Reklama

Spotkanie z Afryką

Ks. Mieczysław Ozorowski
Edycja łomżyńska 13/2005

Wyjeżdżając drugi raz do Kamerunu miałem pewne obawy, że utracę pierwszy i piękny obraz, który mi pozostał po pobycie w Bertoua w ubiegłym roku. Dwa razy nie można jednak wejść do tej samej rzeki. Podróż minęła bez większych zakłóceń, poza tym, że musiałem skoro świt udać się sam na lotnisko, zrobić dopłatę za nadbagaż i stać w niemiłosiernie długiej kolejce podczas przesiadki z jednego samolotu na drugi w Paryżu. Jakież było jednak moje zdziwienie, gdy zobaczyłem, że na lotnisko w Yaounde wyszedł po mnie sam abp Roger Pirenne. Następnego dnia obiad spożyłem już w domu biskupim w Bertoua. Umieszczono mnie w pokojach gościnnych przy kurii biskupiej. Nazywają to Maison d’acueil. Można też nazwać małym hotelikiem kościelnym, prowadzonym przez siostry zakonne. Organizuje się tu rekolekcje, szkolenia, kursy, mogą się tu również zatrzymać przejezdni goście. Dostałem jeden z lepszych pokoi o podwyższonym afrykańskim standardzie: mam własną toaletę i prysznic, jak się później okazało z ciepłą wodą.
Seminarium jest pełne. Znajduje się w nim ponad stu kleryków. Będę musiał tu dojeżdżać motorkiem, ponieważ znajduje się ono na skraju miasta, kilka kilometrów od centrum. Motorek to rodzaj tutejszej jednoosobowej taksówki. Idzie się ulicą, delikatnie daje się znak ręką i natychmiast motorek jest obok; wsiada się, jedzie, mocno trzyma kierowcy i modli się żarliwie, aby się nic nie stało po drodze. W tym roku będę wykładał mariologię dla dwóch połączonych roczników teologii.
Sytuacja w Kamerunie od ubiegłego roku jakby się pogorszyła. Wszyscy narzekają na brak pieniędzy. Biednych ludzi jakby przybyło. Może jest to subiektywne wrażenie, ponieważ w ubiegłym roku mieszkałem poza miastem, nieco odseparowany od centrum życia. W centrum diecezjalnym znajduje się zespół szkół katolickich, gdzie uczy się ponad tysiąc, a może dwa tysiące dzieci i młodzieży. Gimnazjum nosi imię pierwszego biskupa tego regionu J. Teerenstra. Życie zaczyna się tu wcześnie. Spotykamy się na wspólnej modlitwie w kaplicy abp. Rogera o 6. rano, potem jest Msza św. i śniadanie. Po 7. obserwuję uczniów biegnących charakterystycznym, tanecznym krokiem do szkoły. Brama zamykana jest o 7.30. Niestety, zawsze widzę mały tłumek spóźnialskich, który czekapokornie na pozwolenie wejścia po odbyciu odpowiedniej „pokuty”. Uczniowie noszą pewien rodzaj mundurków oraz kryte buty. Bez butów nie można chodzić do szkoły. W końcu jest to elitarna placówka. Pewnego razu Ewa przyprowadziła malutkiego chłopczyka. Płakał i nie chciał iść do szkoły. Trudno go było zrozumieć. Ostatecznie okazało się, że goryl proboszcza zerwał się poprzedniego dnia z uwięzi i wpadł do przedszkola pełnego dzieci. Mały chłopczyk powtarzał: nie pójdę do szkoły, bo tam jest małpa.
Ewa odpowiada za koordynację służby zdrowia w diecezji Bertoua. Przez jej biuro przewija się jednakże wielu ludzi, którzy bezpośrednio u niej poszukują pomocy. Pewnego wieczoru udaliśmy się do małego domku niedaleko kurii. Spotkaliśmy tam matkę z grupką drobiazgu, małych, boso biegających dzieci. Ojciec zmarł w ubiegłym roku na gruźlicę. Najstarsza córka, lat kilkanaście, odkryła, że jest w szóstym miesiącu ciąży. Gdzie jest ojciec dziecka? - pytamy. Gdzieś jest w mieście. Życie jest piękne, dopóki żyjemy i jesteśmy zdrowi. Następnego dnia małoletnia matka urodziła wcześniaka, następne dziecko, następny obywatel. Miejmy nadzieję, że go przynajmniej zarejestrują w urzędzie. W niedzielę udaliśmy się z biskupem do jednej z parafii na zakończenie pielgrzymki dzieci. Prezydent miasteczka zwierzył się, że jest wiele niezarejestrowanych dzieci. Brakuje sekretarki, aby wprowadziła dane.
Pielgrzymka dzieci robi wrażenie. Kościół jest pełny. Dzieci śpiewają pełnym głosem, po francusku i w swoim rodzimym języku. Msza św. trwa trzy godziny. Eucharystia sprawowana jest po francusku. Większość śpiewów wykonywana jest w językach lokalnych. Również kazanie Biskupa jest tłumaczone na język baja, którym porozumiewają się tutejsi ludzie. Człowiek zwraca się do Boga w swoim matczynym języku, w języku serca. W wielu krajach afrykańskich trwają wysiłki, aby przetłumaczyć Pismo Święte oraz księgi liturgiczne na język lokalny. W Kamerunie jest to bardzo trudne. Używanych języków lokalnych jest ponad sto. Pierwsi misjonarze, spirytyni holenderscy, przetłumaczyli Biblię i teksty mszalne na język eondo, którym mówi się w stolicy. W innych rejonach jest dużo trudniej. Najgorzej jest zaś na wschodzie, bo tu misjonarze dotarli stosunkowo niedawno, a region jest biedny i słabo rozwinięty gospodarczo. Ludzie są spragnieni strawy duchowej.
Kościół w Afryce, także w tym regionie Kamerunu, przez ostatnie lata zajmował się w dużej mierze sprawami socjalnymi. Budował szkoły, szpitale, ośrodki zdrowia, stacje misyjne, uczył ludzi uprawy roli, zakładał plantacje i hodowle. Kosztowało to ludzi Kościoła, białych misjonarzy, wiele wysiłku i pieniędzy. Ile z tego dziś pozostało? Trudno policzyć i trudno spodziewać się natychmiastowych owoców ich działania.
Niewątpliwie biały misjonarz, a zwłaszcza siostra zakonna cieszą się wielkim szacunkiem w tutejszych społecznościach. Przekonałem się o tym, podróżując trochę po Kamerunie. Jeżeli w samochodzie jest siostra zakonna, nie ma takiej bariery, przeszkody (w każdej większej wiosce stoi policja i zatrzymuje samochody), której nie dałoby się pokonać. W ten sposób mam zbyt piękny obraz Kamerunu. Prawdziwy poznałbym, gdybym podróżował jednym z małych autobusów, który wypełniony jest szczelnie ludźmi, towarem, a nawet zwierzętami. Autobusem, który odjeżdża jak ma komplet pasażerów i po laterytowej, tarkowanej drodze sunie z prędkością kamikadze, z otwartymi szybami, pozostawiając za sobą długą smugę czerwonego pyłu.
W ostatnim tygodniu mego pobytu w Kamerunie postanowiłem dołączyć się do polskich misjonarzy diecezjalnych - fidei donum, którzy mieli w tym czasie swoje coroczne spotkanie. W tym roku udali się na północ, a nawet na ekstremalną północ. Dla nas, w Polsce, północ kojarzy się z biegunem, mrozem i lodem. Nic bardziej mylnego. Im bardziej na północ, tym bardziej sucho, gorąco, stepowo. Pojechaliśmy zobaczyć dzikie zwierzęta w Narodowym Parku Waza. Widzieliśmy więc: słonie, żyrafy, dziki, antylopy, małpy i różne ptaki. Przeżyliśmy wspaniałe safari. Spotkaliśmy też licznych misjonarzy. Na północy pracuje wielu polskich oblatów. Budują i pracują w dużym sanktuarium maryjnym w Figuil. Przyjęli nas bardzo gościnnie, szczególnie o. Piotr - przełożony wspólnoty. Praca duszpasterska w tym regionie jest bardzo trudna, ponieważ jest tu wielu muzułmanów i trzeba się z nimi liczyć. Ten region Kamerunu także jest biedny, ludzie tu ciężko pracują na roli, aby przeżyć, ponieważ ponad pół roku trwa pora sucha i wszystko wysycha na popiół. Jest to region dużych kontrastów, są ludzie bardzo biedni oraz bardzo bogaci. Regionalni wodzowie noszą tytuł królów - lamido i są bardzo szanowani przez tutejszych mieszkańców. W Ngaundere siostra Tadeusza (dominikanka) zaprowadziła nas, do tamtejszego lamido. Zwiedziliśmy jego pałac, zrobiliśmy pamiątkową fotografię. Był dla nas grzeczny. Na koniec uiściliśmy stosowną opłatę.
W tymże mieście zwiedziliśmy też pałac tamtejszego bogacza - mały wersal: własny meczet, basen, piękny ogród i cztery domki dla żon wraz z salą porodową. Kamerun - kraj wielkich kontrastów. Pałac, a obok lepianki z gliny. Polscy misjonarze skarżą się, że wśród ludzi panuje ogromna zazdrość, krewni i znajomi potrafią wszystko odebrać temu, kto się czegoś dorobił. Jest jakaś zła solidarność w dół, aby nikt z piekielnego kociołka się nie wydostał. Wśród mieszkańców panuje też wiele zabobonów. Pałacu bogacza, oprócz strażników, pilnuje gri-gri - zaczarowane rogi barana. Każdy z misjonarzy miał już jakieś doświadczenie obrabowania. Do kradzieży trzeba się w pewien sposób przyzwyczaić. Jak ktoś powiedział: jeżeli cię okradli, to się ciesz. To znaczy, że jesteś tym ludziom jeszcze potrzebny, użyteczny, oni po prostu obsłużyli się u ciebie tak, jak umieli.
Po powrocie do Polski wielu znajomych z przekąsem pytało mnie: czy cię jeszcze nie zjedli? Faktycznie, dawniej w regionie, w którym przebywałem byli kanibale. Mówi się jednak, że po pierwsze białe mięso jest zbyt słodkie i niesmaczne. Po drugie, małe dzieci w Afryce straszy się białym człowiekiem, który przyjdzie i zje niegrzeczne dziecko. Nasłuchałem się o tym licznych opowieści. Sam zaś, jeszcze na lotnisku, spotkałem małą dziewczynkę, która nie mogła ode mnie oderwać przerażonego wzroku. Chociaż na ulicy i na targu zaczepiano mnie: ty, biały, to ludzie w zasadzie są przyjaźnie nastawieni. Nauczyłem się też witać po kameruńsku: bierze się duży zamach ręką, mocno się uderza dłonią w dłoń, delikatnie spuszcza uścisk dłoni i kończy pstryknięciem palców, a wszystko to okraszone gromkim, żywym śmiechem. Często widziałem tak witających się ludzi na ulicy.
Moi koledzy, młodzi misjonarze, zadawali sobie pytanie, co mają robić? Jaką działalność podjąć? Jak pomóc ludziom głębiej uwierzyć w Chrystusa? Ich zadanie nie jest łatwe. Stoją przed wieloma trudnościami: osamotnienie, liczne choroby tropikalne, brak środków materialnych, częste niezrozumienie, etc. Nie poddają się jednak i trwają nadal. Mówią, że chyba są już ostatnimi misjonarzami, ponieważ idzie nowe pokolenie kameruńskich księży, którzy kształcą się w tamtejszym seminarium. Diecezje są małe, ludzi jest niedużo, a powołań do kapłaństwa stosunkowo wiele. Widocznie przyjdą na powrót do Europy, by ją na nowo ewangelizować.

Reklama

Ona by tak chciała służyć ze mną - ministranci stworzyli muzyczny hit!

2019-12-09 09:40

Red.

“Ona by tak chciała służyć ze mną” to pierwsza amatorska superprodukcja Ministranckiej Wytwórni Muzycznej - która od wczoraj podbija Internet! Zrealizowana została na terenie parafii pw. św. Szczepana w Katowicach - Bogucicach i parafii pw. św. Antoniego z Padwy w Dąbrówce Małej.

youtube.com

Utwór w jeden dzień zdobył 120 tyś wyświetleń na serwisie Youtube. Jak piszą sami twórcy ministranckiego hitu: Nasza parodia została stworzona w celach humorystycznych przez prawdziwych ministrantów, a nie jakichś podrabiańców i nie ma na celu nikogo obrazić.

Ministranci stworzonym hitem ukazują, że nie wstydzą się wiary i służby liturgicznej. W humorystyczny sposób dają piękne świadectwo radosnego życia w Kościele.

Utwór "Ona by tak chciała służyć ze mną" spotkał się z bardzo dobrym przyjęciem słuchaczy, poniżej zamieszczamy kilka ciekawych komentarzy:

- Chciałbym to oficjalnie ustanowić hymnem Ministrantów

- chłopaki mam nadzieje ze to dopiero poczatek i jeszcze cos nagracie!

- A jednak ktoś mnie jeszcze zaskoczył XD

- Nooo takie "Ona by tak chciała" to ja rozumiem. Po prostu rewelacja! Świetna robota kochani gratulacje!

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najświętsza Maryja Panna z Guadalupe

2019-12-11 20:58

O. Gabriel Garcia

Aztecy zaczęli się tam osiedlać w roku 1325. Tenochtitlan (obecnie miasto Mexico) było wyspą na jeziorze Texcoco. W listopadzie 1519 r. wraz ze swoim wojskiem zdobył je Hiszpan Hernan Cortes.

Graziako/Niedziela

Musiał jednak toczyć boje aż do 13 sierpnia 1521 r., nim zwyciężył ostatniego króla Azteków - Guatemoca. Azteccy mieszkańcy byli przerażeni tą klęską i zachłannością Hiszpanów. Między tymi dwoma narodami istniały olbrzymie różnice w kulturze, mowie, religii i zwyczajach. Trudno było znaleźć wspólny język. Zwycięzcy siłą zmuszali Azteków do przyjęcia wiary katolickiej. Byli jednak również i tacy misjonarze, którzy próbowali wprowadzić nową religię w sposób pokojowy i przy pomocy dialogu. 10 lat po hiszpańskim podboju miały miejsce objawienia Matki Bożej w Guadelupe. Przytaczamy tekst tubylca Nicana Mopohuna, przypisany Antoniemu Valeriane, jako najbardziej wiarygodny i dokładny oraz posiadający historyczną wartość.

Objawienie

9 grudnia 1531 r., w sobotni poranek, Dziewica ukazała się Juanowi Diego, tubylcowi z Cuauhtitlan, świeżemu konwertycie, ochrzczonemu krótko przed tym zdarzeniem. Juan Diego był w drodze na lekcję religii i gdy znajdował się w pobliżu wzgórza Tepeyac, doszedł go przepiękny śpiew ptaków. Nagle ptaki przestały śpiewać, a on usłyszał ze wzgórza głos wołający go po imieniu: „Juanito, Juan Diegnite”. Ujrzałem Panią o ponadnaturalnej piękności. Jej suknia błyszczała jak słońce. Głaz, na którym stały jej stopy, wyglądał jak z kamieni szlachetnych, a ziemia błyszczała jak tęcza. W tym pierwszym objawieniu Dziewica wyraziła Juanowi swe życzenie wybudowania kościoła na wzgórzu Tepeyaca. Juan Diego udał się natychmiast do biskupa - franciszkanina Juana de Zumarraga, by mu przekazać to, co się zdarzyło, lecz tenże nie uwierzył mu. Tubylec powrócił do domu smutny i zniechęcony. Tego samego dnia Juan Diego jeszcze raz wstąpił na wzgórze i spotkał tam Panią Nieba, która na niego czekała. Poprosiła go, by ponownie dotarł w następnym dniu do biskupa, by można było mu dokładnie przekazać życzenie. Wreszcie w następnym dniu, po długim oczekiwaniu, biskup przyjął go. Aby się przekonać, czy rzeczywiście mówi prawdę, skierował do niego wiele pytań i zażądał od niego przyniesienia znaku.

Juan Diego przekazał odpowiedź biskupa Pani, która prosiła go o przyjście ponowne w następnym dniu, by mogła przekazać mu znak. Jednakże Juan Diego nie stawił się w oznaczonym terminie na rozmowę z Panią Nieba, ponieważ poważnie zachorował jego wujek, musiał więc sprowadzić lekarza.

12 grudnia, we wtorek, Juan Diego udał się w drogę do Tlatelolco, aby sprowadzić kapłana, gdyż wujek chciał się wyspowiadać. Aby zdążyć do miasta, wybrał inna drogę, gdyż nie chciał zostać zatrzymanym przez Panią. Ona jednak spotkała go i Juan Diego opowiedział, co stało się z wujkiem. W odpowiedzi usłyszał, że nie ma się martwić stanem swego wujka, gdyż on wyzdrowieje. Uspokojony tymi słowami Juan Diego wypełnił życzenie Dziewicy i wspiął się na wzgórze, aby przynieść świeże róże. Dziewica uporządkowała kwiaty własnymi rękoma i złożyła w zagłębienie jego peleryny. On sam udał się ponownie do biskupa i na kolanach przekazał mu prośbę Dziewicy, rozpościerając swą pelerynę, pozwalając wypaść z niej różom. Nagle na pelerynie ukazał się obraz Dziewicy Matki Bożej. Biskup wraz z obecnymi osobami ujrzeli ten piękny i cudowny obraz. Dla Indian była to ogromna radość, jakby wybawienie. Objawienia, które miał Indianin, oraz obraz na pelerynie były znakami, że tubylcy zostali mocno włączeni do nowej wiary. W ciągu następnych 10 lat dokonało się około 8 milionów nawróceń.

Peleryna zrobiona jest z grubego lnu i z włókien maguey, na których utrzymują się silne, błyszczące kolory. Jej pierwsze naukowe badania zostały przeprowadzone w roku 1936. Niemiecki chemik, laureat Nagrody Nobla w dziedzinie chemii, Ryszard Kühn stwierdził, że farby te nie pochodzą ani z mineralnych, ani roślinnych, ani ze zwierzęcych materiałów.

W roku 1951 rysownik Carlos Salinas odkrył, że w oczach Dziewicy widać postać mężczyzny z brodą. Od tego czasu badało obraz wielu optyków i specjalistów. W roku 1956 doktor Javier Torroella, optyk i chirurg, wydał lekarskie orzeczenie, w którym potwierdził, że w oczach Dziewicy widać ludzką postać. Do dziś do dziewicy z Guadelupe pielgrzymowało ponad 20 milionów ludzi i w ten sposób Guadelupe stała się najczęściej odwiedzanym sanktuarium świata. Wszyscy: biedni i bogaci, intelektualiści i robotnicy, rolnicy i studenci, mężczyźni i matki zdążają tam z wielka miłością i wiarą, aby odwiedzić naszą Matkę Nieba w bazylice Guadelupe i powiedzieć jej głośno lub cicho: „Bądź pozdrowiona, Maryjo, pełna łaski...”.

Z niem. tł. B. Gniotowa

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem