Reklama

Prawica Rzeczypospolitej apeluje do rządu o wypowiedzenie "genderowej konwencji stambulskiej"

2019-03-10 13:21

lsg / Warszawa (KAI)

O niezwłoczne wypowiedzenie "genderowej konwencji stambulskiej" ze względu na coraz większy wpływ organizacji politycznego ruchu homoseksualnego, apeluje do władz państwowych Prawica Rzeczpospolitej. Publikujemy przesłane KAI oświadczenie tej partii.

Pan Mateusz Morawiecki

Prezes Rady Ministrów

Pan Jarosław Kaczyński

Reklama

Prezes "Prawa i Sprawiedliwości"

Wobec coraz większego wpływu organizacji politycznego ruchu homoseksualnego na działalność władz publicznych (czego najbardziej spektakularnym przejawem jest polityka obecnego prezydenta Warszawy) żądamy od władz państwowych niezwłocznego wypowiedzenia genderowej konwencji stambulskiej.

Przypominamy, że prawo żądania od władzy publicznej ochrony dzieci przed demoralizacją stanowi konstytucyjne prawo Polaków zagwarantowane w art. 72 Konstytucji Rzeczypospolitej.

W imieniu Prawicy Rzeczypospolitej

Krzysztof Kawęcki - Prezes

Lucyna Wiśniewska - Wiceprezes

Marian Piłka - Wiceprezes

Bogusław Kiernicki - Wiceprezes

Lech Łuczyński - Sekretarz Generalny

Jan Klawiter - Poseł na Sejm RP

Marek Jurek - Poseł do Parlamentu Europejskiego

Tagi:
gender

Reklama

Ladyboys

2019-04-30 09:16

Joanna Operacz
Edycja warszawska 18/2019, str. 8

Archiwum prywatne

Odcinek amerykańskiego serialu o młodym lekarzu z zespołem Aspergera. W szpitalu, w którym pracuje główny bohater, pojawia się nastolatek z nowotworem jądra. Okazuje się, że jądro trzeba usunąć. Młodzieniec prosi, żeby usunięto mu również drugie jądro. Uważa się bowiem za dziewczynę i już cieszy się na myśl, że mógłby nie przechodzić tortur męskiego dojrzewania. Rodzice się zgadzają, a lekarze debatują, czy wolno im zrobić taką operację. Tylko babcia pozywa syna i synową do sądu „o powodowanie cierpień wnuka poprzez wmawianie mu, że bycie trans jest OK”. Film jest skonstruowany tak, żeby widz kibicował chłopcu, a babcię uznał za bezduszną.

Krajem, w którym dokonuje się najwięcej operacji tzw. zmiany płci na świecie, jest Tajlandia. Takie zabiegi wykonuje się zarówno w luksusowych klinikach, do których jeżdżą Europejczycy i Amerykanie, jak i w obskurnych budkach na bazarach. W tym kraju funkcjonuje subkultura „ladyboys”, czyli mężczyzn ubierających się, malujących się i zachowujących się jak kobiety. Organizuje się dla nich nawet międzynarodowy konkurs piękności. Ponieważ tabletki hormonalne są w tym kraju dostępne bez recepty, chłopcy, którzy wpadną na pomysł, że chcą zostać kobietami, łykają je, żeby zahamować dojrzewanie. Czy faktycznie w Tajlandii mamy do czynienia z eksplozją zaburzeń tożsamości płciowej? A może raczej chłopcy kojarzą bycie „ladyboyem” z przepustką do świata showbiznesu i sławy? Większość z nich oczywiście kończy nie na estradzie czy w filmie, tylko na ulicy, gdzie oferuje turystom „egzotyczne” usługi seksualne.

Kształtowanie się tożsamości płciowej u dzieci bywa skomplikowane. Dziewczynka czasem zachowuje się jak chłopiec, a chłopiec jak dziewczynka. Tak się może zdarzyć na przykład wtedy, gdy dzieciak ma starsze rodzeństwo innej płci i próbuje się do niego upodobnić albo gdy mama albo tata są niewystarczająco obecni w jego życiu (np. z powodu pracy albo choroby). Dziewczynki czasem zakochują się w nauczycielkach. Takie problemy bywają też skutkiem ciężkich doświadczeń albo zaniedbań wychowawczych. Jeśli dzieciaki są traktowane przez dorosłych z rozsądkiem, miłością i spokojem, takie problemy zwykle mijają po kilku miesiącach. Tragedia zaczyna się wtedy, kiedy dorośli przytakują dziecku i wyciągają dalsze wnioski z jego fantazji.

W Wielkiej Brytanii niedawno wybuchła afera w klinice zajmującej się zmianą płci dzieci. Dziennik „Times” napisał, że kilkunastu pracowników odeszło z pracy protestując przeciwko stosowanym tam praktykom – zbyt łatwemu diagnozowaniu zaburzeń płci i podawaniu dzieciom środków hormonalnych poza zarejestrowanymi wskazaniami, powodujących nieodwracalne skutki w ich organizmach. Najmłodszy pacjent kliniki miał trzy lata. Jak widać, Anglia i USA wcale nie leżą bardzo daleko od Tajlandii. Polska niestety też jest coraz bliżej.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

15 tysięcy żołnierzy modliło się w Lourdes o pokój na świecie!

2019-05-25 21:12

Agata Pieszko

Zakończyła się 61. Międzynarodowa Pielgrzymka Wojskowa do Lourdes, podczas której 15 tysięcy żołnierzy modliło się o pokój na świecie. Pielgrzymka trwała od 17 do 19 maja, jednak grupa polskich żołnierzy, licząca 180 osób, rozpoczęła swoją podróż już 12 maja. Wśród pielgrzymów z Polski znalazła się 30-osobowa reprezentacja podchorążych z Duszpasterstwa Akademickiego „Nieśmiertelni” Akademii Wojsk Lądowych na czele z kapelanem ks. kpt. Maksymilianem Jezierskim. Żołnierze z Wrocławia połączyli się z resztą pielgrzymów w koszarach 23 Śląskiego Pułku Artylerii w Bolesławcu, skąd wyruszyli autokarem w stronę Lourdes.

Archiwum DA Nieśmiertelni

Hasem tegorocznej 61. Międzynarodowej Pielgrzymki Wojskowej były słowa „Szukaj pokoju i dąż do niego” (Ps 34, 15), przypominające o darze zgody jako bożym błogosławieństwie.

– Celem pielgrzymki była modlitwa o pokój na świecie. W tej niezwykłej modlitwie wzięło udział ok. 15 tys. żołnierzy z całego świata. Oprócz fenomenalnych duchowych przeżyć doświadczyliśmy niezapomnianej przygody związanej z poznaniem żołnierzy z innych krajów. Mogliśmy zwiedzić także wiele ciekawych miejsc. Wróciliśmy do Wrocławia umocnieni w wierze oraz z pogłębioną świadomością odpowiedzialności za utrzymanie pokoju na świecie. Zobaczyliśmy, że armie są w stanie rozmawiać ze sobą w zgodzie i walczyć razem w słusznej sprawie. Po tym wyjeździe możemy z pełnym przekonaniem powiedzieć, że jesteśmy dumni z tego, że jesteśmy żołnierzami Wojska Polskiego – mówi ks. kpt. Maksymilian Jezierski, kapelan Akademii Wojsk Lądowych

Podchorąży z Duszpasterstwa Akademickiego „Nieśmiertelni” wrócili do Wrocławia 23 maja.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Nie wystarczy dać zupę

2019-05-26 22:10

Anna Skopińska

choroba

Maria Niedziela

Starsze małżeństwo. Ona chora, leży na łóżku, co chwila potrzebuje tlenu, by mogła oddychać. On porusza się o własnych siłach, ale po tylu przejściach z jego głową zaczyna być już coś nie tak. Dostaje niewielką emeryturę, z której oboje żyją, bo kobiecie, poza zasiłkiem pielęgnacyjnym, nie przysługuje nic – za wcześnie zaczęła chorować. Mężczyzna opiekuje się swoją żoną, choć proponowano mu wielokrotnie, by umieścił ją w jakimś ośrodku. Ale czy to byłaby miłość, która przysięgał jej przed ołtarzem?

kłopoty

Ich problemy – poza chorobą – rozpoczęły się prawie 20 lat temu. Z dobrego serca podżyrowali pożyczkę swojej kuzynce. Dobrze się jej powodziło, więc byli pewni, że szybko ją spłaci. Ale kuzynka zniknęła. Dług przeszedł na nich. Część emerytury zajął komornik. Żeby jakoś funkcjonować mężczyzna chodził po śmietnikach zbierając to, co jeszcze przydatne i dobre. Znajdował jedzenie, która przynosił dla swojej żony. Ale też inne rzeczy, które czasem sprzedał, ale najczęściej oddawał do punktu opieki środowiskowej, z której pomocy – w postaci zupy i paczek żywności, czasem lekarstw, korzystali. Oddawał dla innych potrzebujących. By jakoś odwdzięczyć się za tę zupę…

Czy to koniec?

I tak żyli w biedzie, chorobie, nękani przez bank, kolejnych komorników. Nawet w czasie jubileuszu punktu wystąpili jako długoletni podopieczni ze świadectwem, jak wspaniałą otrzymują pomoc. Dziś nikt z pracowników punktu nie chce powiedzieć dlaczego tak się stało. Czemu – wiedząc o tym, że małżeństwo ma problemy przez nie swoje zadłużenie – nie zaproponowano: przynieście papiery, może uda się je komuś pokazać, zobaczyć, wyprowadzić was z tego. Nic takiego nie było… Teraz, po latach, gdy mężczyzna, na którego głowie było wszystko – nie może spokojnie spać, ma lęki, boi się komukolwiek otwierać drzwi ich dwudziestokilkumetrowego mieszkania, czy nie jest za późno? Choć kobieta cieszy się, że może wreszcie skończy się ich koszmar, to jest jednak pewien żal. Choć go nie wyrażają. Bo to ludzie, którzy dziękują za każdą pomoc, za każdy nawet najmniejszy gest. I starają się widzieć dobro. W tym roku dostali pomoc ze „Szlachetnej Paczki”. Pokazują wypisane przez dziesiątki osób karteczki z życzeniami, z wyrazami solidarności i sympatii. Dla nich to ważne. Mają siebie, tyle przejść, radości i łez. Ale razem.

Empatia?

Ich historia, jak sami mówią – ludzkiej naiwności – pokazuje nie tylko to, by uważać. Ale bardziej może powinna dotknąć ludzi zajmujących się pomocą takim, jak oni. By wykazać więcej empatii w stosunku do drugiego człowieka. By zainteresować się nie tylko jego potrzebami materialnymi czy fizjologicznymi, ale też sytuacją w jakiej się znajduje. By dopytać: dlaczego? Często nie wystarczy talerz zupy… A wiele osób nie poprosi o nic więcej, bo się po prostu wstydzi.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem