Reklama

Kościół

Uroczyste Requiem dla Nikiego Laudy w katedrze wiedeńskiej

W katedrze św. Szczepana 29 maja b. r. odbyły się uroczystości żałobne zmarłego 20 maja Nikego Laudy. Tysiące osób oddało cześć wielkiemu Austriakowi i legendzie sportu motorowego. W żałobnej Mszy św. obok rodziny i bliskich przyjaciół wzięło udział ponad 300 zaproszonych gości, w tym znane osobistości ze świata sportu, sztuki, polityki i biznesu.

2019-05-30 14:48

[ TEMATY ]

pogrzeb

Formuła 1

Joanna Łukaszuk-Ritter

Uroczystości pożegnalne rozpoczęły się w środę rano w strugach deszczu. Punktualnie o godz. 8 przy dźwiękach bijących dzwonów w eskorcie policji zajechał pod główne wejście katedry św. Szczepana srebrny mercedes z trumną Nikiego Laudy. W obecności rodziny i prowadzącego ceremonię proboszcza katedry ks. Antoniego Fabera trumnę wprowadzono do wnętrza świątyni, gdzie na skrzyżowaniu naw spoczęła na katafalku wśród licznych kwiatów. Po obu stronach znajdowały się zdjęcia portretowe zmarłego. Rodzina umieściła na skromnej trumnie wieniec laurowy, na nim zaś czerwony kask z nazwiskiem legendarnego pilota Formuły 1. Po zakończeniu krótkiej ceremonii modlitewnej w gronie rodziny, bramy katedry zostały otwarte dla wszystkich tych, którzy pragnęli osobiście oddać ostatni hołd trzykrotnemu mistrzowi świata. Z tej możliwości skorzystało tysiące osób, które, mimo chłodu i nieustającego deszczu, cierpliwie czekały w kilometrowej kolejce na pl. św. Szczepana. Przy wejściu była wystawiona księga kondolencyjna, rozdawane były również pamiątkowe bileciki ze zdjęciem Nikiego Laudy.

Joanna Łukaszuk-Ritter

Wystawienie trumny sławnego sportowca na widok publiczny w katedrze św. Szczepana zdarza się po raz pierwszy. Take przypadki to rzadkość, ale są możliwe na prośbę rodziny znanych osobistości o szczególnych zasługach, które cieszyły się dużym uznaniem w życiu publicznym. Ostatnio miało to miejsce po śmierci austriackiego malarza Ernsta Fuchsa, a wcześniej po odejściu kard. Franza Königa, Otto Habsburga czy polityka Franza Olah.

O godz. 13.00 rozpoczęło się uroczyste Requiem w intencji zmarłego. Mimo prywatnego charakteru żałobnej Mszy św., która odbywała się w przedniej części kościoła, w nabożeństwie mógł uczestniczyć każdy. Katedra św. Szczepana wypełniła się do ostatniego miejsca. Requiem koncelebrował proboszcz katedry ks. Anton Faber wraz z Hubertem Rittem, proboszczem rodzimej parafii Nikiego Laudy na Grinzingu oraz kilkoma duchownymi z diecezji wiedeńskiej. Czytanie z Księgi Izajasza (Iz 25, 6) przeczytał były mistrz świata Formuły 1 Alain Prost, członkowie rodziny natomiast Modlitwę Wiernych. Niewątpliwie ważnym i wzruszającym momentem ceremonii było wystąpienie najmłodszych dzieci Nikiego Laudy, które czule żegnały ojca.

Reklama

W ceremonii pożegnalnej dużą rolę odgrywała muzyka. Obok utworów liturgicznych i klasycznych na organy i instrumenty dęte znalazły się również ulubione kompozycje muzyki rozrywkowej, chętnie słuchane przez Laudę, które wykonał zaprzyjaźniony zespół Christiana Kolonovitsa.

Z ogromnym uznaniem, szacunkiem i w ciepłych słowach żegnali żałobnicy zmarłego mistrza − Prezydent Austrii Alexander Van der Bellen, były kanclerz Austrii Sebastian Kurz oraz Gerhard Berger i Arnold Schwarzenegger. Alexander Van der Bellen określił Laudę jako „wspaniałego Austriaka”, osobowość o „wielkim talencie, ogromnym sercu i krystalicznie czystym analitycznym umyśle, potrafiącym uczyć się na własnych błędach”, co czyni go wzorem do naśladowania szczególnie w trudnych sytuacjach życiowych. Prezydent z wielkim uznaniem wypowiadał się o osiągnięciach sportowych Nikiego Laudy, które rozsławiły Austrię na cały świat.

W bardzo osobistym kazaniu ks. Faber mówił o Laudzie jako o osobie, mającej wielkie serce dla potrzebujących. Szczególnie ważne dla niego było sensownie przeżywanie każdego dnia. „Ten, kto ofiaruje swoje życie, w rzeczywistości je wygrywa. Kto się obawia w życiu ryzyka, utraci je”. Niki Lauda zyskał wiele w swoim życiu. Swoją ostatnią walkę z chorobą przegrał tylko pozornie, zauważył proboszcz Faber. Zacytował zmarłego zdaniem, które ten często powtarzał w wielu wywiadach: „Bóg przydzielił ci zadanie, musisz więc żyć swoim życiem do końca, tak jak najlepiej potrafisz”. „Niki Lauda nie był może wzorcowym katolikiem, ale chrześcijaninem, który wiedział, co czyni. Kimś, kto dobrze wykorzystał swoje życie. Nic nie było dla niego bardziej irytujące niż marnowanie i tracenie czasu na niepotrzebne rzeczy. To wspaniała nauka dla nas wszystkich, abyśmy dobrze wykorzystali nasze doczesne życie.” – zaznaczył ks. Faber po śmierci Nikiego Laudy.

Po zakończeniu nabożeństwa trumna ze zwłokami Nikiego Laudy została wyprowadzona z katedry w procesji pełnej ciszy i skupienia. Słychać było jedynie dźwięk bijących dzwonów i spontaniczne oklaski zgromadzonych osób w wypełnionej po brzegi katedrze św. Szczepana. W ostatniej drodze towarzyszyli mu najbliższa rodzina z wdową Birgit wraz z dziećmi oraz w szczególnie ujmujący sposób byli rywale i koledzy z czasów Formuły 1 Lewis Hamilton, Nico Rosberg, Jean Alesi, Alain Prost i Gerhard Berger.

Andreas Nikolaus „Niki“ Lauda zmarł 20 maja w wieku 70 lat w klinice w Zurychu w otoczeniu najbliższej rodziny. Latem 2018 r. zmuszony był do przeszczepu płuc, po tym był kilkakrotnie hospitalizowany. Po przerażającym wypadku na niemieckim torze Nürburgring 1 sierpnia 1976 r. cudem udało mu się powrócić do normalnego życia. Konsekwencją tego zdarzenia były poważne problemy zdrowotne, m. in. przeszczep obydwu nerek, z którymi zmagał się do końca swoich dni.

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Kondolencje Przewodniczącego KEP dla uczestników uroczystości pogrzebowych śp. ks. Wojciecha Wójtowicza

2020-01-17 11:30

[ TEMATY ]

pogrzeb

śmierć

episkopat.news

abp Stanisław Gądecki

Łączę się w bólu z wszystkimi uczestnikami uroczystości pogrzebowych w Miastku, zapewniając o mojej modlitwie w waszej intencji, jak i w intencji śp. Wojciecha - napisał abp Stanisław Gądecki, Przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski, w kondolencjach dla uczestników uroczystości pogrzebowych śp. ks. Wojciecha Wójtowicza.

Publikujemy pełną treść kondolencji:

Warszawa, dnia 17 stycznia 2020 roku

Ekscelencjo, Najdostojniejszy księże biskupie Edwardzie, Droga mamo śp. zmarłego księdza Wojciecha, Kochani bracia, przyjaciele i najbliżsi, Drodzy klerycy Wyższego Seminarium Duchownego w Koszalinie wraz z przełożonymi, Czcigodni kapłani i osoby życia konsekrowanego,

W imieniu Konferencji Episkopatu Polski chciałbym złożyć wyrazy współczucia z powodu nagłego odejścia śp. księdza Wojciecha Wójtowicza – syna, brata, prezbitera diecezji koszalińskiej, teologa, rektora wyższego seminarium duchownego, przewodniczącego Konferencji Rektorów Wyższych Seminariów Duchownych Diecezjalnych i Zakonnych w Polsce, zakochanego w człowieku, w Chrystusie i w Jego Kościele, pełnego pasji i pokory w wypełnianiu powierzonej sobie misji.

Łączę się w bólu z wszystkimi uczestnikami uroczystości pogrzebowych w Miastku, zapewniając o mojej modlitwie w waszej intencji, jak i w intencji śp. Wojciecha.

Po wstrząsającej informacji z poniedziałkowego popołudnia, chyba w każdym z nas zrodziło się najpierw niedowierzanie, później smutek, a na końcu ból i cierpienie. Nie chcemy jednak zatrzymywać się na tych uczuciach. Chcemy dzisiaj, aby nasze myśli podążyły tam, gdzie codziennie, od lat podążały myśli śp. księdza Wojciecha. Chcemy obcować ze Słowem, z którym on obcował, chcemy szukać pociechy tam, gdzie on szukał pociechy, chcemy chwycić się nadziei, której on codziennie się chwytał. Chcemy sięgnąć po słowa Ewangelii, którą głosił, i której – w kapłańskim posługiwaniu – poświęcił się bez reszty.

Wtedy Marta rzekła do Jezusa: „Panie, gdybyś tu był, mój brat by nie umarł. Lecz i teraz wiem, że Bóg da Ci wszystko, o cokolwiek byś prosił Boga”. Rzekł do niej Jezus: «Brat twój zmartwychwstanie”. Rzekła Marta do Niego: „Wiem, że zmartwychwstanie w czasie zmartwychwstania w dniu ostatecznym”. Rzekł do niej Jezus: „Ja jestem zmartwychwstaniem i życiem. Kto we Mnie wierzy, choćby umarł, żyć będzie. Każdy, kto żyje i wierzy we Mnie, nie umrze na wieki. Wierzysz w to? J 11,21-25

Wraz z ewangeliczną Martą chcemy więc dzisiaj odpowiedzieć na Chrystusowe pytanie i – w komunii wiary, nadziei i miłości – spotkać się z żyjącym przecież w Bogu księdzem Wojciechem, wyznając: Wierzę w Boga, Ojca Wszechmogącego (…)

i w Jezusa Chrystusa, Syna Jego Jedynego, Pana naszego (…)

który umęczon pod Ponckim Piłatem, ukrzyżowan, umarł i pogrzebion (…) trzeciego dnia zmartwychwstał (…) Wierzę w Ducha Świętego, święty Kościół powszechny(…) Wierzę w ciała zmartwychwstanie,

żywot wieczny. Amen,

- ciała zmartwychwstanie i żywot wieczny.

Amen.

✠ Stanisław Gądecki Arcybiskup Metropolita Poznański Przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski Wiceprzewodniczący Rady Konferencji Episkopatów Europy (CCEE)

CZYTAJ DALEJ

Porzucił islam dla Jezusa

2020-01-08 08:08

Niedziela Ogólnopolska 2/2020, str. 14-15

[ TEMATY ]

chrześcijaństwo

chrzest

katolicy

islam

muzułmanie

katolicyzm

chrześcijanie

Archiwum Massima Mourada Ayariego

Zawsze miałem w sobie pragnienie nawrócenia – mówi Massimo

O powodach, które sprawiają, że muzułmanin wybiera chrześcijaństwo, z nawróconym na katolicyzm Massimem M. Ayarim rozmawia Włodzimierz Rędzioch

Włodzimierz Rędzioch: – Był Pan muzułmaninem, choć niepraktykującym. W 2018 r. został Pan ochrzczony i stał się katolikiem. Skąd ten wybór?

Massimo Mourad Ayari: – Prawdę mówiąc, to było coś, o czym marzyłem od dziecka. Mój ojciec był osobą umiarkowaną. Miałem wielkie szczęście, że dorastałem w dość świeckim otoczeniu, gdzie nikt nie zmuszał mnie do chodzenia do meczetu. Kiedy jeszcze mieszkałem w Tunisie, tata prowadzał mnie natomiast do zakonnic na letnie korepetycje. Uczęszczanie do klasztoru sprawiło, że darzyłem szacunkiem te chrześcijańskie kobiety, a fakt, że spędziłem dzieciństwo z chrześcijańskimi i żydowskimi rówieśnikami, poszerzył moje horyzonty.

- Co Pana nie przekonywało w islamie?

- Pamiętam, że gdy byłem dzieckiem, czytanie Koranu budziło we mnie niepokój i strach. Za każde wykroczenie przeciwko wierze grozi kara.

- Zaczął Pan więc zrywać z islamem. Na długo przed wyjazdem do Włoch?

- Około 20. roku życia zdałem sobie sprawę, że ten świat i ta kultura nie należą już do mnie. Opuściłem Tunezję i wyjechałem do Rzymu – tu znalazłem pracę w sektorze bezpieczeństwa, uzyskałem włoskie obywatelstwo i ostatecznie zdecydowałem się przejść na chrześcijaństwo. To było moje wyzwolenie i spełnienie mojego przeznaczenia, ponieważ wierzę, że zawsze miałem w sobie pragnienie nawrócenia.

- Urodził się Pan w kraju islamskim, jest synem muzułmanów, a dziś, już jako katolik, wstąpił Pan do włoskiej Partii Antyislamizacyjnej (Partito Anti Islamizzazione – Pai). Jak to możliwe?

– Przez długi czas rozmawiałem z moimi przyjaciółmi o brutalności tzw. żołnierzy Allaha, ale także o braku wdzięczności muzułmanów w stosunku do włoskiego państwa, które zaoferowało im wszystko: gościnność, możliwość godnego życia i swobody myślenia. Pomimo tego tylu muzułmanów pogardza kulturą włoską i zachodnią. Gorzej – próbuje ją zniszczyć. Aby zatem wyrazić mój sprzeciw wobec tego zjawiska, wstąpiłem do PAI.

- Ciągle słyszymy jednak deklaracje, że islam jest religią pokoju i że większość muzułmanów jest umiarkowana...

- Islam rodzi się z dżihadem, a dżihad rodzi się z islamem – jest to religia narzucona bronią. Jeśli jesteś muzułmaninem wśród innych muzułmanów, to tak – jest to religia pokoju, ale w stosunku do niemuzułmanów islam nie jest religią pokoju. Jeśli jesteś prawdziwym muzułmaninem, nie możesz być umiarkowany. Chociaż są też umiarkowani ludzie, którzy wyznają religię islamską w sposób nieortodoksyjny.

W stosunku do niemuzułmanów islam nie jest religią pokoju. Jeśli jesteś prawdziwym muzułmaninem, nie możesz być umiarkowany

- Czy w Europie istnieje realne ryzyko islamizacji?

– Problem polega na tym, że w tej chwili ryzyko islamizacji nie jest dostrzegane. Ale za każdym razem, gdy na włoskiej ulicy widzę kobietę z welonem, czuję, że ona zdradza nie tylko siebie jako kobietę, ale także kraj, który ją przyjął. Należy uniknąć tego, co ma miejsce we Francji: stworzenia całych dzielnic – gett muzułmańskich, w których obowiązuje prawo szariatu. Jeśli w takiej dzielnicy podczas ramadanu odważysz się zjeść kanapkę, wyrwą ci ją siłą z rąk. Gdy do takiej sytuacji dojdzie również w innych krajach europejskich, będzie to początek końca.

- W niektórych krajach islamskich muzułmanie, którzy wyrzekają się swojej wiary, są oskarżani o apostazję i ryzykują więzieniem lub karą śmierci. Czy kiedykolwiek czuł się Pan zagrożony po nawróceniu na katolicyzm?

– Na szczęście już dawno zerwałem więzi ze środowiskiem islamskim i teraz czuję się całkowicie wolny, nawet od strachu. To jest piękno chrześcijaństwa, które jest prawdziwą gwarancją laickości Europy. Jako chrześcijanin mam również możliwość przeżywać prywatnie moją wiarę, pielęgnować osobistą relację z Bogiem, bez zobowiązań i obawy przed sankcjami ze strony wspólnoty. Tego jednak nie można powiedzieć o islamie, który sam w sobie jest nie do pogodzenia z wolnością jednostki i demokracją.

David Garrison, profesor na Uniwersytecie Chicagowskim i autor książki A Wind in the House of Islam, szacuje, że na świecie może żyć od 2 do 7 mln byłych muzułmanów nawróconych na chrześcijaństwo. Według tego amerykańskiego islamoznawcy, „przeżywamy największe w całej historii zjawisko nawracania się muzułmanów na Jezusa Chrystusa”. „Niezwykle interesujące są nie tylko wielkość tych zjawisk (...), ale też fakt, że nie ograniczają się one do jednego miejsca na świecie, zauważamy je wszędzie – od Afryki Zachodniej po Indonezję. Bez względu na liczbę wydaje się niezaprzeczalne, że mamy tu do czynienia z ruchem strukturalnym dotykającym wszystkie kontynenty, który przybierze jeszcze większy wymiar w przyszłości” – twierdzi Garrison.

CZYTAJ DALEJ

Przewodniczący Episkopatu po śmierci bp. Stefanka: jego życie opisują słowa „We wszystkim Chrystus”

2020-01-17 19:49

[ TEMATY ]

kondolencje

abp Stanisław Gądecki

bp Stanisław Stefanek

episkopat.news

abp Stanisław Gądecki

In omnibus Christus. We wszystkim Chrystus – słowa biskupiego zawołania śp. biskupa Stanisława opisują szczególny rys nie tylko jego pasterskiej posługi, ale całego jego życia – napisał abp Stanisław Gądecki, Przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski w liście kondolencyjnym po śmierci bp. Stanisława Stefanka, biskupa seniora diecezji łomżyńskiej.

Przewodniczący Episkopatu w liście kondolencyjnym przesłanym 17 stycznia 2020 r. na ręce bp. Janusza Stepnowskiego, biskupa łomżyńskiego wyraził smutek z powodu śmierci bp. Stanisława Stefanka, biskupa seniora diecezji łomżyńskiej.

„W imieniu Konferencji Episkopatu Polski składam wyrazy współczucia wszystkim, których dotknęła ta śmierć – rodzinie, znajomym, kapłanom oraz diecezjanom, którym zmarły biskup Stanisław służył najpierw jako biskup pomocniczy diecezji szczecińsko-kamieńskiej, a później jako biskup i biskup senior diecezji łomżyńskiej” – czytamy w liście.

Abp Gądecki nawiązał do słów zawołania biskupiego Zmarłego Biskupa „In omnibus Christus. We wszystkim Chrystus”. Podkreślił, że opisują one szczególny rys nie tylko jego pasterskiej posługi, ale całego jego życia. Wspomniał tu drogę jego posługi od alumna Niższego Seminarium Duchownego Księży Chrystusowców w Ziębicach, poprzez studenta Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego i doktoranta Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie, wykładowcę i dyrektora Instytutu Studiów nad Rodziną aż po biskupa pomocniczego diecezji szczecińsko-kamieńskiej oraz biskupa i biskupa seniora diecezji łomżyńskiej.

„Słowa zawołania śp. biskupa Stanisława charakteryzowały również styl jego służby w ramach Konferencji Episkopatu Polski jako członka, a następnie przewodniczącego Komisji ds. Rodziny, członka Komisji ds. Misji, członka Komisji ds. Zakonnych, Komisji ds. Liturgii oraz – w wymiarze Kościoła powszechnego – członka Papieskiej Rady ds. Rodziny” – napisał abp Gądecki.

Podkreślił też, że słowa „We wszystkim Chrystus” przede wszystkim wyrażały charakterystyczny rys człowieczeństwa bp. Stefanka, „o czym mógł przekonać się każdy, kto zwrócił się do niego z prośbą o radę lub pomoc”.

Na zakończenie listu Przewodniczący Episkopatu przywołał Słowa z Ewangelii wg św. Mateusza: „Rzekł mu pan jego: +Dobrze, sługo dobry i wierny! W małej rzeczy byłeś wierny, nad wieloma cię postawię. Wejdź do radości twojego pana+” (Mt 25, 21).

Bp Stanisław Stefanek TChr, biskup senior diecezji łomżyńskiej, zmarł 17 stycznia, ok. godz. 17.30 w Szpitalu w Lublinie. Miał 84 lata, w tym 60 lat kapłaństwa i prawie 40 lat biskupstwa.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję