Reklama

Zdrowie

USA: nowe zagrożenia dla życia ludzkiego

Nowe testy, pozwalające rodzicom na badanie embrionów pod kątem inteligencji podczas procesu zapłodnienia in vitro stanowią zagrożenie dla ludzkiej godności i mogą prowadzić do traktowania człowieka jak rzeczy, a nie osoby – przestrzega Joseph Capizzi, profesor teologii moralnej na Katolickim Uniwersytecie Ameryki.

[ TEMATY ]

in vitro

embrion

BOŻENA SZTAJNER

Firma Genomic Prediction ogosiła, że opracowała metodę badania przesiewowego zarodków wytworzonych poprzez zapłodnienie in vitro (IVF) pod kątem wielu cech, w tym chorób dziedzicznych i poziomu inteligencji. Testy pozwolą zidentyfikować to, co firma opisuje jako „odchylenia genetyczne”, a rodzice będą mieli możliwość wyboru między embrionami w oparciu o przewidywania, że niektóre zarodki będą miały niższy niż przeciętny iloraz inteligencji.

Międzynarodowy anglojęzyczny tygodnik naukowy New Scientist donosi, że firma rozpoczęła rozmowy z klinikami in vitro w Stanach Zjednoczonych, aby udostępnić je potencjalnym rodzicom.

Reklama

Joseph Capizzi, profesor teologii moralnej na Katolickim Uniwersytecie Ameryki w Waszyngtonie zauważył, że jest to kolejny krok na drodze tworzenia „zaprojektowanych dzieci”, dodając, że obawy przed „niedoskonałym” potomstwem prowadzą do traktowania dzieci jako rzeczy, a nie ludzi. Genomic Prediction twierdzi, że testy będą w stanie badać embriony pod kątem potencjalnej „niepełnosprawności umysłowej”. Capizzi ostrzegł, że mentalność rodziców, którzy chcą genetycznie doskonałego „zaprojektowanego” dziecka, będzie miała tragiczny wpływ na to, jak ludzie postrzegają inne osoby. „Taka logika prowadzi do tego, że rodzice domagają się zwrotu pieniędzy lub wymiany swoich dzieci, kiedy nie spełniają ich oczekiwań" – zauważył amerykański moralista, dodając, że grozi to odrzuceniem niechcianych embrionów, czy też porzuceniem niechcianych młodych ludzi.

2018-11-23 10:31

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Francja: biskupi oburzeni legalizacją badań na embrionach ludzkich

[ TEMATY ]

embrion

BOŻENA SZTAJNER

Parlament francuski przyjął 17 lipca 2013 r. ustawę pozwalającą na badania prowadzone na embrionach ludzkich. Biskupi Francji nie kryją oburzenia i podkreślają do tego, że nowe prawo zostało przyjęte "prawie bez żadnej dyskusji parlamentarnej". "Zezwolenie na badania na embrionach ludzkich zostało wprowadzone spokojnie i po cichu" - powiedział biskup Rennes Pierre d´Ornellas, odpowiedzialny we francuskim episkopacie za sprawy bioetyczne. W rozmowie z Radiem Watykańskim zaznaczył, że do uchwalenia ustawy doszło z powodów taktyczno-partyjnych.

„Było tak, że socjaliści, mający większość w parlamencie, chcieli pokazać opozycji, że są zjednoczeni. Nie chodzi o sumienie pojedynczego polityka, lecz partyjno polityczne myślenie. Nie było żadnych dyskusji. Nagle pojawił się projekt ustawy i stanął pod głosowanie. Zrobiono to kosztem nienarodzonego życia" - powiedział bp d´Ornellas.

Zaznaczył, że Kościół katolicki nie boi się szerokiej debaty na temat badań na embrionach. "Wysłuchanie odmiennych opinii i ich przemyślenie jest konieczne i chrześcijańskie" - zaznaczył specjalista od spraw bioetycznych francuskiego episkopatu.

„Chodzi o ludzki ekosystem. Jeśli nie będziemy mieli respektu dla życia to uderzy w nas natura. Nauka nie może kierować polityką i być nadużywana dla jej celów. Państwo musi zamiast tego chronić ekosystem ludzkiego życia. W tym sensie ekologia znaczy pełny respekt dla godności człowieka" - powiedział d´Ornellas.

Zgromadzenie Narodowe Francji przyjęło 16 lipca 314 głosami przeciwko 223 ustawę legalizującą badania na embrionach. Wcześniej jej projekt przegłosował Senat. Według nowego prawa znoszącego zakaz z 2011 roku dokonywania tego typu eksperymentów, naukowcy będą mogli "w określonych warunkach" prowadzić badania na embrionach. Zwolennicy nowej ustawy twierdzą, że chodzi o wykrywanie mechanizmów pozwalających na badanie chorób o przyczynach genetycznych i zastosowanie najnowszych form leczenia.

CZYTAJ DALEJ

Kapłan w drodze - jubileusz o. bp. Jacka Kicińskiego

2020-05-27 10:45

Krzysztof Wowk/Wowk Digital

O. bp Jacek Kiciński CMF w czasie Pieszej Pielgrzymki Wrocławskiej na Jasną Górę w 2019 r.

Miał być ślusarzem i tokarzem. Chyba, że po ukończeniu Technikum Mechanicznego w Turku zdecydowałby się na Politechnikę i wydział budowy mostów. Ale – mimo, że był laureatem olimpiad z wiedzy technicznej – jakiś głos zapraszał go w inne miejsce, niż studia inżynierskie. I on tego głosu posłuchał.

W archidiecezji wrocławskiej znają go chyba wszyscy. Odkąd w 2016 r. został biskupem odwiedził już niemal wszystkie parafie, chociaż nie są to jego rodzinne tereny, bo na Dolny Śląsk przyjechał z Wielkopolski. O. bp Jacek Kiciński urodził się w Turku a mieszkał w parafii Boleszczyn, niewielkiej wiosce niedaleko Dobrej. – Nawet nie byłem ministrantem – mówi – bo do kościoła było 2,5 km, więc małemu nie łatwo było dotrzeć. – Zresztą, wtedy proboszcz nie był zainteresowany ministrantami, wolał mieć większą przestrzeń przy ołtarzu. To był bardzo dobry człowiek, dziś już nie żyje. Ciekawostką jest fakt, że razem z abp. Gołębiewskim byli w jednym czasie wikarymi w Ślesinie.

Ojciec biskup najpierw chodził do trzyletniej szkoły we wsi, potem, od czwartej klasy, dojeżdżał do oddalonej o ponad 6 km szkoły w Dobrej. - W klasie było nas siedmioro, więc każdy z nas był codziennie pytany, nawyk pracy wyrobił się sam. Kiedy od czwartej klasy poszedłem do szkoły zbiorowej, gdzie było nas już ponad 30, to na początku byłem zdziwiony czemu mnie pani nie pyta! Te pierwsze lata ukształtowały we mnie to, że na każde wydarzenie muszę być przygotowany i bardzo je przeżywam. Myślenie: „jakoś to będzie” nie wchodzi w grę. Zresztą, życie na wsi jest trudne, trzeba było dobrze się zorganizować, aby oprócz przygotowania do szkoły i pomocy rodzicom mieć czas dla siebie. Dziś ta umiejętność bardzo pomaga w kapłaństwie – dodaje.

Ksiądz. Ale jaki?

Myśl o kapłaństwie pojawiła się dość wcześnie i dojrzewała w nim długo. - W trzeciej klasie technikum zaczęła się krystalizować. Najpierw myślałem o seminarium we Włocławku. Tam był mój o dwa lata starszy kuzyn, ale odkryłem, że jednak szukam czegoś innego. Tyle, że nie do końca wiedziałem co to miałoby być. Do mojej parafii często byli zapraszani zakonnicy – głosili rekolekcje, misje - coś mnie w nich pociągało. Wybrałem się na Pielgrzymkę Sieradzką, do dziś ją pamiętam, szliśmy trzy dni: 35, 37 i 52 km. Gdy doszedłem na Jasną Górę miałem sztywne nogi, ale szczęście było wielkie. Czekaliśmy pod Szczytem dwa dni, żeby ruszyć pieszo z powrotem. I na tym polu namiotowym moja znajoma przyniosła mi mały folder reklamowy: Misjonarze Klaretyni. Gdy ja to zobaczyłem, przeczytałem, to zrozumiałem, że przecież o to mi chodzi! Głosić Słowo Boże, wyjeżdżać na misje, uczyć się na uczelni papieskiej, być w zakonie, który pracuje na całym świecie. Tego szukałem! – mówi wzruszony.

Co był dalej? Po powrocie z pielgrzymki Jacek, uczeń klasy czwartej napisał do zgromadzenia we Wrocławiu. - Przyjazd do Wrocławia to była wielka wyprawa. Z mojej wioski dojechałem rowerem do Dobrej, stamtąd do Turku autobusem, z Turku, znów autobusem, do Wrocławia na stary dworzec PKS, potem tramwajem na Dworzec Świebodzki, a stamtąd do Wołowa i dopiero z Wołowa do Krzydliny. To było ogromne przeżycie! Jeden z braci dał mi biografię o. Klareta. W drodze do domu przeczytałem ją całą i byłem urzeczony. Wtedy byłem już pewien, że wstąpię – mówi.

To były czasy komunistyczne, mądrze było nie ogłaszać, że po maturze planuje się seminarium, ale decyzja zapadła. Rodzice przyjęli decyzję z radością, powołaniu nie byli przeciwni. - Niepokój budziła tylko odległość. Wrocław, Krzydlina – dla rodziców były to miejsca nieznane, a na dodatek informacja, że pierwszy rok to nowicjat i wtedy przez cały rok nie ma spotkań z rodziną, trochę ich zmartwiła – wspomina.

Machina ruszyła

Nowicjat rozpoczął 26 sierpnia 1988 r. To było jeszcze przed przełomem politycznym, więc do klasztoru zabrał kartki żywnościowe. Wspomnienie z tamtego czasu? Ponury Wrocław, zniszczone i zaniedbane zabudowania w Krzydlinie, raczej przygnębiające, niż podnoszące na duchu. - W Wielkopolsce było zupełnie inaczej. To na Dolnym Śląsku pierwszy raz w życiu zobaczyłem nieużytki. Byłem z wioski, moi rodzice ciężko pracowali, pomagałem im w pracach na polu. Potrafię orać, ręcznie kosić, żadna praca nie jest mi obca – mówi raźno.

Do Krzydliny przyjechało ich 17 i jego umiejętności z gospodarstwa od razu się przydały.

- Krzydlina nie wyglądała tak, jak dziś. Budynek rekolekcyjny był w budowie. Prawie każda kostka brukowa przeszła przez moje ręce, każdy kaloryfer, każda niemal dachówka. Ale to był też piękny czas budowania wspólnoty, co w życiu zakonnym jest niezwykle ważne.

W trakcie nowicjatu spotkał się z bliskimi tylko ten jeden raz. - Mama została w domu, przyjechał tato z bratem, ale gdy jechali do mnie to zamiast wysiąść w Wołowie, pojechali do Głogowa i w ten sposób stracili kolejne godziny – wspomina. Tęsknił, ale wiedział, że tak trzeba. W 1989 r. złożył pierwsze śluby, dostał sutannę i pas. Przyjechali rodzice, babcia, która bardzo się z niego i z tego wyboru drogi cieszyła. Po nowicjacie pojechał do domu.

- Wszyscy wreszcie mogli zobaczyć, że noszę sutannę, że to dzieje się naprawdę. Dużo wzruszających rozmów, pamiętam je do tej pory – mówi.

Techniczny specjalista od duszy

- Jeśli chodzi o obróbkę skrawaniem, to mamy trzy etapy: obróbka wstępna, zgrubna i wykańczająca – mówi biskup z dyplomem technika. - W formacji zakonnej i duchowej też są wszystkie trzy. Najpierw musimy usunąć zewnętrzną warstwę materiału z przedmiotu obrabianego, potem nadać kształt i wreszcie szlifujemy to, co ukształtowaliśmy – tłumaczy.

- Patrzę na życie duchowe jak na pewnego rodzaju konstrukcję, budowlę wznoszoną etapami, na wysiłek wkładany w budowanie – mówi.

Odkąd jest biskupem ta techniczna wiedza przydaje mu się jeszcze w innej dziedzinie. Gdy przyjeżdża na wizytację do parafii widzi, gdzie odchodzi blacha, dachówka, gdzie rynna cieknie – patrzy fachowym okiem. Czy księża o tym wiedzą? - Kiedyś jeden z proboszczów mówi: A co tam biskup w ciągu jednego dnia zobaczy? Proszę Księdza Proboszcza, drugi żyrandol od końca, żarówka się nie pali! – mówi rozbawiony.

Kapłan od 25 lat

Święcenia kapłańskie przyjął 27 maja 1995 r. - W dniu prymicji było gorąco, 31 stopni. To było w naszej wiosce historyczne wydarzenie, pięknie przygotowane, mnóstwo ludzi, orkiestra. Chyba ze 170 osób było zaproszonych do świętowania. Na 25-lecie muszę sobie kasetę video obejrzeć, bo mam takie nagranie, dużo wzruszeń – mówi.

A pierwsza parafia to była Łódź. Duża, 21 tys. wiernych i ciekawostka: proboszczem był ksiądz diecezjalny, a wikariuszami czterech Klaretynów. - Tworzyliśmy wspólnotę, atmosfera była kapitalna. To nauczyło mnie współpracy z księżmi diecezjalnymi – dodaje.

Pani Kicińska, mama, jeszcze jako panna, pojechała do Łodzi szukać pracy. - Pracy nie znalazła, ale spędziła w mieście dwa, trzy tygodnie i właśnie do tego kościoła chodziła na Mszę św. Gdy byłem dzieckiem często wspominała to miejsce: W Łodzi jest taki piękny kościół Wniebowzięcia, takiego kościoła to ja w życiu nie widziałam…! I tak się stało, że to była moja pierwsza parafia – mówi kapłan z 25 –letnim stażem.

CZYTAJ DALEJ

Maryja patrząca na mnie - wizerunek Matki Bożej Karmiącej

2020-05-28 08:54

[ TEMATY ]

archidiecezja łódzka

Marcin Błaszczyk

Motyw Madonny Karmiącej jest znany w sztuce od czasów średniowiecza. Łacińska nazwa tego typu przedstawień to „Maria Lactans”. W internecie znajdziemy dziesiątki pięknych i oryginalnych przedstawień Matki Bożej Karmiącej, zarówno w sztuce wschodniej jak i zachodniej.

Co ciekawe do najoryginalniejszych należą te z końca średniowiecza, gdzie pokazanie karmiącej Matki Bożej z odsłoniętą piersią było normalne i naturalne. Nasze polskie ludowe wyobrażenia Madonny Karmiącej oparte są najprawdopodobniej na dewocyjnym miedziorycie Pfeffela z pierwszej poł. XVIII w. O ile nieliczni bieglejsi mistrzowie cechowi powielali ten temat poprawnie, o tyle twórcy mniej zdolni nie radzili sobie ze stosunkowo trudnym układem kompozycyjnym.

Z tej przyczyny mały Jezus przedstawiany jest bez ruchu, spokojny, zwrócony twarzą w kierunku widza. Dzieciątko jest tu owinięte w pieluszki, przypominające kokon tak jak to robiono na Podbeskidziu ponad 100 lat temu. Prezentowany obraz malowany prostymi środkami artystycznymi ma wyraźny ludowy charakter i z pewnością skierowany był do wiejskiego nabywcy. Pamiętajmy, że na polskiej wsi ścierały się różne wyobrażenia Matki Bożej, nie będące ze sobą w sprzeczności. Matka Boska w ludowym folklorze to zarówno królowa nieba i ziemi, Matka wszystkich ludzi ale i zwyczajna kobieta, czuła matka a nawet przezorna gospodyni. W znanych legendach, pieśniach i pastorałkach ludowych Matka Boża zajmuje się uprawą lnu, tkaniem, pielęgnuje kwiaty, gotuje, kąpie Dzieciątko, uczestniczy w żniwach i dożynkach a nawet uciekając przed Herodem spotyka w górach zbójników. We wszystkich tych przekazach Maryja jest przedstawiana jako osoba najbliższa boskości, posiadająca wszelkie jej cechy, a równocześnie bardzo ludzka, zwyczajna. Tak właśnie pragnęli Ją widzieć twórcy folklorystycznych przekazów, jako istotę z nieba bliską człowiekowi, łaskawą i dobrą. Matka Boża to również opiekunka domostw. W każdym domu powinien był znaleźć się obraz Matki Bożej Karmiącej, bo Ona chroniła od głodu.

Mówiono, że mieszkańcom domu, w którym jest czczony obraz Matki Bożej Karmiącej nigdy nie zabraknie chleba. Z tego powodu bardzo często nowożeńcom darowano taki właśnie obraz. Warto więc spróbować spojrzeć na te nieporadne malarsko obrazy, oczami naszych pradziadów z XIX w. a wtedy odsłonią one całe bogactwo naszej kultury, z której przecież wyrośliśmy.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

Wspierają nas

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję