Reklama

Starałem się spojrzeć na drogę krzyżową przez pryzmat swojego serca

2019-04-19 16:30

dg / Warszawa (KAI)

Graziako/Niedziela

"Zrozumiałem, że wystarczy spojrzeć na drogę krzyżową przez pryzmat swojego serca, wrażliwości i doświadczeń. To starałem się zrobić" - powiedział KAI Maciej Musiał, który w tym roku napisał i odczyta rozważania podczas wielkopiątkowej warszawskiej Drogi Krzyżowej. Uczestnicy nabożeństwa wyruszą o 20:00 spod kościoła św. Anny na Krakowskim Przedmieściu i przejdą ulicami miasta.

W rozmowie z KAI 24-letni aktor, znany m.in. z serialu "Rodzinka.pl" przyznał, że jeszcze nie miał okazji pisać podobnych tekstów.

– Rozważania drogi krzyżowej kojarzyły mi się wręcz traktatem filozoficznym. Trudno było mi uwierzyć, że Maciek, student z Krakowa, może je napisać. Potem zrozumiałem, że wystarczy spojrzeć na drogę krzyżową przez pryzmat swojego serca, wrażliwości i doświadczeń. To starałem się zrobić – mówi Maciej Musiał.

Zapytany o treść rozważań, wyznaje: "Odczuwam ogromną potrzebę ciszy. Świat cały czas do mnie krzyczy. Jest miliard komunikatów, informacji... Dlatego w wydarzeniach z drogi krzyżowej szukałem właśnie ciszy. I nad gwarem ludzi skazujących Jezusa na śmierć usłyszałem niemy krzyk Boga. Krzyk zwycięstwa i światła".

Reklama

Rozważania zatytułowane zostały "Krzyk ciszy". Aktor zdradził, że w zakończeniu medytacji znajdzie się fragment z pouczeń polskiej mistyczki Alicji Lenczewskiej. We wstępie do rozważań aktor wykorzystał fragment "Kwiatu Eucharystycznego", a w zakończeniu - modlitwy końcowej ze "Słowa pouczenia" autorstwa Lenczewskiej.

Metropolita warszawski kard. Kazimierz Nycz, pod koniec nabożeństwa na Placu Zamkowym skieruje do uczestników słowo pasterskie.

Tagi:
Droga Krzyżowa rozważania

Czy można przeżyć własną śmierć? (Śmierć Jezusa oczami ludzi chorych)

2019-04-15 12:09

Kl. Zbigniew Wojtysek

Śmierć jest ważnym, jeśli nie najważniejszym momentem naszego życia.

aingnamma/pixabay.com

Jest składową naszego życia. Dla ludzi młodych, silnych, którzy mają wiele planów, marzeń – może być bardzo odległa. Jednak chcąc nie chcąc, będziemy musieli spotykać się ze śmiercią, będziemy musieli przeżyć śmierć naszych najbliższych. Może babci, dziadka i pewnie najtrudniejsze dla każdego z nas – śmierć naszej mamy i naszego taty. A w końcu sami będziemy musieli przeżyć własną śmierć. Przeżyć własną śmierć? Zastanawialiście się kiedyś nad tym? Czy można przeżyć własną śmierć?

Czy myśleliście kiedyś o własnej śmierci? Podzielę się z Wami moimi myślami:

- na początku pomyślałem – ciekawe, z jakiego powodu poniosę śmierć? – zawał, udar czy może po prostu ze starości?

- potem – zastanawiałem się, gdzie to będzie: dom, praca, sklep?

- dalej – zaczęło robić się poważnej – myślałem sobie – czy ktoś będzie przy mnie w tym momencie? Czy może będę umierał sam? Czy będzie ktoś obok mnie, kto do końca będzie trzymał mnie za rękę?

- a dopiero na końcu uświadomiłem sobie: przecież wszystko, o czym teraz myślałem, nie jest najważniejsze… I wtedy zadałem sobie pytanie: czy ja będę przygotowany na śmierć? Czy na ostatniej prostej zaufam Jezusowi? Czy moja śmierć wyda jakieś owoce?

Jezus zjednoczył się ze śmiercią człowieka. Przeżywał ten sam ból, strach, te same reakcje fizjologiczne, co umierający człowiek. Zapraszam Was, abyśmy przeżyli dzisiaj śmierć Jezusa oczami ludzi szczególnie bliskich Jezusowi, tj. oczami ludzi chorych.


A Jezus dźwigając krzyż dla siebie, przyszedł na tak zwane Miejsce Czaszki, które po hebrajsku nazywa się Golgota (J 19,17).


Wiemy dobrze, że życie Ewangelią najlepiej sprawdza się w momentach trudnych, kryzysowych, pełnych prób, bólu i cierpienia. Tak też jest w przypadku ludzi chorych. Moment choroby dla wielu ludzi jest przełomowy. Wtedy zadają sobie różne pytania:

Jaki sens ma cierpienie? Gdzie w tym wszystkim jest dobry i kochający Bóg? Odpowiedzi są różne, ale niestety, nie zawsze na plus. Nie nam to sądzić, ponieważ sami wiemy, jak trudno jest w pełni ufać Jezusowi, gdy wszystko się wali.

Jezus dźwigał krzyż, a dokładniej nasze grzechy. A chorzy? Chorzy dźwigają chorobę, cierpienie. Jezus był przywiązany do krzyża, a dla chorego często krzyżem jest łóżko, z którego nie może się ruszyć, tak jak Jezus na krzyżu. Jezus umierał na Golgocie. Dla chorych Golgotą może być szpital, DPS, albo – daj Boże – jego własny dom.


Tam Go ukrzyżowano, a z Nim dwóch innych, z jednej i drugiej strony, pośrodku zaś Jezusa (J 19,18).


Kto ukrzyżował Jezusa? Moglibyśmy powiedzieć, że ówczesna władza, krzyczący tłum. A kto krzyżuje chorych? Tutaj pojawiają się różne odpowiedzi: krzyżuje ich życie, inni ich krzyżują, a wreszcie sami się krzyżują. Ten obraz Jezusa, który jest pośrodku dwóch mężczyzn, przypomina mi szpital i znajdujące się na salach łóżka szpitalne. Zazwyczaj trzy, cztery.


Wypisał też Piłat tytuł winy i kazał go umieścić na krzyżu. A było napisane: «Jezus Nazarejczyk, Król Żydowski» (J 19, 19).


Myślę, że większość z nas była kiedykolwiek w szpitalu i pamiętacie, że również na łóżkach szpitalnych jest taka karta z imieniem i nazwiskiem pacjenta, a na kartach, które wypisuje personel, często podana jest nazwa „kary”, np. Jan Kowalski – wypadek samochodowy, uraz kręgosłupa, przerwany rdzeń kręgowy, niedowład czterokończynowy. Tytuł kary to jakby powód śmierci.


Żołnierze zaś, gdy ukrzyżowali Jezusa, wzięli Jego szaty i podzielili na cztery części, dla każdego żołnierza po części; wzięli także tunikę. Tunika zaś nie była szyta, ale cała tkana od góry do dołu. Mówili więc między sobą: «Nie rozdzierajmy jej, ale rzućmy o nią losy, do kogo ma należeć». Tak miały się wypełnić słowa Pisma: Podzielili między siebie szaty, a los rzucili o moją suknię. To właśnie uczynili żołnierze (J 19,23-24)


Kto pełni współcześnie rolę żołnierzy, gdy umiera człowiek chory? Może powiem teraz zbyt mocne słowa, ale myślę, że nie są one oderwane od życia. Często to właśnie rodzina umierającego człowieka zachowuje się, jak żołnierze przy konającym Jezusie. Jeszcze Jezus nie zdążył oddać Ducha, a oni dzielą miedzy sobą jego szaty. Jeszcze chory kona na łóżku, a rodzina dzieli między sobą majątek umierającego. Może to bolesne, ale chyba nierzadko prawdziwe. Wniosek – najbliżsi mogą przyjąć postawę żołnierzy. Obyśmy nie stali się nigdy żołnierzami.


A obok krzyża Jezusowego stały: Matka Jego i siostra Matki Jego, Maria, żona Kleofasa, i Maria Magdalena (J 19,25).


Czy zdajemy sobie sprawę z tego, jak ważne jest nie umierać w samotności? Przy Jezusie pozostali najbliżsi, w tym Jego Mama i umiłowany uczeń Jan. Bóg dał mi łaskę bycia przy śmierci kilku osób. Żeby lepiej to zobrazować, mogę powiedzieć, że umierali mi na rękach, bo w sumie tak to wygląda podczas reanimacji chorego. Dziękuję Bogu za ten dar, ponieważ dzięki takim wydarzeniom człowiek szybciej dojrzewa. Inaczej patrzy na świat i na samego siebie. Takie chwile pamięta się bardzo długo – jak nie całe życie. Jaka z tego lekcja dla nas? Być przy śmierci chorych, cierpiących. Nie bójmy się tego. Nie bójmy się trzymać za rękę chorego, który umiera. Tak ważny jest dotyk przy śmierci. Ja chciałbym, aby ktoś był przy mojej śmierci i trzymał mnie za rękę. A Ty?


Kiedy więc Jezus ujrzał Matkę i stojącego obok Niej ucznia, którego miłował, rzekł do Matki: «Niewiasto, oto syn Twój». Następnie rzekł do ucznia: «Oto Matka twoja». I od tej godziny uczeń wziął Ją do siebie (J 19,26-27).


Jak poradzić sobie z bezradnością wobec śmierci? Maryja i Jan patrzyli z bezsilnością na śmierć Jezusa. Nie mogli fizycznie nic zrobić. Ale owa bezsilność fizyczna, nie była bezsilnością ich serca. Wiemy, że nie mogli pokonać żołnierzy i uwolnić Jezusa, ale wierzymy, że nie stracili nadziei, bo byli z Jezusem do końca, w przeciwieństwie do pozostałych uczniów. Rodzina chorego, albo on sam, często obwiniają Boga za cierpienie, chorobę i śmierć. Miałem taką sytuację w rodzinie. Gdy zmarł mój wujek w młodym wieku, który przez kilka lat leżał w śpiączce po tym, jak spadł z dachu, czuwaliśmy przy jego trumnie do późnego wieczoru i zostaliśmy w gronie najbliższych. Jego żona, a moja ciocia w pewnym momencie nie wytrzymała i wiedząc, że jestem blisko Kościoła, powiedziała do mnie: Zbyszek, skoro wujek modlił się, chodził do Kościoła to dlaczego tyle lat cierpiał, tyle lat był przybity do łóżka, bez kontaktu i umarł? Pamiętam, że wtedy nic nie odpowiedziałem, ale jakoś tak naturalnie pozwoliłem cioci się wyżalić i wypowiedzieć.

Odwróćmy teraz ten problem i zapytajmy Boga Ojca: Ojcze, jak mogłeś spokojnie patrzeć na cierpienie i śmierć swojego ukochanego i jedynego Syna? Czy wtedy nie krzyczałeś? Nie cierpiałeś? Czemu nie zahamowałeś tej lawiny zła? Teologia od wieków bała się tego tematu, tych pytań. Bo jak powiedzieć, że Bóg cierpi? Arcybiskup Grzegorz Ryś tak komentuje ten problem: „postawmy sobie inne pytanie: Jak powiedzieć, że Ojciec nie cierpi? I patrzy spokojnie na to, co dzieje się w Ogrójcu, potem u Kajfasza, u Piłata i wreszcie na Golgocie. Jesteście w stanie powiedzieć, że Bóg Ojciec nie cierpiał? Zaczynamy rozumieć, że to całe zło, które uderzyło w Jezusa, najpierw uderza w Ojca, bo Bóg nie stworzył zła, bo Bóg stworzył świat dobry, bo Bóg stworzył człowieka, który jest bardzo dobry. Każde zło, które się w świecie pojawia, jakiekolwiek zło, dotyka najpierw Boga, który jest Stwórcą dobrego świata. Każde zło jest najpierw policzkiem wymierzonym Bogu Ojcu. Bóg nie stworzył zła, Bóg nie jest autorem zła, Bóg nie jest zabójcą, Bóg nie stworzył śmierci. Wszystko, co mnie dotyka jako mój krzyż, jako cierpienie, najpierw Bóg przyjmuje w siebie. To Jego najpierw boli, dotyka, obraża, znieważa. I objaśnia mi to, że możesz to zamienić w doświadczenie miłości, dobra, możesz to zamienić tak jak Jezus w wydarzenie odkupienia. Możesz odwrócić z Jezusem całą tę machinę zła, możesz jej całej zaprzeczyć. Możesz w Duchu Jezusa Chrystusa wyjść naprzeciwko własnego krzyża i Go ucałować”.


Potem Jezus świadom, że już wszystko się dokonało, aby się wypełniło Pismo, rzekł: «Pragnę». Stało tam naczynie pełne octu. Nałożono więc na hizop gąbkę pełną octu i do ust Mu podano. A gdy Jezus skosztował octu, rzekł: «Wykonało się!» I skłoniwszy głowę oddał ducha (J 19,28-30).


Jezus do końca swojego życia był świadomy. Możemy powiedzieć, że jako Bóg – człowiek przeżył własną śmierć. Podano Jezusowi na hizopie gąbkę pełną octu. Wiemy, że są różne interpretacje tego gestu. Na przykład ewangelista Łukasz umieszcza podanie Jezusowi octu w kontekście szydzenia z Niego. Natomiast św. Jan, którego fragment usłyszeliśmy, zwraca uwagę na to, że Jezus przyjął napój i w ten sposób wypełnił zapowiedź zawartą w Psalmie 69, która brzmi: „poili mnie octem, gdy byłem spragniony”. Arcybiskup Józef Życiński komentując ten fragment, stawia taką tezę: „Być może ich (czyli żołnierzy) gest podania gąbki nasyconej octem stanowił akord miłosierdzia wobec cierpiącego Jezusa, który nie tylko u płaczących niewiast wywoływał współczucie”. Akt miłosierdzia wobec chorych, cierpiących i umierających. Jak to jest istotne, przekonałem się, gdy pracowałem na izbie przyjęć. Moi koledzy ratownicy przywieźli karetką starszego pana. Nie pamiętam już, z jakiej przyczyny, ale mam go wciąż przed oczami, jego twarz, ponieważ po pierwsze – nikt za nim nie przyjechał do szpitala, co jest raczej naturalne, że rodzina od razu wsiada w samochód i jedzie za karetką, po drugie – był zaniedbany – jakby od dłuższego czasu nikt nie umył mu twarzy, a oczy były pełne wydzieliny, która tworzy się w kącikach oczu po śnie. Po trzecie wreszcie, chciało się temu choremu pić, był odwodniony. Wtedy zdałem sobie sprawę, że bardzo ważne jest, aby podać choremu szklankę wody, nawilżyć mu suche i spękane usta, umyć twarz, przebrać go, podać leki.


Na widok tego, co się działo, setnik oddał chwałę Bogu i mówił: «Istotnie, człowiek ten był sprawiedliwy». Wszystkie też tłumy, które zbiegły się na to widowisko, gdy zobaczyły, co się działo, wracały bijąc się w piersi. Wszyscy Jego znajomi stali z daleka; a również niewiasty, które Mu towarzyszyły od Galilei, przypatrywały się temu (Łk 23,47-49).


Umieranie Jezusa poruszyło setnika. A czy moje lub twoje odejście z tego świata poruszy kogoś? Czy po naszej śmierci ktoś powie podobne słowa, które wypowiedział setnik? Śmierć Jezusa zmieniła losy świata, od tej pory nic już nie jest takie samo. A czy moja lub Twoja śmierć wpłynie na zmianę kogoś? Czy zbliży kogoś do Jezusa?

Moment śmierci dla wielu chorych jest momentem uzdrowienia. Myśleliście tak kiedyś o śmierci? Moment uzdrowienia? Moment śmierci jest otwarciem nowej rzeczywistości dla tej osoby, która umiera, i dla tych, którzy są przy niej. Dla nas śmierć Jezusa jest momentem uzdrowienia i odkupienia. To jest paradoks Ewangelii, że ze śmierci Jezusa płynie życie. Dzięki tej śmierci i temu, co wydarzyło się trzy dni później, każda kolejna śmierć, w tym śmierć chorych i cierpiących, jest pełna nadziei i wiary. Jezus umarł za mnie i za Ciebie,

a wiesz dlaczego? Bo mnie i Ciebie bardzo kocha, szaleje za nami! Zgodził się, aby stała się wola Boża. Przyjął ból i cierpienie z miłości do mnie i do Ciebie! Został wywyższony na krzyżu i pragnie, abyśmy Go uwielbili w naszym życiu. Nikt nie ma większej miłości od tej, gdy ktoś życie swoje oddaje za przyjaciół swoich. Jedna z piosenkarek w swoim utworze pt. „Szeroko rozłożone ramiona” pyta: jak wygląda miłość? Właściwie tekst tej piosenki jest rozmową z Jezusem i zadawaniem jemu tego pytania: jak wygląda miłość? Śpiewa:

„Kiedyś wierzyłam, że miłość to romantyczne przeżycia, jedynie szczęśliwy traf.

Myślałam nawet, że miłość jest dla szczęściarzy i pięknych ludzi.

Kiedyś wierzyłam, że miłość jest chwilową błogą rozkoszą, ale miłość to coś więcej niż to wszystko.

A potem ujrzałam Go tam, wiszącego na drzewie, patrzącego na mnie.

Zobaczyłam Go tam, wiszącego na drzewie, patrzącego na mnie.

On patrzył na mnie, ja na Niego, przenikał mnie na wskroś swoim spojrzeniem.

Nie byłam w stanie uciec od spojrzenia tych pięknych oczu i zaczęłam zalewać się łzami.

On miał szeroko otwarte ramiona i obnażone serce.

Szeroko rozłożone ramiona, On krwawił, przelewał krew...

Sama definicja miłości. Sama miłość patrzyła na mnie, a ja na Niego, wiszącego na drzewie.

I zaczęłam szlochać, i szlochać, i szlochać...

Oto skąd wiem, czym jest miłość!”

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Abp Depo zaprasza do ekspiacji za profanację wizerunku Matki Bożej

2019-05-21 19:05

ks.mf / Częstochowa (KAI)

Na Jasnej Górze 25 maja odprawiona zostanie Msza św. ekspiacyjna za zniewagi Chrystusa i Maryi w znaku jasnogórskiej Ikony, które miały miejsce w ostatnim czasie w Polsce. Do udziału w liturgii zachęca wiernych metropolita częstochowski abp Wacław Depo.

Bożena Sztajner/Niedziela

- W codziennym Apelu Jasnogórskim wypowiadamy słowem i sercem: – Maryjo, Królowo Polski, jestem przy Tobie, pamiętam, czuwam. Dlatego w czasie, w którym nasilają się ataki na wspólnotę Kościoła i wiernych, na znaki sakramentalne i na więź z żywymi osobami naszego Pana i Zbawiciela i Jego Matki, zapraszam wszystkich do uczestnictwa w pielgrzymce na Jasną Górę Zwycięstwa 25 maja 2019 roku i udział w Eucharystii, którą odprawimy na szczycie jasnogórskim o godz. 13.00 - zwrócił się arcybiskup do wiernych.

Hierarcha podkreślił, że modlitwa będzie okazją do przeproszenia Boga za ostatnie profanacje i prowokacje wobec wizerunku Matki Bożej Jasnogórskiej i wspólnoty ludzi wierzących. - To spotkanie chcemy przeżyć razem ze Stowarzyszeniem Civitas Christiana, które pielgrzymuje tego dnia na Jasną Górę pod hasłami: „W Maryi pomoc” oraz „Mój Kościół – moja Matka” - napisał abp. Depo.

Wskazał też, że z inicjatywą modlitwy przebłagalnej zwróciły się do niego środowiska dziennikarskie. - Dlatego chcę wypraszać razem z wami potrzebną odwagę i świadectwo wiary, aby bronić duchowej tożsamości Narodu przez przyczynę naszej Matki i Królowej. Jeszcze raz serdecznie wszystkich zapraszam i z serca błogosławię: W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Amen - czytamy w komunikacie.

Zgodnie z wolą metropolity częstochowskiego abp. Wacława Depo w archidiecezji częstochowskiej od niedzieli trwa nowenna przebłagalna za profanację Maryi w znaku jasnogórskiej Ikony. W każdej parafii zanoszony jest akt wynagradzający Niepokalanemu Sercu Maryi.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Jak wyjść z kryzysu – polscy biskupi pracują nad dokumentem

2019-05-22 18:15

mp, tk / Warszawa (KAI)

Projekt dokumentu wskazującego drogi wyjścia z kryzysu, w jakim znalazł się Kościół omawiała dziś w Warszawie Rada Stała KEP – poinformował po spotkaniu ks. Piotr Studnicki, koordynator medialny Centrum Ochrony Dziecka (COD). Opracowanie zwraca uwagę zwłaszcza na konieczność udoskonalenia pomocy osobom pokrzywdzonym.

Flickr/episkopat.pl

„W tej dziedzinie mamy wiele do zrobienia, a film braci Sekielskich bardzo jasno to pokazał” – ocenił ks. Studnicki. Wyjaśnił, że chodzi tu m. in. o kwestię zbudowania profesjonalnego systemu zgłoszeń, żeby osoby pokrzywdzone wiedziały, że nie jest to skomplikowane oraz, że ten system po prostu działa.

Projekt, który został opracowany w grupie osób skupionych wokół o. Adama Żaka jest próbą systemowej odpowiedzi na kryzys, który przeżywa Kościół w Polsce i wyznacza konkretne kierunki działania – powiedział ks. Studnicki.

Opracowanie podkreśla przede wszystkim konieczność zbudowania kompleksowej pomocy osobom pokrzywdzonym. Chodzi o system specjalnych punktów, w których osoby pokrzywdzone łatwo mogłyby znaleźć pomoc, np. psychologiczną.

Mowa jest także o prowadzonych przez COD już od dłuższego czasu, działaniach na rzecz prewencji i a więc systemie szkoleń skierowanych do zgromadzeń zakonnych, seminariów duchownych, księży i całego Kościoła. Chodzi o to, jak wyjaśniał koordynator medialny COD, „żeby poprzez zmianę świadomości, edukację i informację stwarzać coraz bardziej bezpieczne środowiska dla dzieci i młodzieży”.

Bardzo mocny nacisk pada w projekcie na kwestie prawne. Ma powstać ekspercka grupa robocza, która pomoże wprowadzić w życie nowe motu proprio Franciszka „Vos estis lux mundi”. Grupa ta będzie doradzać we wszystkich kwestiach prawnych, które mogą się zrodzić wśród diecezjalnych delegatów ds. ochrony małoletnich.

Projekt ma służyć także usprawnieniu komunikację wewnątrz Kościoła tak, by uniknąć sytuacji zobrazowanej w filmie Sekielskich, gdy ktoś usunięty z kapłaństwa, w dalszym ciągu podaje się za księdza. Poprawy wymaga także komunikacja z wiernymi. Jak zapowiedział ks. Studnicki, ma powstać grupa robocza, która zastanowi się jak wyjść z tematem wykorzystywania seksualnego do grup kościelnych, wspólnot czy też jak mierzyć się z tym tematem w kazaniach.

Obecnie po wstępnej aprobacie projektu przez Radę Stałą, opracowanie zostanie przekazane do dalszej dyskusji wszystkim biskupom. Projekt będzie jednym z tematów czerwcowych obrad episkopatu w Świdnicy. Gościem spotkania będzie abp Charles Scicluna, sekretarz pomocniczy Kongregacji Nauki Wiary, który w imieniu papież zajmuje się walką z pedofilią w Kościele.

Odpowiadając na pytanie o odpowiedzialność jak zostanie wyciągnięta wobec sprawców oraz ich przełożonych, abp Wojciech Polak zaznaczył, że w ramach opracowywanej strategii odbyło się dziś szkolenie dla wszystkich metropolitów w zakresie prawa ogłoszonego przez Papieża Franciszka w motu propio z 9 maja br. Wyjaśnił, że przewiduje ono również badanie przez metropolitów, jeśli takie zawiadomienia będą, w jaki sposób prowadzone były sprawy związane z przestępstwami ze strony duchownych.

Delegat KEP ds. ochrony dzieci i młodzieży wyjaśnił, że nowe papieskie motu proprio przewiduje również możliwość wszczęcia przez metropolitę postępowania, którego celem jest zbadanie prawidłowości działań biskupów z jego metropolii w tej sprawie. A jeśli zarzuty dotyczyć będą samego metropolity to postępowania takie winno zostać przeprowadzone przez najstarszego stażem biskupa ordynariusza z diecezji sufraganalnych wchodzących w skład metropolii. Przyznał, że postępowanie to będzie prowadzone w ścisłej jedności ze Stolicą Apostolską, a ostateczna decyzja odnośnie do księży biskupów podejmowana będzie nie na poziomie metropolii, tylko przez Ojca Świętego.

Odpowiadając na pytanie dotyczące ewentualnych zaniedbań ze strony kard. Kazimierza Nycza w sprawie ks. Olejniczka, prymas odpowiedział, że sam kard. Nycz wyszedł z inicjatywą zbadania tej sprawy przez zespół niezależnych, głownie świeckich, prawników. Materiał przez nich przygotowany zostanie przesłany do Stolicy Apostolskiej, a konkretnie do Kongregacji Nauki Wiary, która dokona oceny działań dokonywanych w tej sprawie w archidiecezji warszawskiej oraz wyciągnie ewentualne wnioski.

Zwołana dziś przez przewodniczącego Episkopatu Rada Stała podjęła pracę nad systemową odpowiedzią na problem wykorzystywania dzieci i młodzieży przez niektórych duchownych oraz na sytuację jaka zaistniał po emisji filmu „Tylko nie mów nikomu” braci Sekielskich.

Tematem odrębnego, odbywającego sie po zakonczeniu obrad Rady Stałej kilkugodzinnego szkolenia dla arcybiskupów metropolitów były zasady wprowadzane przez list apostolski motu proprio „Vos estis lux mundi”, opublikowany przez Stolicę Apostolską 9 maja, a którego normy obowiązywać będą w całym Kościele katolickim od 1 czerwca br.

Szkolenie prowadził wybitny kanonista ks. Prof. Piotr Majer z Uniwersytetu Jana Pawła II w Krakowie, który dokonał analizy prawnej dokumentu Franciszka.

Istotą Motu Proprio „Vos estis lux mundi” są regulacje prawne dotyczące całego Kościoła katolickiego w zakresie działań podejmowanych w przypadkach wykorzystywania seksualnego małoletnich przez duchownych. Zawierają też one regulacje odnoszące się do biskupów podejrzanych o przestępstwa bądź zaniedbania w tej materii.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem