Reklama

Kraków: Ich areopag wiary z Dominiką Figurską

2017-06-12 11:57

We wtorek 13 czerwca w godzinach 19.30-21 Wyższe Seminarium Duchowne Archidiecezji Krakowskiej przy ul. Podzamcze 8 w Krakowie będzie miejscem kolejnego spotkania z cyklu "Ich Areopag Wiary".

Gościem kleryków i młodych dziennikarzy z UPJPII będzie aktorka, ambasadorka ŚDM w Krakowie, Dominika Figurska.

Wstęp wolny!

Tagi:
zaproszenia

Dukla Młodych

2019-03-27 11:10

Adam Szal, Arcybiskup Metropolita Przemyski
Edycja przemyska 13/2019, str. I

Zaproszenie Metropolity Przemyskiego na Spotkanie Młodych Archidiecezji Przemyskiej

Stanisław Gęsiorski

Drodzy Młodzi Diecezjanie, Siostry i Bracia!

Nieco ponad dwa miesiące temu wkroczyliśmy w Nowy Rok Pański 2019, a dzisiaj przeżywamy już czas wielkopostnej zadumy. Takie krótkie spojrzenie wstecz puentujemy najczęściej znanym powiedzeniem „jak ten czas szybko leci”. Na szczęście dla nas, chrześcijan, upływający czas to nie tylko „chronos” (z tygodnia na tydzień, z miesiąca na miesiąc, z roku na rok); to przede wszystkim „kairos” – czas szczególnej obecności Trójjedynego Boga w naszym życiu. Wyjątkowej bliskości Boga kochającego Ojca doświadczamy w Wielkim Poście. Przez sakramentalną posługę Kościoła spotykamy się z Jezusem Chrystusem, który stał się człowiekiem i umarł na krzyżu dla naszego zbawienia. W tym świętym czasie pozdrawiam wszystkich wiernych uczestników wielkopostnej drogi w imię Ukrzyżowanego i Zmartwychwstałego Pana, który w styczniu bieżącego roku, podczas ŚDM w Panamie zgromadził ponad 700 tysięcy swoich wyznawców. Bardzo się cieszę, że wśród 3500 pątników z Polski znalazła się 27-osobowa grupa dziewcząt i chłopców z naszej archidiecezji wraz z duszpasterzami. Ich doświadczenie eklezjalnej wspólnoty wiary było tak intensywne, że dzielą się nim nie tylko z najbliższymi i z rówieśnikami, ale też i z czytelnikami Przemyskiej Edycji Tygodnika Katolickiego „Niedziela”. Systematycznie czytam „Niedzielę” i pragnę szczerze wyznać, że świadectwa „przemyskich Panamczyków” umacniają także i moją wiarę w Pana Boga oraz budzą podziw dla ich apostolskiej aktywności. No bo jak inaczej odczytać publikowane świadectwo jednej z uczestniczek ŚDM w Panamie (Julki), która przywołuje głęboko zapamiętane słowa papieża Franciszka: „Nie jesteście jutrem, nie jesteście międzyczasem, lecz Bożym TERAZ”.

Kochani Dziewczęta i Chłopcy!

Pragnę Wam wszystkim dedykować te poruszające słowa Papieża i w mocy Bożego Ducha oznajmić, że wielkimi krokami zbliża się Wasze – Boże TERAZ w formule Spotkania Młodych Archidiecezji Przemyskiej w Dukli, w dniach 12-14 kwietnia 2019 roku. Spotkajmy się, proszę, w jak największej liczbie w tym przygranicznym miasteczku, uświęconym obecnością Jana Pawła II (9 czerwca 1997) – twórcy Światowych Dni Młodzieży i wielkiego orędownika zjednoczonej Europy Ducha. Jestem przekonany, że Dukla stanowi opatrznościową przestrzeń realizacji przesłania św. Jana Pawła II we wspólnocie młodych, także z ościennych krajów – z Ukrainy, Słowacji i z Węgier, którzy już zgłosili swój udział w dukielskim wydarzeniu wiary.

Głęboko wierzę, że czas radosnego spotkania, wspólne rozmowy w grupach dzielenia oraz refleksja i modlitwa przyczynią się do pogłębienia relacji z Panem Bogiem oraz między sobą. Spotkanie będzie również wymownym znakiem i świadectwem zarazem, że trwałą wspólnotę państw i narodów można zbudować jedynie na fundamencie wartości chrześcijańskich.

Motywowany tak wzniosłymi racjami, proszę Księży Proboszczów, Duszpasterzy, Katechetów, Nauczycieli i Rodziców – pomóżcie młodzieży zejść z kanapy i założyć wyczynowe buty (por. Franciszek, Kraków – Brzegi 2016), i w miarę możliwości wybierzcie się z nimi do Dukli, gdzie modlitwie kilkutysięcznej rzeszy pątników przewodniczyć będzie Nuncjusz Apostolski w Polsce abp Salvatore Penacchio, w asyście biskupów z Ukrainy i Słowacji. Zapewniam, że po doświadczeniu „Dukielskiego Wieczernika” Wasi podopieczni wrócą do swoich środowisk, owszem ci sami, ale już nie tacy sami, bo – jak mamy nadzieję – ich serca zajaśnieją owocami Ducha Świętego: miłością, radością, pokojem, cierpliwością, łaskawością, dobrocią, uprzejmością, cichością, wiernością i skromnością.

Powyższe przekonanie czerpie swoją pewność z hasła Spotkania, które brzmi „W mocy Bożego Ducha”. Stoją również za nim duszpasterze, władze oraz mieszkańcy Dukli, Iwli, Jasionki, Równego i Wietrzna. Godne podziwu jest ich duchowe i logistyczne zaangażowanie na rzecz tego ewangelizacyjnego dzieła, a życzliwa otwartość pozwala nam już dzisiaj odczuć (doświadczyć), że jesteśmy oczekiwani na… wspólnotowe „Credo”.

Gospodarzom tegorocznego Spotkania Młodych bardzo dziękuję za gościnność, a wszystkich młodych Diecezjan wraz z duszpasterzami raz jeszcze serdecznie zapraszam do Dukli na trzydniową celebrację Niedzieli Palmowej.

Z serca błogosławię i wstawiennictwu św. Jana z Dukli polecam dzieło Spotkania Młodych Archidiecezji Przemyskiej.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Niesamowita święta Rita

2019-05-15 08:05

Margita Kotas
Niedziela Ogólnopolska 20/2019, str. 26-27

22 maja 1628 r. jest dniem wyjątkowo gorącym. W niewielkim kościele wypełnionym pielgrzymami robi się duszno, wręcz nie do wytrzymania, właśnie w chwili, gdy odczytywany jest dekret papieski gloryfikujący świętą. Ciżba napiera na siebie z coraz większą wrzawą i jest tylko krok od bójki. Niespodziewanie zmarła otwiera oczy i kieruje je w stronę wiernych... Zapada absolutna cisza

Graziako
Św. Rita wzywana jest jako patronka w sprawach – po ludzku sądząc – beznadziejnych

Umbryjska Cascia od wieków przyjmuje rzesze pielgrzymów i jest świadkiem licznych cudów dokonywanych za wstawiennictwem tej, dla której nie ma spraw beznadziejnych. Św. Rita nieustannie wygrywa w rankingach świętych – we Włoszech ustępuje jedynie św. Antoniemu – a wszystko dzięki skuteczności w największych nawet problemach. Do niej zwracają się o pomoc ludzie dotknięci ciężkimi doświadczeniami, problemami małżeńskimi, matki – także te oczekujące potomstwa czy mające problem z poczęciem dziecka, ale również osoby poniżane, samotne, chore na raka i ranne. Dzięki Ricie wiele małżeństw wybaczyło sobie zdradę małżeńską, wielu podjęło terapię antyalkoholową, a kobiety, które przez lata roniły, urodziły zdrowe dzieci.

To będzie dziewczynka

Amata z d. Mancini i Antonio Lotti są małżeństwem od 12 lat. Cieszą się szacunkiem mieszkańców Rocca Porena, często są mediatorami w sąsiedzkich kłótniach. Żyją zgodnie, obdarzają się wzajemnie szacunkiem i miłością. Jeśli coś zakłóca spokój ich serc, to jedynie brak dziecka. – Widocznie taka wola Boża – pomału godzą się z myślą, że pozostaną już sami. I nagle radosna nowina: Amata spodziewa się dziecka. Antonio marzy o synu, Pan Bóg ma jednak inne plany. Żona Antonia wychodzi do ogrodu zrobić ostatnie jesienne porządki. Nagle na ogołoconych już klombach spostrzega kwiaty, w tym ukochane przez siebie róże, i czuje powiew wiatru. Słyszy tajemniczy głos: – Nie bój się, Amato. Urodzisz dziewczynkę, lecz oboje z Antoniem ją pokochacie, jednak Bóg ukocha ją jeszcze bardziej! Amata jest prostą kobietą, ale ma pewność, że takie słowa mógł wypowiedzieć jedynie anioł Pański. W niedługim czasie ponownie słyszy głos anioła: – Nazwiesz dziewczynkę imieniem Rita – na cześć św. Margerity. Jej zdrobniałe imię stanie się wielkim imieniem.

Początek cudów

Wyczekiwane dziecko Amaty i Antonia przychodzi na świat w Rocca Porena w maju 1381 r. Na chrzcie w kościele św. Marii de la Plebe w Cascii, ku zdziwieniu wielu, otrzymuje imię Rita.

To spokojne i pogodne, ale trochę dziwne dziecko – myślą sąsiedzi. Kilkumiesięczna Rita śpi w kolebce w pobliżu pracujących w polu rodziców. Otwiera oczy w chwili, kiedy obok przechodzi żniwiarz z sąsiedniego pola. Z jego zranionej kosą ręki spływa krew, kiedy jednak zauważa rój pszczół krążący nad głową dziewczynki, zapomina o sobie i usiłuje pokaleczoną dłonią odgonić owady. Te wlatują nawet w uchylone usta dziecka, ale ku zdziwieniu żniwiarza nie czynią mu krzywdy, a i sama Rita jest zupełnie spokojna. Mężczyzna dochodzi do wniosku, że jego interwencja nie jest potrzebna, a z jeszcze większym zdumieniem spostrzega, że rana na jego ręce zniknęła. Biegnie do wioski, by podzielić się z innymi przedziwną wiadomością.

Trudna miłość

Rita rośnie i staje się pracowitą i pełną troski o rodziców dziewczynką. Każdą wolną chwilę poświęca na modlitwę. Marzy o poświęceniu się Bogu i wstąpieniu do zakonu. Jednak rodzice z troski o jej los postanawiają wydać ją za mąż za Paola de Ferdinand. Mąż okazuje się człowiekiem trudnym, o gwałtownym charakterze. Rita niesie swój krzyż z cierpliwością i łagodnością, nie żywi do męża urazy. Modli się w intencji jego nawrócenia i liczy, że kiedy urodzą się dzieci, Paolo się zmieni. Na świecie pojawiają się bliźniacy Jakub Antoni i Paweł Maria i rzeczywiście pod wpływem tego wydarzenia i modlitw żony Paolo łagodnieje. W domu Rity pojawiają się spokój i szczęście, chłopcy rosną. Niestety, w 18. roku małżeństwa Paolo ginie z rąk oprawcy, najprawdopodobniej pada ofiarą wendety. Mimo że przed śmiercią, jak twierdzi świadek, wybacza mordercy, jego synowie postanawiają pomścić śmierć ojca. Rita na próżno przekonuje ich do zaniechania zemsty, na modlitwie prosi więc Boga, by raczej zabrał ich z tego świata, aniżeli mieliby się stać zabójcami. Wkrótce Jakub i Paweł umierają z powodu zarazy. Desperacka modlitwa matki zostaje wysłuchana, jej serce pęka jednak z bólu.

Interwencja świętych

Po śmierci synów Rita powraca do myśli o wstąpieniu do zakonu – czyni starania o przyjęcie jej do klasztoru Augustianek św. Marii Magdaleny w Cascii. Prawdopodobnie jednak z powodu lęku sióstr przed ciążącą nad nią wendetą Rita słyszy odmowę. Każdy powrót spod bramy klasztoru do rodzinnego domu napełnia jej serce bólem. Nie traci jednak wiary. Jak głosi legenda, pewnej nocy słyszy głos wypowiadający jej imię. Kiedy otwiera drzwi domu, widzi mężczyznę i ze zdumieniem rozpoznaje w nim św. Jana Chrzciciela. Pełna ufności, jak w transie, idzie za nim ścieżką wśród skał. Po chwili dołączają do nich św. Augustyn i św. Michał z Tolentino. Kiedy Rita odzyskuje pełną świadomość, spostrzega, że znajduje się w kaplicy klasztoru św. Marii Magdaleny. Zdumienie sióstr schodzących się na modlitwę jest bezgraniczne. Przełożona robi wymówki siostrze odźwiernej, że ta nie zamknęła wszystkich furt prowadzących do klasztoru. Rita – pewna, że to Bóg objawił jej swoją wolę – nie posiada się z radości.

Naznaczona przez Boga

W klasztorze Rita spędzi 40 lat. Opuści go tylko raz, gdy uda się z pielgrzymką do Rzymu w Roku Świętym 1450. W zakonie poddawana jest próbom posłuszeństwa i zaufania Bogu. Z polecenia matki przełożonej miesiącami podlewa suchy patyk wetknięty w ziemię klasztornego ogrodu. Towarzyszą temu pogardliwe spojrzenia współsióstr. Pewnego dnia dwie z nich zawstydzone pobiegną do innych z nowiną, że ów patyk zamienił się cudownie w winną latorośl. Następnego dnia mówi o tym już cała Cascia. Wielkim szacunkiem obdarzają Ritę potrzebujący, którym z uśmiechem niesie pomoc.

Sama Rita prowadzi surowe życie pokutne. Nieustannie rozważa mękę Pańską. W Wielki Piątek 1443 r., natchniona naukami rekolekcyjnymi, modli się w swojej celi, by choć jeden z kolców cierniowej korony Chrystusa zranił także jej czoło, aby w ten sposób mogła uczestniczyć w Jego męce. W odpowiedzi na jej prośbę z wizerunku Chrystusa, przed którym modli się Rita, odrywa się jeden z gipsowych kolców korony cierniowej i wbija się z dużą mocą w czoło zakonnicy. Znak ten Rita nosić będzie do końca swojego życia. Rana się jątrzy, wydobywająca się z niej ropa jest źródłem odoru, który odstrasza inne siostry i staje się powodem odosobnienia s. Rity. Ta poświęca swój czas na rozważanie męki Pańskiej i modlitwę wstawienniczą, o którą proszą ją w swoich sprawach liczni mieszkańcy Cascii.

Róże i figi

Ostatnie lata Rita spędza w łóżku złożona ciężką chorobą. Według pobożnego przekazu, zanim odejdzie z tego świata, za jej przyczyną będą miały miejsce jeszcze dwa cudowne wydarzenia. Otóż w środku zimy Rita ma prosić swą kuzynkę, by przyniosła jej różę z ukochanego ogrodu rodzinnego domu. Czuwający przy niej są pewni, że Rita majaczy. Jednak gdy kuzynka wraca do domu, ze zdumieniem spostrzega, że w przysypanym śniegiem ogrodzie Rity kwitnie przepiękna róża. Natychmiast wraca z nią do klasztoru. Dwa tygodnie później, kiedy ziemię spowija jeszcze zimno, na prośbę Rity kuzynka przynosi jej dwie dojrzałe figi. Na pamiątkę tzw. cudu róży w Cascii i w innych miejscach kultu świętej utrzymuje się tradycja święcenia w dniu 22 maja „róż św. Rity”. Gdy Rita umiera 22 maja 1457 r., jej ciało zaczyna wydzielać słodkawy zapach, a w całej Cascii same zaczynają bić dzwony – mieszkańcy miasta mają pewność, że odeszła osoba święta.

Przesłanie przebaczenia

Już pierwszego dnia po śmierci Rity mają miejsce cuda za jej wstawiennictwem. W 1627 r. beatyfikuje ją papież Urban VIII – Maffeo Barberini, w którego rodowym herbie znajdują się – cóż za zbieg okoliczności! – trzy pszczoły. Kanonizuje bł. Ritę w 1900 r. Leon XIII. Nazwie ją „drogocenną perłą Umbrii”. Kult świętej szerzy się w całym świecie – od Włoch po Filipiny i Amerykę Południową. Obecny jest również w Polsce, m.in. w kościele św. Katarzyny Aleksandryjskiej i klasztorze Sióstr Augustianek w Krakowie, gdzie znajduje się najstarszy w naszym kraju, XVIII-wieczny obraz św. Rity, w kościele Dzieciątka Jezus na Żoliborzu w Warszawie ze słynącym łaskami wizerunkiem świętej oraz w sanktuarium św. Rity w Nowym Sączu.

Za przyczyną świętej rozwiązują się sprawy beznadziejne i, po ludzku sądząc, nie do rozwiązania, a współcześni ludzie uczą się od niej życia w cierpieniu i pokorze, miłosierdzia i przebaczenia. Miłosierdzie i przebaczenie bowiem były charakterystycznymi przymiotami świętej z Cascii. Nic dziwnego zatem, że tamtejsza wspólnota sióstr augustianek przyznaje Nagrodę św. Rity kobietom, które w swym życiu – tak jak ona – dały swą postawą świadectwo przebaczającej miłości. Otrzymały ją m.in. Polki – Marianna Popiełuszko (1990 r.) i Eleni (1999 r.).

Dla dzisiejszych, podobnie jak i dla współczesnych sobie czcicieli Rita jest najprawdziwszym człowiekiem i prawdziwą świętą.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Powódź grozi południowej Polsce. Kraków częściowo pod wodą

2019-05-23 21:46

red.

Paweł Bugira
Gwałtowne rośnie poziom rzek na południu kraju. W Krakowie i Tarnowie ogłoszono pogotowie powodziowe, z żywiołem walczą też mieszkańcy Podkarpacia i Śląska. Ulewy i woda spływająca z gór spowodowały gwałtowny przyrost poziomu rzek. Stany ostrzegawcze i alarmowe przekroczyła m. in. Wisła i jej dopływy, łącznie 10 rzek. Pod wodą znalazła się część Krakowa, m.in. ścieżka rowerowa wzdłuż Wisły przy Wawelu. Fala kulminacyjna dotrze w sobotę. Ma mieć ok. 7 metrów. Prezydent miasta ogłosił pogotowie przeciwpowodziowe na obszarze Krakowa.
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem