Reklama

Komentarze

Wiosna, rodzina i godność życia

[ TEMATY ]

edytorial

Aleksandra Bielecka

Świeże daty: dzień kalendarzowej wiosny kiedy nasz rząd dokonał podsumowania dwóch lat funkcjonowania programu 500+ i przypadający w tym samym dniu Światowy Dzień Zespołu Downa. Koincydencja zdarzeń skłania mnie do podzielenia się garścią refleksji o rodzinie i godnym człowieczeństwie.

Początek wiosny w naszym kraju kojarzy się nieodmiennie z nadzieją. Ideę przywracania do życia niesie zbliżająca się Uroczystość Zmartwychwstania Pańskiego. Budzi się natura, żegnamy ostatnie płatki śniegu, a pojawiający się od czasu do czasu grad zaczynamy traktować jak ciekawostkę przyrodniczą. Jest to moment, w którym coraz śmielej snujemy wakacyjne plany. Nasze oczy zwracają się ku przyszłości.

Pierwszy dzień wiosny stanowił dla premiera Morawieckiego, minister Rafalskiej oraz Ministerstwa Rodziny Pracy i Polityki Społecznej dobrą okoliczność, by podsumować dwa lata funkcjonowania programu 500+. Bez wątpienia dzieci są naszą przyszłością, a dotychczasowe efekty ocenianego programu napawają nadzieją.

Reklama

Przypomnijmy fakty. Według informacji ministerstwa obecnie z programu korzysta 3,68 mln dzieci (to jest 55% osób do 18 roku życia w skali całego kraju, a w gminach miejsko-wiejskich 58%). Trafiła do nich potężna suma ponad 42 mld zł. Ograniczyło to ubóstwo rodzin i doprowadziło do wzrostu urodzeń w kraju (w 2017 r. przyszło na świat o 20,8 tys. więcej dzieci niż w 2016 podczas, gdy jeszcze w 2014 r. prognozowano znaczny spadek urodzin do roku 2018).

Najważniejsze jednak jest moim zdaniem to, że program zaczął zmieniać sposób myślenia Polaków o przyszłości. Obecnie z nieco większym optymizmem patrzymy na nasz przyrost naturalny, a także konsekwentnie na przyszłość osób starszych i emerytów. Nic dziwnego, że premier Morawiecki stwierdza: Jak popatrzymy na to, co się zadziało, to można powiedzieć, że ten program odbudowuje godność polskich rodzin, daje w ich ręce instrumenty, narzędzia, środki, jakich do tej pory nie było.

Należy również zauważyć, że od 2018 r. o 15 % wzrosła liczba rodzin, które otrzymują świadczenie z programu 500+ wychowując dziecko z niepełnosprawnością. I w tym momencie pora na plan pierwszy wysunąć drugi znak czasu, towarzyszący pojawieniu się wiosny anno domini 2018. Otóż od 2005 r., 21 marca jest uznany jako Światowy Dzień Zespołu Downa. Przypomnijmy, że są to osoby, które mają pełne prawo przede wszystkim do narodzin, a następnie do pełnego uczestniczenia w życiu społecznym, do edukacji, opieki zdrowotnej i do szacunku.

Reklama

Dzieci i dorośli z zespołem Downa są dla nas nieustającym przypomnieniem, że wartości człowieka nie mierzy się zdolnościami intelektualnymi. Jednocześnie ich sukcesy w edukacji pokazują, jak głęboko niesłuszne są stereotypy, zaniżające potencjał rozwojowy osób z zespołem Downa. Jestem przekonana, że jeżeli damy im miłość i zrozumienie, jako społeczeństwo ich zaakceptujemy, damy im szansę na rozwój – duża część z nich może naprawdę dużo osiągnąć – stwierdza Anna Jaki, żona znanego polityka. Znamienne jest również to, jak dzieci z trzema chromosomami w dwudziestej pierwszej parze (nieprzypadkowo na dzień święta wybrano datę 21.03 ) zmieniają nasze życie rodzinne. Wspomniana Anna Jaki mama Radka w sposób wzruszający wyznaje: Opieki nad takim dzieckiem nie dałoby się pogodzić z wychodzeniem z domu o siódmej rano i wracaniem do niego o 21:00. Bo tak wyglądało moje życie. Rzuciłam więc pracę i podjęłam się pełnej opieki nad synem oraz codziennej pracy nad jego rozwojem. Radek uratował mi życie.

Ostatnie zdanie warto uczynić mottem dnia 21 marca 2018 r. Dzieci – również te niepełnosprawne – ratują nasze życie (osobiste i społeczne). Z tego powodu rodzina powinna nieustannie znajdować się w centrum troski państwa. Służą temu różnorakie programy, które trzeba nieustannie oceniać i udoskonalać. Gdy rodzina staje w centrum naszych wartości, również jako całość społeczeństwa będziemy bliżej siebie, a odmienność spostrzeżemy jako wartość.

Śpiewają o tym nauczyciele, rodzice i dzieci z Zespołu Placówek Szkolno Wychowawczo Rewalidacyjnych w Wodzisławiu Śląskim. Ten wzruszający, wiosenny i optymistyczny teledysk dedykuję wszystkim Osobom z zespołem Downa, ich rodzinom i opiekunom. Dziękuję, że ratujecie w nas to co w życiu najważniejsze.

2018-03-26 09:14

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Co w zamian za duszę?

2020-07-08 08:39

Niedziela Ogólnopolska 28/2020, str. 3

[ TEMATY ]

edytorial

Archiwum

Ani pandemia, ani stojący u naszych drzwi kryzys gospodarczy, ani klęski żywiołowe nie uśpiły sekt. Uśpiona została tylko nasza czujność.

Powiedziała, że ją zaszczuli. Straszyli dzieci, wybijali szyby w oknach, pisali donosy dosłownie wszędzie – do zakładu pracy, do urzędów, do miejscowych gazet. Oczerniali, wyśmiewali, pluli pod nogi. W ten sposób karali jej rodzinę za porzucenie sekty i powrót do Kościoła katolickiego. Zgodziła się opowiedzieć mi swoją historię pod warunkiem, że zmylę tropy, napiszę tak, żeby jej nie rozpoznali. Pamiętam, że rozśmieszyło mnie trochę przypuszczenie, iż członkowie jakiejś sekty mogą czytać Niedzielę. Kobieta była jednak przekonana, że ich macki sięgają wszędzie. Wyraźnie się bała, zmieniła adres zamieszkania i pracę, a dzieciom szkołę...

Dziś coraz rzadziej mówi się: sekta – raczej: nowe ruchy religijne. Nasza współczesność lubi ładne określenia, pod którymi kryje się często brudna, nastawiona na korzyści materialne gra pozorów. Sekty nakładają maski życzliwości i bezinteresowności. Otaczają miłością, udają zainteresowanie; ich członkowie są ciepli, przyjacielscy, pomocni, zainteresowani nami w sposób, który nie budzi najmniejszych podejrzeń. I tak oto powoli kradną nam serca i dusze.

Okazuje się, że w czasach, gdy o sektach zrobiło się jakby ciszej, dominikańskie ośrodki informacji o nowych ruchach religijnych ciągle mają co robić. Ojciec Emil Smolana, dominikanin, który od lat zajmuje się ofiarami sekt, mówi w rozmowie z nami (str. 14) o tysiącu spraw rocznie. A to tylko te ujawnione. Jaka jest rzeczywista skala zjawiska – tego nikt nie wie, bo w Polsce nie ma żadnej czarnej listy niebezpiecznych organizacji o charakterze religijnym. Wystarczy natomiast 100 osób, żeby założyć własny „Kościół”. Drugi warunek – jego status nie może naruszać norm prawa. Kwestie duchowe, co oczywiste, takim normom już nie podlegają. A złodzieje dusz nie biorą jeńców. Robią takie pranie mózgu, że delikwent zrywa kontakty z własną rodziną, okrada ją, by oddać guru oszczędności całego życia, wypiera się Boga i religii, w której wyrósł i która go ukształtowała.

Dlatego tak ważne jest wiedzieć, z kim mamy do czynienia. Umieć rozpoznać niebezpieczeństwo, zanim na dobre rozsiądzie się w naszej głowie, zanim zniszczy nam rodzinę. Pisze o tym prof. Eugeniusz Sakowicz (str. 10). Autor wskazuje zdarzenia, które powinny nas zaalarmować – bo sekta sekcie nierówna, a metody ich działania zmieniają się nieustannie, czego dowodem jest to, jak szybko wprzęgły internet do swoich łowów.

Ani pandemia, ani stojący u naszych drzwi kryzys gospodarczy, ani klęski żywiołowe nie uśpiły sekt. Wręcz przeciwnie – uśpiona została tylko nasza czujność. A jak mówi Pismo Święte: „Cóż bowiem za korzyść odniesie człowiek, choćby cały świat zyskał, a na swej duszy szkodę poniósł? Albo co da człowiek w zamian za swoją duszę?” (Mt 16, 26).

Jednocześnie zadziwia – i zachwyca! – mnie fakt, że część Polaków wybierze w tym roku zamiast bałtyckich plaż czy tatrzańskich szlaków... tydzień w zakonie. Wstawanie z pianiem kogutów, życie w rytmie zakonnej reguły, skromna cela, skromne jadło, cisza i modlitwa. Jak się okazuje, stare opactwa z liczącą setki lat historią idą z duchem czasu i proponują tydzień za zakonną furtą złaknionym duchowego resetu. Forma do wyboru: albo ora et labora, albo propozycja rekolekcji np. tylko dla ojców i synów, dla tych, co chcą chwalić Pana także tańcem, wyłącznie dla kobiet lub tylko dla małżonków itd. Może się więc zdarzyć, że dawne tęsknoty w stylu: „ach, rzucić to wszystko i uciec w Bieszczady”, zamienimy na... „uciec do klasztoru”. Choćby na tydzień : )

CZYTAJ DALEJ

Święci Andrzej Świerad i Benedykt

[ TEMATY ]

święty

pl.wikipedia.org

Wśród świętych, których w lipcu przypomina Kościół, są dwaj przyjaciele – święci pustelnicy Andrzej Świerad i Benedykt. Ich wspomnienie przypada 13 lipca. Choć żyli w czasach, kiedy na ziemiach polskich chrześcijaństwo dopiero się kształtowało i byli jednymi z pierwszych Polaków wyniesionych do chwały ołtarzy (1083 r.), ich życie może stanowić dla nas, żyjących na początku trzeciego tysiąclecia, drogowskaz na drodze do świętości. Swoje życie związali z benedyktynami.

Św. Andrzej Świerad urodził się w rodzinie rolniczej najprawdopodobniej w Małopolsce. Wzrastał w środowisku od dawna chrześcijańskim. Przez wiele lat żył w pustelni pod skałą w Tropiu niedaleko Czchowa. Miejsce to znane jest dziś jako Brama Sądecczyzny. Jan Długosz zapisał, że tu „wyróżniał się przykładnym życiem i obyczajami”– jak podaje strona internetowa sanktuarium Świętych Pustelników w Tropiu, gdzie ich kult jest wciąż żywy. Św. Andrzej w ostatnich latach X wieku wstąpił do benedyktynów – klasztoru św. Hipolita na górze Zobor k. Nitry. To właśnie tam przyjął imię Andrzej. Po ukończeniu 40 lat mógł powrócić do życia pustelniczego, które wpisane jest również w duchowość benedyktyńską, do samotności, stwarzającej miejsce do głębszego spotkania z Bogiem. Towarzyszył mu zmieniający się co kilka lat uczeń. Całym swoim życiem dążył do wyłącznej przynależności do Boga. Jako że jednym ze sposobów służby Bożej benedyktynów jest praca, która jest źródłem utrzymania klasztoru, oraz przybliża do Boga i drugiego człowieka, św. Andrzej również oddawał się ciężkiej pracy – zajmował się karczowaniem lasu. Choć wymagało to od niego wiele trudu, nie zaniedbywał pokutnych praktyk. Noc poświęcał na modlitwę. Trzy razy w tygodniu pościł (w poniedziałki, środy i piątki), a podczas Wielkiego Postu – za wyjątkiem sobót i niedziel – jego dziennym pokarmem był jeden orzech włoski. Spośród innych umartwień ciała (żył przecież w średniowieczu, które ciało traktowało jako źródło wszelkiego zła) wymienić jeszcze tu trzeba, że Andrzej opasał się mosiężnym łańcuchem, który – jak mówią podania o jego życiu – z czasem obrósł skórą. W to miejsce wdało się zakażenie, co było przyczyną jego śmierci ok. 1030 r. Zasłynął jako apostoł i patron nawracających się grzeszników.

O życiu św. Benedykta wiadomo niewiele. Był jednym z uczniów i towarzyszy św. Andrzeja na górze Zobor. To właśnie jego przekazy są źródłem wiedzy o cnotach i umartwieniach pustelnika. Po śmierci swojego mistrza pozostał w jego pustelni, gdzie wiódł surowy tryb życia. Trzy lata później napadli go zbójcy. Zginął z ich rąk, a jego ciało zostało wrzucone do rzeki Wag. Według legendy podanej przez bp. Maurusa, po roku jego ciało – pilnowane przez orła – odnaleziono w stanie niezmienionym.

Obu pustelników pochowano w zakonnym kościele. Ich kult szybko się rozszerzał. Najprawdopodobniej w XI wieku, po ogłoszeniu Andrzeja Świerada i Benedykta świętymi, ich ciała zostały przeniesione do katedry w Nitrze.

Czego uczą nas Święci Pustelnicy? Najpierw stawiania Boga na pierwszym miejscu w każdym czasie i w każdej sytuacji. Wskazują również na wagę modlitwy i postów w rozwoju życia duchowego, a także na pracę, która ma prowadzić do świętości.

CZYTAJ DALEJ

Światowy Kongres Żydów pogratulował Andrzejowi Dudzie reelekcji

2020-07-13 19:21

[ TEMATY ]

Żydzi

Andrzej Duda

źródło: prezydent.pl

Prezydent Andrzej Duda

Światowy Kongres Żydów (WJC) pogratulował w poniedziałek prezydentowi RP Andrzejowi Dudzie reelekcji. Organizacja wyraziła wdzięczność głowie państwa za wspieranie żydowskiej społeczności w Polsce.

W oświadczeniu zamieszczonym na swej stronie internetowej WJC podkreśla "uznanie dla zaangażowania Dudy w zachowanie miejsc żydowskiego dziedzictwa oraz wsparcie dla żydowskiej społeczności w Polsce".

"Podczas pierwszej kadencji prezydent Duda okazał zrozumienie dla wyzwań stojących przed Żydami w Polsce i pracował, by poprawić relacje z polskimi i międzynarodowymi żydowskimi społecznościami oraz z Izraelem" - stwierdził cytowany w komunikacie przewodniczący WJC Ronald Lauder.

Szef organizacji mającej siedzibę w Nowym Jorku uznał, że Polska stanowi "olbrzymi skarbiec żydowskiej historii". Jego zdaniem Andrzej Duda "uznaje znaczenie celebrowania tysiącletniego dziedzictwa polskich Żydów" oraz "fakt, że wnieśli oni ogromny wkład w Polskę, współdzieląc jej triumfy i tragedie". Podkreślił przy tym zaangażowanie prezydenta RP "słowem i czynem" w zachowanie ku przestrodze przyszłych pokoleń pozostałości po niemieckim nazistowskim obozie koncentracyjnym i zagłady Auschwitz-Birkenau.

Jednocześnie Lauder wezwał Dudę do zapewnienia, by o Holokauście nauczano w Polsce "obiektywnie i z opanowaniem, co stanowi rdzeń poważnych historycznych badań".

"Społeczności żydowskie w całej Europie, w tym w Polsce, bezpośrednio skonfrontowały się z niepokojącym odrodzeniem się antysemityzmu. Prezydent Duda wypowiedział się przeciwko tej nienawiści i mamy nadzieję, że nadal będzie to robił" - dodał przewodniczący WJC, załączając swoje powyborcze gratulacje. (PAP)

mobr/ fit/ ap/

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

Wspierają nas

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję