Reklama

Ksiądz Andrzej - przyjaciel, druh, nauczyciel... biskup

5 stycznia Papież Benedykt XVI nominował ks. prof. Andrzeja Siemieniewskiego na biskupa pomocniczego archidiecezji wrocławskiej. 11 lutego o godz. 11.00 abp Marian Gołębiewski, metropolita wrocławski, dokonał konsekracji Biskupa nominata. To nowy czas dla wrocławskiego Kościoła, nowa epoka dla parafii, które Ksiądz Biskup będzie odwiedzał, dla diecezjan, którym będzie głosił Słowo Boże, dla młodych, których będzie bierzmował. Zanim jednak Biskup Andrzej dotrze do wielu miejscowości, warto, aby diecezjanie dowiedzieli się, jakim jest człowiekiem, jak widzą go przyjaciele, studenci, nauczyciele...

Nasz Księże Andrzeju, Biskupie...

Jak tu opisać w kilkunastu zdaniach lata przeżyte blisko człowieka, z którym spędziło się setki godzin na modlitwie, liturgii, rozmowach, rekolekcjach, ewangelizacjach, duchowych poszukiwaniach i przyjacielskich spotkaniach?
Ks. Andrzej Siemieniewski, dzisiaj już biskup, został wyznaczony na asystenta kościelnego naszej wspólnoty po to, aby pomóc nam odnaleźć się w Kościele i dla Kościoła w trudnym dla nas czasie. Przez ostatnie 10 lat przewodniczył naszym niedzielnym Eucharystiom i wspólnie modliliśmy się w czasie środowych spotkań modlitewnych. W tym czasie poznaliśmy go jako człowieka o niezwykłej sile przekonywania, bezlitośnie konfrontującego rzeczywistość z Pismem Świętym, człowieka o naturze badacza, pełnego entuzjazmu i poszukiwacza Prawdy, wyrozumiałego i pełnego ciepła powiernika naszych bolesnych tajemnic, łagodnego, a kiedy trzeba było i stanowczego pasterza Kościoła.
Wymieniłem tylko nieliczne cechy, które do dzisiaj możemy w nim dostrzec i docenić, ale dane nam było widzieć Księdza Andrzeja, we wspólnocie i na stopie przyjacielskiej, w tak wielu sytuacjach, że nie byłbym ich w stanie zliczyć. Był na naszych ślubach i weselach, chrztach i Komuniach św. naszych dzieci, żegnał naszych bliskich w ich ostatniej drodze. Tłumaczył zawiłości Słowa Bożego i nieraz pozwalał na to, aby się spierać i gorąco dyskutować. Na ile czas mu pozwalał, spacerowaliśmy razem po górach i pływaliśmy w zimnym polskim morzu, chodziliśmy do Mc’Donalds’a i wyjeżdżaliśmy do miejsc bliskich i dalekich, zarówno w kraju, jak i za granicą.
Z jednej strony ogromnie się cieszymy, że został naszym biskupem, ale z drugiej jest nam trochę przykro, ponieważ straciliśmy tego, który do tej pory był tylko dla nas... Wierzymy w Boże zamysły, pomysły i plany, dlatego z niecierpliwością czekamy na dobro, które z tego wszystkiego wyniknie.
Co jeszcze ważnego powiedzieć na koniec? Życzymy Ci Andrzeju, Biskupie, wielkiej miłości do owieczek twojej diecezji, żarliwości pożerającej twojego ducha i duszę dla Ewangelii, oraz wytrwałości w dążeniu do Dobra i Prawdy.

Andrzej, w imieniu wspólnoty „Hallelu Jah”

Nadaje się na biskupa!

Od 1991 r. dane nam było razem pełnić funkcje ojców duchownych we wrocławskim Seminarium Duchownym. Mieszkając pod jednym dachem przez 8 lat, mogliśmy się dobrze poznać i niejedno przeżyć.
Ten kontakt był bliski, także później, bo nie tylko jedliśmy w jednym refektarzu, ale ks. prof. A. Siemieniewski stanął przede mną jako wykładowca na Papieskim Wydziale Teologicznym - więcej nawet: jest promotorem mojej pracy naukowej!
Jaki jest Biskup Nominat po 20 latach swojej kapłańskiej służby? Skromny, opanowany, wrażliwy, pogodny, oczytany, błyskotliwy, rzeczowy, konkretny, prosty, „ogólnodostępny”, z poczuciem humoru, samokrytyczny, dyskretny, spolegliwy, wierzący (!), rozmodlony... Za tymi przymiotnikami stoi bardzo konkretna rzeczywistość, która każe powiedzieć krótko: nadaje się na biskupa i Bogu dzięki, że został na tę drogę w Kościele powołany!
Zwykle przy takich nominacjach księżowskie otoczenie mówi wybrańcowi: „Gratulujemy i współczujemy!”. Dlaczego? Bo mamy świadomość, że za insygniami biskupimi i wielką godnością kryje się krzyż - może i pozłacany czy srebrny, ale jednak autentyczny krzyż. Oznacza on choćby to, że definitywnie kończy się prywatność, wzrasta w niezwykły sposób odpowiedzialność, wymagana będzie pełnia i nieustanna dyspozycyjność, nastawić się trzeba na niekończące się wymagania... Trzeba się cieszyć, że są ludzie, którzy taki ciężar przyjmują w duchu wiary.
Każdy biskup ma jedno bardzo zasadnicze prawo: do naszej modlitwy i wsparcia we wszelkich sytuacjach. I to powinniśmy mu obiecać w imię życzliwości, braterstwa, przyjaźni.

Ks. Aleksander Radecki, ojciec duchowny w MWSD we Wrocławiu

Człowiek, który kocha to, co robi

Reklama

Ks. prof. Andrzej Siemieniewski jest współtwórcą i opiekunem strony internetowej „Apologetyka” (www.apologetyka.katolik.net.pl), poświęconej obronie wiary katolickiej. To świadczy o jego otwartości na wykorzystanie nowego medium, jakim jest Internet, do głoszenia słowa i doktryny katolickiej. Jako że od wielu lat jest zaangażowany w Odnowę w Duchu Świętym, głównym obszarem jego zainteresowań są zagadnienia charyzmatyczne i ekumeniczne. Z punktu widzenia zatroskanego duszpasterza dostrzega pewne problemy, analizuje je w swoich licznych artykułach i stawia teologiczne diagnozy - często zupełnie odkrywcze. Pisze książki, zarówno naukowe, jak i przeznaczone dla szerokiego grona czytelników, w których przystępnym językiem, jasno i klarownie wykłada podstawy naszej wiary. Współpracuje z wieloma innymi ruchami kościelnymi, jak Ruch Światło-Życie czy neokatechumenat. Niestrudzenie głosi liczne rekolekcje dla wszystkich: dla kapłanów, sióstr zakonnych, parafii i swojej wspólnoty „Hallelu Jah”. Zwykle jest także głównym prelegentem dorocznych sesji apologetycznych, organizowanych przez naszą redakcję.
Jest człowiekiem skromnym, otwartym na innych ludzi, który zawsze ma czas, służy spowiedzią lub rozmową, nigdy nie odmawia pomocy. Lubi rozmawiać ze wszystkimi ludźmi poszukującymi Boga, np. ze świadkami Jehowy czy chrześcijanami z wolnych kościołów. Cierpliwie odpowiada na wszystkie listy elektroniczne, zawsze z wielką dobrocią i mądrością. Nigdy nie mówi o nikim źle, jest lojalnym przyjacielem. Przekonaliśmy się o tym nieraz, gdy stawał w naszej obronie wobec różnych zewnętrznych zarzutów. Jest wyjątkowym przykładem człowieka, który kocha to, co robi, który spełnia się w swoim powołaniu.

Aleksandra Kowal

Był moim najlepszym studentem

Cieszę się z tej decyzji Ojca Świętego. Biskup Nominat był jednym z najzdolniejszych moich magistrów. Stąd też zabiegałem, by po krótkim stażu duszpasterskim skierować go na studia specjalistyczne. Wysłanie go na studia rzymskie przez kard. Henryka Gulbinowicza okazało się bardzo pożyteczne. Po powrocie ze studiów byliśmy razem w zespole wychowawców w MWSD, a potem był przez jedną kadencję „moim” prorektorem. Modlę się, by był dla Kościoła wrocławskiego dobrym pasterzem, a dla PWT nadal twórczym i aktywnym profesorem.

Bp Ignacy Dec, promotor pracy magisterskiej ks. A. Siemieniewskiego

Andrzej Siemieniewski biskupem - radość wielka w Kościele Wrocławskim!

Przyszedł do mnie razem ze swoim bratem. Patrząc na nich można było pomyśleć, że nie są braćmi - byli inni w zachowaniu. Jaś, świętej pamięci, był jak „pistolet” - dynamiczny, eksplodował radością. Andrzej był opanowany, choć to nie znaczy, że nie potrafił się srebrzyście śmiać. Tak właśnie ich poznałem, na początku szkoły średniej. Od samego początku byli bardzo ze sobą związani. Widziałem, że są także związani z Panem Bogiem. To oni mnie namówili, żebyśmy się przyjęli do Rodziny Skaplerza, to była inicjatywa Siemieniewskich. I nie miałem chyba nigdy z nimi dyskusji o mocnych chwilach zwątpienia. Owszem, lubili dyskutować, ale trzymali się mocno Kościoła. Myślę, że to wpływ mamy.
No i tak lata szły, robiliśmy wiele rzeczy, np. wyjazd do Częstochowy w latach 70. Jedziemy, Jasiu był już kierowcą i złapała nas milicja, przy wjeździe do Wrocławia. Andrzej jak kobra spał zwinięty w bagażniku, a w sumie nas w dużym fiacie jechało 8 osób. Pamiętam, milicjant kazał otworzyć bagażnik, a tam Andrzej.
I na jego pytanie „Co pan tu robi?” odpowiada: „Podróżuję”. No, ale jakoś milicjant był ludzki. Następna nasza wspólna pielgrzymka, zupełnie zwariowana, była wtedy, gdy jechaliśmy po wyborze papieża. Starymi samochodami jakimiś, jednego przez popych ruszaliśmy. Andrzej był wtedy znakomitym studentem Politechniki Wydziału Podstawowych Problemów Techniki. Pewnie tam zaczynał karierę profesorską, bo tak mówiono, że jak ktoś idzie na PPT, to ma zamiar robić karierę profesorską.
Jest trzeci rok, Andrzej w pewnym momencie powiada tak: „No, Orzechu, doszedłem do wniosku, że sensowniej będę żył, jak będę żył w Kościele”. Ja dobrze nie zrozumiałem o co mu chodzi, ale on już myślał o pracy w Winnicy, pracy jako ksiądz. Postrzegałem go wtedy jako wielkiego indywidualistę, więc myślałem sobie o seminarium: czy on się w tym futerale zmieści, mając takie błyski intelektualne? Ale wtedy była dobra obsada profesorska, więc z nauką źle nie było. Był za to problem z przyjęciem. Okazało, że Ksiądz Rektor zareagował roztropnie i powiada: „Czy nie lepiej by było, żeby on skończył tę Politechnikę, bo a nuż się rozmyśli i co potem, taki rozgrzebany będzie?” Po kilku dniach odwiedziłem go znowu a on pyta: „Czy możemy tak próbować to powołanie?” - „Niech przyjdzie!” I tak Andrzej nie musiał kończyć Politechniki tylko po trzecim roku mógł zacząć swoje studia.
O Andrzeju można mówić i mówić...
Andrzej jako profesor - kiedyś go przyłapałem: koniec września, rozpoczyna się rok akademicki, jestem u niego w pokoju. Patrzę, a tu maszyna do pisania i mówię: „Co to? Już wykłady?” A on: „Tak, dzisiaj skończyłem ostatni.” I okazało się, że on przygotował wykłady już na cały rok akademicki! Tu jest potrzebna dyscyplina, solidność. Owocowało to tym - a jestem spowiednikiem seminaryjnym już ponad 30 lat - że przy okazji spowiedzi okazywało się, że klerycy lubili słuchać wykładów ks. Andrzeja, dobrze przygotowanych.
Andrzej - człowiek niezwykle radosnej modlitwy. Jeszcze jako student spotkał się z początkiem Katolickiej Odnowy Charyzmatycznej i śledząc jego życie - a jestem jego spowiednikiem - zauważyłem, że Andrzej ma niezwykły dar modlitwy. Wiem, że to się stało dzięki jego doświadczeniu Ducha Świętego. Nauczył się szczególnej modlitwy. Pierwsze seminarium on tutaj prowadził, aby mnie, swojego katechetę, „odnowić”. To dzięki niemu przeżyłem chrzest w Duchu Świętym.
Zresztą, Odnowa to jest jego ogromna przygoda duszpasterska. Odnowa przechodziła próby, w wielu miastach grupy odchodziły od Kościoła. U nas we Wrocławiu też taka sprawa była, że wspólnota „Hallelu Jah” na Karłowicach zaczęła mieć trudności. Oni jednak - na szczęście - mieli jedno pragnienie - chcieli asystenta kościelnego i nim został właśnie Andrzej. Ja patrzyłem na to z boku, podziwiając jego cierpliwość i mądrość. To duszpasterz, który potrafił zdać egzamin z posługi grupie, która wcale nie chciała go specjalnie słuchać. Ale od tamtego czasu, widząc w jaki sposób on potrafi służyć, słuchać, tłumaczyć, pomagać, zacząłem się modlić o biskupstwo dla niego. Wydawało mi się, że on „wystrzeli” po swojemu - studia, które skończył, podróże, prace duszpasterskie. Pracował językiem francuskim, angielskim, włoskim, niemieckim, hiszpańskim - ma niezwykły warsztat pracy. Bardzo często czytam jego opracowania, bo wiem, że czerpie z pełni wiedzy, która jest w Kościele.
Ja początkowo trochę żartowałem, ale ogromnie się ucieszyłem, gdy on z tą wiadomością o powołaniu do biskupstwa zawitał. On sam bardzo to przeżywał, był bardzo wzruszony - nie spodziewał się. Ja się też siliłem, aby być dość „obojętnym”, ale towarzyszę mu od tamtej chwili modlitwą, bo to będzie bardzo dużo pracy, ogromna odpowiedzialność. A znając jego solidność - będzie pracował, potrzebna mu będzie tylko siła. Ale wiem też, że Pan Bóg go do tej roli długo przygotowywał.
Andrzej nie jest ani trochę triumfalistyczny. Jan Paweł II mówił: „To nie są czasy triumfalizmu Kościoła, to są czasy dialogu.” A Andrzej potrafi prowadzić dialog. On umie przemawiać - prostym, obrazowym językiem. Dziś nikt nie będzie słuchał Kościoła posługującego się dekretami i strukturami. Musi być podjęty i podejmowany dialog. Andrzej to potrafi, to jest biskup odpowiedni na te czasy i potrzeby Kościoła.

Ks. prał. Stanisław Orzechowski, duszpasterz akademicki

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Rzecznik MZ: będą nowe obostrzenia w strefach czerwonych i żółtych

2020-09-25 11:43

[ TEMATY ]

Ministerstwo Zdrowia

obostrzenia

Adobe Stock

Minister zdrowia zaproponuje nowe obostrzenia w strefach czerwonych i żółtych. Będą dotyczyły spotkań międzyludzkich – poinformował w piątek rzecznik resortu Wojciech Andrusiewicz. Dodał, że informacje o nowych obostrzeniach zostaną przedstawione w przyszłym tygodniu.

Rzecznik MZ na konferencji prasowej zapowiedział nowe obostrzenia w strefach czerwonych i żółtych.

"Minister zdrowia zaproponuje obostrzenia w strefach czerwonych i żółtych i najprawdopodobniej te nowe obostrzenia w niedługim czasie się pojawią. Będą to obostrzenia dotyczące możliwości spotkań międzyludzkich, kontaktów" – powiedział rzecznik.

Dodał, że minister zdrowia przedstawi informacje o nowych obostrzeniach w przyszłym tygodniu.

"Przekonacie się państwo w przyszłym tygodniu. Każdy z nas może przewidywać, obserwując to, co się dzieje w innych państwach, choćby w Europie, jakie są wprowadzane restrykcje, raczej dotyczące większych zbiorowisk, tam, gdzie więcej osób się organizuje, gdzie się spotyka. To już minister Adam Niedzielski przedstawi" – powiedział rzecznik.

Przekazał, że obecnie w resorcie zdrowia trwa spotkanie ministra Adama Niedzielskiego z zespołem do spraw opiniowania zmian w zakresie ochrony zdrowia w Polsce.

"Między innymi dyskutowana jest realizacja bieżącej strategii walki z koronawirusem. Trwają teraz dosyć gorące, bo z nich wychodzę, narady ze specjalistami, w jakim zakresie jeszcze bardziej wprowadzić zalecenia, które mogłyby nas chronić przed zakażeniami oraz pomóc lekarzom w obsłudze pacjentów" – powiedział Andrusiewicz.

Dodał, że w najbliższym czasie liczba przypadków będzie dalej rosnąć. Zaapelował po raz kolejny o przestrzeganie zasad sanitarnych – noszenie maseczek, zachowanie dystansu i dezynfekcje.

"To, co przewiduje strategia walki z COVID-19 na jesień, to nie jest walka z powstrzymaniem koronawirusa przed naszymi granicami. My z tym koronawirusem będziemy się mierzyć na co dzień, dlatego strategia przewiduje punktowe reagowanie np. wprowadzanie obostrzeń w powiatach" – wskazał Andrusiewicz.(PAP)

autorka: Karolina Kropiwiec, Magdalena Gronek, Dorota Stelmaszczyk

kkr/ mgw/ dst/ joz/

CZYTAJ DALEJ

5 pytań do … Pana Szymona Szynkowskiego vel Sęka

2020-09-26 08:01

[ TEMATY ]

wywiad

5 pytań do...

Archiwum prywatne

Szymon Szynkowski

Szymon Szynkowski

5 pytań do … Pana Szymona Szynkowskiego vel Sęka – sekretarza stanu w Ministerstwie Spraw Zagranicznych, pełnomocnika rządu do spraw polskiego przewodnictwa w Grupie Wyszehradzkiej

Piotr Grzybowski:Panie Ministrze, zacznijmy od chyba najgorętszego dziś tematu: protestów społecznych po - w powszechnej ocenie uznanych za sfałszowane - wyborach prezydenckich na Białorusi. Czy dla naszych służb dyplomatycznych było to zaskoczeniem?

Szymon Szynkowski vel Sęk: Dla nas nie było to zaskoczenie. Wiedzieliśmy, że jest niestety duże prawdopodobieństwo, że wybory nie będą przeprowadzone w sposób przejrzysty i demokratyczny, i że napotka to na opór białoruskiego społeczeństwa. Natomiast – dla nas nie, ale dla niektórych naszych zachodnich partnerów z UE myślę, że skala i długotrwałość tych protestów była zaskoczeniem. Przecież wiadomo, że wcześniejsze wybory również budziły wątpliwości, choć skala fałszerstw nie była aż tak duża, jak w przypadku tych ostatnich, więc teraz zarówno skala manipulacji, jak i skala oporu wobec manipulacji jest bardzo duża. My przyglądamy się sytuacji na Białorusi od wielu lat, więc trudno, żebyśmy w tej kwestii byli czymś zaskoczeni.

PG: Czy w związku z tym MSZ ma wypracowane scenariusze, które Polska będzie realizować?

SSvS: Tak, oczywiście. My nie poruszamy się tylko w sferze ogólnych deklaracji politycznych, potępiających to, co wydarzyło się w trakcie wyborów na Białorusi, czy wspierających dialog ze społeczeństwem i domagających się tego dialogu i rezygnacji z użycia siły, czy represji. To byłoby zbyt mało. My proponujemy bardzo konkretny plan działań dla Białorusi, z konkretnym finansowaniem na poziomie na razie naszego planu krajowego - ok. 12 mln euro, czyli 50 mln zł. Natomiast będziemy też proponować wspólnie z Grupą Wyszehradzką, bo w tej chwili finalizowane są uzgodnienia w zakresie propozycji tzw. Planu Marshalla, czyli czegoś, co jest nazywane Planem Marshalla dla Białorusi, takiej wielopunktowej propozycji wsparcia, która mogłaby zostać zaoferowana w sytuacji, w której na Białorusi doszłoby do demokratycznych zmian. Mowa tutaj zarówno o liberalizacji wizowej, jak i ułatwieniach dla małych i średnich przedsiębiorstw i specjalnym funduszu wsparcia. To zostało już zaprezentowane przez Premiera Mateusza Morawieckiego szefowej Komisji Europejskiej i będzie prezentowane przez całą Grupę Wyszehradzką, której przewodzimy, na forum Rady Europejskiej w najbliższych dniach.

PG: Pytanie już do Pana jako pełnomocnika rządu do spraw polskiego przewodnictwa w Grupie Wyszehradzkiej: czy jest realne wypracowanie planu działania Grupy wobec sytuacji na Białorusi?

SSvS: Tak. Dzisiaj Grupa Wyszehradzka finalizuje prace nad tym bardzo konkretnym planem wsparcia ze strony UE dla Białorusi na poziomie gospodarczym. To jest jeden z elementów, który chcemy oferować Białorusi, ale – co ważne - w ramach współpracy Wyszehradzkiej, bo w ten sposób możemy łatwiej na poziom unijny przenieść naszą propozycję. Oczywiście na poziomie krajowym mamy 5-punktowy plan, który dzisiaj jest realizowany, zarówno w zakresie wsparcia NGO, jak i wspierania dostępności rynku pracy dla osób, które muszą wyjechać z Białorusi, chcą przyjechać do Polski. Propozycje na poziomie unijnym liberalizacji wizowej wynikają też z tego, że jest ok. 800 tys. wiz unijnych wydanych w ostatnich latach. 400 tys. tych wiz wydały polskie konsulaty, więc to Polska jest krajem, który najaktywniej wspiera Białoruś, także w zakresie wsparcia dla obywateli tego kraju, jak również możliwość ich przyjazdu do Unii Europejskiej, czy pracy w UE. Chcemy, żeby było to wsparcie systemowe, w które zaangażują się wszyscy nasi unijni partnerzy. Wokół tego udało się, co też jest sukcesem Polski, wybudować konsensus Grupy Wyszehradzkiej. Przecież wiemy, że mamy w Grupie Wyszehradzkiej przyjaciół, partnerów, ale bywają także różnice zdań. W tej sprawie nie ma różnicy zdań. Grupa Wyszehradzka będzie prezentowała to wsparcie za tydzień, na forum Rady UE.

PG: Końcem lipca powołano nową inicjatywę - Trójkąt Lubelski. W jakim celu?

SSvS: Jak się okazało, Trójkąt Lubelski powołany w drugiej połowie lipca, swoją zasadność funkcjonowania dowiódł już w pierwszych tygodniach, bo chwilę później rozpoczął się kryzys na Białorusi, związany właśnie z niedemokratycznymi wyborami i w tym formacie są również prowadzone dyskusje. Litwa, Polska i Ukraina to kraje sąsiedzkie Białorusi, w których interesie leży stabilność sytuacji w tym kraju. Litwa i Polska dyskutują o wyzwaniach w różnych innych formatach, np. „Bukaresztańskiej 9” w kontekście bezpieczeństwa, w ramach współpracy Polski z krajami bałtyckimi. Ukraina była z tych dyskusji do tej pory wyłączona, bo w tych formatach nie uczestniczy. W związku z tym uznaliśmy, że trzeba stworzyć format sąsiedzki, który będzie właśnie miejscem do włączania również Ukrainy w dyskusję na tematy bieżące. Takim najbardziej bieżącym tematem, siłą rzeczy niestety dla Trójkąta Lubelskiego oczywistym jest sytuacja na Białorusi, ale też szerzej dyskusje o polityce bezpieczeństwa w regionie, w gronie krajów, które mają podobne spojrzenie na zagrożenia, które płyną ze wschodu. Dzisiaj Trójkąt, który koordynuje pan wiceminister Marcin Przydacz jest doskonałym formatem do tego, żeby koordynować też działania z ważnym państwem nieunijnym, czyli Ukrainą.

PG: Wrócił Pan minister kilka dni temu z Wilna, gdzie podpisane zostało Strategiczne Partnerstwo Polsko-Litewskie. Czy to początek Unii Lubelskiej 2.0?

SSvS: Nie, choć nawiązań historycznych podczas tego spotkania było całkiem sporo, począwszy od tego, że na początku swojego wystąpienia Pan Premier Skvernelis wskazał, że to pierwsze takie spotkanie od 230 lat. Po drugie, w wystąpieniach premierów obecne były nawiązania do wspólnych tegorocznych obchodów rocznicy Bitwy pod Grunwaldem i planowanych przyszłorocznych obchodów Konstytucji 3 maja, jak to się mówi zaręczenia wzajemnego obu narodów. To będzie też taka historyczna okazja do podkreślania tego, co nas łączy. Natomiast to jest tylko fundament do budowania dzisiaj naszej bardzo bliskiej współpracy, która już ma swój dorobek. Współpracujemy znowu w wielu formatach międzynarodowych ważnych UE, NATO, ale także regionalnych: Trójmorze, współpraca Bałtycka, czy choćby ten najnowszy wspomniany wcześniej Trójkąt Lubelski. To jest oczywiście tylko narzędzie do osiągania konkretnych celów. Te cele dzisiaj Litwa i Polska potrafią definiować: to jest wspólne wspieranie Białorusi. Litwa też tu jest bardzo aktywnym aktorem, przypomnę, że przed chwilą Minister Spraw Zagranicznych Litwy Pan Linkieviczus był w Waszyngtonie, rozmawiał o tych sprawach, więc koordynujemy tutaj działania wspólne. Na forum Rady Europejskiej także Polska i Litwa mówią w tych sprawach wspólnym, bardzo mocnym głosem, ale też w ogóle koordynujemy współpracę gospodarczą.
Konsultacje międzyrządowe, co bardzo jest ważne, żeby podkreślić miały swój bardzo konkretny wymiar: podpisano dwie umowy z zakresu współpracy przy rozbudowie infrastruktury transportowej, kolejowej, podpisano deklarację o współpracy strategicznej przez Premierów, podpisano bardzo ważny harmonogram wdrażania zmian oświatowych, które sprawią, że Polacy mieszkający na Litwie będą mieli zwiększoną dostępność do nauczania języka polskiego, co jest problemem od lat niezałatwionym. Tutaj jest duża szansa na postęp. Wreszcie jest TVP Wilno i przy okazji już nie samych konsultacji, ale też w związku z wizytą w Wilnie Pana Premiera, mieliśmy okazję podpisać list intencyjny, który po roku funkcjonowania z dużymi sukcesami TVP Wilno da w przyszłości tej telewizji nową siedzibę, w Domu Polskim w Wilnie, rozbudowanym ze środków MSZ. Wejdzie tam telewizja, młody zespół dziennikarzy z Wileńszczyzny, który już dzisiaj mówi ciekawie o życiu na Wileńszczyźnie, ale też mówi dobrze o Polsce, o polskiej historii, kulturze, tradycji. Jak Pan widzi w czasie tej bardzo intensywnej wizyty wiele spraw zostało nie tylko poruszonych ale i załatwionych. Naprawdę byłem pod wrażeniem, jak skuteczna może być dyplomacja w kontekście konsultacji międzyrządowych. Pod wodzą Premiera kilkunastu ministrów, każdy z konkretną agendą spraw, które chce załatwić, jedzie tam, sprawy mają postęp i wracamy z konkretnym dorobkiem. To w dyplomacji nie jest reguła, bo czasami kończy się na jakiś ogólnych dyskusjach, tu zaś mamy solidny konkret.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję