Reklama

Niedziela Małopolska

Abp Jędraszewski: Święto Objawienia Pańskiego wzywa, abyśmy stali się przedłużeniem hołdu mędrców

- Święto Objawienia Pańskiego to święto, które wzywa nas wszystkich, abyśmy stali się przedłużeniem tego hołdu, który oddali przed wiekami owi mędrcy idący za gwiazdą, aż do miejsca, gdzie przebywało Dzieciątko Jezus wraz z Maryją i Józefem - mówił abp Marek Jędraszewski podczas Mszy św. w katedrze na Wawelu w uroczystość Objawienia Pańskiego.

[ TEMATY ]

abp Marek Jędraszewski

uroczystość Objawienia Pańskiego

święto Trzech Króli

Joanna Adamik/Archidiecezja Krakowska/www.diecezja.pl

W nabożeństwie uczestniczył m.in. abp Salvatore Pennachio, nuncjusz apostolski w Polsce, który dzisiaj świętował 20. rocznicę święceń biskupich, krakowscy biskupi: Jan Zając, Jan Szkodoń oraz Janusz Mastalski, który wczoraj przyjął święcenia biskupie w katedrze wawelskiej. Na Mszy św. licznie zgromadziły się rodziny z dziećmi oraz młodzież z krakowskich szkół.

Na początku Mszy św. abp Marek Jędraszewski przypomniał, że dokładnie 40 lat temu w Watykanie sakrę biskupią przyjął także kard. Franciszek Macharski.

W homilii metropolita krakowski mówił, że kluczowym wydarzeniem w życiu chrześcijan jest to, aby poznali Ojca, który jest miłością. - Miłością tak bezgraniczną i pełną ojcowskiego ciepła, że z miłości do nas ludzi, ludzi grzesznych, którzy swoim nieposłuszeństwem zerwali dziecięctwo i przymierze z Bogiem. Tym ludziom zesłał swojego Syna - podkreślił arcybiskup. - Z miłości. Aby Ten wziął na siebie cały nasz człowieczy los i swoim posłuszeństwem aż do końca (...), zgładził zapis starodawnej winy Adama i wszystkie nasze osobiste grzechy i aby nas pojednał. Żebyśmy stali się na powrót Bożymi dziećmi - dodał hierarcha.

Reklama

Metropolita krakowski wyznał, że znamienną rzeczą jest to, że Jezus wstępując do nieba w ten sposób nakreślił ostatecznie los każdego człowieka, który z nim łączy swoje życie. - Wierzymy bowiem w to, że Jezus Chrystus dla nas i dla naszego zbawienia stał się człowiekiem. Wpatrzeni w to Jego przejście do życia a potem do nieba, jesteśmy przekonani, ze weźmie nas do siebie jako swoje wierne dzieci, jako swoich świadków i wyznawców - powiedział arcybiskup.

- Dzisiejsze święto Objawienia Pańskiego to święto, które wzywa nas wszystkich, abyśmy stali się przedłużeniem tego hołdu, który oddali przed wiekami owi mędrcy idący za gwiazdą, aż do miejsca, gdzie przebywało Dzieciątko Jezus wraz z Maryją i Józefem - zwracał uwagę abp Jędraszewski. - Abyśmy razem z nimi uznali w nim naszego Pana i Odkupiciela i żebyśmy dalej idąc za ostatnim poleceniem, które apostołowie otrzymali od zwycięskiego Pana szli na cały świat i i głosili Ewangelię, Dobą Nowinę o zbawieniu (...) - wyjaśniał metropolita krakowski.

Zdaniem hierarchy, aby mógł się spełnić w ten sposób los każdego człowieka, trzeba wyznawać wiarę, a także "łączyć z głęboką wiarą cały nasz egzystencjalny ból, wszystkie nasze cierpienia, niepokoje z cierpieniami Chrystusa". - Całe nasze życie, ale zwłaszcza te chwile adoracji niech będą naszym największym, najbardziej szlachetnym, człowieczym uwielbieniem Tego, który jest i który do nas, każdej i każdego z nas mówi: Jestem. A także który czeka na nas, by nasze serca mogły być przeniknięte Jego Boską obecnością - podkreślił abp Jędraszewski

Reklama

Po Mszy św. z Wawelu do Rynku Głównego wyruszył barwny Orszak Trzech Króli.

2019-01-06 14:24

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Kwesta na pomoc dla szkoły w Aleppo podczas Orszaków Trzech Króli

[ TEMATY ]

święto

Sandomierz

orszak

Orszak Trzech Króli

uroczystość Objawienia Pańskiego

diecezja

objawienia

źródło: https://diecezjasandomierska.pl/dolacz-do-trzech-kroli/

Podczas Orszaków Trzech Króli prowadzona będzie kwesta na pomoc dla szkoły podstawowej w Aleppo. W Święto Objawienia Pańskiego 6 stycznia ulicami w wielu miejscowościach diecezji sandomierskiej przejdzie ponad 20 orszakowych pochodów.

Organizowane od lat największe uliczne jasełka odbędą pod wspólnym hasłem: „Cuda, cuda ogłaszają”. Wolontariusze z Parafialnych Kół Caritas przeprowadzą kwestę, a zebrane środki będą przekazane dla szkoły podstawowej Bani Taghlib w Aleppo, która jest jedną z pięciu placówek wspartych poprzez program „Szkoła Szkole”.

W Sandomierzu orszaki po Mszach św. wyruszą w południe równolegle z kościołów: Podwyższenia Krzyża Świętego, św. Pawła i Matki Bożej Królowej Polski. Wspólne ich spotkanie i pokłon Dzieciątku odbędzie się na Rynku Starego Miasta. Zwieńczeniem będzie wspólne kolędowanie.

Orszaki Trzech Króli zorganizowane także będą w podobny sposób, w tych samych godzinach m.in. w: Chobrzanach, Gawłuszowicach, Gorzycach, Janowie Lubelskim, Koniemłotach, Nowej Dębie, Obrazowie, Ostrowcu Świętokrzyskim, Rudniku nad Sanem, Stalowej Woli, Staszowie, Tarnobrzegu, Ożarowie, Potoku-Stanach, Radomyślu nad Sanem, Majdanie Królewskim, Gościeradowie, Połańcu i Janiszowie.

CZYTAJ DALEJ

Bez Eucharystii

2020-03-28 00:42

pixabay

Ranią serca nasze puste kościoły. Płaczą z tęsknoty dusze, które kochają Eucharystię. Miłość przyzywa Miłość a spotkanie jest odłożone w czasie i rozłąka może być dla wielu zakochanych w Jezusie doświadczeniem bolesnym. Ale może przyszedł czas, by formacją był właśnie brak Eucharystii?

Wiele lat temu moja przyjaciółka wzięła udział w Szkole Ewangelizacji zorganizowanej w Białymstoku przez Ruch Światło – Życie. I nic by nie było w tym dziwnego, gdyby nie fakt, że miała wtedy 20 lat i nie należała do Ruchu, nigdy nawet nie była na żadnym wyjeździe oazowym. W czasie przeznaczonym na powiedzenie kilku słów o sobie każdy z uczestników wstawał i opowiadał, który stopień formacji ma za sobą, wymieniał udział w KODA, itd. Kiedy przyszła kolej na nią też wstała i, jakby nigdy nic, powiedziała, że jej formacją jest codzienna Eucharystia. O ciszy, która wtedy zapadła do tej pory opowiadają ci, którzy słyszeli to wyznanie. Niedługo potem została zakonnicą i – prawdopodobnie aż do teraz – nie przeżyła ani jednego dnia bez Eucharystii. A jednak teraz, gdy taki czas przyszedł, podporządkowała się dekretom biskupów i nie wychyla głowy z klasztoru w poszukiwaniu Mszy św. Wszystkie siostry w jej domu czekają, w zawierzeniu, aż będą mogły uczestniczyć na nowo w spotkaniu z Oblubieńcem. Dlaczego? Bo formacją może być też…brak Eucharystii.

Św. Teresa od Dzieciątka Jezus, uważana przez Kościół za jedną z najbardziej „eucharystycznych” świętych, tak bardzo czekała na dzień Pierwszej Komunii Świętej, że przez wiele tygodni przygotowań wymyślała sobie coraz to nowe pobożne praktyki i szeptała akty strzeliste, aby w tym dniu ofiarować je Jezusowi jak bukiet najpiękniejszych kwiatów. Dzień, w którym przyjęła po raz pierwszy Komunię św. uznawała do końca życia za „najpiękniejszy spośród wszystkich dni”. Po latach napisała nawet: „Jakże słodki był dla mej duszy ten pierwszy pocałunek Jezusa!”

Czy do szaleństwa zakochana w Jezusie Teresa nie pragnęła przyjmować Go codziennie? Czy nie była na to gotowa? Czy nie tęskniła? A jednak na drugie spotkanie musiała czekać prawie cały miesiąc, bo wtedy w Kościele do Komunii św. nie przystępowano codziennie. I Teresa czekała! Unikała najmniejszej choćby pokusy do grzechu, aby tylko być ewangeliczną panną roztropną, która z lampą pełną oliwy czeka na mogącego przyjść lada chwila Oblubieńca! Teresa, której list z 1889 r. do Piusa X jest małym traktatem o Eucharystii ostatnią Komunię św. przyjęła kilkanaście dni przed śmiercią. Z wielkim trudem i bólem, ale przyjęła decyzję przełożonych, gdy nie pozwolono jej już przystępować do Komunii św. codziennie…

Ta, która chciała stać się „cząstką Jezusa Hostii”, gdy tylko dowiadywała się, że w jakimś kościele jest zaniedbane tabernakulum, zachęcała by „Uczynić z naszych serc małe tabernakulum, w którym Jezus będzie mógł się schronić”… Czy ona tęskniła mniej, niż my?

Ranią serca nasze puste kościoły. Płaczą z tęsknoty dusze, które kochają Eucharystię. Miłość przyzywa Miłość a spotkanie musi być odłożone w czasie i rozłąka może być dla wielu zakochanych w Jezusie doświadczeniem bolesnym. Ale może przyszedł czas, by formacją był właśnie brak Eucharystii?

Ilu z nas, rzeczywiście, unika choćby okazji do grzechu, aby zawsze być gotowym na przyjęcie Jezusa?

Ilu, po popełnionym grzechu, od razu szuka konfesjonału, aby w spowiedzi umyć grzechowy brud, który jest przeszkodą w przyjmowaniu Komunii?

Ilu, całym serem, oddaje Bogu każdą myśl, gdy siedzi w ławce w czasie niedzielnej Mszy św.?

Ilu z nas odlicza godziny do kolejnego z Nim spotkania?

Ilu pamięta o tym, że przed Nim aniołowie kryją twarz?

Ilu nie spuszcza Go z oczu w czasie podniesienia?

Ilu robi znak krzyża mijając kościół, bo tam, w ciemnym tabernakulum, jest właśnie On?

A ilu w czasie ubiegłorocznej procesji Bożego Ciała, idąc za Nim, opowiadało swojej dawno niewidzianej znajomej o nowych butach i ślubie córki?

Ilu z nas wierzy, że na święta trzeba mieć czyste auto i stoi w długiej kolejce do myjni, ale nie ma poczucia konieczności stania w kolejce do konfesjonału?

Ilu z nas, w ubiegłoroczny Wielki Piątek, znalazło czas, aby upiec kolejny popisowy makowiec, ale nie aby zapłakać przy Jego grobie?

Ilu, w Wielką Sobotę, pamiętało o poświęceniu jajek, a nie zajrzało do kaplicy adoracji?

Ilu, jeszcze niedawno, na czas niedzielnej Mszy planowało galerię, wycieczkę i rodzinny obiad?

Ilu z nas kiedykolwiek zapragnęło być „cząstką Jezusa Hostii”?

Kościół przeżywa Rok Eucharystii. Cały chciał się skupić na zanurzeniu w Jej tajemnicy, na odkrywaniu Jej piękna, na celebrowaniu ukrycia, w Niej, jakie wybrał Jezus. I oto Rok Eucharystii Kościół przeżywa bez Eucharystii…

Czy pamiętamy kiedykolwiek taki czas? Czy „za naszego życia” już coś takiego było? Oczywiście, że nie, dlatego stoimy przed szansą, aby zrobić w swoim sercu i w życiu prawdziwy remanent, rewizję, a niektórzy z nas nawet gruntowny remont – musimy znaleźć w swoim życiu miejsce na Eucharystię! Musimy posprzątać, pomalować, wyrzuć graty, rupiecie i śmieci, aby w chwili, gdy „Pan przyjdzie z nieba” być gotowym!

To nie jest czas na kontestację decyzji biskupów, szukanie świątyń gdzie „załapiemy się na piątkę, bo my nikogo nie zarażamy”. To jest czas na rachunek sumienia z Eucharystii i szansa - gdy tęsknimy -  by „Uczynić z naszych serc małe tabernakulum, w którym Jezus będzie mógł się schronić…”

Brak może przygotować miejsce dla Obecności. Nie zmarnujmy tego.

CZYTAJ DALEJ

„L’Osservatore Romano” żegna Krzysztofa Pendereckiego

2020-03-30 16:00

[ TEMATY ]

Krzysztof Penderecki

PAP/EPA/DIEGO AZUBEL

„Od awangardy do melodii” - pod takim tytułem watykański dziennik „L’Osservatore Romano” zamieszcza wspomnienie o zmarłym wczoraj Krzysztofie Pendereckim. Nazywa go „jednym z trzech najbardziej znaczących kompozytorów światowej panoramy”, uznawanym za „postmodernistycznego klasyka”, a także „intelektualistą naszych czasów, który na pięciolinii opowiadał to, co myśli”. Zwraca uwagę na społeczne i polityczne zaangażowanie jego muzyki i wrażliwość na pytania religijne.

Podkreśla, że Penderecki jest jednym z nielicznych współczesnych kompozytorów, którzy osiągnęli sukces u szerokich rzesz publiczności, gdyż „jego muzyka przeznaczona do sal koncertowych została wykorzystana w ścieżkach dźwiękowych arcydzieł filmowych”.

Gazeta przypomina, że urodzony w 1933 r. Penderecki już w 1960 r. stał się częścią międzynarodowej awangardy muzycznej, osiągając serię sukcesów. Zwraca uwagę zwłaszcza na jego „Tren - Ofiarom Hiroszimy”, którego celem było stworzenie nowego języka muzycznego, choć - jak sam kompozytor później przyznał - istniał on jedynie w jego wyobraźni. Trwający osiem minut i trzydzieści siedem sekund utwór był „wyzwolony z rygoru kontrapunktu, a zarazem pełen ekspresji, nieśmiertelny”.

Watykański dziennik zauważa, że Penderecki mógł się zatrzymać na takim rodzaju muzyki, ale pomimo krytyki zaczął pisać melodie, a będąc katolikiem zwrócił też uwagę na tematykę sakralną. Awangardą bowiem zajął się w reakcji na panujący reżim komunistyczny. „A syntezą całej jego pracy, jak sam oświadczył w Radiu Watykańskim, była właśnie muzyka sakralna, «Polskie Requiem», które mu towarzyszyło od lat 80. do 2005 r., kiedy - na wieść o śmierci Jana Pawła II - dołączył do niego «Chaconne» jemu poświęconą” - zaznacza autor wspomnienia. Jednak pomimo długiego okresu powstawania „Polskie Requiem” jest jednorodne i „bardzo melodyjne”.

„W latach 60. unikałem jakiejkolwiek melodii i pisałem klastery - mówił Penderecki. - Ale «Requiem» jest bardzo melodyjne, ktoś mógłby powiedzieć, że jest romantyczne”, cytuje kompozytora „L’Osservatore Romano”.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję