Reklama

Życie jest darem, który trzeba chronić, i zadaniem, które należy wypełnić

Z ks. Kazimierzem Kurkiem rozmawiała Elżbieta Adamczyk
Edycja łódzka 13/2005

W 15-lecie uchwalenia ustawy o ochronie dziecka poczętego z salezjaninem ks. Kazimierzem Kurkiem, współtwórcą i uczestnikiem batalii o nowe prawo, rozmawia Elżbieta Adamczyk.

Elżbieta Adamczyk: - Czy mógłby Ksiądz przypomnieć okoliczności w jakich powstawało prawo o ochronie życia poczętego w Polsce postsolidarnościowej?

Ks. Kazimierz Kurek SDB: - W PRL-u aborcja była legalna, a obronę życia nienarodzonych traktowano jak działanie antypaństwowe i nawet karano - o czym wiedzą starsze instruktorki życia rodzinnego. Przez kilkadziesiąt lat zranieniem sumienia zostali dotknięci wszyscy uczestnicy tej zbrodni: kobiety, mężczyźni, całe rodziny, ale także lekarze i pielęgniarki, którzy często stawali się zakładnikami, przymuszanymi do zabijania nienarodzonych. Wyzwolenie Polaków z opresji zła i włączenie ich w obszar niesienia pomocy człowiekowi - to było wielkie zadanie u progu niepodległości. Niosę w sobie taki obraz z mojego lekarskiego stażu: kobieta zgłosiła się do szpitala, aby przerwać ciążę. Próbowałem odwieźć ją od tej decyzji. Nic nie pomagało. Na propozycję, aby urodziła dziecko i przekazała je do adopcji, odparła: to jest nieludzkie oddawać komuś na wychowanie własne dziecko. Zabieg wykonano. Kobiecie wydawało się, że nie ma już problemu, a tak naprawdę jej problem dopiero się zaczął.

- Jak to się stało, że znalazł się Ksiądz w gronie twórców ustawy?

- Sprawa ochrony życia zawsze leżała w sferze mojego głębokiego zainteresowania. W kilka lat po święceniach zostałem krajowym duszpasterzem rodzin. Z wielu środowisk, m.in. z Jasnej Góry, docierały pytania, co zamierzamy zrobić z wciąż obowiązującą ustawą, legalizującą aborcję. Wówczas w gronie poradników rodzinnych, lekarzy i prawników podjąłem temat zmiany istniejącego prawa. O tym, że nie będzie to łatwe, przekonywała nas już Biblia, w której od Księgi Rodzaju do Apokalipsy szatan walczy z kobietą mającą urodzić. Modliliśmy się o światło i zrozumieliśmy, że nie należy skupiać się na zakazie usuwania ciąży, tylko na obronie życia poczętego. Myśl ta narodziła się w Szczecinie, w rozmowie z prof. Zbigniewem Szymańskim.

- Co stanowiło największy problem dla twórców nowego prawa?

- Najtrudniejsze było, oczywiście, doprowadzenie do uznania, że poczęte dziecko jest człowiekiem z pełnią przysługujących mu praw. Podstawa prawna znalazła się w obowiązujących wówczas przepisach spadkowych, które nadawały prawo do dziedziczenia także dziecku przebywającemu jeszcze w łonie matki.

- Co było dalej?

- Jesienią 1988 r. w 20. rocznicę wydania encykliki Humanae vitae, udaliśmy się w kilkudziesięcioosobowej grupie na grób Pawła VI i na spotkanie z Ojcem Świętym Janem Pawłem II. Celem tej pielgrzymki było uproszenie błogosławieństwa dla rozpoczętych prac nad ustawą. W styczniu 1989 r. dokument był gotowy. Zamiar wprowadzenia go na któryś z „podstolików” Okrągłego Stołu nie powiódł się i dziś, z perspektywy czasu widać, że dobrze się stało. Rozpoczęła się, bowiem narodowa debata, w której my troszczyliśmy się bardzo o zachowanie czystości języka, podkreślając wszędzie, że chodzi o prawo do życia człowieka poczętego. Arcybiskup Dąbrowski spowodował, że projekt ustawy trafił do ostatniego Sejmu dawnego reżimu, za pośrednictwem grupy posłów, którzy zebrali pod nim kilkadziesiąt podpisów. W tym czasie udałem się też do Ziemi Świętej, na zaproszenie pochodzących z Palestyny moich kolegów ze studiów medycznych. Tam złożyłem kopie projektu ustawy w miejscach związanych z narodzinami, życiem i śmiercią Jezusa Chrystusa, powierzając wstawiennictwu Maryi losy tego historycznego dokumentu. Papież Jan Paweł II żywo interesował się losem ustawy. Po paru latach zmagań w Parlamencie, ustawa weszła w życie - wprawdzie niedoskonała, bo niechroniąca każdego życia, ale otaczająca ochroną większość poczętych dzieci.

- Ustanowienie prawa nie oznaczało osiągnięcia celu, jaki sobie wyznaczyli obrońcy życia...

- Mówiąc językiem lekarskim, udało się zatamować krwotok, którym było bezkarne zabijanie nienarodzonych, ale naród poważnie okaleczony, zraniony w swojej miłości do najmniejszych nadal wymagał leczenia. Trzeba było poszerzyć pracę wychowawczą nad kształtowaniem postawy życzliwości dla dziecka przed narodzeniem. Kościół w Polsce od lat 50. wdrażał sformułowaną przez Teresę Strzembosz wraz z kard. Prymasem Wyszyńskim ideę rozwijania poradnictwa rodzinnego. Należało to wielokrotnie pomnożyć, aby przybyło kadr zdolnych wychować całe pokolenie do tej trudnej miłości. Trzeba było m.in. uczyć naturalnego planowania rodziny, rozwinąć struktury miłości miłosiernej: domy samotnej matki, katolickie ośrodki adopcyjno-opiekuńcze, telefony zaufania - wszystko, co służyło ochronie matek, które z różnych powodów nie mogą same zaopiekować się poczętym dzieckiem. Zmiana, jaka zaszła w świadomości społecznej, wymaga obecnie stałego utrwalania, aby wszyscy rodzice mogli kiedyś powiedzieć swemu dziecku: kochaliśmy cię od poczęcia. Jeżeli naród będzie potrafił powiedzieć to swoim dzieciom, wygrana zostanie jedna z największych dziejowych batalii o nasze istnienie i będzie to źródłem niezwykłej siły. Życie jest najważniejsze, a solidarność z życiem jest miarą wartości solidarności społecznej. Pokolenie duszpasterzy i laikatu lat 90. stawiało sobie pytanie, jak budować rzeczywistość doczesną w Polsce po marksizmie. Jesteśmy bowiem społeczeństwem postmarksistowskim. Doktryna marksizmu widzi swych podstawowych wrogów we własności i rodzinie. W Polsce, mimo że nie udało się wdrożyć wszystkich założeń tej doktryny, wciąż jesteśmy pod jej wielkim wpływem. Trzeba więc wrócić do normy, czyli dać własność i stworzyć warunki rozwoju rodziny. Ośrodki katolickie powinny wyraźniej się tego domagać od sprawujących władzę. Na czym budować? Stolica Apostolska podarowała wszystkim Kartę Praw Rodziny, czyli fundament, zakres prawa naturalnego, na którym ma być wsparte prawo stanowione. 3 kwietnia 1991 r. w Łomiankach po raz pierwszy Karta została uroczyście przekazana instytucjom związanym z rodziną oraz samym rodzinom przez Nuncjusza Apostolskiego. Następnie dokument trafił do diecezji i parafii. Zaczęła się praca, która być może teraz potrzebuje na nowo animacji.

- Niestety, często można odnieść wrażenie, że podjęta wówczas praca utknęła w zaspie nadmiernej instytucjonalizacji i biurokratycznych procedur.

- Pocieszające jest to, że dzieło zostało dobrze ubezpieczone. 31 sierpnia 1996 r. przy grobie Księdza Jerzego przedstawiciele różnych środowisk podpisali deklarację, że będą stosować się do Karty Praw Rodziny. Dokument, zamknięty w metalowej tulei, został złożony na Ołtarzu Ojczyzny na Jasnej Górze i oddany pod opiekę Matki Bożej. Ubezpieczenie działa, ale zadanie tworzenia nowego społeczeństwa wciąż jest przed nami. I nie wystarczy, aby było to społeczeństwo demokratyczne - jak chcą niektórzy - ale chodzi o społeczeństwo oparte na prawach rodziny. Taki fundament mogłaby przyjąć dla siebie np. zjednoczona prawica i po wyborach rozpocząć budowanie gospodarki służącej rozwojowi rodziny. Polska wciąż nie podjęła polityki wzrostu dochodów. Problemem do podjęcia pozostaje także wycena pracy. Jednocześnie, prawie co drugi 18-latek w Unii Europejskiej mieszka w Polsce, a więc potencjał rozwoju społeczeństwa jest w tej chwili ogromny. Tworzenie dla tej rzeszy młodych ludzi stabilnego rynku pracy jest naczelnym zadaniem państwa. Powinni sobie uświadomić to wszyscy, którym zależy na Polsce. Słyszy się często, że nic się nie da zrobić. Jeżeli Franciszek Stefczyk potrafił dźwignąć w Galicji pod zaborem całe wsie, zakładając kasy oszczędnościowe, jeżeli tak wiele udało się zmienić w gospodarce II Rzeczypospolitej, to i teraz wiele można zrobić - trzeba tylko mieć jasną wizję i patrzeć perspektywicznie. Pilną sprawą jest, moim zdaniem, uwolnienie szkolnictwa spod wpływów sięgających aż Rewolucji Francuskiej. W Karcie Praw Rodziny istnieje zapis o prawie rodziców do swobodnego wyboru szkoły dla dziecka. W rzeczywistości w Polsce dominuje szkolnictwo publiczne, na którego poziom i kształt rodzice nie mają żadnego wpływu. Nowe programy szkolne ograniczają dzieciom polskim m.in. dostęp do kultury. Taniec, muzyka, malarstwo ani teoretycznie, ani praktycznie nie istnieją w programach. Brakuje w szkolnicwie: zespołów tanecznych, kół teatralnych, orkiestr szkolnych, zespołów sportowych. Nie ma pieniędzy, ale przecież utrzymanie jednego pensjonariusza w Ignacewie czy później w zakładzie karnym jest o wiele droższe. Czy ktoś to przeliczył?

c.d.n.

Reklama

Festiwal Życia w Kokotku (dzień 6)

2019-07-15 09:15

Biuro Festiwalu Życia

Mimo zapowiadanych burz finałowy wieczór Festiwalu Życia przebiegł bez zakłóceń, w dodatku przy sporej publiczności. Powoli żegnamy się z tegorocznym festiwalem.

Grzegorz Szpak/Biuro Festiwalu Życia
Monika i Marcin Gomułkowie

Sobota była ostatnim pełnym dniem wydarzenia. Dzień rozpoczął się od stałych dla porannego programu jutrzni, śniadania i konferencji. Konferencję, a raczej świadectwo wygłosiło małżeństwo – Monika i Marcin Gomułkowie. Podzieli się historią swojej drogi od zupełnego zagubienia życiowego po niesamowitą relację małżeńską. Jak sami mówią „małżeństwo” jest boskie”. Zachęcali do zapamiętania ze swojej konferencji jednej rzeczy – piątki czyli zdania „Bóg Jest Miłością, Kocha Ciebie”.

Czas wolny był w sobotę dłuższy niż w pozostałe dni. Młodzież miała przestrzeń, żeby spędzić wspólnie jedne z ostatnich chwil festiwalu.

Po południu przyszedł czas na dwa koncerty. Najpierw młodzi wyskakali się pod sceną za sprawą Małego TGD. Najbardziej znany kawałek, czyli „Góry do góry”, śpiewany był trzykrotnie, w tym raz przez samą publiczność dla zespołu. Koncert przyciągnął 1700 uczestników. Po przerwie na kolację, na scenie pojawił się Kuba Badach z zespołem. Drugi koncert był nieco spokojniejszy od pierwszego, jednak młodzi zgromadzeni pod sceną nie omieszkali wykorzystać muzyki do tańca.

Co ciekawe, obydwa dzisiejsze zespoły, a także grająca w środę Arka Noego, dziękowali publiczności. Byli pod wrażeniem tego jak bawili się młodzi – w środku lasu, pod namiotem.

Pod koniec dnia do bawiących się pod wielkim namiotem dołączyli goście specjalni – Superior Generalny Zgromadzenia Misjonarzy Oblatów Maryi Niepokalanej o. Louis Lougen OMI wraz z całą Radą Generalną.

Grzegorz Szpak/Biuro Festiwalu Życia
O. Louis Lougen OMI wraz z całą Radą Generalną

Niedziela to czas na ostateczne podsumowanie festiwalu. W planie czas na świadectwa i pożegnalną Mszę świętą.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Jasna Góra: dziś pierwszy pielgrzymkowy „szczyt”

2019-07-15 18:09

it / Częstochowa (KAI)

Na Jasnej Górze odbywa się dziś pierwszy tzw. pielgrzymkowy szczyt. Na święto Matki Bożej Szkaplerznej przybyły tysiące pątników. Dwie piesze pielgrzymki diecezjalne i kilka mniejszych. Wszystkim towarzyszyła modlitwa o owoce Ducha Świętego, nowe powołania i za Polskę.

Bożena Sztajner/Niedziela

W 39. pielgrzymce przemyskiej wśród 1,2 tys. osób podążał jak zwykle metropolita przemyski abp Adam Szal, który podkreślał, że czuje wielką potrzebę bycia z ludem Bożym. - Myślę, że pielgrzymka piesza jest pięknym obrazem Kościoła będącego w drodze, Kościoła, który jest nieraz utrudzony, ma przeszkody, ale ma jasno sprecyzowany cel. Dla nas pielgrzymów tym celem jest wspólne przebywanie, wspólna modlitwa, i dojście na Jasną Górę, by uczestniczyć we Mszy św., bo Matka Boża doprowadza nas do Eucharystii. Czuję potrzebę serca, aby iść razem z tym Bożym ludem - mówi.

- Czujemy radość, szczęście i emocje, które są nie do opisania. Taki miesiąc poślubny na pielgrzymce, żeby podziękować Matce Bożej za to, że dała nam siebie - podkreślają nowożeńcy, którzy w ślubnych strojach wkroczyli w progi Jasnej Góry.

W drodze modliliśmy się za Polskę – powiedziała Bożena z Jarosławia. Wyjaśniła, że było np. nabożeństwo za Ojczyznę, bo „w dzisiejszych czasach bardzo ważna jest modlitwa za nasz kraj”. - Mieliśmy też białe koszulki z czerwonymi napisami, by idąc przypominać o Polsce – zauważyła pątniczka.

- Doświadczaliśmy ogromnej życzliwości od ludzi przez wszystkie dni naszego pielgrzymowania – zaznaczył pan Kazimierz. Jak podkreślił „właściwie niczego nam nie brakowało w drodze”.

Dla pani Heleny była to pierwsza piesza pielgrzymka. - Jestem pierwszy raz z trójką dzieci przede wszystkim dlatego, że chciałam moje dzieci zawierzyć Matce Bożej. Było wspaniale – wyznała.

W tym roku na pielgrzymce przemyskiej była nowość. Diecezjalne Radio Fara zainicjowało sztafetę różańcową. - W czasie całej pielgrzymki a więc przez 12 dni, ludzie modlili się na różańcu przez całą dobę - powiedział ks. Zbigniew Suchy, koordynator pielgrzymki. Duchową łączność przeżywało ok. 2 tys. osób.

Pielgrzymi podkreślają, że pogoda w tym roku była wspaniała. - Ani razu nie musieliśmy wyciągać deszczowników - zauważają.

Hasłem pielgrzymki przemyskiej były słowa „W mocy Bożego Ducha”. - Zastanawiamy się nad bardzo ważną tajemnicą naszej wiary, tajemnicą obecności Ducha Świętego w życiu Kościoła i życiu każdego z nas. Rok temu zastanawialiśmy się nad darami Ducha Świętego, które w sposób szczególny otrzymujemy w sakramentach świętych, szczególnie w sakramencie bierzmowania, a w tym roku realizowaliśmy jakby następny etap, zastanawiając się jak przynosić owoce, o których pisze św. Paweł w liście do Galatów – powiedział abp Szal.

Na Jasnej Górze na pielgrzymów oczekiwał pochodzący z arch. przemyskiej bp Jan Ozga, który od 31 lat posługuje na misji w Kamerunie. -Moja obecność związana jest z osobistym doświadczeniem tutaj, na Jasnej Górze - wyjaśnia bp Jan Ozga – W 1988 r. przed wyjazdem na misję w ramach akcji ‘100 misjonarzy jako żywy dar Kościoła polskiego’, byłem tutaj, żeby jasnogórskiej Pani, a przez Nią Bogu zawierzyć posługę w świecie misyjnym i wtedy też powiedziałem, że ‘ilekroć będę w Polce, tylekroć w Twoim domu’. To jest spełnienie słowa, ale i pragnienie serca, bo zawsze znajduję kilka godzin czasu, by tu zawierzyć siebie, swoją rodzinę, Kościół powszechny, misyjny.

85. kompania poznańska szła „Z Maryją w nowe czasy” i wpisywała się w trwający w arch. poznańskiej czas nawiedzenia kopii Cudownego Obrazu.

- Dla wielu jest to czas powitania i zaproszenia Matki Bożej do naszych wspólnot parafialnych. Szczególną intencją, którą powierzamy są nowe powołania, których w naszej archidiecezji brakuje – powiedział jeden z kapłanów.

W pielgrzymce poznańskiej przyszło prawie 1,7 tys. pątników. Pani Elżbieta przyszła czwarty raz z córką i synem. - Było wiele trudności, ale udało się dojść, za co bardzo dziękuję Matce Bożej. Dla mnie jest to czas wyciszenia, zatrzymania się. Oczywiście mam intencje, ale chciałam przez te 11 dni być bliżej Pana Boga, i dziękuję, że mam do Kogo pielgrzymować – powiedziała pątniczka.

Jasnogórskie prymicje witając pielgrzymów odprawiał bp Szymon Stułkowski, od dwóch miesięcy biskup pomocniczy arch. poznańskiej. - Mam duże poczucie wdzięczności za ich świadectwo wiary - mówił i wyjaśniał: „oni omadlają nas, naszą diecezję, Kościół, ofiarują cierpienie, zmęczenie, to jest piękne”. - Z wielką wdzięcznością tu staję, bo też to przeżywałem jako pielgrzym i dziś cieszę się, że jako biskup mogę ich witać – zaznaczył biskup.

- Peregrynacja kopii Cudownego Wizerunku Matki Bożej to dla wielu osób okazją, aby zmobilizować się do tego, żeby wyruszyć na Jasną Górę, o czym świadczy duża liczba pielgrzymów, którzy po raz pierwszy wyruszyli - zauważa ks. Jan Markowski, kierownik pielgrzymki. Dodaje, że „w jednej z grup nawet 1/3 pielgrzymów to pierwszaki, więc należy ich podziwiać i zachęcać do dalszego pielgrzymowania”.

W zależności od miejsca wyjścia pątnicy w ciągu 10-13 dni pokonywali ok. 290 km. Na trasie wspierało ich 32 księży, 13 kleryków, 17 sióstr zakonnych oraz 2 braci.

- Gdy człowiek pójdzie w pielgrzymce pierwszy raz, to potem nie sposób jest się wyrwać. Jesteśmy dla siebie jak rodzina, wspieramy się, wiemy o sobie takie rzeczy, o których normalnie się nie mówi. Przyciąga też to, że ma się poczucie przynależności do jakiejś wspólnoty. Teraz, gdy tu już dotarliśmy, czujemy ogromną radość, że jesteśmy u stóp Matki, ale także smutek, że te 11 dni właśnie dobiega końca – powiedziała Kinga z Grodziska Wielkopolskiego.

Już od wczoraj na Jasnej Górze modlą się uczestnicy 150. pielgrzymki piotrowskiej, ale przybyły także grupy m.in. z Trzebuni, Rozprzy czy Gorzkowic. Większość pozostanie do jutra, by tu przeżywać maryjny odpust. Msza św. odpustowa sprawowana będzie na szczycie o godz. 11.00.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem