragnę przytoczyć - niejako w formie argumentu na poparcie moich rozważań - słowa Ojca Świętego Jana Pawła II, które wypowiedział 10 czerwca 1997 r. w czasie wizyty w Krośnie: "Niech z ust polskiego rolnika nie znika to piękne pozdrowienie «Szczęść Boże» i «Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus». Pozdrawiajcie się tymi słowami, przekazując w ten sposób najlepsze życzenia (bliźnim). W nich zawarta jest wasza chrześcijańska godność. Nie dopuście, aby ją wam odebrano".

CZYTAJ DALEJ

Prymas Polski: Kard. Wyszyński swym pasterskim posługiwaniem kształtował ducha naszego narodu

2020-01-28 19:44

[ TEMATY ]

prymas Polski

Prymas Tysiąclecia

kard. Wyszyński

Prymas Tysiąclecia nie tylko podziwiał – jak sam mówił - wspaniały w swej przeszłości naród, ale swym pasterskim posługiwaniem kształtował ducha naszego narodu. Ze Stolicy Prymasów w Gnieźnie wielokrotnie nam przypominał, że mamy kochać Naród, jego dzieje, zdrowe obyczaje, jego język i kulturę. Dodawał zaraz jednak, że jako chrześcijanie pamiętamy o tym, że Bóg jest Ojcem wszystkich narodów - mówił 28 stycznia Prymas Polski abp. Wojciech Polak podczas homilii na Mszy św. w warszawskiej katedrze, sprawowanej w ramach przygotowania do beatyfikacji kard. Wyszyńskiego

Każdego 28. dnia miesiąca od listopada 2019 do maja 2020 w archikatedrze warszawskiej zaplanowano przygotowanie pastoralne do beatyfikacji Sługi Bożego kard. Stefana Wyszyńskiego, prymasa Polski.

Jako datę cyklicznych spotkań w archikatedrze specjalnie wybrano 28 dzień miesiąca, aby w ten sposób nawiązać do daty śmierci kard. Stefana Wyszyńskiego 28 maja 1981 r. Niewykluczone, że w przyszłości, jeśli tak zdecyduje papież, będzie to dzień liturgicznego wspomnienia Prymasa Wyszyńskiego. Dotychczas, co miesiąc 28. dnia w stołecznej archikatedrze wierni modlili się o jego beatyfikację, a teraz proszą Boga o owoce tej beatyfikacji.

Poniżej pełna treść homilii Prymasa Polski abp. Wojciecha Polaka:

Umiłowani w Panu Siostry i Bracia,

1. Od początku swej publicznej działalności, wzywając do nawrócenia i do wiary w Ewangelię, Jezus przyciągał do siebie rzesze ludzi. Byli wśród nich i tacy, którzy – jak przedstawia nam już na początku Ewangelista Marek – zdumiewali się Jego nauką. Widzieli bowiem, że to, czego Jezus naucza, co ukazuje im, i co im objawia, jakże różne jest od tego, co do tej pory wielokrotnie już słyszeli. Dostrzegali więc – jak wspomni święty Marek – że uczy ich jak ten, który ma władzę, a nie jak uczeni w Piśmie. Byli przy tym świadkami nie tylko tego, czego Jezus ich uczył, co do nich mówił i do czego ich zachęcał.

Widzieli również, w jaki sposób działał, a raczej, w jaki sposób to, co im mówił, znajdowało potwierdzenie i odbicie w konkretnym ludzkim życiu. Gdy więc Jezus wypędzał złe duchy czy uzdrawiał, sami rozpoznawali – jak wówczas mówili sami do siebie – że to nowa jakaś nauka z mocą. Dlatego tam, gdzie Jezus przychodził, przynosili do Niego wszystkich chorych i opętanych, a wielu z nich dosłownie – jak zapisze Ewangelista – cisnęło się do Niego, aby samemu się Go dotknąć.

W tym wszystkim doszło już nawet i do tego, że Jezus tak był zajęty, że nawet nie mógł się posilić. Wciąż – jak przedstawia nam również dzisiejszy fragment Ewangelii według świętego Marka – tłum ludzi siedział wokół Niego. Nie może nas więc dziwić, że Maryja i krewni Jezusa, chcieli Go zobaczyć. Chcieli Mu w ten sposób jakoś pomóc, a nawet – widząc rosnącą falę tego wszystkiego, co się z Nim i wokół Niego dzieje – wybrali się – zauważy wprost święty Marek – żeby Go powstrzymać. Tak zatroskani, przyszli do Niego. Oto Twoja Matka i bracia na dworze szukają Ciebie. A Jezus, głosząc Ewangelię Bożą i przyciągając rzesze ludzi do siebie, nie tylko uspokaja, niepokojących się o Niego najbliższych.

Nie tylko więc jakoś mówi im, że wszystko z Nim dobrze. Nie tylko jakoś zapewnia ich, że wszystko idzie przecież w dobrym kierunku. Ludzie otwierają swoje serca i pociągnięci Jego słowem, schodzą się do Niego, towarzyszą Mu i przecież tak chętnie Go na razie słuchają. Wykorzystując jednak nadarzającą się i tym razem taką właśnie sytuację, sam Jezus poszerza perspektywę. Swoim bliskim i wszystkim siedzącym dookoła Niego mówi, że w istocie to, co Boże, przekracza naturalne więzy krwi, pochodzenia czy rasy. Nie zamyka się w dziejach i historii jednego narodu czy grupy wybranych ludzi. To, co Boże jest uniwersalne, jest powszechne, w każdym czasie i dla każdego.

Bo kto pełni wolę Bożą, ten jest Mi bratem, siostrą i matką. Tak zawiązuje się nowa rodzina, w której centrum jest Bóg, jest Jezus i Jego Ewangelia. Tylko to „zwycięża świat” w życiu człowieka – powie nam w jedynym ze swych kazań wygłoszonych z gnieźnieńskiej stolicy prymasów Polski Sługa Boży Kardynał Stefan Wyszyński – co się w nim z Boga narodziło, co jest w nim Boże, co odrodziło się z wody i z ducha, co pozwoliło wejść do nowej rodziny dzieci Bożych, i co ostatecznie nas wciąż wzywa – jak mówił Prymas Tysiąclecia – aby żyć według łaski, którą otrzymaliśmy, według daru Chrztu Świętego.

2. Umiłowani w Panu Siostry i Bracia! Wskazując na rodzinę dzieci Bożych, Jezus mówi nam o pełnieniu woli Bożej. Chodzi więc o to, aby chcieć tego, czego chce sam Bóg. Chodzi o to, aby kierować się w życiu wolą Pana Boga. Chodzi o to, aby Bogu zaufać i zobaczyć, że to, czego On pragnie, jest we wszystkim dla naszego dobra. Oczywiście, takie zaufanie nie wyklucza nigdy, i nie może wykluczać naszych ludzkich zmagań i poszukiwań.

Nie wyklucza naszych pytań, cierpliwego poznawania i odkrywania woli Bożej, a także nabywania w życiu umiejętności jej odczytywania, i – jak radził nam jeszcze Prymas Tysiąclecia – z daru woli, wypielęgnowania w nas samych rozumnej i dobrej woli (…) Nam, Polakom – zauważył jeszcze wtedy bardzo trafnie nasz Pasterz – najbardziej bowiem potrzeba ludzi z dobrą i mocną wolą. Oprócz wody Chrztu – tłumaczył – wymaga to krwi trudu i ofiary na każdy dzień, aż do męczeństwa. Wymaga więc cierpliwego przełamywania siebie, pokonywania naszych własnych oporów i ograniczeń.

Wymaga otwierania najpierw siebie na to, czego chce i w naszym życiu sam Bóg. Wymaga odważnego i mężnego dorastania do Bożych zamiarów i nie zniechęcania się w ciągłym powracaniu i nawracaniu się ku temu, co jest Jego wolą. Myślę, że tak we wszystkim odczytywał swe życie i swe pasterskie posługiwanie sam Prymas Tysiąclecia. Tak, choćby, rozumiał właśnie swoje pasterskie posłanie i posługiwanie w Gnieźnie i w Warszawie. W swym liście na ingres na stolice biskupie w Gnieźnie i w Warszawie wyznawał bowiem, że schylając pokornie i z ufnością głowę swoją przed tą mocną wolą Bożą, idę do Gniezna i do Warszawy z tą samą uległością i gotowością służenia wam Dobrą Nowiną, z jaką szło tym utartym szlakiem apostolskim tylu moich poprzedników.

Wiemy, że niełatwy był to wówczas szlak posługi, bo przecież jego pasterskie posługiwanie dotyczyło pracy w dwóch oddalonych od siebie archidiecezjach. A jednak sam Prymas dostrzegał – jak mówił – że Stolica Apostolska wczuła się w te głębokie nurty dziejowe narodu i dlatego związała latorośl odradzającej się z gruzów Warszawy z krzewem winnym – Gnieznem, aby nowa Polska – jak mówił – nadal budowała z żywych i wybranych kamieni, na fundamencie apostołów i proroków, gdzie głównym kamieniem węgielnym sam Jezus Chrystus.

Aby Polska budowała na wodzie chrztu świętego i na męczeńskiej krwi świętego Wojciecha. I choć dziś, już przecież w nowej rzeczywistości i w nowych realiach, dzięki posłudze Prymasa Tysiąclecia i jego następców, ta warszawska latorośl z początków jego pasterskiego posługiwania, przekształciła się – jak wiemy i widzimy - w naprawdę dorodny, pełen własnego dynamizmu i życia, krzew winny, to jako pasterz Świętowojciechowego Kościoła, przygotowując się wraz z wami, Drodzy Siostry i Bracia, tutaj, w katedrze warszawskiej, do radosnego dnia uroczystej beatyfikacji Sługi Bożego Kardynała Stefana Wyszyńskiego, biorąc teraz za swoje jego słowa, chciałbym wam powtórzyć, że tutaj przywiozłem ducha Gniezna, ducha Wojciechowego, jako pocałunek pokoju.

Tak bowiem mówił wtedy Prymas Tysiąclecia, gdy przybywając w początkach lutego 1949 roku, po swym gnieźnieńskim ingresie właśnie tutaj, do Warszawy, przypominał, że przecież tam, u stóp świętego Wojciecha w Gnieźnie, jeszcze raz sam zrozumiał, jak wspaniały jest w swej przeszłości nasz naród. Nie jest on narodem od wczoraj – tłumaczył wówczas zebranym w warszawskiej prokatedrze – choć jest dziwienie młodym ludem. Jak Chrystus – Ojciec przyszłego wieku, tak i naród, gdy z Chrystusem, Ojcem przyszłych wieków – żyje. Dostojeństwo dziejów narodu – dodał jeszcze – czuje się w Gnieźnie. Jest to wciąż dla nas niezasłużony dar i wielkie zobowiązanie. Dar, który nas zobowiązuje.

3. Siostry i Bracia w Chrystusie Panu! Prymas Tysiąclecia nie tylko podziwiał – jak sam mówił - wspaniały w swej przeszłości naród, ale swym pasterskim posługiwaniem kształtował ducha naszego narodu. Ze Stolicy Prymasów w Gnieźnie wielokrotnie nam przypominał, że mamy kochać Naród, jego dzieje, zdrowe obyczaje, jego język i kulturę. Dodawał zaraz jednak, że jako chrześcijanie pamiętamy o tym, że Bóg jest Ojcem wszystkich narodów. I choć to prawda, że pewnie bardziej – jak sam zauważył – trzeba nam kochać to, co Naród sam przez wiarę wykształtował, to jednak mamy też szanować oraz pielęgnować i to, co skądinąd do nas przyszło dobrego.

Rozeznawał bowiem, że w swej Opatrzności Bóg nas związał wspólnym darem ojczystej mowy i ojczystej kultury, i wszyscy – jak w zadumie dodawał – tworzymy piękną łąkę, przyozdobioną wspaniałym kwieciem. I właśnie dlatego z szacunku do własnego narodu, z miłości i szacunku dla jego dziejów, dla jego historii i tradycji, musi wypływać również nasz szacunek i nasze otwarcie na innych. Albowiem Ojciec Niebieski – mówił Prymas Tysiąclecia – ma najrozmaitsze dzieci, i to całe miliardy, a każde swoje dziecko woła po imieniu i o każdym pamięta.

Dla Niego biskup biały, czarny czy żółty, Polak, Murzyn czy Chińczyk – to jedno. Wszak to są Jego umiłowane dzieci, odkupione tą samą, bezcenną Krwią Chrystusa. Trzeba zatem żyć w pokoju i budować pokój. Trzeba darzyć się nawzajem szacunkiem i o wzajemny szacunek zabiegać. Trzeba wyzbywać się uprzedzeń i niszczącej nas nienawiści. Nie do twarzy Narodowi polskiemu – mówił ze Wzgórza Lecha w Gnieźnie Prymas Tysiąclecia – wszelki gwałt i przemoc. To nie godzi się z naszą kulturą narodową (…) Jesteśmy narodem, który miłuje wolność. To jest dla nas właściwa atmosfera, którą zdolni jesteśmy utrzymać.

Trzeba tylko zrozumieć ducha naszego Narodu, to, co jest mu potrzebne, co Naród ceni, co uszanuje i przyjmuje z uległością, gdy zajdzie tego potrzeba. Ale wszelka przemoc, gwałt i dyskryminacja są obce naszej duchowości i naszej kulturze narodowej. Przyrzekaliśmy w Ślubach Jasnogórskich walczyć o to, aby Polska wolna była od krzywd społecznych, wyzysku i dyskryminacji.

4. Umiłowani Siostry i Bracia! Usłyszeliśmy w pierwszym czytaniu z jak wielką radością sprowadził Dawid Arkę Bożą do Miasta Dawidowego. Oczekując na wyniesienie na ołtarze Sługi Bożego Kardynała Stefana Wyszyńskiego, i my, w ciągu tych miesięcy wspólnej modlitwy i rozważania jego pasterskiego nauczania, zbliżać się będziemy do radosnego dnia beatyfikacji.

Sprowadzenie Arki Pana do Jeruzalem, stało się źródłem błogosławieństwa, którym Dawid obdarzył lud w imieniu Pana Zastępów. Niech to nasze duchowe przygotowanie do beatyfikacji Kardynała Stefana Wyszyńskiego będzie już dziś dla nas wszystkich źródłem łaski i Bożego błogosławieństwa. Wchodząc w rozwarte ramiona (…) murów katedry Świętego Jana Chrzciciela – wołał Prymas Tysiąclecia – wznośmy oczy duszy naszej aż do tronu Bożego, gdzie Chrystus króluje po prawicy Ojca. Amen.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję