Reklama

Kard. Parolin: nie powiązaliśmy znalezionych kości ze sprawą Orlandi

2018-11-08 16:52

vaticannews.va / Rzym (KAI)

youtube.com
Emanuela Orlando, zagioniona obywatelka Watykanu

Stolica Apostolska nie znalazła żadnego powiązania między odnalezionymi kośćmi a sprawą zaginionej Emanueli Orlando. Najpierw trzeba poczekać na wyniki badań, by wiedzieć, czy znalezione szczątki mają dwieście lat czy kilkadziesiąt. Wskazuje na to watykański sekretarz stanu, komentując odnalezienie niezidentyfikowanych kości na terenie eksterytorialnego budynku w Rzymie należącego do Watykanu.

Pierwsze szczątki, należące prawdopodobnie do dwóch osób, znalezione zostały pod koniec października w Villa Giorgina, będącej siedzibą nuncjatury we Włoszech. Kolejne odkryto w miniony wtorek, w czasie prowadzonych w tym miejscu prac remontowych. O znalezisku zostali od razu poinformowani włoscy śledczy. We współpracy z Watykanem włoski wymiar sprawiedliwości prowadzi w tej sprawie dochodzenie.

Od razu pojawiły się spekulacje, że może chodzić o córkę pracownika Watykanu, Emanuelę Orlandi, która zaginęła w 1983 r. Nastolatka zniknęła w biały dzień w Rzymie, a wieloletnie śledztwo nigdy nie potwierdziło żadnej z licznych wysuwanych hipotez, co się z nią stało. W tym okresie zaginęła również bez śladu inna rzymska nastolatka Mirella Gregori. Od krewnych obu zaginionych pobrano materiał DNA, który rzymskie laboratorium kryminalistyczne porównuje z uzyskanym ze znalezionych szczątków.

Reklama

„Nie wiem, kto powiązał ze sobą te sprawy” – mówi kard. Pietro Parolin podkreślając, że trzeba poczekać na wyniki badań. Wskazuje zarazem, że Watykan ściśle współpracuje w tej sprawie z włoskimi śledczymi. Watykański sekretarz stanu wyraża zarazem bliskość z rodziną Emanueli Orlandi: „Rozumiem, co to znaczy nie wiedzieć, co się stało z córką, czy jest żywa, czy martwa, a jeśli nie żyje, gdzie została pochowana”.

Tagi:
Watykan

Watykan ma kobiecą reprezentację w piłce nożnej

2019-05-16 18:00

ts, kg (KAI) / Watykan

W Watykanie powstała się piłkarska drużyna kobiet, która swe pierwsze spotkanie rozegra 26 maja z drużyną AS Roma, zajmującą 4. miejsce we włoskiej kobiecej Serie A (I lidze). A w pierwszym meczu międzynarodowym zmierzy się 22 czerwca w Wiedniu z tamtejszą drużyną kobiecą FC Mariahilf. Poinformowała o tym austriacka agencja katolicka Kathpress, powołując się na opiekuna watykańskiej drużyny Danilo Zennaro. Zespół austriacki gra w wiedeńskiej lidze krajowej, znajdując się w niej obecnie na trzecim miejscu w tabeli.

AnnRos/pixabay.com

Zennaro oświadczył, że swego błogosławieństwa na założenie drużyny udzielił pośrednio papież Franciszek, który przy różnych okazjach znacząco popiera i dodaje zachęty kobietom zarówno w Watykanie, jak i poza nim. Opiekun drużyny jest przedstawicielem organizacji „Sport in Vaticano”, organizującej wydarzenia piłkarskie w najmniejszym państwie świata.

„Cieszymy się z zaproszenia do Wiednia” – powiedział Zennaro. Ujawnił przy tym, że arcybiskup stolicy Austrii kard. Christoph Schönborn zapewnił go, iż FC Mariahilf jest poważną drużyną piłkarską i zawsze angażuje się w działalność charytatywną. „Po meczu towarzyskim zamierzamy zorganizować rewanż w Watykanie” – dodał opiekun zespołu, który jest koordynatorem także reprezentacji piłkarskiej mężczyzn w Watykanie.

Drużynę, liczącą 25 zawodniczek, prowadzi rzymski trener Gianfranco Guadagnoli. W jej skład wchodzą m.in. pracownice papieskiej kliniki dziecięcej Dzieciątka Jezus oraz żony i córki pracowników różnych instytucji watykańskich. Kapitanem jest pochodząca z Kamerunu dr Eugénie Tcheugoué, grająca w ataku, która na co dzień pracuje w watykańskiej Dykasterii ds. Świeckich, Rodziny i Życia. Kierowniczką zespołu jest inna pracownica watykańska Susan Volpini.

Kobieca reprezentacja Watykanu w piłce nożnej powstała w ubiegłym roku. Po raz pierwszy zawodniczki, tworzące dwa zespoły, uczestniczyły w ubiegłorocznym turnieju towarzyskim w Rzymie. Obecnie przygotowują się one do wspomnianego meczu z AS Roma, po czym wyjadą na turniej do Wiednia, organizowany w celach charytatywnych przez szpital Dzieciątka Jezusa. Zdaniem Volpini będzie to okazja do „najlepszego fitnessu i wypróbowania założeń taktycznych”.

D. Zennaro oznajmił ze swej strony, że wynik tego meczu i ewentualne zwycięstwo nie są tu najważniejsze. „Nawet gdyby [nasze zawodniczki] przegrały 0:30, nie ma to znaczenia. Najważniejsze to, aby te kobiety miały okazję poznać zawodowe zawodniczki, a zwycięstwo bądź porażka sprzyjają tworzeniu więzi i przyjaźni” – podkreślił opiekun drużyny.

W Watykanie pracuje ok. 750 kobiet, w tym wiele zakonnic. Sportowa reprezentacja Państwa Kościelnego istniała już w 1521 roku, gdy po raz pierwszy na dziedzińcu Belvedere rozegrano w obecności papieża Leona X mecz będący poprzednikiem dzisiejszej piłki nożnej, ale wówczas był to raczej rodzaj rugby. Najstarszy „prawdziwy” klub piłkarski Watykanu powstał w 1996 z inicjatywy pracowników Muzeów Watykańskich. Na płaszczyźnie międzynarodowej Watykan jest jednym z nielicznych państw, które nie należą do Międzynarodowej Federacji Piłki Nożnej (FIFA).

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Nasza córeczka w ramionach Boga

2019-04-30 09:13

Wanda Mokrzycka
Niedziela Ogólnopolska 18/2019, str. 51

Zffoto/Fotolia.com

Bóg jest hojny. Daje więcej życia, niż mogłoby się zdawać. Doświadczyliśmy tego wtedy, gdy lekarz, z pomocą ultrasonografu, zobaczył Was dwie. Spełniło się marzenie Waszego taty o bliźniętach, a ja pomyślałam, że Stwórca ma poczucie humoru i czasu – obdarować nas dwojaczkami w dziewiątej ciąży! Nie mógł wcześniej? Radość nie gasła nawet wówczas, gdy doktor stwierdził, że jedna z Was może mieć wadę genetyczną. Niewątpliwie każdy człowiek jest niepowtarzalnym darem.

Kłopoty zaczęły się w kwietniu, na półmetku oczekiwania. Okazało się wówczas, że nie została odnotowana ważna informacja o Waszej sytuacji pod moim sercem, mimo że zaglądało tam do Was dwóch specjalistów. Nagła hospitalizacja sprawiła, że nie dane nam było zachwycić się wonią bzu. Za to współodczuwałyście ze mną dumę z ukochanego mężczyzny, który wspaniale poradził sobie z resztą Waszego rodzeństwa w domu, i wdzięczność wobec niego. I wielki pokój od Boga, który przychodził do nas w słowach Psalmu 145. Otulone modlitwą przyjaciół oczekiwałyśmy na zabieg, który miał uratować nam życie.

Krótko po nim okazało się, że umarłaś. Moje ciało, dotychczas kolebka, zostało Twoją trumną. A tak bardzo chciałam przytulić Was obie do piersi, słysząc płacz na dwa głosy...

Wiem jednak, że Tobie ciepło w ramionach Boga. Nigdzie nie może być lepiej.

Pożegnaliśmy Cię modlitwą, ofiarowaliśmy kawałek ziemi. Niech grób będzie znakiem Twojego istnienia. Niech będzie miejscem spotkania z Tobą, symbolem zgody na to, co nas spotkało. Niech nam przypomina, dokąd zmierzamy.

Nikt nam nie powiedział, jaka była przyczyna Twojej śmierci. Ale cóż za różnica, która z hipotez jest bardziej słuszna? Wybaczyliśmy błędy ludziom, którzy je popełnili, obojętne, kto bardziej zawinił. Nikt nie jest nieomylny.

Mija rok, odkąd Cię straciliśmy. Brakuje mi Ciebie. Czasem zastanawiam się, jak inaczej byłoby z Tobą tutaj, wśród nas. Zimą towarzyszy mi irracjonalna myśl, że zimno Ci tam, na cmentarzu. Raz mi się śniłaś. Jesteś obecna we wszystkich jedenastu sercach naszej rodziny – modlitwach, na rysunkach, w opowieściach...

Bóg jest bardzo hojny. Daje więcej życia, niżby się zdawało. Daje miłość, która jest potężniejsza od śmierci. Daje pokój i przebaczenie. Wypełnia pustkę. Poszerza horyzont naszego rodzinnego życia. Ufam, że w swojej szczodrobliwości i miłosierdziu pozwoli nam się z Tobą spotkać.

Wanda Mokrzycka
Żona Radka, mama dziewięciorga dzieci. Należy do wspólnoty Duży Dom i pisze dla Aleteia Polska

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Wrocławski Marsz Pamięci Rotmistrza Witolda Pileckiego

2019-05-24 22:54

Agata Pieszko

W przeddzień 71 rocznicy śmierci rotmistrza Witolda Pileckiego ulicami miasta przeszedł Wrocławski Marsz Pamięci zorganizowany przez Stowarzyszenie KoLiber, Akademię Patriotów, Inicjatywę Historyczną, Stowarzyszenie Odra Niemen oraz Federację dla Rzeczpospolitej.

Agata Pieszko

Dla wielu pozostał więźniem nr 4859 bez znanego miejsca pochówku, jednak wszyscy idący dziś z Placu Solnego przez ul. Ruską, Kazimierza Wielkiego, Krupniczą, Podwale, Most Sądowy i Promenadę Staromiejską, upamiętnili Witolda Pileckiego jako żołnierza z imieniem i nazwiskiem, służącego od 1918 roku w Wojsku Polskim i Armii Krajowej, walczącego w wojnie polsko-bolszewickiej, kampanii wrześniowej i powstaniu warszawskim. Upamiętnili założyciela Tajnej Armii Polskiej, dwukrotnie odznaczonego Krzyżem Walecznych. Upamiętnili więźnia Auschwitz, który stworzył w tym piekielnym obozie ruch oporu. Upamiętnili męża i ojca dwójki dzieci straconego 25 maja 1948 r. w więzieniu mokotowskim na Rakowieckiej przez strzał w tył głowy.

– Sama data urodzin rotmistrza Pileckiego może być uznawana za symboliczną, biorąc pod uwagę fakt, że dokładnie 16 lat później, 13 maja 1917 r., na przeciwległym krańcu Europy, w portugalskiej wiosce Fatima miało miejsce pierwsze z szeregu wydarzeń znanych pod nazwą objawień fatimskich – mówił pod pomnikiem Witolda Pileckiego Wojciech Lica, były przewodniczący Regionu Zagłębie Miedziowe NSZZ „Solidarność”

Matka Boska w Drugiej Tajemnicy Fatimskiej prosiła o poświęcenie sowieckiej Rosji swemu Niepokalanemu Sercu i mimo że doszło do I i II wojny światowej, trzeba nam pamiętać o tej modlitwie także dziś, szczególnie w maju, w miesiącu, w którym Maryja po raz pierwszy ukazała się Łucji, Franciszkowi i Hiacyncie.

Zanim Pilecki został włączony pomiędzy żelazne tryby reżimu hitlerowskiego i sowieckiego, był młodym człowiekiem, który tak jak i my miał pasje i marzenia. W 1922 r. podjął studia na Uniwersytecie im. Stefana Batorego w Wilnie, jako nadzwyczajny słuchacz Wydziału Sztuk Pięknych. Po dziś dzień w kościele parafialnym w litewskiej miejscowości Krupie, na północ od miasta Szawle, znajdują się dwa obrazy autorstwa Pileckiego. Ten młody człowiek, który był uzdolniony plastycznie, kochał, marzył, nie mógł się spodziewać, że zostanie tak ważną częścią historii. Niestety wielu z nas nadal niewiele o niej wie...

Na zakończenie marszu, pod pomnikiem rotmistrza Witolda Pileckiego na Promenadzie Staromiejskiej odczytano wiersz Zbigniewa Herberta „Przesłanie Pana Cogito”, po czym wspólnie zaśpiewano Rotę.

„Na jednym z ostatnich posiedzeń, gdy już było wiadomo, że zginie, Ojciec dał mamie mały metalowy grzebyk i powiedział, żeby koniecznie kupiła książkę Tomasza á Kempis O naśladowaniu Chrystusa. Chciał, żeby mama codziennie czytała nam fragmenty tej cudownej książeczki. To ci da siłę –powiedział do niej. Bardzo sobie cenię tę książeczkę i przez cały czas ją czytam. Jest to także testament dla mnie” – mówiła Zofia Pilecka-Optułowicz, córką rotmistrza Witolda Pileckiego, w wywiadzie z Bogusławem Rąpałą. Możemy zatem przyjąć książkę O naśladowaniu Chrystusa, jako testament dla wszystkich, którym postać Witolda Pileckiego jest bliska.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem