Reklama

Jubileusz zasłużonego pediatry

Doktor Eustachy Krzysztofowicz, znany częstochowski pediatra mówi, że dziecko to najwspanialszy pacjent, bowiem jednym serdecznym spojrzeniem i uśmiechem, potrafi najpiękniej wyrazić wdzięczność za pomoc. Doktor Krzysztofowicz zasłużył sobie na wdzięczność tysięcy małych pacjentów i ich rodziców, bowiem jego ofiarna służba na rzecz dzieci, rozpoczęta już w czasie studiów, trwała jeszcze przez wiele lat po przejściu na emeryturę.
Kilka tygodni temu Doktor obchodził 85. urodziny. Spotkania zorganizowane z tej okazji przez władze miasta i częstochowskie środowisko lekarskie, które pamięta o swoim nestorze, były okazją do przypomnienia jego zasług w ratowaniu zdrowia i życia najmłodszych częstochowian, a także nieprzeciętnego życiorysu.
Niezwykle zasłużony dla Częstochowy lekarz urodził się i wychowywał na Kresach. Przyszedł na świat w uroczystość Najświętszej Maryi Panny Szkaplerznej. Doktor Krzysztofowicz odbiera tę datę jako szczególny znak, dlatego też przez całe życie nosi na piersiach szkaplerz. Z sentymentem wspomina beztroskie dzieciństwo, szczęśliwy dom - jak jasną latarnię, do której podążało się myślą, kiedy nadszedł okrutny czas wojny i okupacji. „W moich latach szkolnych mieszkaliśmy we Lwowie, w tym samy domu, w który mieściła się rozgłośnia radiowa - mówi Pan Doktor. - Zdarzało mi się spotykać na schodach Szczepcia, Tońcia i inne popularne wówczas postacie” - wspomina.
Fascynował się techniką, planował studia na Politechnice Lwowskiej. Pasjonowała go także fotografia. Ściany mieszkania do tej pory zdobią własnoręcznie wykonane i wywołane zdjęcia. Maturę zdał w 1939 r., to przekreśliło szansę na rozpoczęcie studiów. W czasie okupacji, bojąc się wywózki na Sybir uciekł ze Lwowa. Znalazł pracę w mleczarni, w niewielkiej miejscowości niedaleko Bełza. W tej okolicy była aktywna partyzantka. Trafił do oddziału Armii Krajowej, do lasu.
Po wojnie rodzina znalazła się w Krakowie. „Byliśmy bieżeńcami, nie mieliśmy nic, panował głód, często jedliśmy same ziemniaki - wspomina Doktor. Mimo biedy trzeba było podjąć decyzję, co do przyszłych studiów”. Doktor, zapytany dlaczego wybrał medycynę, ucieka przed zbyt łatwą, jego zdaniem tezą, że po doświadczeniu okrucieństwa wojny, pragnął poświęcić się ratowaniu życia. Mówi: „Chciałem studiować, ale podania o przyjęcie złożyłem na dwie uczelnie: wydział elektryczny Akademii Gospodarki Handlowej oraz na medycynę na Uniwersytet Jagielloński. Dostałem się na obie. Co zadecydowało o ostatecznym wyborze medycyny? Być może tradycja rodzinna. Matka, jeszcze w kresowym dworze, miała dobrze wyposażoną apteczkę i służyła pomocą całej okolicy”.
Doktor Krzysztofowicz już jako student wiele godzin spędzał na oddziałach dziecięcych w krakowskich klinikach. Już wtedy zdecydował, że poświęci się pediatrii. Po latach umocnił się w przeświadczeniu, że dokonał dobrego wyboru. „Leczenie dzieci, przyglądanie się ich rozwojowi od noworodka do progu dorosłości, możliwość obserwowania na co dzień cudu życia to najwspanialsze doświadczenie, jakie mogło mi się przydarzyć” - mówi Doktor.
Po studiach został wcielony do wojska, gdzie pracował przez kilka lat jako lekarz wojskowy. W tym czasie ukończył specjalizację pierwszego i drugiego stopnia w klinice pediatrycznej w Zabrzu. Pod koniec lat 50. wygrał konkurs na ordynatora oddziału dziecięcego w nowo wybudowanym szpitalu miejskim w dzielnicy Tysiąclecia w Częstochowie. W ten sposób został częstochowianinem.
„Miałem wspaniały zespół współpracowników - wspomina doktor. - Na początku sami musieliśmy urządzić oddział, nosiliśmy łóżka i sprzęt. Lekarze, pielęgniarki, salowe, wszyscy pracowali ofiarnie, z wielkim oddaniem małym pacjentom”.
Doktor pracował również w poradni przyszpitalnej oraz w Wojewódzkiej Przychodni Matki i Dziecka w Częstochowie. Jeszcze w wiele lat po przejściu na emeryturę w 1982 r. służył chorym dzieciom swoją wiedzą i miłością. Cieszył się ogromnym zaufaniem, a jego dawni pacjenci wracali do niego później ze swoimi dziećmi. Troszczył się również o kształcenie młodych lekarzy. 50 lekarzy ukończyło pod jego kierunkiem pierwszy stopień specjalizacji z pediatrii, a 20 - drugi stopień. Wszyscy, którzy mieli okazję zetknąć się z Doktorem, czy to jako współpracownicy, czy jako pacjenci, podkreślają jego skromność, bezinteresowność, szlachetność. Irena Machera - dawna pielęgniarka oddziałowa na oddziale dziecięcym szpitala na Tysiącleciu mówi: „Podczas uroczystości jubileuszowych dr. Krzysztofowicza wiele mówiono o jego fachowości, ofiarności i miłości do dzieci. To wszystko mogę potwierdzić osobiście, ponieważ pracowałam z Doktorem przez 20 lat. Był wspaniałym gospodarzem, a małych pacjentów otaczał ojcowską troską i czułością. Wielokrotnie widziałam, że biednym matkom dawał pieniądze na wykupienie lekarstw, że troszczył się, by chorym dzieciom na oddziale zorganizować św. Mikołaja, czy Dzień Dziecka. Dbał także o kształcenie pielęgniarek, wysyłał je na kursy. Dzięki niemu nasz oddział miał najniższy wskaźnik śmiertelności niemowląt w województwie śląskim”.
Dziś Doktor nie prowadzi już praktyki lekarskiej, jednak w miarę możliwości uczestniczy w zebraniach częstochowskiego Towarzystwa Pediatrycznego i Katolickiego Stowarzyszenia Lekarzy. Można go również spotkać w kościele rektorackim pw. Najświętszego Imienia Maryi, popularnie zwanym „kościółkiem”, gdzie, zawsze w tej samej ławce uczestniczy w niedzielnych Mszach św. Jak mówi - zawsze pamięta w modlitwie o swoich dawnych pacjentach.

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Kard. Dziwisz: zjednoczmy się na modlitwie w 15. rocznicę przejścia Jana Pawła II do domu Ojca

2020-03-30 13:20

[ TEMATY ]

Jan Paweł II

kard. Stanisław Dziwisz

Joanna Adamik

Potrzebujemy siebie nawzajem, by wspólnie, za wstawiennictwem Świętego Papieża, wołać do miłosiernego Boga i błagać Go, by ustała pandemia koronawirusa – pisze kard. Stanisław Dziwisz, zachęcając do modlitewnej jedności w 2 kwietnia, w 15. rocznicę śmierci Jana Pawła II. Osobisty sekretarz papieża Polaka prosi o duchową łączność o 21.37.

„Gdy 15 lat temu św. Jan Paweł II odchodził do domu Ojca, na placu św. Piotra w Watykanie, w kościołach i kaplicach całego świata, na miejskich placach i przy przydrożnych krzyżach trwało wielkie modlitewne czuwanie milionów ludzkich serc. Nasze ulice i świątynie wypełniał cichy szept rozmodlonych ludzi, którzy pragnęli być w tych dniach razem i jednoczyli się przy umierającym Papieżu, by towarzyszyć mu swoją miłością i w ten sposób podziękować za dar jego życia i świętości” – wspomina kard. Dziwisz w przekazanym komunikacie. „On wiedział o tym, że odchodzi otoczony wielką rodziną, jak ojciec wśród kochających dzieci” – dodaje.

Krakowski metropolita senior wyznaje, że wraca wspomnieniami do tamtych chwil jedności, gdy patrzy dziś na opustoszały plac św. Piotra, gdy widzi „puste świątynie i zamarłe ulice”. „Świat zatrzymał się tak, jak zatrzymał się 15 lat temu” – zauważa.

„Wtedy poczuliśmy się osieroceni, ale potrafiliśmy wzajemnie się umacniać i szukać pocieszenia w Bogu, który jest Źródłem Życia. Czy potrafimy dziś – tak jak wtedy - trwać we wzajemnej miłości, we wspólnym nam wszystkim bólu i tęsknocie? Czy potrafimy szukać nadziei i czerpać siłę z prawdy, że wprawdzie nie możemy dziś fizycznie się spotkać, ale przecież nasza wspólnota jest realna i istnieje mimo zamkniętych drzwi naszych domów?” – pyta najbliższy współpracownik św. Jana Pawła II.

Kard. Dziwisz apeluje, by w najbliższy czwartek, 2 kwietnia, o 21.37 zjednoczyć się we wspólnej modlitwie za wstawiennictwem Jana Pawła II i prosić o ustanie pandemii koronawirusa. „Proszę Was wszystkich, Drodzy Bracia i Siostry, o to, byśmy w 15. rocznicę przejścia Jana Pawła II do domu Ojca znów się przy nim zjednoczyli. Bardzo Was proszę, niech nikogo nie zabraknie w tej duchowej wspólnocie 2 kwietnia o godzinie 21.37. Niech wzniesie się do nieba nasza modlitwa zawierzenia” – zachęca.

Hierarcha proponuje, by odmówić wtedy Akt zawierzenia Bożemu Miłosierdziu, który sam niedawno złożył w łagiewnickim sanktuarium:

„Wszechmogący Boże, w obliczu pandemii, która dotknęła ludzkość, z nową gorliwością odnawiamy akt zawierzenia Twemu miłosierdziu, dokonany przez św. Jana Pawła II. Tobie, miłosierny Ojcze, zawierzamy losy świata i każdego człowieka. Do Ciebie z pokorą wołamy.

Błogosław wszystkim, którzy trudzą się, aby chorzy byli leczeni, a zdrowi chronieni przed zakażeniem. Przywróć zdrowie dotkniętym chorobą, dodaj cierpliwości przeżywającym kwarantannę, a zmarłych przyjmij do swego domu. Umocnij w ludziach zdrowych poczucie odpowiedzialności za siebie i innych, aby przestrzegali koniecznych ograniczeń, a potrzebującym nieśli pomoc.

Odnów naszą wiarę, abyśmy trudne chwile przeżywali z Chrystusem, Twoim Synem, który dla nas stał się człowiekiem i jest z nami każdego dnia. Wylej swego Ducha na nasz naród i na cały świat, aby ci, których zjednoczyła walka z chorobą, zjednoczyli się także w uwielbieniu Ciebie, Stwórcy wszechświata i gorliwie walczyli również z wirusem grzechu, który niszczy ludzkie serca.

Ojcze przedwieczny, dla bolesnej męki i zmartwychwstania Twojego Syna, miej miłosierdzie dla nas i całego świata.

Maryjo, Matko Miłosierdzia, módl się za nami. Św. Janie Pawle II, św. Faustyno i wszyscy święci, módlcie się za nami”.

CZYTAJ DALEJ

W szkole pilnują nas nauczyciele, a teraz…

2020-03-31 19:13

[ TEMATY ]

Tarnów

Danuta Bochenek

- Dla wielu z nas „kwarantanna” stała się motywacją do powtarzania materiału, do samodzielnej nauki – mówi "Niedzieli" Julia Kukla, ucz. I LO im. króla Kazimierza Wielkiego w Bochni, tegoroczna maturzystka, która podobnie jak tysiące jej koleżanek i kolegów z całej Polski przygotowuje się do matury w domu.

Maria Fortuna-Sudor: Julka, na kilka tygodni przed wystawieniem tegorocznym maturzystom końcowych ocen, zostaliście odesłani do domu? Jak oceniasz tę decyzję?

Julia Kukla: Gdy dowiedzieliśmy się o zamknięciu szkół we Włoszech, byliśmy pewni, że w Polsce stanie się to samo. Większość z nas jest przekonana, że był to właściwy krok, aby zatrzymać rozprzestrzenianie się wirusa. Może nawet podjęty zbyt późno. Nie chodzi o nas samych - śmiertelność osób w naszym wieku jest niewielka - martwimy się szczególnie o naszych dziadków i rodziców. Dlatego tak wiele młodych osób szybko przyłączyło się do internetowej akcji #zostanwdomu.

Koleżanka z mojej klasy ma chłopaka Włocha. W czasie projektów organizowanych przez szkołę zaprzyjaźniliśmy się z wieloma obcokrajowcami (Grecy, Ukraińcy, Niemcy). Rozmawialiśmy z tymi osobami o postępie pandemii i ich odczuciach. Można powiedzieć, że od początku mieliśmy wiarygodne informacje o sytuacji za granicą kraju. Byliśmy świadomi zagrożenia.

Czy w czasie nauki w domu macie wsparcie swych nauczycieli, wychowawców?

Kiedy została ogłoszona decyzja ministra edukacji, nauczyciele obiecali nam szybki kontakt przez e -dziennik. Od początku uświadamiano nam, że nie jest to czas wolny i powinniśmy go wykorzystać na powtórki. Już 12 marca dostaliśmy pierwsze wiadomości. Z matematyki mieliśmy rozwiązać arkusze maturalne, z historii umówiliśmy się na samodzielne przerabianie jednej lekcji z podręcznika, każdego dnia. Z języków obcych zostaliśmy poproszeni o napisanie pracy i rozwiązywanie konkretnych zadań. Nasza polonistka przypomniała nam o powtarzaniu materiału, obiecując, że postara się, jak najszybciej przygotować do wirtualnych lekcji. Zorganizowaliśmy się sami, utworzyliśmy grupę, rozpisaliśmy plan, na Discordzie (aplikacja, na której można prowadzić grupowe rozmowy) zaczęliśmy powtarzać epoki literackie.

O naszej pracy opowiedzieliśmy nauczycielom i tak ponownie zaczęły się lekcje. Każdego dnia rano, przez cały tydzień, nasz nauczyciel historii poświęcał dwie godziny na rozwiązywanie z nami zadań maturalnych. Po południu wspólnie powtarzaliśmy przerobione w szkole tematy, a wieczorem lekcje polskiego prowadziła pani profesor. W kolejnych dniach dostawaliśmy wskazówki od następnych nauczycieli. Dołączali oni wiele ciekawych linków np. do filmów na YouTube i przypominali nam o zbliżającej się maturze. Równocześnie grono pedagogiczne zapewniało nas, że jeśli potrzebujemy pomocy (z nauką lub obecną sytuacją) możemy w każdej chwili się z nimi skontaktować.

Co w tej nietypowej sytuacji jest szczególnie trudne?

Na tak szybką zmianę nie byliśmy gotowi. Dezorientacja, niedowierzanie i najgorsza w tym wszystkim niepewność. Nie wiemy, czy wrócimy do szkoły i kiedy napiszemy egzaminy maturalne, które teraz dla większości z nas są naprawdę ważne. Początek był ciężki, wszystko musieliśmy inaczej zorganizować. Teraz już wiemy, jak mniej więcej ma wyglądać praca w kolejnych dniach.

Problemów jest jednak dużo. Niektórzy z nas mają słabszy dostęp do Internetu. W wielu rodzinach jest jeden komputer na kilka osób, a lekcje trwają przecież równocześnie. Dużo osób zostało w domu z młodszym rodzeństwem, ponieważ nie wszyscy rodzice mogą pójść na zwolnienie. Sama jestem w takiej sytuacji. Zajmuję się trzyletnim bratem i nie wyobrażam sobie obecnie uczestniczenia we wszystkich lekcjach zgodnie z podziałem godzin. Czasem ciężko też samemu się zmotywować, rodzice proszą o pomoc w wielu sprawach. Szkołę zawsze uważaliśmy za miejsce do nauki, w domu łatwo się rozproszyć. Ale najgorsze są myśli, które pojawiają się po mimo zapełnionego dnia. Wszyscy przejmujemy się tym, co dzieje się teraz w naszym społeczeństwie. Masa informacji, ilość potwierdzonych zarażeń, liczba zgonów. Martwimy się o naszych bliskich, tęsknimy za przyjaciółmi i nie wiemy, jak teraz będzie wyglądać przyszłość. To wszystko ma ogromny wpływ na naszą psychikę.

A są w tym wszystkim jakieś plusy?

Dla wielu z nas „kwarantanna” stała się motywacją do powtarzania materiału, do samodzielnej nauki. Czas spędzony w szkole niejednokrotnie uważaliśmy za zmarnowany. W domu możemy robić wszystko we własnym tempie. Skupiamy się głównie na przedmiotach, które będziemy zdawać. Nie musimy poświęcać teraz czasu na dojazdy czy choćby poranny makijaż (uśmiech). Większość z nas może się spokojnie wyspać, a to pomaga w koncentracji i nauce. Wymaga to jednak od nas wiele wysiłku. W szkole pilnują nas nauczyciele, teraz nasze przygotowanie do matury zależy głównie od nas.

CZYTAJ DALEJ
E-wydanie
Czytaj Niedzielę z domu

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję