Reklama

Polska

Bp Kamiński w czasie ingresu: Przychodzę by służyć ludowi Bożemu

Przychodzę by służyć ludowi Bożemu - powiedział bp Romuald Kamiński w czasie ingresu do katedry warszawsko-praskiej. W uroczystościach w stołecznej bazylice św. Michała Archanioła i św. Floriana Męczennika wzięło udział ponad 50 biskupów na czele z Nuncjuszem Apostolskim w Polsce i Prymasem Polski, przedstawiciele władza państwowych i samorządowych, kilkuset kapłanów, osób życia konsekrowanego oraz wierni świeccy.

[ TEMATY ]

Warszawa

ingres

bp Romuald Kamiński

Magdalena Kowalewska

Msza św. rozpoczęła się uroczystą procesją. W drzwiach bazyliki katedralnej nowego pasterza powitał bp Marek Solarczyk z proboszczem ks. Bogusławem Kowalskim.

Witając zgromadzonych dotychczasowy ordynariusz abp Henryk Hoser podkreślił, że diecezja stanowi dobro wspólne Boga i ludzi. - Jest historycznym wcieleniem Kościoła powszechnego z ustanowienia Chrystusa jako Jego Ciało Mistyczne i Oblubienica, którego duszą jest sam Duch Święty – powiedział abp zwracając uwagę, że wszystkie socjologiczne opisy Kościoła są niedostateczne i niewystarczające wobec tajemnicy i mocy w Nim drzemiących i ujawniających się z niezmienną trwałością .

Podkreślił, że to wielkie dobro domaga się ciągłego wzrostu i dojrzewania. - Przez całą dekadę niosłem ciężar odpowiedzialności i rozterek za powierzony mi Kościół. Jeżeli udało mi się wykonać wiele zdań i osiągnąć szereg celów to dzięki modlitwie, współpracy, lojalności i duchowi posłuszeństwa ofiarnych osób, wspólnot i zespołów w tym współpracowników kurialnych - powiedział abp Hoser.

Reklama

Zwrócił uwagę, że to co udało się zrealizować stanowi tylko częścią istniejących potrzeb i wyzwań naszego czasu które wciąż czekają realizacji i wyglądają wcielenia.

Życzył nowemu ordynariuszowi diecezji warszawsko-praskiej posługi ufnej w Bożą moc i ludzie wsparcie oraz asystencję Ducha Świętego oraz apostolskiej współpracy wszystkich wiernych. - Proszę unikanie moich błędów za które tylko ja jestem odpowiedzialny - powiedział były ordynariusz.

Następnie odczytana została bulla papieska ogłaszająca nominację bp Romualda Kamińskiego nowym ordynariuszem diecezji warszawsko-praskiej. Następnie abp Hoser przekazał pastorał -symbol władzy pasterskiej w diecezji Nuncjuszowi a ten nowemu ordynariuszowi i wprowadził go na katedrę, po czym nastąpiło homagium czyli publiczne wyrażenie czci, szacunku i chrześcijańskiego posłuszeństwa nowemu pasterzowi diecezji.

W homilii bp Kamiński podkreślił, że przychodzi by służyć ludowi Bożemu w pielgrzymce wiary licząc w sposób szczególny na wsparcie ze strony wszystkich stanów Kościoła które tworzą diecezję warszawsko-praską - począwszy od kapłanów, poprzez osoby życia konsekrowanego aż po ludzi świeckich. - Chciałbym, aby ta intencja – „Służba dla Zbawienia” towarzyszyła mi i wam na zawsze. – podkreślił nowy ordynariusz.

Wyraził wdzięczność swoim poprzednikom za ich trud i wkład w budowanie wspólnoty diecezjalnej. Zwrócił uwagę, że życie całej wspólnoty diecezjalnej jest niezwykle mocno złączone z trudnymi dziejami Ojczyzny. Wspomniał o krwawych działań rosyjskiego zaborcy podczas tzw. Rzezi Pragi w listopadzie 1794 roku, o bitwie pod Olszynką Grochowską 25 listopada 1861 roku, oraz o Bitwie Warszawskiej 1920 roku - zwanej również „Cudem nad Wisłą”, która rozegrała się na polach Ossowa i Radzymina.

Nawiązując do wizyty Ojca Świętego Jana Pawła II w Radzyminie przypomniał, że papież nałożył na diecezję warszawsko-praską obowiązek szczególnej pamięć o roku 1920 i jego wydarzeniach. Wyrazem wdzięczności Bogu za odniesione zwycięstwa są dwie świątynie wotywne pod wezwaniem ‘Matki Bożej Zwycięskiej’ na stołecznym Kamionku oraz w Rembertowie – powiedział duchowny.

Zwracając uwagę na maryjny rys diecezji warszawsko-praskiej wspomniał o licznych sanktuariach poświęconych Matce Bożej oraz o trwającej obecnie peregrynacji Wizerunku Matki Bożej Jasnogórskiej. - Bliskość Maryi pozwala nam na ufne przeżywanie naszej drogi do Nieba. Jej miłość i troska o lud pielgrzymi została wyrażona w jakże jasnym i zwięzłym pouczeniu z Kany Galilejskiej: „Zróbcie wszystko cokolwiek Syn mój wam powie” – powiedział bp Kamiński.

Magdalena Kowalewska

Przyznał, że dynamicznie zmieniająca się rzeczywistość świata a wraz z tym i kondycja człowieka wymagają nieustannego odczytywania znaków czasu w świetle Jezusowego Orędzia.

Podkreślił, że „świętość Wspólnoty kapłańskiej stanowi dla biskupa dar niewyobrażalnie wielki, a przekłada się na owocne pasterzowanie, to zaś ma swój finał w doprowadzeniu ludzi do zbawienia”. Za papieżem Franciszkiem podkreślił, że osoby życia konsekrowanego są wielkim darem dla Ludu Bożego w drodze.

-Pragnieniem całej wspólnoty diecezjalnej winno być zadbanie o powołania i upraszanie łaski świętości ich posługiwania. To bowiem leży w interesie każdego z nas oczekujących od osób życia konsekrowanego służby i dbałości – poprzez modlitwę – o nasze zbawienie – powiedział biskup warszawsko-praski.

Podkreślił, że prawdziwym skarbem Kościoła są małżeństwa i rodziny. Zachęcał całą wspólnotę diecezjalną do życia w świetle Kazania na Górze. – „Do nas należy, aby swoje wnętrze niejako utkać z tych elementów, jakby ułożyć przepiękną mozaikę, gdzie zamiast drogocennych kamieni będzie ubóstwo, cichość, umiejętność zasmucenia się kiedy zajdzie tego potrzeba, postawa człowieka sprawiedliwego, miłosierdzie, czystość serca, umiejętność budowania dobrych relacji, czynienie pokoju i wiele innych miłych Bogu postaw – powiedział biskup warszawsko-praski.

Metropolita warszawski Kazimierz kardynał Nycz podkreślił ingres to nie tylko święto diecezji ale całej metropolii warszawskiej. Oprócz więzów eklezjalnych które nas łączą nie możemy zapominać, że łączy nas również wspólne miasto jakim jest Warszawa będąca stolicą kraju. - Choć 26 lat temu została podzielna na dwie diecezje, których granicę wyznaczyła Wisła to jednak by lepiej służyć mieszkającym tu ludziom nie wystarczy dobra infrastruktura ale niezbędne są również mosty duszpasterskie – oświadczył kard. Nycz.

Wśród dotychczasowych dokonań na tym polu wymienił wspólny rok propedeutyczny, troskę o kapłanów chorych i starszych poprzez wymianę miejsc w domach dla księży emerytów oraz wspólny program katechetyczny i opracowanie jednych podręczników. Metropolita warszawskim wyraził jednocześnie nadzieję na jeszcze głębszą współpracę obu diecezji.

Składając życzenia nowemu pasterzowi diecezji warszawsko-praskiej kapłani, osoby życia konsekrowanego oraz wierni świeccy obiecywali modlitwę i wyrażali pragnienie współpracy.

Dziękując na zakończenie wszystkim za wspólną modlitwę bp Kamiński przyznał, że wkracza do diecezji dobrze zarządzanej przez poprzednich ordynariuszy. Powiedział, że podejmując nowe obowiązki pragnie wraz z całym duchowieństwem tworzyć wspólnotę która razem podarzą w pielgrzymce wiary Podkreślił, że jego najbliższym współpracownikiem będzie bp pomocniczy Marek Solarczyk, który bardzo dobrze zna sprawy diecezji. Przypomniał, że należy on do grona rocznika pierwszych kapłanów wyświęconych po utworzeniu diecezji.

Odczytany został także list prezydenta RP Andrzeja Dudy oraz przewodniczącego KEP abp Stanisława Gądeckiego.

Liturgię uświetnił chór katedry warszawsko-praskiej „Musica Sacra” – pod dyrekcją Pawła Łukaszewskiego, prorektora Uniwersytetu Muzycznego Fryderyka Chopina w Warszawie.

Na zakończenie odśpiewano te Deum oraz antyfonę Pod Twoją Obronę jako nawiązanie do bp zawołania Bp Romualda Kamińskiego

Bp Romuald Kamiński jest czwartym z koli ordynariuszem diecezji warszawsko-praskiej powstałej po podziale administracyjnym Kościoła w Polsce w 1992 roku.

Urodził się 7 lutego 1955 w Janówce. Ukończył Wyższe Metropolitalne Seminarium Duchowne w Warszawie. Święcenia kapłańskie przyjął 7 czerwca 1981 roku z rąk bp. Jerzego Modzelewskiego. Jest magistrem teologii w zakresie patrologii.

W latach 1981-1983 pracował w Parafii Matki Bożej Królowej Polski w Otwocku, skąd powołano go do posługi Administratora Domu Arcybiskupów Warszawskich i referenta w Sekretariacie Prymasa Polski. Te funkcje, wraz z posługą kapelana Prymasa Polski Kardynała Józefa Glempa pełnił do 1992 roku.

W 1992 roku, po utworzeniu Diecezji Warszawsko-Praskiej został kanclerzem Kurii biskupiej nowopowstałej diecezji. Wchodził w skład kolegium konsultorów i rady kapłańskiej. W 1998 roku został podniesiony do godności Kapelana Jego Świątobliwości.

8 czerwca 2005 roku papież Benedykt XVI mianował ks. Romualda Kamińskiego biskupem pomocniczym diecezji ełckiej. Konsekrację biskupią przyjął z rąk arcybiskupa Józefa Kowalczyka, biskupa Jerzego Mazura oraz biskupa Kazimierza Romaniuka 23 czerwca 2005 roku w Katedrze Ełckiej. Jako motto posługi biskupiej wybrał słowa Sub Tuum praesidium (Pod Twoją obronę).

14 września 2017roku bp Kamiński został mianowany przez papieża Franciszka biskupem koadiutorem diecezji warszawsko-praskiej. Oficjalne przejęcie urzędu biskupa diecezji warszawsko-praskiego odbyło się 8 grudnia 2017 roku w siedzibie kurii.

W ramach Konferencji Episkopatu Polski bp Romuald Kamiński przewodniczy Zespołowi ds. Kontaktów z Konferencją Episkopatu Litwy. Był delegatem ds. Dialogu Katolików i Muzułmanów.

Obecnie jest również członkiem Komisji ds. Instytutów Życia Konsekrowanego i Stowarzyszeń Życia Apostolskiego, Rady ds. Rodziny, Rady ds. Dialogu Religijnego i Zespołu ds. Kontaktów z Przedstawicielami Kościoła Greckokatolickiego na Ukrainie.

2018-01-20 12:52

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Bp Kamiński: cierpienie ma moc przemiany świata

2020-02-09 13:20

[ TEMATY ]

Warszawa

bp Romuald Kamiński

Światowy Dzień Chorego

Magdalena Kowalewska

Cierpienie przyjęte w zjednoczeniu z Chrystusem jest skarbem dla Kościoła, jest mocą przemieniającą ten świat – podkreślił bp Romuald Kamiński. Z okazji zbliżającego się 28. Światowego Dnia Chorego przewodniczący Zespołu KEP ds. Duszpasterstwa Służby Zdrowia i Chorych przewodniczył Mszy św. w stołecznej bazylice Świętego Krzyża. Liturgię koncelebrował wraz z nim Krajowy Duszpasterz Służby Zdrowia ks. Arkadiusz Zawistowski. W czasie Eucharystii polecano Bogu wszystkich cierpiących oraz cały personel medyczny.

W homilii bp Kamiński podkreślił, że troska o chorych i cierpiących to chrześcijański obowiązek. - Niezrozumiałym stanie się nasza aktywność w wielu dziedzinach, jeśli zostanie pominięty prawdziwie potrzebujący bliźni. Służba wobec głodny, cierpiących niedostatek, osób pozbawionych najpotrzebniejszych rzeczy do życia powinna być w pierwszej kolejności w polu naszego zainteresowania – powiedział duchowny.

Przekonywał, że człowiek nie jest tylko kimś, kto biernie przeżywa swoją codzienność, ale powinien starać się nadawać sens temu czego doświadcza. - Choroba i jej ciężar, jak i wszelkiego rodzaju uciążliwość może być błogosławieństwem lub przekleństwem. Nie chcemy jednak, by to, co nazywamy naszym codziennym krzyżem, stało się przekleństwem z tej racji, że Jezus poprzez Mękę i Krzyż Zbawił świat. Bądźmy więc pojętnymi uczniami. Niech i na naszej drodze życia będzie tak podjęty krzyż cierpienia, by poprzez jedność z Krzyżem Zbawiciela wydał bogate owoce – zaapelował bp Kamiński.

Przestrzegł też przed izolowaniem młodego pokolenia od ludzi chorych i starszych nazywając taką praktykę nieporadnością wychowawczą. – W przekazie informacji dominuje dziś to, co zachwyca, imponuje, pokazuje człowieka w nierealnym świecie, a stan choroby i związane z nią uciążliwości nie są atrakcyjne, a co za tym idzie, nie są w modzie. W ten sposób buduje się mur odgradzający młodych od świata rzeczywistego. Izolacja od tego, co trudne i stresujące, nie jest ochroną, ale zwykłym kłamstwem i nieporadnością wychowawczą. Jest to robienie wielkiej krzywdy młodej osobie, która powinna być w sposób naturalnym z miłością i odpowiedzialnością starszych, wprowadzana w rozumienie całości naszego życia. Poznanie i zrozumienie sytuacji człowiek chorego oraz towarzyszenie mu w jego przeżywanym cierpieniu i samotności. To dopiero jest piękna i pożyteczna lekcja wychowawcza – podkreślił bp Kamiński.

Nawiązując do tegorocznego orędzia na Światowy Dzień Chorego, zaapelował o autentyczne zatroskanie o osoby cierpiące. - Potrzebują one nie tylko konkretnego medycznego czy finansowego wsparcia, ale przede wszystkim zwykłej ludzkiej obecności i życzliwości. Niech nasze dawanie nie będzie naznaczone skąpstwem – zaapelował.

Zwrócił uwagę, że czas choroby może stać się szansą i darem zarówno dla samej osoby cierpiącej, jak i dla jej otoczenia, a nawet większej społeczności. – Wielkie sprawy dokonują się czasem na drodze dźwigania ciężaru choroby. Jesteśmy wielokrotnie świadkami nawróceń, umocnienia wiary, czy aktów przebaczenia – zauważył.

Podkreślił, że Chrystus związał z dźwiganym cierpienia olbrzymią moc przemiany w świecie. – Wspierajcie swoją modlitwą i cierpieniem Kościół Chrystusowy. Upraszajcie łaski dla podejmujących się odpowiedzialności za kształt życia społecznego i duchowego. Ofiarujcie swoje cierpienia w intencji codziennych spraw dziejących się w najbliższym środowisku i na całym świecie – zaapelował biskup. – Nie może zmarnować się żaden trud i sposobności trwania na modlitwie. Wszyscy was potrzebują jako szczególnych Apostołów Jezusa – podsumował.

Na zakończenie polecił chorych i wszystkich pracowników służby zdrowia opiece i orędownictwu Najświętszej Maryi Panny.

28. Światowy Dzień Chorego przebiegał pod hasłem „Przyjdźcie do Mnie wszyscy, którzy utrudzeni i obciążeni jesteście, a Ja was pokrzepię”.

CZYTAJ DALEJ

Abby Johnson: przeraża mnie, że mamy całą masę katolików, popierających aborcję

2020-02-20 12:37

[ TEMATY ]

Abby Johnson

Twitter

Przeraża mnie fakt, że obecnie mamy całą masę katolików, którzy otwarcie popierają aborcję, a otrzymują komunię, choć księża znają ich poglądy. Można dostrzec ten problem również w Polsce – przyznała Abby Johnson, amerykańska działaczka antyaborcyjna w rozmowie z Pauliną Guzik w programach Między Ziemią a Niebem TVP1 i Okiem Wiary TVP Info.

Paulina Guzik: Abby, jak przyjęto Cię w Polsce?

Abby Johnson: Byłam bardzo podekscytowana perspektywą przyjazdu do Polski. Jestem katoliczką, więc przyjazd do katolickiego kraju wzbudzał emocje. Uderzyła mnie mocna wiara katolicka. To wyjątkowe miejsce z bardzo bogatą historią katolicyzmu i pięknymi katolicki świętymi. Polacy są wspaniałymi ludźmi. Jestem szczęśliwa, że mogę być z wami.

Z Krakowa wychodzi wyjątkowe przesłanie. Masz może jakieś szczególne przesłanie z tego miejsca dla świata czy dla Polski?

AJ: Gorliwie modliłam się o przesłanie przed moim przyjazdem do Polski. Nie jestem Polką, więc nie zamierzam udawać, że znam tutejszą kulturę. Jednak wiem, co wydarzyło się w Stanach Zjednoczonych. Dzieje się tak dlatego, że ludzie cały czas idą na kompromis ze złem. Drzwi kompromisu otworzyły się już w Polsce, jeśli chodzi o aborcję, zapłodnienie in vitro i inne poważne kwestie moralne. Kościół i ludzie relatywnie rzecz biorąc nie zabierają głosu. Kiedy dobrzy ludzie milczą, kiedy sami milczą, wówczas do głosu dochodzi zło. Właśnie coś takiego ma u was miejsce. Moje przesłanie do was brzmi: odrzućcie ten kompromis, który został zawarty. Chcę was również ostrzec, że to co obserwujemy obecnie w waszym kraju w sferze kultury aborcji i prawa aborcyjnego, zmierza w niebezpiecznym kierunku.

Co mogłoby wzmocnić w obecnej chwili ruch pro-life, nie tylko w Polsce, ale również w Stanach Zjednoczonych?

AJ: Według mnie musi być to Kościół. Ten impuls musi wyjść z Kościoła, zwłaszcza z Kościoła katolickiego, który od zawsze stawia kwestię ochrony życia na pierwszym miejscu. Niestety Kościół stał się relatywnie milczący, za bardzo się obawia, aby nie urazić innych. Oznacza to współpracę ze złem. Kościół nie mówi otwarcie, nie korzysta z prawa głosu, nie korzysta z władzy danej nam przez samego Chrystusa, kiedy ustanawiał Kościół katolicki. Zawiedliśmy Go, zawiedliśmy Chrystusa. Kościół to najpotężniejsza organizacja.

A więc uważasz, że Kościół w obecnych czasach nie wystarczająco głośno broni dzieci?

AJ: Niestety nie. Kościół za bardzo idzie na kompromis. Chcę podkreślić, że kocham moją wiarę, kocham Kościół katolicki. Zostałam katoliczką, bo właśnie tutaj mamy prawdę o Chrystusie. W Kościele katolickim mamy pełnię naszej wiary. Dlatego przeraża mnie fakt, że obecnie mamy całą masę katolików, którzy otwarcie popierają aborcję, a otrzymują komunię, choć księża znają ich poglądy. Można dostrzec ten problem również w Polsce. Zauważyłam, że Polacy nie mówią o tym głośno, bo żyją w przekonaniu, że w Polsce jest wielu katolików i tego typu problemy tutaj nie występują. Ale to nieprawda. Jak długo będziecie ignorować ten problem, to problem ten będzie narastał.

PG: Jakie są Twoje przewidywania? Co może się zdarzyć, jeśli nie zabierzemy głosu w kwestii aborcji?

AJ: Jeśli teraz nie zabierzecie głosu, to dojdzie do złagodzenia prawa aborcyjnego. Na początku będą to małe kroki, co już ma miejsce, czyli legalna aborcja w trzech przypadkach. Jednak widzimy, że lekarze już testują granice. Prawo jest obecnie nieprawidłowo interpretowane. Aborcja ma być przeprowadzana, kiedy życie kobiety jest w niebezpieczeństwie, bądź jeśli dziecko nie będzie mogło samodzielnie funkcjonować, co według mnie nie jest przesłanką do usunięcia ciąży. Jednak tak się nie dzieje. Kobiety nagminnie usuwają ciążę, gdy dziecko ma zespół Downa. A przecież te dzieci mogą prowadzić całkowicie normalne życie. Nawet obecnie obowiązujące prawo nie jest przestrzegane w takim stopniu, w jakim powinno być. Właśnie dlatego, że zawarto kompromis. Tak to właśnie wygląda. Kiedy zło przenika, to rośnie w siłę.

Ludzie o tym wiedzą. Mimo że o tym wiedzą, to zastanawiają się, co powinni z tym zrobić. A przecież powinni pójść do mediów, ujawnić ten proceder, szukać sprawiedliwości dla nienarodzonych dzieci i matek, które okłamano, którym powiedziano, że ich dzieci nie będą mogły prowadzić normalnego życia, a tymczasem rodzą się zupełnie zdrowe. Należy szukać sprawiedliwości. Nie można obawiać się skutków.

Ja sama nie miałam pojęcia, co się stanie, kiedy opuściłam klinikę Planned Parenthood. Nie wiedziałam, że znajdę się na sali sądowej naprzeciw jednej z największym organizacji na świecie. Nie miałam pojęcia. Jednak trzeba działać. Nawet jeśli się boimy. Nie jesteśmy powołani do strachu. Bóg nie daje nam ducha lęku i bojaźni, ale ducha siły i odwagi. Bojaźń i słaby głos są u was obecne.

Wydaje mi się, że katolicy w Polsce uważają, że nie jest tak źle, że to tylko tysiąc dzieci rocznie. A te tysiąc dzieci, to o tysiąc za dużo. Nawet jeśli byłoby to tylko jedno dziecko, to o jedno za dużo. Czas, by Polacy się przebudzili. Jeśli nie zaczniecie odpychać tego zła, jeśli nie zaczniecie krzyczeć na temat tego, co dzieje się obecnie w waszym kraju, wówczas dojdzie do liberalizacji aborcji. Staniecie się krajem, jakim są Stany Zjednoczone, gdzie można dokonywać aborcji przez dziewięć miesięcy ciąży z jakiegokolwiek powodu. Do tego dojdzie w waszym pięknym katolickim kraju, jeśli ludzie nie zaczną się sprzeciwiać.

PG: Co pomogło Ci zagoić rany, kiedy opuściłaś klinikę po tym, jak zdałaś sobie sprawę, czym jest aborcja i zdałaś sobie sprawę, co stało się z Twoimi własnymi dziećmi, bo sama dokonałaś dwóch aborcji?

AJ: Z pewnością dużą rolę odegrała moja wiara katolicka: sakramenty, spowiedź, Eucharystia. Jednak szczerze powiedziawszy potrzebowałam duchowego treningu. Każdego dnia budziłam się i musiałam podejmować decyzję, czy będę żyć przeszłością, której nie mogę zmienić i czy będę rozpaczać, smucić się, żałować, zamartwiać i odczuwać wstyd, czy może obudzę się i będę żyć teraźniejszością akceptując dar od Boga i pozwolę Mu działać w moim życiu.

Przez osiem lat pracując w klinice byłam z dala od Boga, więc może już najwyższy czas, żeby zacząć żyć dla Jego chwały. Jednego dnia obudziłam się i podjęłam złą decyzję. Kolejnego dnia obudziłam się użalając się przez cały dzień, pijąc zbyt dużo wina i litując się nad sobą. Jednak najczęściej budziłam się i decydowałam się żyć dla Chrystusa.

Pewnego dnia, kiedy takie zmagania trwały już od długiego czasu, obudziłam się i wiedziałam, że już nie muszę dokonywać takich wyborów. Wiedziałam już, jak ma wyglądać moje życie. Pomaga mi też dzielenie się moją historią z innymi, pomaganie innym ludziom, aby sprzeciwiali się tej niesprawiedliwości wiedząc, że dzięki temu ratuję im życie, bo Bóg może działać przeze mnie, przez moją przeszłość. Jednak uzdrowienie to podróż i ta podróż potrwa całe życie.

PG: Czy jest to też podróż miłosierdzia?

AJ: Jak najbardziej. Zdecydowanie. Bóg jest względem mnie niezwykle miłosierny. Nie zasługuję na to, co mam, nie zasługuję na te łaski, które od Niego otrzymuję, nie zasługuję na te wszystkie cudowne dzieci, którymi mnie obdarzył. Ale On jest właśnie tak dobry. To właśnie Bóg, to Jego miłosierdzie.

PG: Miłosierdzie działa także wobec byłych pracowników klinik aborcyjnych, którzy przeszli na stronę życia. O tym piszesz w swojej nowej książce, która właśnie ukazała się w Polsce. Możesz przytoczyć najbardziej uderzającą historię, jaką usłyszałaś od byłego pracownika kliniki aborcyjnej, które opisujesz w książce „Ściany będą wołać?”

AJ: W książce można przeczytać historię kobiety, która zabiegała o aborcję zdrowego dziecka przy pomocy litu. Dostała zastrzyk, który miał zabić jej dziecko. Po zastrzyku zmieniła zdanie, natychmiast pożałowała decyzji i chciała ocalić swoje dziecko. Tak naprawdę lekarz-aborter wymusił na niej przeprowadzenie aborcji. Ludziom trudno uwierzyć w tę historię. Nie mogą uwierzyć, że kobiety dostają środki uspokajające, a potem są zmuszane do zabicia własnego dziecka, kiedy próbują je ocalić. Ale tak właśnie się dzieje. Tak to wygląda na całym świecie. Takie rzeczy małą miejsce każdego dnia w Chinach, w Stanach Zjednoczonych, we wszystkich krajach. Jest to prawdziwy problem. Wydaje się to niewiarygodne, póki nie zaczniesz pracować w tym przemyśle. Wówczas przekonujesz się, że dzieje się to każdego dnia.

PG: Wiem, że bardzo kochasz Jana Pawła II. W tym roku obchodzimy stulecie jego urodzin. Jesteśmy w jednym z jego ulubionych miejsc, które tak naprawdę stworzył. W jaki sposób św. Jan Paweł II Cię inspiruje?

AJ: Przypisuję Matce Przenajświętszej i Janowi Pawłowi II nawrócenie mojej rodziny na wiarę katolicką. Mój mąż i ja byliśmy na początku bardzo sceptycznie nastawieni. Nie byliśmy pewni, wydawało nam się to czymś szalonym. Mój mąż przeczytał Teologię ciała i Humanae vitae. Zaczął też czytać pisma św. Jana Pawła II. Przyszedł do mnie pewnego dnia i powiedział, że przeczytał różne rzeczy napisane przez papieża i uważa, że on ma rację. Stwierdził, że skoro ma rację w tych kwestiach, to Kościół katolicki musi mieć rację we wszystkim. Podeszłam do tego sceptycznie i byłam cyniczna. Jednak skłoniło mnie to do sięgnięcia po dzieła Ojców Kościoła. Zaczęłam też czytać encykliki i listy św. Jana Pawła II. Tak naprawdę to mnie przekonało, że jesteśmy na właściwej drodze, że Kościół katolicki jest naszym domem, że Kościół katolicki jest domem dla wszystkich. To wspaniałe uczucie być w miejscu, gdzie przebywał, chodził, mieszkał i gdzie był biskupem. Dzisiaj skosztowałam kremówkę papieską.

PG: Smakowała?

AJ: O tak. Powiedziałam ks. Maciejowi, który mi towarzyszył, że chcę ją na śniadanie, obiad i kolację. To czas odnowy i dla mojej wiary, to że tutaj jestem, w miejscu, gdzie mieszkał tak niezwykły święty papież.

PG: Dziękuję za odnowienie również naszej wiary - potrzebujemy takiego głosu z zewnątrz, żeby odnowić naszą wiarę w Polce. Bardzo dziękuję za rozmowę.

CZYTAJ DALEJ

A. Pietruczuk z Bielskiego Towarzystwa Trzeźwości: trzeźwość zaczyna się od kontaktu z myślami i z sercem

„Trzeźwość zaczyna się od kontaktu z myślami i z sercem” – zauważyła na progu rozpoczynającego się Tygodnia Modlitw o Trzeźwość Narodu wiceprezes Bielskiego Towarzystwa Trzeźwości Anna Pietruczuk. Gruntownie odnowioną siedzibę BTT w Bielsku-Białej pobłogosławił 22 lutego bp Piotr Greger, który spotkał się z ludźmi kochającymi pomagać innym, zaangażowanymi w walkę z nałogami.

Bielskie Towarzystwo Trzeźwości od prawie trzech dekad zajmuje się promocją idei trzeźwości i zdrowego stylu życia, pomaga rozwiązywać problemy związane z piciem alkoholu, używaniem innych środków zmieniających nastrój. Dzięki stałym, regularnym spotkaniom członkowie organizacji starają się kształtować pragnienie powstrzymywania się od picia alkoholu, zażywania narkotyków, uwalniania się od innych form uzależnień oraz tworzenie warunków do życia i rozwoju w trzeźwości.

Jak zauważyła w rozmowie z KAI wiceprezes Bielskiego Towarzystwa Trzeźwości Anna Pietruczuk, obecnie żyjemy w kulturze, w której istnieje duża akceptacja na różnorakie formy „znieczulenia”.

„Trzeźwość jest związana z kontaktem z moimi myślami, z moim sercem. Mamy mnóstwo sposobów, by się znieczulać. Są one w większości akceptowane społecznie i nie są traktowane jako problem. Nie jest problemem oglądanie telewizji dłużej niż zwykle, jedzenie większej ilości jedzenia. A jednak to blokuje trzeźwość” – zauważyła i wskazała, jak ważne jest uświadomić sobie, w jaki sposób człowiekiem rządzą podstawowe popędy i żądze. „Chcemy się przecież rozwijać duchowo. Brak wiedzy na ten temat bardzo to utrudnia” – dodała.

W siedzibie BTT od pięciu lat działa „Wspólnota św. Jakuba 12 kroków dla chrześcijan”, która prowadzi warsztaty pt. „Ku wolności”. Ich program jest oparty na 12 krokach AA, lecz został dostosowany do potrzeb przeciętnego odbiorcy borykającego się ze swoimi problemami, pragnącego pogłębić swoje życie duchowe.

Łączy rozwój duchowy i osobowy z elementami psychoterapii. Jeden warsztat trwa około 2,5 roku i polega na cotygodniowych, dwugodzinnych spotkaniach. W zamkniętej grupie mityngi rozpoczyna 12 osób.

„Wymaga to wytrwałości i pracy” – przyznała wiceprezes. Sama jest absolwentką takiego warsztatu. Podkreśla, że uczestnicy mitingów są zaproszeni do kontynuacji pracy nad sobą. Chodzi o wzrastanie w oparciu o chrześcijańską wizję człowieka i świata. Niebawem ma powstać czwarta grupa w ramach tego programu.

Przy okazji wydarzenia, jakim było pobłogosławienie wyremontowanej siedziby BTT, przedstawiciele towarzystwa poprosili bp. Gregera o duchową opiekę nad wspólnotą i jej dziełem.

BTT, najpierw jako Bielskie Centrum Trzeźwości, powstało w lipcu 1992 roku. Jest organizacją pożytku publicznego utrzymującą się głównie ze składek członkowskich, wolnych datków i funduszy pochodzących od sponsorów. Poważnym wsparciem jest dotacja od bielskiego ratusza.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję