Reklama

Aspekty

Peregrynacja w sanktuarium Miłosierdzia Bożego w Świebodzinie

Obraz św. Józefa z Narodowego Sanktuarium w Kaliszu 8 i 9 kwietnia peregrynował w sanktuarium Miłosierdzia Bożego w Świebodzinie.

[ TEMATY ]

peregrynacja

Świebodzin

św. Józef Kaliski

Rafał Wojtkiewicz

Powitanie obrazu w sanktuarium w Świebodzinie

2019-04-09 17:36

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

By Jezus żył i królował w naszych sercach

Niedziela zielonogórsko-gorzowska 48/2012, str. 4-5

[ TEMATY ]

sanktuarium

Świebodzin

Chrystus Król

Rafał Wojtkiewicz

W listopadzie 2010 r. zakończona została budowa figury Jezusa Chrystusa Króla Wszechświata

Diecezjalne Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Świebodzinie obchodzi w tym roku czwartą rocznicę ustanowienia. Dwa lata temu poświęcona została, wznosząca się nad sanktuarium i miastem, figura Jezusa Chrystusa Króla Wszechświata. Z okazji jubileuszy bp Stefan Regmunt oraz kustosz sanktuarium ks. kan. Zygmunt Zimnawoda zaprosili diecezjan do wspólnego świętowania w niedzielę Chrystusa Króla 25 listopada

Od kilku lat Świebodzin słynie w diecezji i w Polsce z prężnie rozwijającego się kultu Miłosierdzia Bożego. Sanktuarium i figura Chrystusa Króla goszczą pielgrzymów i turystów z całego świata - Świebodzin odwiedziło ponad trzysta tysięcy gości - z Polski, Rosji, Niemiec, Węgier, Włoch, Francji, a także z Japonii, Stanów Zjednoczonych i Brazylii.

Sanktuarium

Konsekracji kościoła i ustanowienia tu Diecezjalnego Sanktuarium Miłosierdzia Bożego dokonał 22 listopada 2008 r. bp Stefan Regmunt.Historia powołania nowej parafii na Osiedlu Łużyckim w Świebodzinie rozpoczyna się w 1987 r., kiedy to podczas wizytacji kanonicznej bp Józef Michalik polecił ks. Sylwestrowi Zawadzkiemu - ówczesnemu proboszczowi parafii pw. Matki Bożej Królowej Polski w Świebodzinie budowę kaplicy lub kościoła na rozwijającym się osiedlu. W 1990 r. rozpoczęła się budowa. W 1994 r. bp Adam Dyczkowski poświęcił i wmurował kamień węgielny kościoła pw. Miłosierdzia Bożego, a 25 sierpnia 1999 r. została powołana nowa świebodzińska parafia pw. Miłosierdzia Bożego. Myśl, by w nowo wybudowanym kościele stworzyć sanktuarium Miłosierdzia Bożego zrodziła się rok po oddaniu kościoła do użytku. Ks. prał. Sylwester Zawadzki dbał o to, by kult Miłosierdzia Bożego zakorzenił się i rozwijał w parafii. Decyzję o ustanowieniu sanktuarium podjęto w połowie 2007 r. W związku z przejściem na emeryturę bp. Adama Dyczkowskiego i przybyciem do diecezji bp. Stefana Regmunta termin został przesunięty.

Miłosierdzie Boże

Od czasu ustanowienia Diecezjalnego Sanktuarium Miłosierdzia Bożego w Świebodzinie duszpasterze i parafianie dbają o rozwój kultu Miłosierdzia Bożego oraz by sanktuarium przyczyniało się do duchowego rozwoju mieszkańców miasta i pielgrzymów.

Od stycznia 2006 r. w świątyni, która otwarta jest dwadzieścia cztery godziny na dobę, trwa dzieło Wieczystej Adoracji Najświętszego Sakramentu. W Kaplicy Adoracji płonie Ogień Miłosierdzia przywieziony przez ks. prał. Sylwestra Zawadzkiego z sanktuarium Miłosierdzia Bożego w Łagiewnikach. Codziennie o godzinie piętnastej odmawiana jest tu Koronka do Miłosierdzia Bożego. W sanktuarium kultywowana jest również Godzina Miłosierdzia - od poniedziałku do czwartku, połączona jest z Eucharystią, a w piątki ma formę specjalnego nabożeństwa z Komunią św., poprzedzonego Drogą Krzyżową. W sobotę i niedzielę odmawiana jest modlitwa przed Najświętszym Sakramentem w Kaplicy Adoracji.

W świebodzińskim sanktuarium znajdują się relikwie trzech największych Apostołów Miłosierdzia Bożego: św. s. Faustyny Kowalskiej, bł. Michała Sopoćki i bł. Jana Pawła II.

Relikwie św. s. Faustyny Kowalskiej umieszczone są w specjalnym ołtarzu - zbudowanym na wzór ołtarza w Łagiewnikach. W kościele znajdują się także relikwie bł. ks. Michała Sopoćki - spowiednika św. s. Faustyny Kowalskiej i założyciela Zgromadzenia Sióstr Jezusa Miłosiernego. W dniu rozpoczęcia Roku Wiary 11 października do świątyni wprowadzone zostały, przywiezione z Krakowa, relikwie bł. Jana Pawła II.

Świebodzin staje się centrum życia duchowego diecezji. To tu odprawiona została pierwsza Msza św. dziękczynna za beatyfikację Ojca Świętego Jana Pawła II oraz zainaugurowana została diecezjalna peregrynacja obrazu Jezusa Miłosiernego. Od dwóch lat księża neoprezbiterzy przyjeżdżają do sanktuarium, by tu sprawować Msze św. prymicyjne.

Do sanktuarium przybywają pielgrzymi. Zgłoszone wcześniej grupy zapraszane są do zwiedzenia sanktuarium, wysłuchania konferencji, obejrzenia filmu o Miłosierdziu Bożym oraz prezentacji multimedialnej o sanktuarium w sali audiowizualnej w domu parafialnym.

Grupy pielgrzymkowe mogą uczestniczyć w Koronce do Miłosierdzia Bożego oraz w Mszach św. odprawianych dla nich, a grupy przybywające do sanktuarium z kapłanem mają możliwość odprawienia Mszy św. o umówionej godzinie.

Figura

Świebodzin dał się poznać światu w listopadzie 2010 r., kiedy to zakończona została budowa pomnika Jezusa Chrystusa Króla Wszechświata. Figura, którą zainteresowały się media z różnych stron świata, porównywana jest do monumentalnych postaci Chrystusa z Rio de Janeiro w Brazylii oraz z Cochabamba w Boliwii. Inicjatorem budowy posągu Jezusa Chrystusa Króla w Świebodzinie był ks. prał. Sylwester Zawadzki. Nie było to łatwe przedsięwzięcie. Jego realizacja trwała dziesięć lat. Figura poświęcona została 21 listopada 2010 r. przez bp. Stefana Regmunta.

Świebodziński Chrystus Król to symboliczny pomnik. Postać Chrystusa ma 33 m wysokości - co symbolizuje 33 lata życia Pana Jezusa. Korona ma 3 m wysokości - symbolizujące 3 lata publicznej działalności Jezusa. Głowa Jezusa ma 4,5 m wysokości, każda z dłoni ma po 6 m długości, a odległość między końcami palców rąk wynosi 24 m. Figura stoi na 16-metrowym kopcu usypanym z ziemi i kamieni. Kopiec jest obwiedziony pięcioma pierścieniami, które symbolizują zbawczą rolę Chrystusa dla pięciu kontynentów i panowanie Chrystusa nad światem.

Przez ostatnie dwa lata wokół figury prowadzone są liczne prace. Od wiosny tego roku u stóp monumentu prowadzona jest inwestycja budowlana. Powstaje tu dom pielgrzyma. Obecnie trwają prace instalacyjne wewnątrz zadaszonego już budynku. Kontynuatorem i koordynatorem prac wokół figury Chrystusa Króla, pozyskującym ofiary i środki na budowę domu pielgrzyma, jest budowniczy kościoła i figury ks. prał. Sylwester Zawadzki. Plan powstającego domu zakłada możliwość przyjęcia jednocześnie dwóch grup pielgrzymkowych - w sumie na około dziewięćdziesiąt miejsc. Dom podzielony jest na dwa skrzydła - w pierwszym znajdować się będzie część hotelowa, w drugim zaplanowane są duża sala, kaplica oraz miejsce na spożycie posiłków, ponadto portiernia, w której znajdzie się punkt z pamiątkami.

Teren wokół monumentu został uporządkowany i obsadzony kwiatami. Wytyczone zostały drogi dojazdowe, ciągi piesze oraz miejsca parkingowe dla pielgrzymów. Wybudowana została Droga Krzyżowa z pięknymi stacjami, którą w Wielkim Poście tego roku poświęcił bp Stefan Regmunt. Zostały również ustawione tablice różańcowe. Na placu przy figurze pielgrzymi mogą skorzystać z usług małej gastronomii z „królewską kawą” oraz nabyć pamiątki związane ze świebodzińskim sanktuarium oraz figurą Chrystusa Króla.

Uroczystości rocznicowe stały się okazją do podsumowania i ukazania ogromu wkładanej pracy przez ludzi, którym bliskie i drogie jest dzieło Bożego Miłosierdzia.

CZYTAJ DALEJ

Święcenie pokarmów

Kościół ustanowił sakramentalia, czyli „święte znaki, które z pewnym podobieństwem do sakramentów oznaczają skutki, przede wszystkim duchowe. Sakramentalia nie udzielają łaski Ducha Świętego na sposób sakramentalny, lecz przez modlitwę Kościoła uzdalniają do przyjęcia łaski i dysponują do współpracy z nią. Wśród sakramentaliów znajdują się najpierw błogosławieństwa (osób, posiłków, przedmiotów, miejsc). Każde błogosławieństwo jest uwielbieniem Boga i modlitwą o Jego dary” (KKK 1667-1671). Modlitwa i błogosławienie pokarmów znane jest już w Starym Testamencie, czyni to także Jezus: „On tymczasem wziął pięć chlebów i dwie ryby, podniósł wzrok ku niebu, pobłogosławił je, połamał i dawał uczniom, aby rozdawali ludziom” (Łk 9, 16).

W ciągu roku liturgicznego Kościół poświęca różne przedmioty: zioła, pierwociny zbóż, kwiaty i pokarmy. Natomiast w Wielką Sobotę poświęca się tylko pokarmy, które wierni nazywają Paschą. Dlaczego w Wielką Sobotę? Był to dzień, kiedy Ciało Jezusowe spoczywało w grobie oczekując na zmartwychwstanie. Wydarzenia, jakie dokonały się od Wielkiego Czwartku do Niedzieli Wielkanocnej zostały przez Boga zapowiedziane w Starym Testamencie. Ojciec Niebieski przez Mojżesza polecił Izraelitom zabicie baranka, którego powinna spożyć cała rodzina. Jest on archetypem Jezusa Chrystusa. Krew tego baranka ocaliła Izraelitów przed śmiercią i przyczyniła się do wyjścia z niewoli egipskiej do wolności. W Wielki Piątek na krzyżu umiera Baranek Boży, którego krew wyzwala ludzkość z niewoli szatana. Wyjście z niewoli dla narodu wybranego to właśnie Pascha. Śmierć i zmartwychwstanie Jezusa to nasza Pascha. Jej symbolem jest baranek, w niektórych krajach wschodu chrześcijanie na Wielkanoc zabijali baranki, aby w ten sposób upamiętnić i głębiej przeżyć te najważniejsze wydarzenia zbawcze. Dziś pozostał już tylko baranek z cukru lub z ciasta, oraz pokarmy: mięso, chleb, jajko, ser, sól, chrzan i in.

W liturgii świętowanie Paschy - Wielkanocy rozpoczyna się już w Wielką Sobotę, a święcenie pokarmów to jeden z gestów, który przypomina o najważniejszym dla ludzkości wydarzeniu, o zmartwychwstaniu Jezusa. Pierwsza modlitwa poświęcenia pokarmów prowadzi nas do Wieczernika, a także do spotkania ze Zmartwychwstałym: „Panie Jezu Chryste, Ty w dzień przed męką i śmiercią kazałeś uczniom przygotować paschalną wieczerzę, w dzień Zmartwychwstania przyjąłeś zaproszenie dwóch uczniów i zasiadłeś z nimi do stołu, a późnym wieczorem przyszedłeś do Apostołów, aby spożyć wraz z nimi posiłek; prosimy Cię, daj nam z wiarą przeżywać Twoją obecność między nami podczas świątecznego posiłku, w dzień Twojego zwycięstwa, abyśmy mogli się radować z udziału w Twoim życiu i zmartwychwstaniu”.

Następna modlitwa, to poświęcenie chleba, który w tradycji chrześcijańskiej jest najważniejszym z symboli, ponieważ przedstawia Ciało Chrystusa, ale jest on także pamiątką nakarmienia ludu na pustyni. Potem święci się mięso i różne wędliny, które są jakby echem dawnego baranka i w pewien sposób go zastępują. „Baranku Boży, który zwyciężyłeś zło i obmyłeś świat z grzechów, pobłogosław to mięso, wędliny i wszelkie pokarmy, które będziemy jedli na pamiątkę Baranka paschalnego i świątecznych potraw, które Ty spożyłeś z Apostołami na Ostatniej Wieczerzy”.

Trudno sobie dziś wyobrazić święta Wielkanocy bez święconego jajka, którym po Rezurekcji dzielimy się w gronie rodziny i najbliższych. Dla chrześcijan jajko to także symbol Paschy. Jajko to twarda skorupa okrywająca powstające życie, które musi przebić się przez tę skorupę. Widać w tym podobieństwo do zmartwychwstania Jezusa, który musi przebić skorupę - grobową skałę, aby żywy, wspaniały, przemieniony wyjść na świat. Jest ono dlatego symbolem odradzającego się życia i zwycięstwa nad śmiercią. „Chryste, życie i zmartwychwstanie nasze, pobłogosław te jajka, znak nowego życia, abyśmy dzieląc się nimi w gronie rodziny, bliskich i gości, mogli się także dzielić wzajemnie radością z tego, że jesteś z nami. Daj nam wszystkim dojść do wiecznej uczty Twojej, tam, gdzie Ty żyjesz i królujesz na wieki wieków” (Agenda Liturgiczna).

Do świątecznego koszyczka wkłada się jeszcze ser, sól, chrzan, ciasto, czasem słodycze. Te produkty są jakby uzupełnieniem właściwej święconki. Ser pochodzi od zwierząt i w tym poświęceniu jest prośba ludu, aby Chrystus zmartwychwstały chronił od chorób ludzi i zwierzęta. Sól to życiodajny minerał, od którego zależy smak potraw i ich konserwacja. Pokarmy, które spożywamy są w smaku różnorakie: słodkie, gorzkie, pikantne i słone. Życie ludzkie jest także różnorakie i nie składa się tylko z chwil przyjemnych. Jak sól dla pokarmu, tak cierpienie nadaje ludziom smak życia. Jest jeszcze ciasto, to też chleb, a więc nie ma specjalnej symboliki, ale jest ono ważnym elementem w liturgii Kościołów wschodnich. Artos („kwaśny chleb” - grek.) - chleb, poświęcany podczas nocy Paschalnej. Przez cały tydzień paschalny artos - symbol Zmartwychwstania Chrystusa - przebywa na pulpicie naprzeciwko Carskich Wrót ołtarza i codziennie wynoszony jest na wielkanocne procesje. W Wielkanocną Sobotę ze szczególną modlitwą jest on dzielony i rozdawany wiernym. Narodowa pobożność przyswoiła dla artosu i krieszczeńskiej świętej wody znaczenie jako zamienników Świętych Darów dla ludzi umierających, nie mogących przyjąć Komunii św. W Kościołach wschodnich podobnie jak u nas w Wielką Sobotę poświęca się pokarmy, pisze pisanki czy raczej malowane na czerwono jajka zwane kraszankami (za: „Święty chleb - Prawosławny elementarz”).

CZYTAJ DALEJ

CBOS: jak Polacy obchodzą Wielki Post i Wielkanoc?

2020-04-09 16:38

[ TEMATY ]

Wielkanoc

święconka

Przemysław Awdankiewicz

Aż 93% Polaków święci pokarmy i dzieli się jajkiem a 85% pości w Wielki Piątek, z kolei 58% deklaruje udział w obchodach Triduum Paschalnego. Centrum Badań Społecznych opublikowało wyniki badań przeprowadzonych w marcu 2020 r.

Nie ulega wątpliwości, że Święta Wielkanocne spędzimy w tym roku inaczej niż zwykle. Ci, którzy zazwyczaj przeżywając je na sposób religijny uczestniczyli w nabożeństwach w kościołach, w tym roku nie mają takiej możliwości – ze względu na światową epidemię koronawirusa SARS-CoV-2 właściwie zawieszono publiczne sprawowanie kultu.

Ci, którzy traktują Wielkanoc jako wydarzenie przede wszystkim rodzinne, także doświadczą jej w tym roku inaczej – w małym gronie, we własnych domach, stosując się do wytycznych rządu i ekspertów zalecających samoizolację oraz zachowanie fizycznego dystansu od innych (z ang. social distancing).

Jeszcze nie wiadomo, jak te okoliczności wpłyną na sposób obchodzenia Wielkiego Postu i Świąt Wielkanocnych w dłuższej perspektywie. Jest to okres od setek lat zajmujący istotne miejsce w polskim kalendarzu obrzędowym, a tradycje jego obchodzenia są bardzo silnie zakorzenione w naszej kulturze. W badaniach CBOS dotyczących przeżywania Wielkanocy, prowadzonych od początku XXI wieku, obserwujemy pewne zmiany zwyczajów. Są to jednak ruchy bardzo powolne; trudno oczekiwać, by nawet dramatyczne wydarzenia - jak obecna epidemia - spowodowały nagłą zmianę w tak ważnym kulturowo obszarze.

W marcowym badaniu respondentom zadano pytanie, czy oni sami i ich rodziny kultywują tradycje wielkanocne i wielkopostne. W tym roku kontekst jest wyjątkowy, co mogło w pewnym stopniu wpłynąć na odpowiedzi. Pytania dotyczą jednak raczej ogólnych postaw wobec świętowania niż konkretnych zamiarów związanych z tegorocznymi świętami, co może ograniczać wpływ nadzwyczajnych okoliczności na wyniki.

Marcowe badanie rozpoczęło się już po poinformowaniu przez Ministerstwo Zdrowia o pierwszym polskim przypadku pacjenta zarażonego koronawirusem, ale jeszcze przed wprowadzeniem w naszym kraju pierwszych nadzwyczajnych środków prewencyjnych związanych z epidemią. Sytuacja w trakcie realizacji sondażu zmieniała się bardzo dynamicznie - oznacza to, że respondenci udzielający odpowiedzi w ostatnich dniach trwania badania robili to w innych okolicznościach niż odpowiadający jako pierwsi.

Z tych powodów wyniki przedstawione niżej trzeba traktować z dużą ostrożnością.

Wyrzeczenia wielkopostne

Na pytanie o podejmowanie w okresie Wielkiego Postu wyrzeczeń (ograniczanie rozrywki na różne sposoby) 26% odpowiedziało, że zdecydowanie podejmuje, 36% - raczej tak. To spory wzrost od 2018 r., kiedy 16% odpowiedziało, że zdecydowanie podejmuje wyrzeczenia, a 34% – raczej.

- Ciężko jednak przesądzić, czy nie jest to efekt obecnej sytuacji na świecie. Udział w części aktywności, o które pytamy (chodzenie na zabawy czy do kina), jest w obecnym czasie niemożliwy ze względów epidemiologicznych. Trudno jest więc powiedzieć, czy obserwujemy wzmożenie religijne czy raczej sanitarne – komentuje CBOS.

Świętowanie Wielkanocy

Wielkanoc jest przeżywana najczęściej jako święto rodzinne – w ten sposób określa ją 67% ankietowanych. W drugiej kolejności jest ona postrzegana jako przeżycie religijne 51%. Podobny odsetek respondentów uznaje ją przede wszystkim za miłą tradycję 45%. Inne odpowiedzi wskazywane są rzadko.

Badanych zapytano także, jakie tradycje wielkopostne i wielkanocne kultywują oraz które z nich są obecne w ich rodzinach.

Najbardziej rozpowszechnione jest zachowanie postu w Wielki Piątek (deklaruje je 85% respondentów), a w dalszej kolejności przystąpienie do spowiedzi wielkanocnej (69% - o dwa punkty procentowe więcej niż w 2018 r.) i posypanie głowy popiołem w Środę Popielcową (66%). Ponad połowa ankietowanych twierdzi także, że bierze udział w kościelnych obchodach Triduum Paschalnego (58%), w drodze krzyżowej lub gorzkich żalach (53% - o trzy punkty procentowe więcej niż w 2018 r.) oraz w rekolekcjach wielkopostnych (51% - o cztery punkty procentowe mniej niż w 2018 r.). Niewiele mniej (46%) deklaruje, że uczestniczy w rezurekcji – niedzielnej Mszy wielkanocnej.

- Co interesujące, zachowanie postu w Wielki Piątek jest tradycją praktykowaną nawet przez znaczący odsetek badanych nigdy nieuczestniczących w praktykach religijnych (40%) oraz przez zdecydowaną większość respondentów biorących w nich udział tylko kilka razy w roku (80%) – wskazuje CBOS.

Deklarowany poziom uczestnictwa w religijnych praktykach wielkopostnych i wielkanocnych pozostaje dość stabilny w ostatnich latach, chociaż w stosunku do pomiaru z roku 2006 obserwujemy spadek rozpowszechnienia wszystkich wymienionych praktyk, z wyjątkiem wielkopiątkowego postu. Najwyraźniejszy spadek notujemy w przypadku udziału w rezurekcji – o 20 punktów procentowych w stosunku do 2006 r.

Poza tradycjami pobożnościowymi zachowywanymi osobiście, pytano także badanych o to, jak przeżywa się Wielki Post i Wielkanoc w ich rodzinach. Niemal powszechnie praktykowane jest święcenie pokarmów w Wielką Sobotę oraz dzielenie się z najbliższymi święconym jajkiem (po 93%). Niemal podobnie liczny odsetek ankietowanych (90%) deklaruje, że wysyła życzenia świąteczne: za pośrednictwem internetu lub SMS-ów (79%) lub tradycyjnych kartek (40%).

Bardzo szeroko rozpowszechniony jest także domowy wypiek tradycyjnych ciast (78%) oraz święcenie palemki w Niedzielę Palmową (77%).

Nieco mniej rozpowszechnione są: nawiedzenie Grobu Pańskiego (72%), obchodzenie śmigusa-dyngusa (71%), malowanie pisanek (71%), a także zwyczaj zajączka, czyli obdarowywania dzieci upominkami (62%).

Trzy modele świętowania

Pierwszy model świętowania koncentruje się na wymiarze duchowym: jego główne składowe to udział w Triduum Paschalnym, rekolekcjach wielkopostnych, nabożeństwie drogi krzyżowej lub gorzkich żalów, przystąpienie do spowiedzi wielkanocnej, posypanie głowy popiołem w Środę Popielcową, udział w rezurekcji, nawiedzenie Grobu Pańskiego, a w nieco mniejszym stopniu także poświęcenie palemek i zachowanie postu w Wielki Piątek.

Drugi wiąże się z kościelnymi tradycjami wielkanocnymi i obejmuje przede wszystkim poświęcenie pokarmu w Wielką Sobotę, dzielenie się święconym jajkiem, a w mniejszym stopniu poświęcenie palemek i zachowanie postu w Wielki Piątek.

Trzeci model to tradycje bardziej świeckie – malowanie pisanek, lany poniedziałek, pieczenie ciast oraz zajączek. Polacy luźniej związani z katolicyzmem kultywują przede wszystkim tradycje mające charakter obrzędowej religijności ludowej. Model trzeci ‒ obejmujący tradycje związane z życiem domowym i rodzinnym ‒ powiązany jest przede wszystkim z wiekiem: najczęściej obserwowany jest wśród młodszych badanych.

CZYTAJ DALEJ
E-wydanie
Czytaj Niedzielę z domu

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

Wspierają nas

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję