Reklama

Nasze rodziny zwyczajne - niezwyczajne

Rodzina ośmiu błogosławieństw

Ks. Adam Lechwar
Edycja sandomierska 13/2005

- Mamo! Mamo! Wiem, gdzie się spotkaliście i zakochaliście - woła Agnieszka. - A skąd wiesz? - pyta mama. - Tato mnie zawiózł i pokazał to miejsce. - To było prawie 30 lat temu - wspomina z nostalgią Danusia. Festyn na Podwolinie w racławickiej parafii. - Tak - mówi Adam. - Trochę wcześniej spotkałem z kolegami Cygankę i chciała nauczyć nas rzucać czar miłości na dziewczyny. Pomyślałem wówczas: o nie! Nie tak, ale co Ty mi, Panie, dasz! I chwała Bogu, że to się tak wtedy zaczęło. Tak niedawno, ale po naszych dzieciach widać, że już tak wiele się zmieniło. Kamilek to nasze ósme błogosławieństwo. A przecież wcześniej było ich siedem: Piotruś, Ania, Krzysiu, Gosia, Beatka, Sławek, Agnieszka. Teraz w rodzinie mamy już wnuka.

„Módl się i pracuj”

- Mamy rodzinną firmę hydrauliczną. Pan Bóg błogosławił, my pracowaliśmy, a firma rosła. Jestem nauczycielem zawodu i lubię pracować z młodzieżą. Przyjmując na praktyki, wychowałem ponad dwudziestu uczniów - opowiada Adam. - Otrzymałem za ten trud złotą odznakę z Warszawy. Dzielimy się obowiązkami. Trzeba wyjechać pomóc ludziom w różnych awariach. Trzeba planować front robót i szukać nowych inwestorów. Trzeba wykonać zlecenia, rozliczyć wykonane prace itd. Pracy nam nie brakuje, to też jest wielki dar od Pana Boga. Małżonka prowadzi dom, wychowuje dzieci, ale jest też świetną księgową.
Wśród tych zajęć mamy czas codziennie przyjechać do domu na godzinę 15.00, na wspólną Koronkę do Bożego Miłosierdzia. Musi być taki czas, żeby wszystko układało się tak jak Pan Bóg chce. A On wie, co będzie dla nas najlepsze - mówi Adam. - Nie zawsze jesteśmy wszyscy, ale kto może, przyjeżdża na umówiony czas. Dzieci wracają ze szkoły, inne łączą się z nami w modlitwie tam, gdzie są, jeśli nie mogą przyjechać. Siedzimy właśnie w dużym pokoju, gdzie jest przygotowany na stole ołtarz modlitwy: obraz Jezusa Miłosiernego, świeca, kwiaty. To było wzruszające, gdy rozpoczęliśmy naszą rozmowę od modlitwy, zaproszeni przez Gospodarza.

Żyć dla innych

- Pomagam innym - zagalopował się Adam. - Pomagamy - dyskretnie i z uśmiechem poprawia go Danusia. - Tak, pomagamy tym, którzy tej pomocy oczekują. Trzeba dużo modlitwy, trzeba serca, czasu i prostej otwartości na człowieka. Od 15 lat jesteśmy w Krucjacie Wyzwolenia Człowieka. Ofiarowałem ją w intencji, aby Opatrzność Boża pokierowała losami naszej Ojczyzny - wyznaje Adam. - Trwamy w niej z małżonką z potrzeby serca. Był piękny moment w historii naszego małżeństwa, gdy braliśmy udział w rekolekcjach ewangelizacyjnych w 1990 r. w parafii Opatrzności Bożej. Dowiedziałem się wówczas o Krucjacie. Powiedziałem do małżonki, że chciałbym podjąć taki post od alkoholu. Stwierdziłem wtedy: ja się decyduję, a ty postąp, jak zechcesz. Małżonka wówczas powiedziała do mnie: - Jeśli ty, to i ja. - To była piękna chwila. To jest wielka siła i znak jedności naszego małżeństwa. Wcześniej, gdy oczekiwaliśmy naszych dzieci, ofiarowywałem za nie post od alkoholu, aby się urodziły zdrowe, aby były dobre. W mojej pracy nie było to proste. Ludzie z wdzięczności chcą dziękować alkoholem za wykonaną pracę. Matka Boża mi pomogła, przez Cudowny Medalik.

Apostoł Cudownego Medalika

- Jestem apostołem Cudownego Medalika - mówiąc, Adam wręcza mi małą zafoliowaną karteczkę z modlitwą do Matki Bożej i oprawionym razem Cudownym Medalikiem. Traktuje go jako narzędzie pomocy ludziom. Wręczam go tym, z którymi się spotkam. I owoce są zaskakujące, np. siedem lat trzeźwości pewnego człowieka, którego Pan Bóg postawił na naszej drodze. Właściwie wszyscy go już przekreślili i on sam stoczył się bardzo nisko. Ale Matka Boża potrafi dokonywać wielkich dzieł, jeśli tylko człowiek z Nią współpracuje. Dziesiątek Różańca to tak niedużo, a dzieją się cuda, jeśli z wiarą poda się komuś rękę.
Pani doktor Wiola - ginekolog prosiła nas o pomoc. Jej pacjentka, która oczekiwała piątego dziecka, była załamana z powodu braku pracy i lęku o przyszłość. Chciała zabić swoją córeczkę pod presją męża i trudnej sytuacji. Żona nosiła wówczas pod sercem nasze ósme błogosławieństwo - Kamilka. Podobnie i pani doktor była w błogosławionym stanie, oczekując czwartego dziecka. Pojechaliśmy ją odwiedzić, porozmawiać. Wręczyłem Cudowny Medalik Matki Bożej, obiecaliśmy modlitwę i pomoc materialną. Pokazaliśmy jej z radością zdjęcia naszych dzieci. Kobieta uspokoiła się, pragnęła, by urodził się syn. Bóg dał im córeczkę. Kilka lat później urodziła jeszcze synka. Odwiedzamy czasami tamtą rodzinę. Jest w niej wiele pokoju i radości. To dzieło Matki Bożej. My staraliśmy się, by w niczym nie przeszkodzić.
Od kilku lat podejmujemy Duchową Adopcję Dziecka Poczętego. Właściwie nie wiemy, komu pomagamy. W tym przypadku Maryja pokazała nam naocznie, jak realizuje się ta adopcja w praktyce. Modlitwa, którą się zanosi przez dziewięć miesięcy za poczęte i zagrożone dziecko, rozciąga nad nim taki ochronny i skuteczny parasol. I to jest wielka nasza radość.

Reklama

U Kalwaryjskiej Pani

- Mamy wiele miejsc, gdzie jeździmy dziękować Panu Bogu i Matce Najświętszej. Najbardziej nam zapadło w serce sanktuarium Matki Bożej w Kalwarii Pacławskiej. Po raz pierwszy pojechałem tam w 1974 r. - wspomina Adam. - Byłem wówczas w wojsku. Mój dowódca zachęcił mnie, bym przeznaczył na ten wyjazd urlop nagrodowy. Pomyślałem: z Bożym błogosławieństwem mogę być i na Kalwarii i w domu. I tak się stało. Razem z małżonką jeździmy tam od naszego ślubu. Tam pod opieką Matki Bożej wzrastały i wychowywały się nasze dzieci, które, gdy podrosły, umieją tam trafić same. Wyjeżdżały do Kalwarii z nami także inne rodziny. Byliśmy tam z kręgiem Domowego Kościoła, do którego należymy.

Rodzina rodzin

- W Oazie Rodzin jesteśmy od 13 lat. Należymy do kręgu, w którym jest siedem małżeństw i wspólnie małżonkowie są rodzicami 35 dzieci. Otaczają nas ludzie, z którymi dzielimy nasze radości i smutki. Modlimy się wspólnie. Mamy czas na zorganizowanie zabawy i towarzyskiego spotkania. I jest czas na czytanie Biblii, religijne dyskusje i dzielenie się Bogiem w naszym życiu. Nie żałujemy czasu na uczestnictwo w codziennej Mszy św. Jesteśmy wraz z innymi rodzinami zaangażowani na rzecz parafii. To jest dla nas źródło wielkiej radości.

Życiowe krzyże

- Nie brakuje nam krzyży - ze wzruszeniem mówi Danusia. Przeżyliśmy ciężki wypadek syna. Bogu dzięki wyszedł z niego bez uszczerbku. Niedawno doświadczył nas Bóg kradzieżą samochodu syna. To znowu zostaliśmy oszukani na wielką sumę pieniędzy w firmie ubezpieczeniowej. Modlę się w intencji tej pani księgowej, żeby już nigdy nikogo nie oszukała. Bóg daje siłę, by to wszystko unieść. Byliśmy właśnie w Łagiewnikach, kiedy dowiedzieliśmy się o tych ostatnich malwersacjach. Tak nas Bóg przygotowywał, by godnie przeżyć tę chwilę. Nasze córki chciały zarobić trochę pieniędzy na studia. Były w Kalwarii Pacławskiej, by prosić o błogosławieństwo na ten wyjazd do Anglii. Mimo choroby Gosi tam za granicą udało się im zarobić trochę grosza dzięki pomocy mieszkających tam Polaków. Mimo tych naszych finansowych kłopotów córki mogą kontynuować studia.
Opowiadaniom nie ma końca, żal opuszczać tę atmosferę życzliwego domu Danusi i Adama Bąków z Niska. Przypomina się wołanie Kardynała Wyszyńskiego o święte rodziny. I w rodzinach jest odpowiedź na tę modlitwę profetycznego Prymasa Tysiąclecia.

Franciszek do Polaków: modlę się za was za wstawiennictwem Jana Pawła II

2019-10-16 11:21

st (KAI) / Watykan

Przez wstawiennictwo św. Jana Pawła II proszę Pana o obfite dary Ducha Świętego dla was wszystkich, dla waszych rodzin, wspólnot i dla całego Kościoła – zapewnił papież pielgrzymów polskich podczas dzisiejszej audiencji ogólnej w Watykanie.

Grzegorz Gałązka

Oto słowa Ojca Świętego skierowane do Polaków:

"Serdecznie witam polskich pielgrzymów. Drodzy bracia i siostry, dziś wspominamy wybór kardynała Karola Wojtyły na Stolicę Piotrową. Dziękujemy Panu za każde dobro, jakie dokonało się w Kościele, w świecie i w ludzkich sercach, przez jego słowa, czyny i świętość. Pamiętajmy, że jego wezwanie do otwarcia serc dla Chrystusa jest zawsze aktualne. Przez jego wstawiennictwo proszę Pana o obfite dary Ducha Świętego dla was wszystkich, dla waszych rodzin, wspólnot i dla całego Kościoła. Z serca wam błogosławię."

Papieską katechezę streścił po polsku ks. prał. Paweł Ptasznik z Sekretariatu Stanu Stolicy Apostolskiej:

W dzisiejszej katechezie na temat Dziejów Apostolskich Ojciec Święty przypomniał, że ci, którzy zostali odrodzeni z wody i Ducha Świętego są wezwani do wyjścia ze swoich ograniczeń i otwarcia się na innych, do życia bliskością, tym stylem życia wspólnego, który przekształca każdą relację międzyosobową w doświadczenie braterstwa.

Świadkiem tego procesu „bratania się”, który Duch chce zainicjować w dziejach, jest Apostoł Piotr. Po zesłaniu Ducha Świętego na uczniów w dniu Pięćdziesiątnicy i ogłoszeniu Jego wylania na każdego, kto wzywać będzie imienia Pana (por. Dz 2,17.21; Jl 3,1.5), Piotr przeżywa wydarzenie, które stanowi decydujący przełom w jego życiu. Podczas modlitwy otrzymuje wizję i pouczenie: „Nie nazywaj nieczystym tego, co Bóg oczyścił” (Dz 10,15). Następnie zostaje posłany do domu nieobrzezanego cudzoziemca, Korneliusza, „setnika z kohorty zwanej Italską [...] pobożnego i «bojącego się Boga»”, który dawał wiele jałmużny ludowi i zawsze modlił się do Boga (por. Dz 10,1 -2). Przygotowany już przez Boże pouczenie, Piotr zgadza się uczynić to, co „zabronione jest Żydowi” (Dz 10, 28), to znaczy wejść do domu ludzi nieobrzezanych i jeść razem z nimi. Jego wizyta nie ma charakteru kurtuazyjnego, ale jest niesieniem słowa zbawienia tym, którzy go jeszcze nie usłyszeli. W tym domu pogan, Piotr głosi Chrystusa ukrzyżowanego i zmartwychwstałego oraz przebaczenie grzechów każdemu, kto w Niego wierzy. A kiedy Piotr mówił, Duch Święty zstąpił na Korneliusza i jego rodzinę. I Piotr ochrzcił ich w imię Jezusa Chrystusa (por. Dz 10,48).

O tym facie dowiedziano się w Jerozolimie, gdzie bracia, zgorszeni zachowaniem Piotra, surowo go skarcili (por. Dz 11, 1-3). Tymczasem, po spotkaniu z Korneliuszem Piotr jest bardziej wolny od swoich ograniczeń i bardziej zjednoczony z Bogiem i z innymi. Zrozumiał, że wybór Izraela nie jest nagrodą za zasługi, lecz znakiem bezinteresownego powołania, aby był pośrednikiem Bożego błogosławieństwa pośród ludów pogańskich. To również nauka dla nas, że w dziele stwórczym Boga, który „pragnie, by wszyscy ludzie zostali zbawieni” (1 Tm 2, 4), ewangelizator nie może być przeszkodą, ale człowiekiem sprzyjającym spotkaniu serc z Panem.

W dzisiejszej audiencji udział więzili między innymi: św. Michała Archanioła z Siedlec; św. Franciszka z Prażmowa (diec. warszawsko-praska); św. Krzyża z Kozienic, św. Józefa – Stary Gózd (diec. radomska); św. Józefa z Myjomic, (diec. kaliska); św. Stanisława BM z Buku (arch. poznańska); Chrystusa Króla w Sanoku; Członkowie Duszpasterstwa Uniwersyteckiego z Rybnika; młodzież ze szkoły Księży Salezjanów z Poznania; Uczniowie i nauczyciele ze Szkoły Polskiej przy Ambasadzie Rzeczypospolitej Polskiej w Rzymie; Dyrekcja Związku Zawodowego Solidarność Zdrowia oraz Duszpasterstwa Służby Zdrowia z Warszawy; Członkowie zespołu SĄDECZOKI i PROMYCZKI DOBRA z Nowego Sącza; z Biura Pielgrzymkowego Księży Marianów Marianum Travel z Warszawy.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Bp Kiciński: Św. Jadwiga postępowała jak Maryja

2019-10-17 00:12

Agata Pieszko

Kościół 16 października wspomina św. Jadwigę, patronkę Polski, Śląska i archidiecezji wrocławskiej. Wspomina także dobrą żonę, kochającą matkę i mądrą władczynię, która pojawiła się we Wrocławiu w 1190 r.

Agnieszka Bugała
Zdjęcie wizerunku św. Jadwigi z Bazyliki pw. Św. Jadwigi w Trzebnicy

Uszanowała polskość

Gdy Jadwiga trafiła na dwór księcia Bolesława Wysokiego, ojca jej przyszłego męża, Henryka I Brodatego, zaraz nauczyła się języka polskiego i biegle się nim posługiwała. To bardzo cenne, że dziewczyna urodzona w Andechs w Niemczech przyjęła nasze zwyczaje oraz język!

Dobra żona i kochająca matka

Jadwiga i Henryk byli przeciwieństwem małżeństwa zawartego z rozsądku, czy dla skrzyżowania się wielkich rodów królewskich. Naprawdę się kochali, a owocem ich miłości było siedmioro dzieci. Niestety jednak czworo z nich zmarło. Mimo ogromnej miłości, małżonkowie byli związani ślubem czystości zawartym w 1209 r. roku przed biskupem wrocławskim Wawrzyńcem (źródła historyczne podają, że księżna mogła mieć wtedy około 33 lat, a Henryk Brodaty około 43 lat).

Uczy, jak znosić krzyż

Jadwiga doświadczyła w swoim życiu wiele cierpienia – utrata dzieci, śmierć męża, śmierć siostry Gertrudy za sprawą morderstwa, czy hańba ściągnięta na rodzinę przez siostrę Agnieszkę, która była matką dzieci z nieprawego łoża. Mimo tych dopustów Bożych, Jadwiga nadal z pokorą modliła się i czyniła dobro.

Mądra władczyni

Trzeba nam pamiętać, że na dworze świętej nie brakło ciepła oraz dobrych zwyczajów. Księżna dbała o służbę i czuwała nad tym, by chronić uciśnionych oraz najuboższych. Budowała szpitale, domy opieki, kościoły, klasztory, miejsca, w których ludzie jednali się ze sobą. Popierała szkołę katedralną we Wrocławiu, słała więźniom żywność i ubrania. Mówi się także o tym, jakoby zamieniała więźniom karę śmierci czy długich lat więzienia na prace przy budowie kościołów lub klasztorów. Sama Jadwiga wraz ze swoim mężem ufundowała klasztor cysterski. Bazylikę św. Jadwigi w Trzebnicy możemy odwiedzać do dzisiaj, szczególnie w trakcie sierpniowej i październikowej pielgrzymki.

Jak Maryja

– Św. Jadwiga straciła wszystko. Została z niczym. Umierała w wielkim opuszczeniu, ale tak naprawdę umierała z Jezusem i z Maryją w ręku, której tak bardzo się trzymała. Zobaczcie, że Jadwiga na każdym etapie swojego życia postępowała tak, jak Maryja. Kiedy miała rodzinę, kochała męża i swoje dzieci, kiedy straciła dzieci, stała się matką dla wszystkich ludzi. Była najszczęśliwsza na świecie, dając siebie innym – mówił we wspomnienie św. Jadwigi o. bp Jacek Kiciński na mszy wspólnotowej młodych małżeństw. Jadwiga była tak posłuszna mężowi, że mimo swoich racji, zawsze pozostawiała mu ostatnie zdanie. Henryk Brodaty chętnie przystawał jednak na jej mądre, sprawiedliwe i dobre decyzje. Czy to nie przypomina relacji Jezusa z Maryją?

Biskup Jacek poskreślał także, że szczęśliwa kobieta to taka, która pokocha samą siebie tak, jak kocha innych. Św. Jadwiga była tym bardziej szczęśliwa, im bardziej cierpiała.

– To była chodząca dobroć, ona zapominała o sobie. Skąd czerpała siły? Odpowiedź jest prosta: Jadwiga czerpała swoje siły z modlitwy. Sam się zastanawiam, co robię, gdy nie mam sił? Co wy robicie, kiedy nie macie już siły – pytał o. Jacek.

Jadwiga u swojego kresu zamieszkała w klasztorze cysterek w Trzebnicy, gdzie prowadziła bardzo ascetyczne życie, pełne pokuty, postu i wyrzeczeń. Dobrze jest uciekać się do niej w trudnych sprawach, szczególnie prosząc o łaskę pokoju i pojednania. Polecajmy jej Wrocław, który także powinien cechować się właściwymi obyczajami i walką o sprawiedliwość oraz dobro, ponieważ taki był dwór św. Jadwigi Śląskiej, mądrej patronki naszej archidiecezji.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem