Reklama

Refleksje chicagowskie

Ze skarbca Eucharystii: Pokarm prawdziwego życia

Ks. Adam Galek
Niedziela w Chicago 51/2004

W naszym zsekularyzowanym świecie nastąpiło „stopniowe zeświecczenie zbawienia” - powiedział Jan Paweł II. Walczy się o człowieka, ale o człowieka pomniejszonego, sprowadzonego jedynie do wymiaru horyzontalnego, który obraca się wokół potrzeb doczesnych. My zaś potrzebujemy wartości duchowych, których próżno szukać w świecie materialnym. Wychodząca ponad potrzeby materialne dusza każdego człowieka potrzebuje podobnie jak ciało pokarmu. W przypadku ducha jest to pokarm dający nam życie wieczne, którym jest przecież Jezus Chrystus.
Wiemy, że Jezus przyszedł, by przynieść zbawienie, które obejmuje całego człowieka i wszystkich ludzi, otwierając przed nimi wspaniałe horyzonty przyszłego życia. W Chrystusie Bóg dał się w pełni poznać i wskazał nam drogę wiodącą do Niego. On jest drogą każdego człowieka w pielgrzymce do Ojca. Każdy człowiek musi przebyć tę drogę, żyjąc na tej ziemi, niezależnie czy poznał Jezusa, czy też nie. Zadaniem uczniów Jezusa jest głoszenie tej drogi jako zbawienia człowieka i pokazywanie jej swoim życiem.
Uczniowie Jezusa od samego początku pokazywali, jak znaleźć tę drogę. Była to droga katechumenatu, czyli odkrywania przez wiarę zmartwychwstałego Pana. Katechumeni byli wtajemniczani w życie wspólnoty uczniów Chrystusowych. Stopniowe wtajemniczanie prowadziło zawsze do wspólnoty eucharystycznej wtedy, kiedy uczniowie spotykali się na „łamaniu chleba”. Spotykanie na Eucharystii z Jezusem i karmienie się Nim jako pokarmem stawało się codziennym pragnieniem uczniów Jezusowych. Przyjmowanie Jezusa pod postaciami eucharystycznymi było nie tylko pobożną praktyką religijną grupy, ale prowadziło do zmiany postaw moralnych, zgodnie z tym, czego żądał osobiście Jezus od każdego z uczniów. Przyjmując Jezusa do swego serca, uczeń postępował w życiu tak, jak sam Jezus. Dlatego św. Paweł mógł powiedzieć: „już nie ja żyję, lecz żyje we mnie Chrystus” (Ga 2, 20). To zjednoczenie przez żywą obecność Jezusa przemieniało całą wspólnotę, a wszyscy, którzy patrzyli z zewnątrz, z podziwem mówili o chrześcijanach: „popatrzcie, jak oni się miłują”.
Jak daleko odeszliśmy od takiego rozumienia Eucharystii? Czy Eucharystia, w której uczestniczymy, zmienia nasze serca, czyli postawy moralne? A może wychodząc z kościoła, zapominamy, że nadal jesteśmy chrześcijanami? Przyjmujemy wzory zachowań przeciwnych Jezusowi. Nie dajemy świadectwa, że Jezus w nas żyje. Karmimy się innym pokarmem, który daje nam świat, a który prowadzi nas często do zguby i zabijania w nas człowieczeństwa. Pomniejszamy swoje człowieczeństwo - zamiast wzrastać, malejemy i upodabniamy się w konsekwencji do świata zwierząt.
Dlaczego przyjmując Jezusa, nie upodabniamy się do Niego od razu, jakby automatycznie? Otóż cały mechanizm wewnętrznej zmiany zależy od naszej woli, której nikt nie może zmienić oprócz nas samych. To od nas zależy, czy chcemy żyć według Jezusowej woli, czy ciągle utrzymujemy swoje poglądy. Dopiero oddanie swojej woli Jezusowi prowadzi do skutecznej przemiany naszego życia. Tylko taka droga może zaprowadzić do Ojca.
Karmiąc się Jezusem w Eucharystii, przyjmujemy nie jakiś magiczny znak, ale Tego, który nieustannie pragnie dokonać w nas zmiany naszego ego w Jego wolę. On sam nie może dokonać tego wbrew naszej woli, gdyż bardzo kocha naszą wolność, którą my nie zawsze do końca rozumiemy. Aby nastąpiła w uczniu Jezusowym zmiana woli, musi powstać w nim mocne pragnienie życia takiego, jakiego oczekuje Chrystus. W pierwszej kolejności łączy się ze zmianą naszego myślenia, a w dalszej konsekwencji własnego działania. Oddając codziennie naszą wolę Jezusowi, zauważymy któregoś dnia, że już naszej woli nie ma, tylko wszystko jest Jego. Dokonuje się to nie w sposób automatyczny, ale uwidacznia się jako proces ciągłego naszego duchowego wysiłku nawracania się do Chrystusa.
Słyszałem kiedyś opowiadanie o pobożnym kapitanie, który prowadził statek wojenny. Ów kapitan codziennie uczestniczył we Mszy św., którą odprawiał kapelan w maleńkiej okrętowej kaplicy. W Eucharystii uczestniczyła również załoga statku. Dziwili się bardzo marynarze, że ich kapitan każdego ranka przystępował do Komunii św. Pewnego dnia postanowili powiedzieć mu otwarcie, że nie rozumieją tego, iż on codziennie przystępuje do Komunii św., a dla nich jest taki szorstki, niecierpliwy i nawet używa wulgarnych słów pod ich adresem. Kapitan, paląc fajkę ze spokojem, tym razem odpowiedział im krótko: „Moi drodzy, powinniście nieustannie dziękować Jezusowi za to, że ja codziennie przystępuję do Komunii św. i uczę się od Niego, jak wypełniać Jego wolę w stosunku do was. Gdybym nie robił tego każdego dnia, to już z pewnością połowę z was wyrzuciłbym za burtę”.
Podobnie być może ktoś irytuje się z tego powodu, że wielu katolików przystępuje do Komunii św., a w życiu postępują oni niezgodnie z zasadami Chrystusowej miłości i przebaczenia. Pomijając tutaj, może nawet liczne, przykłady bezmyślności w przyjmowaniu pokarmu prawdziwego życia podczas Eucharystii, najlepiej uczynimy, jeśli zastanowimy się sami, kogo przyjmujemy w Komunii św. Jaki to już postęp zrobiliśmy w swoim życiu duchowym, przyjmując tyle razy ten Pokarm prawdziwego życia? Czy Pokarm ten zmienia nas w lepszych ludzi, żyjących według Chrystusowej nauki. W Chrystusie bowiem żyjemy, poruszamy się i w Nim jesteśmy. To w Eucharystii Jezus zwraca nam siebie samych już odmienionych i przenikniętych na wskroś Jego wolą, Jego Miłością. Pokarm Eucharystii daje nam moc do wytężonego wysiłku duchowego całego naszego życia, dzisiejszego i jutrzejszego, życia osobistego i złączonego z życiem innych ludzi. Posileni pokarmem Eucharystii i zjednoczeni z Jezusem, nie tylko głosimy Jezusa, ale przede wszystkim Nim żyjemy.

„Z Janem Pawłem II ku przyszłości”

2019-08-19 08:42

Anna Przewoźnik

Redaktor Lidia Dudkiewicz o „Niedzieli” i jej związkach z Janem Pawłem II.

Bożena Sztajner/Niedziela

W Muzeum Monet i Medali Jana Pawła II w Częstochowie 18 sierpnia odbyło się kolejne, 89. spotkanie z cyklu: „Z Janem Pawłem II ku przyszłości”. Jego gościem była Lidia Dudkiewicz, redaktor naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” w latach (2014 - 2019).

Spotkanie prowadził Krzysztof Witkowski, dyrektor i założyciel muzeum. Gościem specjalnym spotkania był o. Jerzy Tomziński, wieloletni generał Zakonu Ojców Paulinów, który w tym roku skończy 101 lat. Jego obecność na spotkaniu nie była przypadkowa. Ojciec Tomziński od początku współpracował z „Niedzielą” i jest zaprzyjaźniony z red. Dudkiewicz.

Redaktor Lidia Dudkiewicz wspominała spotkania z wieloma wybitnymi przedstawicielami Kościoła i dyplomatami. W tym kontekście odniosła się do mijającej właśnie setnej rocznicy nawiązania stosunków dyplomatycznych Polski ze Stolicą Apostolską i wspominała związany z tym swój pobyt w Rzymie. Przypominając współpracujących z redakcją twórców, opowiedziała o Zofii Kossak-Szczuckiej o działalności pisarki w czasie II wojny światowej i prześladowaniach, jakich doświadczyła ona z rąk niemieckiego okupanta, o jej wierze i miłości do Ojczyzny.

Bożena Sztajner/Niedziela

Wypowiedzi red. naczelnej wielokrotnie uzupełniał swoimi refleksjami o. Jerzy Tomziński.

Drugą część spotkania prowadził ks. Mariusz Frukacz, redaktor „Niedzieli”. Mówił o wielkim zaangażowaniu w pracę redakcyjną red. Dudkiewicz, podkreślił, że nie szczędziła dla niej ani swojego czasu, ani modlitwy. Zawsze można było ją spotkać na Mszy św. w Kaplicy Matki Bożej na Jasnej Górze. Na łamach „Niedzieli” nie tylko informowała o działalności Papieża, ale przypominała też nauczanie św. Jana Pawła II.

Swoją opowieść o związkach „Niedzieli” z Janem Pawłem II rozpoczęła od wspomnienia osobistego spotkania z kard. Karolem Wojtyłą, we wrześniu 1978 r. Miesiąc przed wyborem na Papieża spotkałam kard. Karola Wojtyłę w Katedrze częstochowskiej podczas otwarcia Sacro Song. – Byłam wtedy chórzystką chóru św. Zygmunta,uczestniczyliśmy w tym festiwalu. Pamiętam dobrze, jak wtedy głównym wejściem, krokiem tanecznym szedł przez środek Katedry w naszym kierunku – opowiadała.

Mówiąc o związkach „Niedzieli” z Janem Pawłem II podkreśliła Redaktor, że wyrażały się one również w bliskich kontaktach tygodnika z przyjaciółmi Papieża: m.in. Kard. Dziwiszem, ks. prof. Styczniem, kard. Nagym.

– Cenimy sobie najbardziej to, że przyjaciele Papieża byli naszymi „Niedzielnymi” przyjaciółmi. Byli też naszymi łącznikami, czasem dostawaliśmy sygnały, że Ojcu Świętemu zależy na jakimś temacie, wtedy też podejmowaliśmy go na łamach.

Na zakończenie spotkania dyrektor Muzeum wręczył red. Dudkiewicz medal wybity na okoliczność 40. rocznicy I Pielgrzymki Jana Pawła II do Polski.

Redaktor Lidia Dudkiewicz odwzajemniła się przekazując muzeum srebrny znaczek wydany w związku z 25. rocznicą Pontyfikatu (seria limitowana). I ostatnią, wydaną pod jej redakcją w Bibliotece „Niedzieli” książką pt. „Nowe ślady. Zofia Kossak odkryta w Częstochowie”.

Na pożegnanie red. Lidia Dudkiewicz skierowała do dyr. Krzysztofa Witkowskiego słowa podziękowania: – Tutaj w Muzeum Monet jest przestrzeń, w której odczuwa się, że jest Jan Paweł II. Dziękujemy za to miejsce ważne dla Częstochowy, dla Polski, a nawet świata. Naszym zadaniem jest Jana Pawła II trzymać nie tylko w sercu i umyśle, ale też dzielić się nim. Możemy to robić przez książkę, gazetę, monety i medale w ten sposób wędrujemy z nim po świecie”.

Lidia Dudkiewicz – Związana z Tygodnikiem Katolickim „Niedziela” od 1981 r., kiedy wznowiono jego wydawanie po 28-letniej przerwie. Była wtedy pierwszym po redaktorze naczelnym pracownikiem zatrudnionym w „Niedzieli". Pracowała w tygodniku przez 38 lat. Pełniła w nim funkcję sekretarza redakcji, zastępcy red. naczelnego, a przez ostatnie 5 lat – redaktora naczelnego „Niedzieli”.

Pełni funkcję konsultorki Rady ds. Środków Społecznego Przekazu KEP, jest damą Zakonu Rycerskiego Świętego Grobu Bożego w Jerozolimie. Współuczestniczyła w organizacji pielgrzymek Jana Pawła II do Częstochowy.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Caritas: Dentystki z Polski będą leczyć Wenezuelczyków

2019-08-20 07:15

Caritas Polska / Warszawa (KAI)

Dzięki wsparciu Caritas Polska, dwie trójmiejskie dentystki – Ewa Piosik i Joanna Wojciechowska wyruszają z misją do Wenezueli, żeby leczyć dzieci i dorosłych. Każda pomoc jest tutaj na wagę złota, bo kraj cały czas walczy z kryzysem. Najgorzej jest w służbie zdrowia.

Archiwum Joanna Wojciechowska

Koszty przelotu finansuje Caritas Polska. Obecnie trwa zbiórka materiałów stomatologicznych niezbędnych do leczenia pacjentów. Lekarki z Trójmiasta chcą zabrać ze sobą ich jak najwięcej by pomóc osobom potrzebującym. Akcję obiecały wesprzeć firmy specjalizujące się w produkcji i sprzedaży stomatologicznych materiałów leczniczych.

„Zaprosił mnie biskup Carlos Alfredo Cabezas Mendoza, który zgłosił się z prośbą o pomoc do Fundacji Pomocy Humanitarnej „Redemptoris Missio”– mówi Ewa Piosik. „W podróży i na miejscu towarzyszyć mi będzie Joanna Wojciechowska, młoda dentystka, która lubi usuwać zęby i jest pełna radości oraz energii” – dodaje młoda stomatolożka.

Wylot do Wenezueli planowany jest 18 września. Polki przez sześć tygodni będą pracować w miejscowości Punto Fijo.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem