Reklama

Mój komentarz...

Cicha woda brzegi rwie

Marian Miszalski
Edycja łódzka 13/2005

Gdy prawicowe ugrupowania powoli, nie bez trudności, ale krok po kroku zbliżają się do siebie, coraz lepiej rozumiejąc potrzebę nieodzownych już reform ustrojowych po 15 latach pomagdalenkowej, bananowo-korupcyjnej hybrydy - lewica dzieli się, „pączkuje”, uwikłana w zajadłą walkę. Kto - kogo?, czy może raczej Kto nad kim? Walka o to, komu przypadnie kierownicza rola, a kto będzie musiał zadowolić się rolą „mas partyjnych” zdominowała wszelkie życie polityczne lewicy. Gdzieżby tam ktoś myślał o naprawie państwa, nieodzownych reformach, ożywieniu gospodarki, zmniejszeniu bezrobocia... Od prezydenta po terenowego lewicowego aktywistę, cała lewica żyje jednym: kto - kogo, kto nad kim?...
Partyjniactwo i walka o władzę przynajmniej od 1945 r. przesłaniała polskiej lewicy wszystkie inne perspektywy, ale obecnie, w warunkach demokracji, jest to szczególnie uderzające: dziś przecież odpada usprawiedliwienie zagrożeniem sowieckim. Tymczasem właśnie teraz ordynarna pazerność, prywata, kompletna niewrażliwość na ludzką biedę pokazują jakby prawdziwe oblicze lewicy.
Piszę świadomie „lewica”, bez rozróżniania poszczególnych lewicowych partii. SLD, Unia Wolności, Unia Pracy, SdPl... - tak naprawdę partie te niczym nie różnią się między sobą. Przeciwnie: od dawna już czynią wspólnie wszystko, aby układ Okrągłego Stołu był nadal cichą, niepisaną konstytucją dla rządów „towarzystwa” i „kolesiostwa”. Demokracja, owszem - ale solidnie podwatowana sitwą, uwłaszczoną psim swędem po Okrągłym Stole. Tak streszcza się ów słynny „etos lewicy”, gdy przełożyć piękne słówka na język praktyki.
Część lewicy intensywnie zaciera teraz za sobą ślady. SdPl opuszcza więc SDL, Unia Wolności wywiesza nowy szyld nad swym starym straganem politycznym, i ten geszeft będzie się teraz nazywał Partią Demokratyczną; „ludowi demokraci” p. Jagielińskiego (wierny dotąd SLD-owski języczek u wagi), też zmieniają nazwę, uciekając od przeszłości. Proszę, a niby „przeszłość nie jest ważna, wybierz przyszłość” - jak agitują postkomuniści, pragnąc, aby ludzie jak najszybciej zapominali... W łonie resztkowego SLD Oleksy z trudem obronił stołek przewodniczącego przed atakami kolejnej rozłamowej frakcji Janika, ale na maj zapowiada się kolejna wewnątrzpartyja konfrontacja. Jakaś „niewidzialna ręka”(ale wszyscy wiedzą: Kwaśniewski, Geremek, Michnik...) steruje tym odgórnym procesem zapędzania całej lewicy pod kierownictwo „ludzi rozumnych”, co zrodziło nawet ciekawą opinię, że oto w marcu 2005 r. na lewicy obserwujemy rewanż za rok 1968. Si non e vero... Na głębokim zapleczu, starannie skrywana przed oczami opinii publicznej, toczy się jeszcze bardziej brutalna, bezpardonowa wręcz mordercza walka o „przegrupowanie majątkowe”: jeśli lewica „pączkuje”, to przecież te nowe pączki muszą być też „nadziane”! Kto wie, czy nieoczekiwana, nagła próba sprowadzenia do Polski przedsiębiorcy Edwarda M. z Ameryki, podejrzanego o zlecenie morderstwa gen. Papały, nie wiąże się właśnie z zażartą walką na lewicy o podział majątku przed nadchodzącymi wyborami...
Po 15 latach względnej niepodległości i wolności okazuje się, że to jednak polska prawica - odradzająca się po półwieczu komunizmu - dysponuje większą dynamiką i determinacją pro publico bono, lepiej widzi polskie problemy, ma - co ważne - odwagę mówić o nich i proponować zmiany. Liga Polskich Rodzin, Prawo i Sprawiedliwość, Ruch Patriotycznu Obóz Polski, Unia Polityki Realnej powoli, ale konsekwentnie, wyzbywają się wobec siebie nieufności, często już współpracują ze sobą, i to nie „odgórnie”, ale jak najbardziej oddolnie, spontanicznie i naturalnie, w poczuciu wspólnoty wartości, tradycji i poważnego traktowania Polski. Ten oddolny ruch na prawicy, mało widoczny w wielkonakładowych mediach, które rozszarpała między siebie lewica - jest jednak dynamiczny i odczuwalny. Sądzę, że będzie rozwijał się, i to bez względu na to, czy ugrupowania prawicowe zdobędą się już w tych wyborach na wspólną listę. Nie da się nawet wykluczyć, że to centralnie kierowana lewica w pośpiechu i przerażeniu zjednoczy się koniunkturalnie przed wyborami i wystawi wspólną listę, nie oglądając się na żadne „standardy demokratyczne” ani program wyborczy... Rzecz przecież w tym, że po 15 latach naszej młodej, względnej demokracji moralno-politycznej bankructwo lewicy jest aż nadto wyraźne, wprost kłuje w oczy! Pasmo afer, korupcji, złodziejstwa... Nieudolności, złej woli, kłamstw... Lewica w Polsce straciła wiarygodność i na to nie pomoże żaden „odgórny zarząd”, nowe „zjednoczenie”, nowa „przewodnia siła” i inne polityczne sztuczki. Na tę utratę minimalnej choćby wiarygodności w pełni sobie zasłużyła.

Reklama

Nowa książka ks. prof. Chrostowskiego

2019-07-19 17:13

Adam Sosnowski

„Ojcze Nasz”. W swej nowej książce ks. prof. Chrostowski tłumaczy przesłanie Modlitwy Pańskiej, m.in. znaczenie „i nie wódź nas na pokuszenie”.

Artur Stelmasiak
Ks. prof. Waldemar Chrostowski

„Jeżeli czegoś nie rozumiemy, zwłaszcza w sprawach wiary przekazywanej od dawna, trzeba podjąć wysiłek, by zrozumieć treść utrwalonych w tradycji formuł. Nie jest przecież tak, że wiele pokoleń chrześcijan odmawiało tę modlitwę, nie rozumiejąc, o co w niej chodzi – wyjaśnia ks. prof. Waldemar Chrostowski, autor książki „Ojcze Nasz” (wyd. Biały Kruk).

Odmawialiśmy „Ojcze nasz” tysiące razy, od dziecka znamy na pamięć treść tej modlitwy – ale czy naprawdę dobrze ją rozumiemy? To pytanie staje się szczególnie aktualne w obliczu nowego tłumaczenia szóstej prośby Modlitwy Pańskiej: „i nie wódź nas na pokuszenie”. Bóg nas ani nie kusi, ani nie przywodzi do złego – taka wykładnia chyba nikomu wierzącemu nie przychodziła do głowy. A jednak w mediach takie interpretacje zaczęły się pojawiać, stąd niezwykle istotne i palące stało się, abyśmy w pełni zrozumieli Modlitwę Pańską, każde jej słowo. Abyśmy poznali także jej historyczne uwarunkowania.

Nie ma lepszego przewodnika po tych zagadnieniach niż wybitny biblista i wielki erudyta ks. prof. Waldemar Chrostowski. W nowej książce „Ojcze Nasz” prowadzi nas po każdej części Modlitwy Pańskiej, tłumacząc jej sens, trwałe zakorzenienie w Piśmie Świętym – także w Starym Testamencie – wskazując głębokie teologiczne treści zawarte w jej słowach. Czyni to językiem pięknym i zrozumiałym.

Odwołuje się zarówno do Biblii, jak i długiej tradycji Kościoła, a także medytacji kardynała Stefana Wyszyńskiego oraz papieży św. Jana Pawła II i Benedykta XVI. „Ojcze nasz” jest bogactwem i darem, jak każda modlitwa, czyli rozmowa z Bogiem. Słowa codziennego pacierza, do których jesteśmy przyzwyczajeni od małego, mogą dzięki dogłębnej refleksji i dogłębnemu poznaniu obdarzyć nas nową duchową mocą.

Równocześnie „Ojcze Nasz” jest książką niezwykle aktualną, ponieważ w wielu krajach Modlitwa Pańska została zmieniona. Chodzi oczywiście o brzmienie szóstej próby – i nie wódź nas na pokuszenie. Ks. prof. Waldemar Chrostowski tłumaczy to w sposób następujący: „Szósta prośba Modlitwy Pańskiej stała się przedmiotem dociekań i dyskusji zmierzających w kierunku, by ją zmienić tak, aby była bardziej zrozumiała. Na jednym biegunie stoją ‘praktyczne wątpliwości zwyczajnego wiernego’, a na drugim inicjatywy niektórych episkopatów i wypowiedzi papieża Franciszka. Odnosząc się do nich, należy poczynić podstawową uwagę: jeżeli czegoś nie rozumiemy, zwłaszcza w sprawach wiary przekazywanej od dawna, trzeba podjąć wysiłek, by zrozumieć treść utrwalonych w tradycji formuł. Nie jest przecież tak, że wiele pokoleń chrześcijan odmawiało tę modlitwę, nie rozumiejąc, o co w niej chodzi. Teologia to wiara szukająca zrozumienia, a teologia bez wiary jest jak pływanie w suchym basenie. Można poruszać rękami i nogami oraz udawać, że się pływa, ale to tylko imitowanie pływania. Do rozstrzygnięcia pozostają dwie istotne kwestie. Po pierwsze, jak ta prośba była rozumiana w najstarszym okresie Kościoła i czym wyjaśnić jej przekład na język łaciński, który stał się podstawą przekładów na inne języki, również polski. Po drugie, które znaczenie rzeczownika wybrać – ‘próba’ czy ‘pokusa’?”

Między innymi na te pytania odpowiada książka „Ojcze Nasz”.

„Ojcze Nasz. Dzieje i przesłanie Modlitwy Pańskiej”, ks. prof. Waldemar Chrostowski, wyd. Biały Kruk, 168 stron, twarda oprawa, papier 130 g.

Więcej informacji na https://bialykruk.pl/ksiegarnia/ksiazki/ojcze-nasz-dzieje-i-przeslanie-modlitwy-panskiej

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Kard. Sarah sprzeciwia się przeciwstawianiu go papieżowi

2019-07-19 21:00

pb (KAI/romereports.com) / Watykan

Jestem wierny papieżowi, choć niektórzy próbują nas sobie przeciwstawić - mówi kard. Robert Sarah. Prefekt Kongregacji ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów 20 lipca obchodzi 50. rocznicę przyjęcia święceń kapłańskich.

Bożena Sztajner/Niedziela

W rozmowie z portalem Rome Reports pochodzący z Gwinei hierarcha wspomina, że jego powołanie zaczęło się, gdy zobaczył misjonarzy modlących się jeszcze przed świtem.

- Gdy byłem małym chłopcem pytałem sam siebie: „Co ci ludzie robią w ciszy, w ciemnościach?”, bo w mojej wiosce nie było elektryczności. Myślałem: „Na pewno mówią do kogoś, kogo widzą i znają”. A kiedy jeden z nich zapytał mnie: „Czy chcesz pójść do seminarium”, nie wiedziałem, co to jest. Zapytałem: „Co tam robicie?”. Powiedział: „Idziesz tam, żeby stać się taki, jak my”. Zgodziłem się. Chciałem spotkać tę Osobę, którą widzieli w ciszy i ciemnościach kaplicy - opowiada kard. Sarah.

Choć minęło tyle lat, wciąż pamięta oddanie tych misjonarzy, którzy przyjechali do Afryki. - Przyjechali nie po to, żeby coś zyskać, ale żeby nam służyć, żeby nas zbawić, tak jak Chrystus nie przyszedł, żeby zyskać, ale żeby oddać swe życie. Oddali swoje życie, a niektórzy umarli bardzo młodo. Dla mnie bycie księdzem jest naśladowaniem tych misjonarzy, którzy przekazali mi swą wiarę. Chcę być taki, jak oni - podkreśla prefekt watykańskiej kongregacji, zajmującej się kwestiami liturgicznymi.

W Watykanie pracuje on od 2001 r. u boku Jana Pawła II, Benedykta XVI i Franciszka. Smutkiem napawa go to, że bywa przedstawiany jako oponent obecnego papieża. - Zachowuję spokój, bo jestem lojalny wobec papieża. Nie mogą zacytować słowa, zdania, gestu, którym sprzeciwiam się papieżowi. To niedorzeczne. Służę Kościołowi, Ojcu Świętemu, Bogu. To wystarczy - zapewnia afrykański purpurat.

Przestrzega, że są ludzie, którzy „piszą takie rzeczy, żeby wykreować opozycję przeciwko Ojcu Świętemu wśród biskupów albo kardynałów”. - Nie możemy wpaść w tę pułapkę - mówi kard. Sarah.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem