Reklama

Uroczystość Bożego Ciała w parafii św. Barbary w Wieluniu

2019-06-21 12:15

Zofia Białas

Zofia Białas/Niedziela

Boże Ciało, uroczystość Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa, święto ustanowione przez papieża Urbana IV w 1264 roku, obchodzone jest nieprzerwanie od wprowadzenia do kalendarza liturgicznego przez papieża Jana XXII,, od początku też gromadzi wielką ilość wiernych, którzy publiczne chcą wyznać wiarę w Chrystusa eucharystycznego.

W każdej parafii stają cztery ołtarze, do których zdąża procesja. Tak było i w parafii św. Barbary w Wieluniu. Parafia, która powstała w 2000 roku, kolejny raz złożyła świadectwo wiary w Eucharystię. Świadczyła o tym udekorowana trasa procesji, cztery piękne ołtarze i wypisane na nich słowa: Uwielbiam Ciebie w każdym momencie; Niech zstąpi Duch Twój i odnowi oblicze ziemi, tej ziemi ( JP II) z dodatkowymi słowami: „Ziemio Polska! Ziemio Ojczysta. Zjednocz się przy Chrystusowej Eucharystii (JP II); Rodzina silna Bogiem; W mocy Bożego Ducha.

Zobacz zdjęcia: Uroczystość Bożego Ciała w parafii św. Barbary w Wieluniu

W pielgrzymce eucharystycznej szli: chór parafialny, Żywy Różaniec, Rycerze Kolumba, ministranci, dzieci sypiące kwiaty, sygnaliści Koła łowieckiego Daniel, poczty sztandarowe kół łowieckich Kormoran, Daniel , Dzik, Odyniec, Cyranka i Okręgowego Związku łowieckiego w Sieradzu , siostry Antoninki, wierni niezrzeszeni, księża Jarosław Boral, Andrzej Kornacki i przewodniczący procesji ks. Jan Hańderek ze Zgromadzenia Salezjanów, szef Salezjańskiego Wolontariatu Misyjnego „Młodzi Światu”.

Reklama

Tu w Wieluniu, mówił ks. Jan, przypadło mi w udziale iść razem z Chrystusem eucharystycznym po ulicach parafii św. Barbary i modlić się z „rodziną św. Barbary” przy czterech ołtarzach, słuchać czytanych przez ks. Andrzeja czterech fragmentów Ewangelii związanych z Eucharystią: Ustanowienie Eucharystii podczas Ostatniej Wieczerzy, Cudowne rozmnożenie chleba i nakarmienie 4000 mężczyzn, Wędrówka uczniów do Emaus i poznanie Chrystusa przy łamaniu chleba, Modlitwa o jedność; śpiewać pieśni eucharystyczne, litanię do Serca Pana Jezusa, suplikacje i błogosławić mijane domostwa Najświętszym Sakramentem, udzielić błogosławieństwa na cztery strony świata przy ostatnim ołtarzu, odprawić Mszę świętą w budującym się kościele, by na koniec wyśpiewać uroczyste „Ciebie Boga wysławiamy…” i zostawić wiernych z pytaniem „Czy moje serce tęskni za Chrystusem? Czy moje serce pragnie Chrystusa?

Tagi:
Boże Ciało Wieluń

Reklama

Rekolekcje adwentowe w parafii św. Barbary w Wieluniu

2019-12-15 13:10

Zofia Białas

Tegoroczne rekolekcje adwentowe w parafii św. Barbary w Wieluniu poprowadził pracujący w Soczi ks. Rafał Krawczyk. Ks. Rafał jest proboszczem w ormiańskiej parafii p.w. Krzyża Świętego, posługuje także w parafiach na kaukaskich wybrzeżach Morza Czarnego. Jest budowniczym kościoła w Armenii. Językiem, w którym, na co dzień posługuje swoim wiernym jest język ormiański.

Zofia Białas

Rozpoczynając rekolekcje zawarł z uczestnikami ćwiczeń rekolekcyjnych umowę zobowiązującą kaznodzieję i wiernych do przestrzegania dwóch reguł – nieograniczonej wolności i ograniczonej cierpliwości, nauczył pieśni „otworzę drzwi”. Jego atrybutem była gitara. Przedstawił też program rekolekcyjnych rozważań w kolejnych dniach. Główny temat adwentowych rekolekcji to triada: słuchanie, pokuta, Kościół. Początek rekolekcji zbiegł się z dwunastym dniem miesiąca i modlitwą w intencji beatyfikacji Czcigodnej Sługi Bożej Matki Teresy Kierocińskiej. Wspólnie z wiernymi parafii św. Barbary modliła się w tym dniu siostra Lucjusza z Wrocławia.

Mówiąc o „słuchaniu” kaznodzieja przypomniał, że podstawą naszej wiary jest słuchanie Boga i przestrzeganie Jego wymagań zawartych w Dekalogu. Słuchając Boga i wcielając w życie wymagania zawarte w Dekalogu budujemy fundament swojej wiary i swojego zbawienia. Bez wymagań nie ma wychowania, nie ma też wiary. Jeśli nie będziesz się modlił, jeśli nie przyjdziesz do kościoła, stracisz swoją wiarę. Jeśli się nie modlisz, nie chodzisz do kościoła i mówisz, ze jesteś chrześcijaninem, nie mówisz prawdy, jesteś tylko chrześcijaninem metrykalnym.

Zwracając uwagę na czwarte przykazanie Dekalogu „Czcij ojca swego i matkę swoją” - mówił: Jest to przykazanie skierowane do dorosłych, bo to oni muszą nauczyć dziecko szacunku do siebie, a nauczą je wtedy, gdy sami będą od siebie wymagać i swoim życiem zasłużą na autorytet. Być może wtedy nie będziemy musieli mówić o kryzysie wiary u młodych?

W tym dniu ks. Rafał spotkał się z młodzieżą przygotowującą się do bierzmowania

Kolejny dzień rozważań poświęcony był pokucie. Wprowadziła do nich Ewangelia wg św. Mateusza o Janie Chrzcicielu i jego wołanie: „nawracajcie się, bo bliskie jest Królestwo Boże”. Słowa „nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię” wypowiada także Chrystus. Nigdy słowo „wierzcie” nie poprzedza słowa „nawracajcie się”. By jednak nawrócenie nastąpiło musisz wyznać swoje winy i głęboko żałować za to, co złego uczyniłeś. Tu z pomocą przychodzi sakrament pokuty.

W tym dniu swoje spotkanie z ks. rekolekcjonistą odbyły dzieci.

W ostatnim dniu ćwiczeń rekolekcyjnych ks. Rafał mówił o Kościele, miejscu, w którym słuchasz słowa Bożego, przystępujesz do sakramentu pojednania i jesteś częścią wspólnoty i wspólnie z nią stanowisz Kościół. Jeśli krytykujesz Kościół, krytykujesz samego siebie. Jaki będzie Kościół zależy, więc od ciebie i ode mnie.

W tym dniu ks. Rafał odprawiał Eucharystię w szatach liturgicznych obrządku ormiańskiego. Po błogosławieństwie na zakończenie Mszy Świętej pobłogosławił Krzyżem każdego z wiernych.

Słowa przekazane przez ks. Rafała w sposób prosty i czytelny pozostaną w pamięci wiernych na długo, tak i świadomość, że Boga chwalą ludzie różnych języków i różnych kultur i tak naprawdę wszyscy jesteśmy braćmi w wierze.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Symbole i zwyczaje Adwentu

Małgorzata Zalewska
Edycja podlaska 49/2002

Bóg w swojej wielkiej miłości do człowieka dał swego Jednorodzonego Syna, który przyszedł na świat by dokonać dzieła odkupienia ludzi. Jednak tę łaskę każdy z nas musi osobiście przyjąć. Zadaniem Kościoła jest przygotowanie ludzi na godne przyjęcie Chrystusa. Kościół czyni to, między innymi, poprzez ustanowienie roku liturgicznego. Adwent rozpoczyna nowy rok kościelny. Jest on pełnym tęsknoty oczekiwaniem na Boże Narodzenie, na przyjście Chrystusa. Adwent to okres oczyszczenia naszych serc i pogłębienia miłości i wdzięczności względem Pana Boga i Matki Najświętszej.

Bożena Sztajner

Wieniec adwentowy

W niektórych regionach naszego kraju przyjął się zwyczaj święcenia wieńca adwentowego. Wykonywany on jest z gałązek iglastych, ze świerku lub sosny. Następnie umieszczone są w nim cztery świece, które przypominają cztery niedziele adwentowe. Świece zapalane są podczas wspólnej modlitwy, Adwentowych spotkań lub posiłków. W pierwszym tygodniu adwentu zapala się jedną świecę, w drugim dwie, w trzecim trzy, a w czwartym wszystkie cztery. Wieniec wyobraża jedność rodziny, która duchowo przygotowuje się na przeżycie świąt Bożego Narodzenia.

Świeca roratnia

Świeca jest symbolem chrześcijanina. Wosk wyobraża ciało, knot - duszę, a płomień - światło Ducha Świętego płonące w duszy człowieka.
Świeca roratnia jest dodatkową świecą, którą zapalamy podczas Rorat. Jest ona symbolem Najświętszej Maryi Panny, która niesie ludziom Chrystusa - Światłość prawdziwą. W kościołach umieszcza się ją na prezbiterium obok ołtarza lub przy ołtarzu Matki Bożej. Biała lub niebieska kokarda, którą jest przepasana roratka mówi o niepokalanym poczęciu Najświętszej Maryi Panny. Zielona gałązka przypomina proroctwo: "Wyrośnie różdżka z pnia Jessego, wypuści się odrośl z jego korzeni. I spocznie na niej Duch Pański..." (Iz 11, 1-2). Ta starotestamentalna przepowiednia mówi o Maryi, na którą zstąpił Duch Święty i ukształtował w Niej ciało Jezusa Chrystusa. Jesse był ojcem Dawida, a z tego rodu pochodziła Matka Boża.

Roraty

W Adwencie Kościół czci Maryję poprzez Mszę św. zwaną Roratami. Nazwa ta pochodzi od pierwszych słów pieśni na wejście: Rorate coeli, desuper... (Niebiosa spuśćcie rosę...). Rosa z nieba wyobraża łaskę, którą przyniósł Zbawiciel. Jak niemożliwe jest życie na ziemi bez wody, tak niemożliwe jest życie i rozwój duchowy bez łaski. Msza św. roratnia odprawiana jest przed świtem jako znak, że na świecie panowały ciemności grzechu, zanim przyszedł Chrystus - Światłość prawdziwa. Na Roraty niektórzy przychodzą ze świecami, dzieci robią specjalne lampiony, by zaświecić je podczas Mszy św. i wędrować z tym światłem do domów.
Według podania zwyczaj odprawiania Rorat wprowadziła św. Kinga, żona Bolesława Wstydliwego. Stały się one jednym z bardziej ulubionych nabożeństw Polaków. Stare kroniki mówią, że w Katedrze na Wawelu, a później w Warszawie przed rozpoczęciem Mszy św. do ołtarza podchodził król. Niósł on pięknie ozdobioną świecę i umieszczał ją na lichtarzu, który stał pośrodku ołtarza Matki Bożej. Po nim przynosili świece przedstawiciele wszystkich stanów i zapalając je mówili: "Gotów jestem na sąd Boży". W ten sposób wyrażali oni swoją gotowość i oczekiwanie na przyjście Pana.

Adwentowe zwyczaje

Z czasem Adwentu wiąże się szereg zwyczajów. W lubelskiem, na Mazowszu i Podlasiu praktykuje się po wsiach grę na ligawkach smętnych melodii przed wschodem słońca. Ten zwyczaj gry na ligawkach związany jest z Roratami. Gra przypomina ludziom koniec świata, obwieszcza rychłe przyjście Syna Bożego i głos trąby św. Michała na Sąd Pański. Zwyczaj gry na ligawkach jest dość rozpowszechniony na terenach nadbużańskim. W niektórych regionach grano na tym instrumencie przez cały Adwent, co też niektórzy nazywali "otrembywaniem Adwentu". Gdy instrument ten stawiano nad rzeką, stawem, lub przy studni, wówczas była najlepsza słyszalność.
Ponad dwudziestoletnią tradycję mają Konkursy Gry na Instrumentach Pasterskich (w tym także na ligawkach) organizowane w pierwszą niedzielę Adwentu w Muzeum Rolnictwa im. ks. Krzysztofa Kluka w Ciechanowcu. W tym roku miała miejsce już XXII edycja tego konkursu.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Adwentowa rozmowa z Maryją

2019-12-15 21:52

Agnieszka Bugała

pixabay

Myjemy okna, układamy rzeczy na półkach. Zamówiłyśmy pranie dywanów, może nowe zasłony? Wydatki zaplanowane, albo też nie, bo pensja jest tak malutka, że z góry wiadomo, iż nie na wszystko, co potrzebne wystarczy. No właśnie, kompleksy pustych portfeli, nie do końca suto zastawionych stołów i nie najdroższych prezentów wpychają się do naszych głów. I zaczynamy szukać rozwiązań: a może kredyt?

Zanim zaczniemy pożyczać, spróbujmy, choć może zabrzmi to bardzo mistycznie i nierealnie, usiąść z kartką papieru przed Maryją. Możemy zapalić świecę i w milczeniu, z sercem ściśniętym od braków, zaryzykować, że Ona zrozumie: dwie kobiety przy stole. Wyjmijmy nasz pusty portfel, długą listę zakupów i spytajmy Ją w zaufaniu, zawierzeniu i bezradności kobiety, co zrobić, skoro z próżnego to i Salomon...

Znam kobietę, która tak właśnie robi. Ona i jej bliscy znają też smak wigilii, gdzie na stole z 12 obowiązkowych dań było tylko jedno – w naszych czasach, nie wojennej zawieruchy. Jednak to jej zawierzenie i siadanie z Maryją do przygotowania świąt sprawia, że bieda nie podzieliła domowników, nie zasiała w sercach poczucia, że są gorsi. Byli razem. Byli blisko przy jednej zupie grzybowej i opłatku. I tak jest do dziś, choć ich materialna sytuacja nieco się poprawiła.

Może się zdarzyć, że zabraknie na wszystko. I usiądziemy skołowane, przerażone, bo jednak święta. Może się zdarzyć, że mąż, który zagląda do kieliszka zabierze i tę małą sumę, która miała wystarczyć. Czy wtedy Pan Jezus też przyjdzie?

Planowanie z Maryją – spróbujmy. Może się wtedy okaże, że nie potrzebujemy aż tak wiele? A jeśli dla nas wystarczy, to innym uda się pomóc? Warto, aby na liście prezentów – świątecznych podarunków, znalazła się blacha ciasta, np. dla ludzi w schronisku dla bezdomnych. Sprawdźmy, jest jeszcze na to czas, może przyda się tam nasza pomoc?

Boże Narodzenie, do którego się przygotowujemy, to chwila w dziejach świata, w którym Miłość zaryzykowała wszystko i oddała się ludziom. Trzeba, aby i nasza mała zdolność kochania ryzykowała wyznanie tej miłości innym ludziom. Zanim postawimy na stole pusty talerz – symbol otwartości na nieznanego wędrowca, poszukajmy potrzebujących. Bo symbol jeszcze nikogo nie nakarmił, nikomu nie pomógł, a do drzwi w wigilijny wieczór chyba nikt już znienacka nie puka, bo strach przed tym, że nikt nie otworzy jest zbyt wielki, aby go unieść tego wieczoru.

Usiądźmy z Maryją, Niepokalanie Poczętą. Ona najlepiej wie, jak czekać na Syna i jak Go powitać.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem