Reklama

Gala VII edycji konkursu plastycznego dla dzieci "Twoja ulubiona opowieść biblijna"

2019-09-03 12:00

Materiał prasowy

Materiały prasowe
Laureaci konkursu

Gala podsumowująca VII edycję ogólnopolskiego konkursu plastycznego dla dzieci "Twoja ulubiona opowieść biblijna" za nami

24 sierpnia 2019 roku w Sanktuarium Najświętszej Maryi Panny w Skarżycach miała miejsce uroczysta gala podsumowująca VII edycję, organizowanego wspólnie z Tygodnikiem Katolickim "Niedziela", ogólnopolskiego konkursu plastycznego dla dzieci "Twoja ulubiona opowieść biblijna". Podczas spotkania kończącego tegoroczną edycję konkursu laureaci i wyróżnieni otrzymali zasłużone nagrody, w tym niezwykły kalendarz na rok 2020, w którym zamieszonych zostało 12 zwycięskich prac (każda z nich przypisana została do jednego miesiąca).

Zobacz zdjęcia: Gala konkursu plastycznego "Twoja ulubiona opowieść biblijna"

- Gdy podjęliśmy się organizacji konkursu, nie spodziewaliśmy, że będzie to przygoda trwająca już tyle lat. Za nami VII edycja - edycja niezwykle ciekawa i stojąca na bardzo wysokim poziomie. Podobnie jak w poprzednich latach, tak i w tym roku do Centrum Rozwoju Lokalnego wpłynęło kilka tysięcy zgłoszeń z całej Polski. Tematyka prac była niezwykle zróżnicowana - od opowieści bardzo popularnych, również w poprzednich latach takich jak "Arka Noego" czy "Boże Narodzenie", aż po prace unikatowe pod względem wyboru opowieści jak "Daniel i Lwy". Z każdym rokiem poziom artystyczny prac jest coraz większy. W tym roku komisja konkursowa potrzebowała dodatkowego czasu do namysłu, by wyłonić tegorocznych laureatów i wyróżnionych – mówi Janusz Bieńkowski, prezes Centrum Rozwoju Lokalnego

Zwieńczeniem każdej edycji jest wydanie kalendarza pn.: "Twoja ulubiona opowieść biblijna", w którym zamieszczone są zwycięskie i wyróżnione prace. Kalendarz, w którym zamieszczone są informacje o wszystkich najważniejszych świętach kościelnych, wzbogacony jest fragmentami Pisma Świętego nawiązującymi do prac laureatów konkursu.

Reklama

- Wydanie kalendarza to swego rodzaju podziękowanie uczestnikom za trud włożony w przygotowanie prac konkursowych. Chcemy, by konkurs "Twoja ulubiona opowieść biblijna" niósł za sobą bardzo ważne przesłanie - przesłanie pomocy drugiemu człowiekowi. Dzięki kalendarzowi jest to możliwe. Nabywając kalendarz kupujący wspiera szlachetną inicjatywę "Mały gest, wielki cel". Jest to niezwykła akcja stworzona przez uczennice z Zawiercia, która polega na wysyłaniu kartek z życzeniami do chorych dzieci. By podarować uśmiech najmłodszym, nie potrzeba wiele. Dzięki środkom ze sprzedaży kalendarza inicjatorki mają możliwości dotarcia do dużo większej liczby dzieci. Kalendarz równie dobrze sprawdza się jako "cegiełka" i w poprzednich latach wielokrotnie wspierał zbiórki na leczenie dzieci. Mamy nadzieję, że kalendarz na rok 2020 zagości w domach Polaków od Bałtyku aż po Tatry i przyczyni się wsparcia inicjatyw charytatywnych. - Janusz Bieńkowski, prezes Centrum Rozwoju Lokalnego

Konkurs "Twoja ulubiona opowieść biblijna" każdego roku przyciąga liczne instytucji, organizacji, gmin, które wspierają jego organizację. Tegoroczną edycję konkursu wsparły gminy: Szczyrk, Niegowa, Koziegłowy, Żarki, Giżycko, Ełk, Będzin, a także m.in.: Stowarzyszenie Zbója Szczyrk, Fundacja GOPR, Muzeum dawnych rzemiosł w Żarkach, Park Ogrodzieniec, Zamek sp. z o.o.

Kalendarz biblijny "Twoja ulubiona opowieść biblijna" można zakupić na stronie ewerro.pl

Laureaci VII edycji konkursu "Twoja ulubiona opowieść biblijna"

Kategoria wiekowa: 4-6

Miejsce 1 – Anna Kmak (5 lat) za pracę pod tytułem „Zwiastowanie”

Miejsce 2 – Lena Bąk (6 lat) za pracę pod tytułem „Wjazd do Jerozolimy”

Miejsce 3 – Hanna Grochowska (5 lat) za pracę pod tytułem „Pan Jezus błogosławi dzieci”

Miejsce 4 – Patrycja Gajda (6 lat) za pracę pod tytułem „Narodzenie Pana Jezusa”

Kategoria wiekowa: 7-9

Miejsce 1 – Zuzanna Owsianka (8 lat) za pracę pod tytułem „A Duch Boży unosił się nad wodami” – Stworzenie świata

Miejsce 2 – Aleksandra Wichłacz (8 lat) za pracę pod tytułem „Chrzest Jezusa”

Miejsce 3 – Franciszek Dyksy (9 lat) za pracę pod tytułem „Cudowny połów ryb i powołanie apostołów”

Miejsce 4 – Wiktoria Korgól (8 lat) za pracę pod tytułem „Narodziny Mojżesza”

Kategoria wiekowa: 10-13

Miejsce 1 – Antoni Hadryś (13 lat) za pracę pod tytułem „Przypowieść o siewcy”

Miejsce 2 – Kornel Żółty (11 lat) za pracę pod tytułem „Jonasz”

Miejsce 3 – Krystian Kozak (12 lat) za pracę pod tytułem „Pan Jezus chodzi po wodzie”

Miejsce 4 – Joanna Strzelczyk (11 lat) za pracę pod tytułem „Arka Noego”

Wyróżnieni

Kategoria wiekowa: 4-6

Kacper Malina (6 lat) za pracę pod tytułem „Wieża Babel”

Jakub Kłósek za pracę pod tytułem „Zesłanie Ducha Świętego”

Lidia Comer (6 lat) za pracę pod tytułem „Arka Noego”

Aleksandra Gołoś (6 lat) za pracę pod tytułem „Przypowieść o rozmnożeniu chleba i ryb przez Jezusa”

Wiktoria Orzechowska (6 lat) za pracę pod tytułem „Zagubiona owieczka”

Kacper Rudzki (6 lat) za pracę pod tytułem „Opowieść o domu na skale i na piasku”

Adrianna Rajkowska (6 lat) za pracę pod tytułem „Dobry pasterz”

Emilia Dunat (5 lat) za prace pod tytułem „Zwiastowanie narodzin Jezusa”

Anna Noworolnik (5 lat) za pracę pod tytułem „Zmartwychwstanie Pana Jezusa”

Maria Żurek (5 lat) za pracę pod tytułem „Przypowieść o zagubionej owcy”

Kategoria wiekowa: 7-9

Milena Pajor (9 lat) za pracę pod tytułem „Arka Noego – Potop”

Wiktoria Kochańska (8 lat) za pracę pod tytułem „Św. Weronika ociera twarz Panu Jezusowi”

Patrycja Krzeczkowska (8 lat) za pracę pod tytułem „Jezus pomaga Józefowi”

Marta Neuwald (8 lat) za pracę pod tytułem „Maria Magdalena i Jezus ratujący ją przed ukamieniowaniem”

Michał Stobniak (9 lat) za pracę pod tytułem „Boże Narodzenie”

Natalia Gregorczyk (7 lat) za pracę pod tytułem „Narodziny Pana Jezusa”

Adrianna Hybel (7 lat) za pracę pod tytułem „Dziesięć przykazań”

Michał Działo (9 lat) za pracę pod tytułem „Przeprawa przez Morze Czerwone”

Kamil Sobolewski (9 lat) za pracę pod tytułem „Daniel i lwy”

Laura Modzelewska (8 lat) za pracę pod tytułem „Pan Jezus uzdrawia chorego”

Kategoria wiekowa: 10-13

Magdalena Kosałka (10 lat) za pracę pod tytułem „Maria Magdalena”

Martyna Dacków (13 lat) za pracę pod tytułem „Ucieczka do Egiptu”

Alicja Rojek (13 lat) za pracę pod tytułem „X przykazań”

Wiktoria Domagała (12 lat) za pracę pod tytułem „Pan Jezus siedzi w otoczeniu dzieci”

Mateusz Pasoń (13 lat) za pracę pod tytułem „Zachód słońca nad Arką Noego”

Oliwia Kierczak (11 lat) za pracę pod tytułem „Chrzest w Jordanie”

Maja Wardyga (12 lat) za pracę pod tytułem „Sen Józefa”

Juliusz Gajek (10 lat) za pracę pod tytułem „Ukazanie się zmartwychwstałego Jezusa Marii Magdalenie”

Michał Mgłosiek (12 lat) za pracę pod tytułem „Przypowieść o siewcy”

Maria Kasprzak (10 lat) za pracę pod tytułem „Stworzenie świata”

Tagi:
dzieci konkurs gala konkurs plastyczny

Franciszek: dzieci w świecie cyfrowym muszą być bezpieczne

2019-11-14 15:15

Beata Zajączkowska/vaticannews.va / Watykan (KAI)

Franciszek wezwał do wypracowania skuteczniejszych metod ochrony dzieci w sieci i postawienia zdecydowanej tamy przestępstwom, jakich ofiarą nieletni wciąż padają w świecie cyfrowym. Wskazał, że nie wystarczy tu wyłącznie troska rodziców, trzeba zdecydowanych działań (państwa, koncernów tworzących nowe technologie oraz przedstawicieli religii) skoordynowanych ponad granicami, ponieważ rynek komunikacji dawno już przekroczył granice państw.

evannovostro – stock.adobe.com

Papież mówił o tym w czasie audiencji dla uczestników watykańskiej konferencji „Godność nieletnich w świecie cyfrowym”, organizowanej przez Papieską Akademię Nauk. Jest to kontynuująca dwóch międzynarodowych spotkań (Rzym 2017, Abu Zabi 2018) poświęconych bezpiecznej obecności dzieci w świecie cyfrowym. Spotkanie ma charakter międzyreligijny. W gronie 80 zaproszonych gości są m.in. przedstawiciele organizacji walczących z wykorzystywaniem nieletnich, rabin David Rosen, wielki imam Al-Azhar Ahmed el-Tayeb, czy królowa Szwecji Sylwia. Spotkanie z Papieżem otworzyło dwudniowe obrady, które zakończą się podpisaniem wspólnej deklaracji.

„Jak już to ma miejsce w niektórych krajach, należy poprzeć działania ustawodawców, aby koncerny pozwalające na nawigację poprzez nośniki mobilne były zobowiązane do zweryfikowania wieku swych klientów, tak aby móc zablokować nieletnim dostęp do stron pornograficznych. Dziś młodzi przede wszystkim używają komórek i filtry wykorzystywane na komputerach są już nieskuteczne – mówił papież. – Wiarygodne badania mówią, że średni wiek w jakim po raz pierwszy ma się kontakt z pornografią to 11 lat i cały czas się obniża. W żadnej mierze nie można się na to zgodzić”.

Franciszek wskazał, że należy położyć większy nacisk na rozwój etycznych treści w internecie. Zauważył, że zadanie to spoczywa na twórcach nowych algorytmów, którzy powinni stać się zarazem promotorami „algor-etyki”. Podkreślił jednocześnie, że dobro dzieci nigdy nie może zostać poświęcone w imię zysku koncernów informatycznych.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

„Pająk” i Święta

2019-11-14 10:09

Fragment książki "Dotyk Nieba" autorstwa Elżbiety Ruman

Andrzej Mecherzyński-Wiktor (ur. 1984) zawsze uwielbiał się wspinać. Uzdrowiony za wstawiennictwem Bł. Celiny Borzęckiej. Czy cud zostawia ślady? A jeśli tak, to jakie? W wyglądzie czy zachowaniu? Trochę bałam się zobaczyć z Andrzejem... Jak wygląda chłopak „naznaczony cudem”?

youtube.com
Andrzej Mecherzyński-Wiktor

– Nie miał jeszcze trzech lat, gdy siedząc przy stole usłyszałem jego pełne strachu wołanie: „tato, tato!”. Zaniepokojony, pobiegłem do jego pokoju, ale... nie zauważyłem syna. Szukałem go na podłodze, gdy on tymczasem zawisł przy suficie, wczepiony w najwyższą półkę regału z książkami – śmieje się pan Adam Wiktor.

Mieszkanie rodziny Mecherzyńskich, w bloku na jednym z krakowskich osiedli, pełne jest książek, obrazów, pamiątek rodzinnych. Ale jest i pamiątka tak wielka, że w żadnym mieszkaniu by się nie zmieściła.

Brzdąc na drzewie

Proszę spojrzeć – pani Magdalena, mama Andrzeja, podchodzi do okna. – My jesteśmy na pierwszym piętrze, ale to drzewo sięga aż do czwartego.

Rozłożysty klon rozpościera swoje konary nad znaczną częścią podwórza. Dzieciaki uwielbiały i uwielbiają się pod nim bawić. Nie inaczej było i z Andrzejem.

Miał wtedy siedem lat, i często urzędował z kolegami przed domem. Pod koniec lata siedziałam z mężem przy stole, kolacja była gotowa, trzeba było tylko zawołać Andrzeja – uśmiecha się pani Magdalena. – Ale nim to uczyniliśmy, jego młodsza siostra, Kasia, dostrzegła go... mijającego nasze okno. Nawet nie zdążyłam krzyknąć, gdy widziałam już jego pięty... Wspiął się na drugie piętro!

Zawodnik

Piętnaście lat temu brakowało na osiedlu placów zabaw dla dzieci, więc kiedy grupa zapaleńców w starej kotłowni urządziła ściankę wspinaczkową, stało się to arcyważnym wydarzeniem dla mieszkańców. Oczywiście, Andrzej trafi ł na ściankę jako jeden z pierwszych. Wspinał się jak pająk – i takie przezwisko szybko do niego przylgnęło.

Organizatorzy zajęć szybko dostrzegli talent dziesięciolatka. Już po kilku miesiącach ćwiczeń pojechał na zawody do Lublina. – I tak się zaczęło – z dumą uśmiecha się mama zawodnika. – Półki w jego pokoju pełne są trofeów: a to Puchar Polski Juniorów, a to za mistrzostwo Polski, a to za wicemistrzostwo świata…

Wypadek, śpiączka, nowenna

W 1999 roku Andrzej miał 15 lat. To był 20 lipca – pani Magdalena nerwowo przeciera okulary. – Wieczór. Wakacje, syn miał dużo czasu. Przez kilka dni strasznie narzekał, że ścianka jest nieczynna, bo ją remontowano. Wreszcie remont się skończył... Wiedziałam, że Andrzej będzie trenował dłużej niż zwykle, żeby nadrobić zaległości, więc nie dziwiła mnie jego nieobecność.

Nagle zadzwonił telefon. Odebrał tata Andrzeja... I zamarł ze słuchawką w dłoni, gdy usłyszał, że syn miał wypadek i jest pokiereszowany, a karetka już jedzie…

• Basiu... Andrzej spadł. – Tylko tyle był w stanie wyszeptać do żony pan Adam.

Rodzice pobiegli na miejsce treningu. Karetka przyjechała wcześniej. Andrzej już w niej leżał. Nieprzytomny, cały zakrwawiony…

W szpitalu przez dwie godziny nie mogli się doczekać wiadomości. Wreszcie wyszedł do nich dyżurny lekarz.

• Syn ma złamaną podstawę czaszki, wstrząs mózgu, uszkodzenie pnia mózgu i potężny krwiak w czaszce. Jest w stanie śpiączki – oznajmił sucho.

• Kiedy się obudzi? – spytała matka.

• Nikt nie potrafi odpowiedzieć na to pytanie...

Przez całą noc nie zmrużyli oka. Kiedy zaczęło świtać, przypomnieli sobie, że o siódmej rano Andrzej miał służyć do Mszy św. w kościele parafialnym.

• Pani Magda przybiegła zapłakana – opowiada siostra Władysława, zmartwychwstanka, która była wtedy w parafii organistką. – Opowiedziała nam o tragedii i poprosiła o modlitwę za syna.

Siostrze Władysławie – drobniutkiej, kruchutkiej – oczy błyszczą młodzieńczą energią, choć jest chyba najstarsza w zgromadzeniu. Z werwą opowiada o zdarzeniach sprzed dziesięciu lat: – Zaraz zadzwoniłam do naszej prowincjałki, do Kęt, i powiedziałam jej, że musimy modlić się do naszej Matki Celiny, bo tutaj tylko ona może pomóc!

• Dlaczego tylko ona?

• Bo ona już dobrze wie, co to znaczy stracić dziecko. Zanim została zakonnicą, była żoną i matką czworga dzieci.

Matka Prowincjalna z Kęt wysłała faksy do Rzymu... I tak o tej gorącej intencji modlitewnej dowiedziały się siostry zmartwychwstanki na całym świecie. Rozpoczęły dziewięciodniową nowennę przez wstawiennictwo Matki Celiny o zdrowie dla Andrzeja.

I stał się cud...

Gdy na całym świecie w domach Zgromadzenia Sióstr Zmartwychwstania Pańskiego trwała nowenna, rodzice Andrzeja całe noce i dnie spędzali przy szpitalnym łóżku. Syn nie dawał znaku życia. Bali się, że odchodzi coraz dalej, że już nigdy do nich nie wróci...

Mijały kolejne dni. Środa, czwartek, piątek... Za Andrzeja oddychał respirator, a lekarze bezradnie rozkładali ręce. W sobotę powiedzieli, że jeśli w ciągu najbliższych kilkudziesięciu godzin chłopak się nie wybudzi, to właściwie nie ma żadnych szans, że kiedykolwiek wróci do zdrowia. Rodzice modlili się, aby syn choć palcem ruszył, by dał jakikolwiek znak, że ich słyszy, że jego mózg wciąż żyje...

W poniedziałek nadal był w śpiączce. A rodzice usłyszeli, że nawet jeśli się kiedyś zbudzi, to będzie jak roślina, sparaliżowany i głuchy… Bo tak rozległe uszkodzenie mózgu musi zostawić nieodwracalne zmiany. Rodzice sami przed sobą nie chcieli się przyznać, że tracą już nadzieję. Jednak tak było.

Aż nagle...

– Wychodziliśmy już z oddziału intensywnej terapii, razem z lekarką, która właśnie zakładała płaszcz, kiedy przybiegła pielęgniarka – opowiada pan Adam. – Wołała, że coś dziwnego się dzieje!

Wróciliśmy biegiem do syna.

Andrzej próbował otworzyć oczy, zaczął się ruszać i wyraźnie wykonywał drobne ruchy rękami.

Rodzice rozpłakali się ze szczęścia. Na dobre obudził się siódmego dnia pobytu w szpitalu, we wtorek. Otworzył szeroko oczy i zapytał: – Kiedy będę się wspinał?

Rozpoznawał rodziców, pamiętał właściwie wszystko – z jednym wyjątkiem: okoliczności wypadku.

Gdy w czwartek rano rodzice znów wybierali się w odwiedziny do chorego, zadzwonił telefon...

• Zamarłam – wspomina pani Magdalena.

• Byłam pewna, że to telefon ze szpitala. Przestraszyłam się, nie byłam w stanie podnieść słuchawki. Na szczęście mąż był w domu.

Pan Adam uniósł słuchawkę i... oniemiał. Bo usłyszał: – Proszę przyjeżdżać i zabrać syna do domu. Jak to? Do domu? Przecież jeszcze kilka dni temu był w stanie beznadziejnym, oddychały za niego maszyny!

Nie było jednak cienia wątpliwości. Andrzej w pełni wrócił do sił. Lekarze uznali, że nie ma sensu przetrzymywać go w szpitalu. I bezradnie rozkładali ręce, gdy pytano ich, jak to możliwe. Po co przenosić chłopaka na inny oddział, na jakąś obserwację? Lepiej niech wraca do domu!

Profesorskim okiem

• Panie profesorze, czy tak uszkodzony mózg może sam się zregenerować?

• Każdy uraz mózgu zostawia ślady. Im większe uszkodzenie, tym dłuższa rehabilitacja – tłumaczy prof. dr Edmund Szwagrzyk. Jest neurochirurgiem, badał Andrzeja i studiował dokumentację jego choroby. – Cięższe urazy wymagają ćwiczeń trwających kilka lat, aby osiągnąć wymierne efekty i uruchomić nowe obszary mózgu. Te właśnie nowe komórki, na skutek długotrwałych, powtarzanych tysiące razy ćwiczeń, przejmują zawiadywanie organizmem. Dzięki temu chorzy odzyskują utracone wcześniej funkcje chodzenia, mowy, kojarzenia. Jednak na ogół i tak pozostają ślady choroby: pacjenci poruszają się wolniej, mowa może być niewyraźna, pamięć uszkodzona do końca życia. Po urazie tak ciężkim, jak

u Andrzeja, w najlepszym przypadku spodziewałbym się długich miesięcy mozolnych ćwiczeń po obudzeniu się ze śpiączki. Oczywiście bez żadnych gwarancji powrotu do choćby częściowej sprawności.

• Co się wobec tego stało u tego młodego człowieka?

• Jego ozdrowienie jest najbardziej niezwykłym i niewytłumaczalnym przypadkiem w mojej długoletniej praktyce. Nigdy wcześniej nie widziałem, żeby ktoś po tak ciężkim urazie głowy wprost z intensywnej terapii poszedł do domu.

Lekarz i zakonnica

Tak też prof. dr Edmund Szwagrzyk świadczył w procesie uznania wydarzenia za cud, przez pośrednictwo Matki Celiny Borzęckiej, założycielki zmartwychwstanek.

– Nowenna trwała dziewięć dni – uśmiecha się siostra Władysława. Ona też była świadkiem

w procesie beatyfikacyjnym. – Dlatego dziewiątego dnia Andrzej wrócił do domu. – Zakonnica mówi ze spokojną pewnością, jakby dla każdego musiało być jasne, że nowenna przynosi cudowne skutki. – Teraz on studiuje filozofię i oczywiście nadal wspina się ku górze… Dla mnie Celina jest patronką rodzin, jestem pewna, że nigdy nie zostawiłaby bliskich w potrzebie.

Cud i jego świadek

Czy cud zostawia ślady? A jeśli tak, to jakie? W wyglądzie czy zachowaniu? Trochę bałam się zobaczyć z Andrzejem... Jak wygląda chłopak „naznaczony cudem”?

Znaleźć go nie jest trudno. Studiuje filozofię na UJ, a wolny czas po staremu spędza na ściance wspinaczkowej, zbudowanej w starej osiedlowej kotłowni.

• Gdzie jest Andrzej? – spytałam nastolatka, porządkującego ekwipunek przy wejściu.

• Tam, widzi pani? – machnął ręką w kierunku sufitu. Tam ścianka była wypukła,

i ktoś całkowicie wbrew prawom natury wisiał niemal „przyklejony” do skalnego uskoku, kilka metrów nad betonową posadzką.

To był Andrzej. Szczupły, niewysoki, radośnie uśmiechnięty, szybko znalazł się przy mnie.

• Poruszasz się naprawdę jak pająk – moje mało odkrywcze stwierdzenie rozbawiło studenta filozofii. – Nie boisz się?

• Nigdy się nie bałem!

• Wybierasz się do Rzymu na beatyfikację Matki Celiny?

• Wszyscy się wybieramy.

• Jak to jest być świadkiem cudu?

• Nie wiem. Zupełnie nie pamiętam wypadku. Było tak jakbym zasnął

w czasie wspinaczki, a obudził się

w szpitalu – chłopak uśmiecha się przepraszająco.

– Wtedy nie wiedziałem, co się stało,

i dziś wiem niewiele więcej. Jestem normalny, i chcę, żeby tak zostało.

Beatyfikacja

27 października 2007 roku – dzień beatyfikacji Matki Celiny Borzęckiej (1833-1913).

W pierwszej ławce w bazylice laterańskiej zasiadł Andrzej z rodzicami. To z jego rąk kardynał Saraiva Martins – główny celebrans uroczystości – odbierał relikwie błogosławionej.

„Jej postać wydaje się być wykuta przez boskiego rzeźbiarza dłutem modlitwy

i podporządkowania Jego planom – mówił kard. Martins. – Ufna modlitwa towarzyszy jej jako żonie i matce, szczególnie, gdy radość z urodzenia dzieci jest gaszona żałobą po ich śmierci. Nabiera sił z Eucharystii, w której co rano uczestniczy, czerpiąc z Chrystusowej ofiary natchnienie i energię dla swego codziennego poświęcenia”.

Jak zauważył kaznodzieja, niełatwo zaczynać nowe życie, gdy ma się 58 lat, a tyle właśnie miała Celina, gdy 6 stycznia 1891 roku zmartwychwstanki zatwierdzono jako zgromadzenie kontemplacyjno-czynne, którego zadaniem jest nauczanie i chrześcijańskie wychowanie dziewcząt. „Gdy jest się jednak w jedności z Chrystusem, «nie ma nic niemożliwego». Skałą schronienia nowej błogosławionej jest Bóg, zwłaszcza w trapiących chwilach opuszczenia, naznaczonych trzema wyjątkowo bolesnymi zgonami: męża, kierownika duchowego przy zakładaniu zgromadzenia, ks. Piotra Semenenki, a także córki Jadwigi, która była główną podporą Matki Celiny w początkach życia zakonnego. Ileż godzin modlitwy było potrzebnych do pogodzenia się ze zrządzeniem Opatrzności do tego stopnia, by stwierdzić, że «nie ma rzeczy, której by dusza z miłości do Pana Jezusa nie wytrzymała»! Ileż pokory trzeba było mieć, by napisać: «Pan Bóg odjął mi to, co po ludzku dawało mi pewność, ażeby pokazać, że dzieło Jego na Nim jedynie ma się oprzeć»!”.

Kard. Saraiva Martins podkreślił, że bł. Celina, zarówno jako żona, matka, wdowa, jak

i zakonnica, pełniła wolę Bożą z wiernością, pokorą, dyspozycyjnością i w głębokim rozmodleniu. Jej liturgiczne wspomnienie obchodzone będzie 26 października, czyli w rocznicę śmierci.

A kiedy wszyscy wyszliśmy z bazyliki – rzymskie październikowe słońce było jak zwykle ciepłe, promienne. Tylko miałam pewność, że inna, cudowna rzeczywistość jest na wyciągnięcie ręki. I że to zupełnie normalne.

U źródeł

Powróciwszy do Polski odwiedziłam w Kętach dom prowincjalny Zgromadzenia Sióstr Zmartwychwstania Pana Naszego Jezusa Chrystusa. Wielkie domostwo położone jest

w rozległym ogrodzie. W części budynku mieści się przedszkole.

– Rodzinę Mecherzyńskich znam jeszcze ze swojej pracy w Krakowie – opowiada matka prowincjalna zmartwychwstanek Anna Helena Skalik. – Co ciekawe, są związani rodzinnie

z naszą założycielką, Celiną Borzęcką. Przecież ona, nim założyła zakon, była żoną i matką czworga dzieci. A mama Andrzeja, Magdalena Mecherzyńska-Wiktor, jest właśnie praprawnuczką córki naszej założycielki, również Celiny.

W obszernym domostwie sióstr jest też muzeum. Niewielkie, ale pełne pamiątek po Założycielce. Jej suknie, ozdoby, fortepian, zdjęcia z mężem

i dziećmi. Piękna, spokojna twarz Matki Celiny obserwuje moje kroki w pokojach, wypełnionych przeszklonymi gablotami.

– Urodziła czworo dzieci, z których dwoje zmarło w niemowlęctwie. Jej mąż, Józef, zachorował, przez ostatnie lata życia był sparaliżowany. Opiekowała się nim z czułością. Zmarł w 1874 roku. Dopiero po jego śmierci założyła nasze zgromadzenie, wraz z córką Jadwigą. Miała wtedy blisko pięćdziesiąt lat. Do końca swojego długiego życia była bardzo związana z własną rodziną. Niemal codziennie wymieniała listy z drugą żyjącą córką, jeździła na jej połogi. Ciągle była obecna w życiu bliskich, wymadlała potrzebne im łaski.

Kilkaset metrów od klasztoru jest kościół z kryptą, w której pochowano Celinę Borzęcką, zmarłą w 1913 roku. Przy grobie świeże kwiaty i klęczniki. Te klęczniki rzadko bywają wolne. W Kętach wszyscy wiedzą, że w sprawach rodzinnych trzeba się modlić do Matki Celiny. Przecież niewielu świętych doświadczyło równie mocnych doświadczeń rodzinnych, jak właśnie Ona...

MODLITWA

Modlitwa za wstawiennictwem Błogosławionej Celiny

Bądź uwielbiony, Panie Jezu, który udzieliłeś błogosławionej Celinie daru szczególnego

umiłowania tajemnicy paschalnej

i pragnienia wypełnienia Twojej świętej woli.

Ufając w Twoją bezgraniczną miłość do nas, prosimy Cię za jej wstawiennictwem

o łaskę /...../.

Spraw, o Panie, aby Kościół mógł się radować zaliczeniem służebnicy Twojej Celiny

do grona świętych dla większej chwały Twojej i naszego dobra.

Który żyjesz i królujesz z Bogiem Ojcem, w jedności Ducha Świętego,

Bóg przez wszystkie wieki wieków. Amen.



Fragment książki "Dotyk Nieba" autorstwa Elżbiety Ruman

CZYTAJ DALEJ

Reklama

17 listopada – Światowy Dzień Pamięci Ofiar Wypadów Drogowych

2019-11-15 08:46

BP KEP

Krajowy Duszpasterz Kierowców ks. dr Marian Midura zachęca do pamięci o tragicznych ofiarach wypadków oraz troski okazanej osobom poszkodowanym na drogach. Trzecia niedziela listopada to Światowy Dzień Pamięci Ofiar Wypadków Drogowych.

PhotoSpirit – stock.adobe.com

Z całego serca zachęcam wszystkich, proszę i o to się modlę: kierujmy się Miłością na drodze, na każdej drodze naszego życia – zaapelował ks. dr Marian Midura przed obchodzonym w tym roku 17 listopada Światowym Dniem Pamięci Ofiar Wypadków Drogowych. Zachęcił do tego, aby w sposób szczególny pamiętać tego dnia w modlitwie o tych, którzy zginęli lub doznali obrażeń ciała w wypadkach na drogach, ale także o ich rodzinach i bliskich, przeżywających z tego powodu tragedie rodzinne i osobiste.

Obchody Światowego Dnia Pamięci Ofiar Wypadków Drogowych „niech zawsze będą połączone z modlitwą za tych, którzy zginęli na drogach oraz za tych, którzy zostali poszkodowani – ciężko ranni, tracąc z tego powodu zdrowie i dorobek życia!” – czytamy w apelu.

Główne obchody Światowego Dnia Pamięci Ofiar Wypadków Drogowych w Polsce będą miały miejsce jak co roku w Zabawie koło Tarnowa, miejscu związanym z bł. Karoliną Kózkówną. Rozpoczną się w piątek, 15 listopada i potrwają do niedzieli, 17 listopada, włącznie. W Bochni w piątek będzie miał miejsce program edukacyjny Road Show dotyczący bezpieczeństwa na drodze, natomiast w Zabawie, o godz. 11.00 zostaną wręczone nagrody w konkursie szkolnym poświęconym bezpieczeństwu. W programie kolejnych dni zaplanowano m.in. spektakl o przeżywaniu żałoby bliskiej osoby, a także spotkanie z rodzinami ofiar. Głównym punktem obchodów będzie niedzielna Eucharystia w intencji ofiar wypadków i ich rodzin. Ponadto od 15 do 17 listopada w Sanktuarium Błogosławionej Karoliny Kózkówny w Zabawie będą trwały rekolekcje z modlitwą o uzdrowienie i warsztaty terapeutyczne. Z okazji Światowego Dnia Pamięci Ofiar Wypadków Drogowych stowarzyszenie MIVA Polska prowadzi zbiórkę środków na zakup ambulansów do misyjnych szpitali.

Światowy Dzień Pamięci Ofiar Wypadków Drogowych (World Day of Remembrance for Road Crash Victims) został zainicjowany przez angielską organizację Road Peace w 1993 roku. Przez wiele lat znany był jako Europejski Dzień Pamięci. 26 października 2005 r. Zgromadzenie Ogólne ONZ zaprosiło państwa członkowskie i społeczność międzynarodową do obchodzenia trzeciej niedzieli listopada jako corocznego Dnia Pamięci Ofiar Wypadków Drogowych.

W Polsce po raz pierwszy Dzień Pamięci Ofiar Wypadków obchodzono 19 listopada 2006 r. w Katedrze Polowej w Warszawie. Obchody zorganizowało Krajowe Duszpasterstwo Kierowców, a przewodniczył im bp Tadeusz Płoski – Biskup Polowy WP. Bp Tadeusz Płoski, Biskup Polowy Wojska Polskiego sam stał się ofiarą tragicznego wypadku. W roku 2006, 4 lata przed katastrofą samolotową pod Smoleńskiem i swoją śmiercią, apelował: „Z całego serca zachęcam więc wszystkich, proszę i o to się modlę: kierujmy się Miłością na każdej drodze i w każdym dniu naszego życia… Bo Śmierć może niespodziewanie spotkać każdego z nas zanim dożyjemy starości”.

Organizatorami obchodów Światowego Dnia Pamięci Ofiar Wypadków Drogowych są: związane z Sanktuarium w Zabawie Stowarzyszenie Pomocy Ofiarom Wypadków i Katastrof Komunikacyjnych „Przejście”, Instytut Transportu Samochodowego, Krajowa Rada Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego, Centrum Inicjatyw na rzecz poprawy Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego. Obchody organizuje także Krajowy Duszpasterz Kierowców i Miva Polska.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem