Reklama

Namaszczenie - sakrament uzdrowienia

Piotr Chmieliński
Edycja warszawska (st.) 6/2005

- Wielu błędnie myśli, że sakrament chorych przeznaczony jest dla umierających. Jak widzą, że idę z olejami, wołają: „O! A kto tam umiera?”. Tymczasem jest to sakrament, który ma uzdrowić człowieka - tłumaczy ks. kan. Henryk Zielak, kapelan Szpitala Praskiego.

- Z mojego doświadczenia wynika, że wiedza chorych o sakramentach jest mała. Szczególnie zaś o sakramencie chorych. Ludzie myślą, że ma on przygotować na śmierć - mówi ks. Zielak. Dodaje, że wynika to z funkcjonującego przez wiele lat błędnego nazewnictwa. Dawniej bowiem namaszczenie chorych nazywano ostatnim namaszczeniem lub sakramentem konających, będących już na łożu śmierci.
- Chociaż to nazewnictwo już nie jest używane, to Kościół ciągle nie potrafi przekonać wiernych, że nie jest to sakrament na zejście z tego świata - ubolewa ks. dr Józef Górzyński, liturgista. Namaszcza się wierzącego, który z powodu choroby lub starości znajduje się w złym stanie zdrowia. Nie określa się dokładnie, czy dana choroba jest już na tyle ciężka, że „uprawnia” do przyjęcia sakramentu chorych. „Wystarczy roztropny osąd lub opinia lekarza. Sakramentu tego udzielić można także: przed operacją, choremu, który utracił zmysły, dopóki ma rozeznanie.
Gdy kapłan z olejami zastanie człowieka już zmarłego, wówczas poleca go miłosiernemu Bogu, aby odpuścił mu grzechy i łaskawie przyjął do nieba. Zmarłego nie namaszcza się, chyba, że nie ma pewności, iż chory już naprawdę umarł” - pisze ks. Tarsycjusz Sinka CM w Zarysie liturgiki.

Choruje ktoś wśród was

Podstawą biblijną dla sakramentu chorych jest List św. Jakuba. Czytamy tam: „Jest ktoś chory między wami, niech wezwie kapłanów Kościoła. Niech się nad nim modlą i namaszczą go olejem w imię Pana. Modlitwa płynąca z wiary zbawi chorego. Podniesie go Pan, a gdyby był w grzechach, będą mu odpuszczone” (Jk 5, 14-15). Konstytucja apostolska Sacram unctionem infirmorum Pawła VI ustaliła, że sakramentu namaszczenia udziela się chorym, namaszczając ich na czole i dłoniach olejem, wymawiając jeden raz następujące słowa: „Przez to święte namaszczenie niech Pan w swoim nieskończonym miłosierdziu wspomoże ciebie łaską Ducha Świętego. Pan, który odpuszcza ci grzechy, niech cię wybawi i łaskawie podźwignie”.
- Te słowa wskazują, że działanie łaski Bożej jest tutaj podwójne. Uzdrawia człowieka duchowo, ale również, jeżeli jest taka wola Boga, fizycznie - tłumaczy ks. Górzyński.
Do namaszczenia używa się tzw. oleju chorych, który błogosławiony jest przez biskupa podczas uroczystej Mszy Krzyżma Świętego w Wielki Czwartek w katedrze. W przypadku braku poświęconego oleju sam kapłan może go poświęcić.

Najpierw spowiedź, potem namaszczenie

Sakrament chorych powinien być poprzedzony sakramentem pokuty.
- Zakładamy, że przyjmując namaszczenie człowiek jest w stanie łaski uświęcającej. Jeżeli nie jest, powinien przystąpić najpierw do spowiedzi. Chyba, że jest nieprzytomny. Wtedy namaszczenie gładzi grzechy, oczywiście pod warunkiem, że chory miał pragnienie wyspowiadania się przed zapadnięciem w nieświadomość - mówi ks. Zielak.
Po przyjęciu namaszczenia chorych, udzielana jest Komunia św.
- I taka kolejność przyjmowania sakramentów: pokuta, namaszczenie chorych, Eucharystia, jest najbardziej logiczna - podkreśla ks. Górzyński. Dodaje, że jeżeli jest realne niebezpieczeństwo śmierci, bo np. wydarzyła się jakaś katastrofa, to nie udziela się namaszczenia chorych, ale Komunii św. w formie wiatyku. - Sakrament chorych jest bowiem przeznaczony, jak sama nazwa wskazuje, dla chorych. Jeżeli ktoś nie jest chory, to ten sakrament nie jest dla niego. Można go też udzielać osobom w podeszłym wieku, których stan zdrowia jest pogorszony nie chorobą, ale wiekiem - tłumaczy ks. Górzyński.
Sytuacje, kiedy sakrament chorych przyjmują nie tylko chorzy, ale i starsi, zdarzają się szczególnie podczas tzw. zbiorowych namaszczeń, odbywających się w parafiach przy okazji np. dni chorego. Ta praktyka nie wszystkim kapłanom się podoba, ponieważ skłania do przyjęcia sakramentu chorych osoby, które wcale nie są chore ani stare. - Rzeczywiście mogą się zdarzyć takie sytuacje, że ktoś przyjmie sakrament chorych „na wszelki wypadek”. Ale uważam, że organizowanie zbiorowych namaszczeń to dobra praktyka. Ten sakrament należy, jak się da, celebrować we wspólnocie. Oczywiście można sakrament chorych przyjmować wielokrotnie, nawet w tej samej chorobie, jeżeli stan się pogorszy. Nie ma więc limitu, ale trzeba uważać też w drugą stronę i nie przesadzać. Ten sakrament to nie jest jak np. lekarstwo na katar - mówi ks. Górzyński.
Jednak przypadki przesadzania z częstotliwością przyjmowania sakramentu chorych nie zdarzają się często. Znacznie częściej ludzie nie doceniają tego sakramentu i nie chcą przyjmować. - Jeszcze nie umieram - mówią. Co wtedy robić? - Bardzo ważna jest tu rola osób towarzyszących choremu. To, jak mówią i co mówią o sakramencie chorych. Jeżeli będą miały właściwe podejście do tego sakramentu, mogą przekonać chorego do jego przyjęcia - tłumaczy ks. Górzyński. Potwierdza to ks. Zielak: - Rola rodziny chorego jest ogromna. Ważne jest, żeby rodzina umiała wytłumaczyć choremu, jeżeli jeszcze tego nie rozumie, sens przyjmowania sakramentu chorych. Wtedy księdzu jest już łatwiej.

Reklama

Tylko dla zdjęcia

Zdarzają się również i takie sytuacje, kiedy to przede wszystkim rodzinie zależy, aby chory przyjął namaszczenie. Nawet wbrew woli samego chorego. Jeden z pracujących kiedyś w parafii w Wilanowie kapłanów opowiadał, jak to został poproszony z posługą do chorego. Księdza zawieziono tam luksusowym samochodem, wprowadzono do bogatej wilii, posadzono na fotelu, zaproponowano drinka. Ten zdziwiony odparł, że przecież przyszedł tutaj nie na drinka, ale udzielić sakramentu chorych. - A, nie, nie! Dziękujemy! Dziadek jest innego wyznania. Wystarczy, że zrobimy księdzu zdjęcie przy dziadku - wyjaśnili członkowie rodziny chorego, którym tylko zależało, aby sąsiedzi i znajomi zobaczyli, że starszy pan przyjął przed śmiercią księdza.
Z kolei ks. Zielak opowiada, że niektórym chorym i ich rodzinom chodzi tylko o zaświadczenie o przyjęciu sakramentu chorych. - Bo bez tego, zwłaszcza na prowincji, mogą czasem być trudności z pochowaniem zmarłego, jeżeli on przez całe życie np. nie chodził do kościoła. I z tego powodu czasami chorzy decydują się przyjąć namaszczenie. Jeszcze dobrze jak to sam chory wyraża taką wolę, bo np. nie chce robić kłopotów rodzinie. Gorzej jak chory nie chce, a rodzina przymusza. Wtedy właściwie nie mogę udzielić sakramentu, bo musi być wyrażona wola chorego - tłumaczy ks. Zielak.

Troska o samotnych

Wszyscy, którzy pragną przyjąć sakrament chorych powinni się do tego dobrze przygotować. W szpitalach za przygotowanie to odpowiada rodzina i oczywiście kapelan. Ma on codzienny kontakt z chorym, odpowiedni czas, żeby go poznać i zaskarbić sobie jego zaufanie. O. Jacek Pleskaczyński, jezuita, były kapelan szpitala MSWiA na ul. Wołoskiej opowiadał, że bardzo starannie przygotowywał chorych na przyjęcie sakramentów. Przed albo po każdej Mszy św. głosił krótkie katechezy przygotowujące do przyjmowania sakramentów pokuty i namaszczenia.
Natomiast w przypadku osób samotnych, w domach, nieocenioną rolę odgrywają życzliwi sąsiedzi, którzy zainteresują się konkretną osobą, dadzą znać do parafii, że potrzebna jest wizyta księdza.
Przed wizytą kapłana trzeba przygotować stolik z krzyżem, zapaloną świecę, wodę święconą, ręczniczek i szklankę z wodą. Ale przede wszystkim ważne jest, aby domownicy i osoby towarzyszące modliły się wraz z kapłanem w intencji chorego.

W obronie dobrego imienia abp. Juliusza Paetza


Niedziela Ogólnopolska 10/2002

Przeciwko wydawaniu przez media przedwczesnych wyroków przesądzających o winie abp. Juliusza Paetza protestują środowiska naukowe i artystyczne Poznania. Podpisany przez 26 osobistości list otwarty przekazany został 28 lutego do redakcji gazet oraz rozgłośni radiowych i niektórych stacji telewizyjnych. Poniżej drukujemy tekst w całości.
Godność człowieka jest niekwestionowaną wartością tak na gruncie moralności chrześcijańskiej, jak i na gruncie moralności laickiej wpisanej w najlepsze tradycje humanistycznej kultury europejskiej. Dobre imię człowieka jest w ziemskim porządku rzeczy jego najważniejszym dobrem i wartością podlegającą ochronie na płaszczyźnie moralnej i prawnej. Głęboko przekonani o zasadności takiego stanowiska, z niepokojem obserwujemy doniesienia i komentarze w środkach masowego przekazu, wywołane oskarżeniem ks. dr. Juliusza Paetza, arcybiskupa metropolity poznańskiego, przez dziennikarza Rzeczpospolitej w dniu 23 lutego 2002 r. Oskarżony został człowiek cieszący się powszechnym szacunkiem, o niepodważalnych zasługach dla poznańskiej nauki i kultury, odgrywający wielką i konstruktywną rolę w życiu naszego miasta i regionu, integrujący i stymulujący różne środowiska do twórczego i owocnego działania dla wspólnego dobra społeczności Poznania i Wielkopolski. Ta sytuacja narzuca mediom konieczność szczególnej rozwagi i odpowiedzialności. Tymczasem ton niektórych publikacji prasowych oraz programów radiowych i telewizyjnych sprawia wrażenie, jakby zasadność oskarżenia była już ponad wszelką wątpliwość stwierdzona i dowiedziona. Przypomina to skazywanie oskarżonego bez sądu i musi budzić nasz stanowczy sprzeciw, jaki zawsze budzą podobne praktyki, bez względu na stanowisko i pozycję społeczną obwinionego. Jakiekolwiek próby przesądzania sprawy, zanim się wypowiedzą kompetentne władze kościelne lub cywilne, uważamy za nieetyczne i społecznie szkodliwe.
Prof. Stefan Jurga - rektor Uniwersytetu Adama Mickiewicza, prof. Stefan Stuligrosz - dyrektor "Poznańskich Słowików", prof. Jerzy Smorawiński - rektor AWF, dr Jan Kulczyk - senator RP, prof. Jerzy Dembczyński - rektor Politechniki Poznańskiej, prof. Lech Drobnik - rektor Akademii Medycznej, prof. Emil Panek - rektor AE, prof. Jerzy Pudełko - rektor AR, prof. Włodzimierz Dreszer - rektor ASP, prof. Stanisław Pokorski - rektor Akademii Muzycznej w Poznaniu, prof. Joachim Cieślik - prorektor UAM, prof. Stanisław Lorenc - prorektor UAM, prof. Bronisław Marciniak - prorektor UAM, prof. Bogdan Walczak - prorektor UAM, prof. Przemysław Hauser - prorektor UAM, prof. Antoni Iskra - prorektor Politechniki Poznańskiej, dr hab. inż. Anna Cysewska-Sobusiak - prorektor PP, prof. Bogdan Maruszewski - prorektor PP, prof. Wojciech Mualler - ASP, prof. Marek Owsian - prorektor ASP, prof. Andrzej Banachowicz - prorektor ASP, Piotr Voelkel - prezes Vox Industrie SA, prof. Jarosław Maszewski - ASP, prof. Magdalena Abakanowicz - ASP, prof. Jacek Łuczak - Akademia Medyczna, Sławomir Pietras - dyrektor Teatru Wielkiego w Poznaniu.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

XIII Misyjny Jarmark z Aniołami w Tuchowie

2019-11-19 11:25

Kacper Grabowski CSsR

Redemptorystowskie Stowarzyszenie Przyjaciół Misji działające przy WSD Redemptorystów w Tuchowie zaprasza na XIII Misyjny Jarmark z Aniołami, który odbędzie się 15.12.2019 r. na dziedzińcu przed Sanktuarium Matki Bożej Tuchowskiej.

archiwum

Jak każdego roku dochód z świątecznego kiermaszu w bardzo konkretny sposób wesprze potrzebujących, którym posługują misjonarze redemptoryści. Tegorocznym celem jest zebranie funduszy na budowę sali katechetycznej w Bom Jesus Da Lapa w Brazylii.

Zapraszamy wszystkich chętnych do współtworzenia tego misyjnego dzieła. Wspomóc tę inicjatywę można poprzez modlitwę, dostarczenie wszelkiej maści wyrobów świątecznych - od jedzenia po ozdoby, a także udział w samym Jarmarku. Wszystkich zainteresowanych prosimy o kontakt za pośrednictwem e-maila: rspmisje@gmail.com, a także telefonicznie: 14 632 72 00. 

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem