Reklama

Polska

Czy pogrzeb abp. Paetza posłuży do oczyszczenia Kościoła poznańskiego?

- Jestem przekonany, że sytuacja, w której znaleźliśmy się dzisiaj, posłuży do oczyszczenia Kościoła poznańskiego – zadeklarował abp Stanisław Gądecki w poniedziałek 18 listopada, bezpośrednio po pogrzebie abp. Juliusza Paetza, który został pochowany nie w katedrze, lecz na parafialnym cmentarzu na poznańskiej Starołęce.

[ TEMATY ]

Poznań

nadużycia seksualne

wikipedia.org

A skoro słowa te padły podczas briefingu prasowego tuż po zakończeniu ceremonii pogrzebowej zmarłego 15 listopada abp. Paetza, oznacza to, że metropolita poznański wyraża nadzieję, że zarówno odejście jak i taka właśnie forma pochówku arcybiskupa seniora posłuży do zabliźnienia rany, jaka od 17 lat dzieli Kościół poznański. Przypomnijmy, że formuła pogrzebu abp. Petza była absolutnie wyjątkowa, nie stosowana niemal nigdy w Kościele. Zmarłemu metropolicie – zgodnie z prawem kanonicznym - przysługuje przywilej pochowania w kościele katedralnym. A uroczystości pogrzebowe są nadzwyczaj uroczyste, trwają kilka dni, towarzyszą im mowy podnoszące zasługi zmarłego, uczestniczy w nich duchowieństwo i przedstawiciele zakonów, biskupi z innych diecezji, miejscowe władze oraz licznie zgromadzeni wierni, w tym delegacje działających w diecezji ruchów i stowarzyszeń apostolskich.

Tymczasem uroczystości pogrzebowe śp. abp. Paetza – jak zaznaczono w komunikacie Kurii wydanym już w kilka godzin po śmierci – miały się odbyć się „w formie ściśle prywatnej” w katedrze poznańskiej. I tak się też stało. Daty i godziny pogrzebu publicznie nie ogłoszono. Mszy pogrzebowej 18 listopada o ósmej rano przewodniczył abp Gądecki, ale bez homilii, tylko z jego wprowadzeniem na początku, a wzięli z niej udział miejscowi biskupi, niewielka reprezentacja duchowieństwa, głównie rocznikowi koledzy zmarłego i rodzina. Nie było szerszej reprezentacji wiernych ani też dziennikarzy, gdyż przy wejściu do katedry czuwali ochroniarze. Natychmiast po zakończeniu mszy trumna z doczesnymi szczątkami zmarłego została przewieziona na parafialny cmentarz w poznańskiej Starołęce, gdzie został złożony w rodzinnym grobie. Władze kościelne na cmentarzu reprezentował biskup pomocniczy poznański Szymon Stułkowski. Nie było uroczystych przemówień, tylko modlitwy przewidziane w liturgii pogrzebowej.

Forma pochówku dowodem winy

Taka forma „ściśle prywatnych” uroczystości pogrzebowych, ograniczonych do minimum, oraz brak pochówku arcybiskupa w katedrze, stanowić może dowód, że na zmarłym ciążą poważne i potwierdzone zarzuty. Te, które legły u podstaw dymisji abp. Juliusza Paetza z urzędu metropolity poznańskiego, przyjętej przez Jana Pawła II w marcu 2002 r. Wiemy, że dymisję metropolity poprzedziła wizytacja specjalnej komisji Stolicy Apostolskiej w Poznaniu, z ks. Antonim Stankiewiczem, dziekanem Roty Rzymskiej na czele. Zadaniem komisji było zbadanie wiarygodności zarzutów o molestowanie seksualne kleryków i księży, stawianych wówczas abp. Paetzowi oraz sporządzenie raportu na ten temat. Jednocześnie z przyjęciem dymisji abp. Paetza Stolica Apostolska zakazała mu przewodniczenia publicznych uroczystości liturgicznych, co potwierdził osobiście Jan Paweł II.

Reklama

Sprawa Paetza przyczyną podziałów

Decyzje te nie rozwiązały jednak problemów jakie zaistniały w Kościele poznańskim na skutek nagannych zachowań abp. Paetza. On sam konsekwentnie twierdził, że jest niewinny i nigdy nie przyznał się publicznie do zarzucanych mu czynów, ani nie przeprosił za nie. Powodowało to narastające podziały na terenie archidiecezji, gdyż jedni dawali wiarę informacjom o nagannych zachowaniach abp. Paetza, a inni trzymali jego stronę. Dochodzącym do opinii publicznej świadectwom Kościół nigdy nie zaprzeczył, a jednocześnie czyniący ustalenia w tej sprawie nie wycofali się ze swoich oskarżeń.

Stolica Apostolska nie podała publicznie informacji o przyczynach dymisji arcybiskupa Paetza w 2002 r., a tylko ona była kompetentna je udzielić. Nie leżało to natomiast w kompetencjach jego następcy, którym został abp. Stanisław Gądecki.

Sytuację dodatkowo utrudniał fakt, że abp Paetz pojawiał się na niemal wszystkich kościelnych uroczystościach na terenie archidiecezji poznańskiej oraz uroczystościach o charakterze ogólnopolskim. Rodziło to zrozumiałe napięcia i liczne komentarze.

Reklama

Aby uzdrowić tę sytuację, w 2013 r. – na prośbę abp. Stanisława Gądeckiego - sekretarz stanu Stolicy Apostolskiej kard. Tarcisio Bertone zachęcił abp. Paetza do „życia w odosobnieniu, do przemyśleń i modlitwy”. Decyzję tę powtórzył i upublicznił w 2016 r. nuncjusz apostolski w Polsce abp Celestino Migliore – u progu obchodów 1050-lecia chrztu Polski.

Choć te wszystkie ograniczenia nakładane na abp. Paetza powinny być interpretowane jako dowód jego winy, część wiernych oraz duchowieństwa archidiecezji poznańskiej wciąż w nią nie wierzyła, tym bardziej, że sam zainteresowany aż do momentu śmierci podtrzymywał wersję o swej niewinności. Można było mówić o „niewyleczonej, ropiejącej ranie”, która zatruwała atmosferę lokalnej społeczności kościelnej.

Takie świadectwo dają również sygnatariusze ostatniego apelu do abp. Gądeckiego ws. pochówku abp. Paetza. „Pomimo oczekiwań wiernych i duchowieństwa sprawa pozostała ukrywana, nieustannie zatruwając nasz Kościół, odbierając mu wiarygodność oraz zaufanie, siejąc niepewność i podziały wśród wiernych i duchowieństwa. Dochodzi do dramatycznych sytuacji i sporów wewnątrz wspólnoty Kościoła, pojawia się poczucie braku szczerości i transparentności, które należy powstrzymać” – czytamy w dokumencie.

Wobec śmierci i pogrzebu

Wiadomo było, że szczególnego przemyślenia i przygotowania właściwej strategii wymagał zbliżający się nieuchronnie moment śmierci arcybiskupa seniora, a przede wszystkim przygotowanie uroczystości pogrzebowych. Wydaje się, że archidiecezja poznańska była na to przygotowana, o czym świadczy wydanie komunikatu 15 listopada – zaledwie w kilka godzin po śmierci abp. Paetza - informującego, że pogrzeb będzie mieć charakter „ściśle prywatny”. Osobny akapit dotyczył miejsca pochówku zmarłego, o którym jednak nie ma precyzyjnej informacji, ale które miało być ustalone „na drodze konsultacji ze Stolicą Apostolską i Nuncjaturą Apostolską w Polsce oraz z rodziną zmarłego”. Wiadomo, że konsultacji na tak wysokim szczeblu a równocześnie z rodziną nie da się dokonać natychmiast, a zatem decyzje te prawdopodobnie zapadły wcześniej.

A skoro nie ma tam mowy o katedrze jako o miejscu pochówku, a jest mowa o miejscu ustalonym w wyniku konsultacji ze Stolicą Apostolską i rodziną zmarłego, można było się domyślać, że chodzi o pochowanie zmarłego gdzie indziej. Sprawa nie była jednak jasna i dopuszczała interpretację, że zmarły metropolita będzie pochowany w katedrze.

Przywołany w komunikacie archidiecezji poznańskiej kan. 1242 Kodeksu Prawa Kanonicznego stanowi, że „w kościołach nie wolno grzebać zmarłych, chyba że chodzi o Biskupa Rzymskiego, kardynałów lub biskupów diecezjalnych, również emerytowanych, którzy powinni być chowani we własnym kościele”.

Ks. prof. Piotr Majer, kierownik Katedry Prawa o Kościelnej Misji Nauczania i Uświęcania na Uniwersytecie Papieskim Jana Pawła II, komentując dla KAI ten kanon, przypomina, że możliwość pochówku biskupa w kościele katedralnym stanowi jeden z wyjątków od zawartego w nim generalnego zakazu grzebania ciał w kościołach. A tradycyjnie pochówki kardynałów, biskupów diecezjalnych i zrównanych z nimi duchownych są nazywane przez komentatorów „sepolture privilegiate”, a więc traktowane są jako przywilej.

- Choć czysto językowa interpretacja kanonu wskazywałaby, że istnieje obowiązek pochówku biskupa w kościele katedralnym (in propria ecclesia sepeliendis), nie jest to nakaz bezwzględny. W innych dokumentach kościelnych dopuszcza się bowiem możliwość pochowania biskupa diecezjalnego (lub emerytowanego biskupa diecezjalnego) gdzie indziej, zgodnie z jego własnym życzeniem wyrażonym za życia (np. w testamencie) lub ze względu na inne okoliczności (np. decyzję Stolicy Apostolskiej) – wyjaśnia ks. prof. Majer. Dodaje, że biskup, który zrzekł się danej stolicy, winien być pogrzebany w kościele katedralnym swojej ostatniej diecezji, chyba że sam postanowi inaczej. Wyjaśnia, że także do biskupów ma zastosowanie przepis kan. 1180 § 2: każdemu wolno wybrać cmentarz pogrzebania, jeżeli tylko nie zabrania tego prawo.

Tak więc prawo kościelne nie zobowiązuje do pochówku biskupa diecezjalnego w jego katedrze, ale na skutek innych przyczyn, np. testamentu zmarłego bądź w drodze konsultacji ze Stolicą Apostolską może to zostać zmienione.

I z tego prawa skorzystał abp. Gądecki podejmując decyzję, że miejscem pochówku zmarłego abp. Paetza będzie jego rodzinny cmentarz parafialny w Poznaniu na Starołęce. W ten sposób pozbawił go specjalnego przywileju, na który mogą liczyć biskupi diecezjalni. Jedyną podstawą takiej decyzji – oprócz testamentu zmarłego, którego nie znamy – mógł być fakt zarzutów, ciążących na zmarłym. Pierwsze, ale nie potwierdzone oficjalnie, informacje o tym, że abp Paetz ma być pochowany na cmentarzu parafialnym, KAI uzyskała już w dniu śmierci arcybiskupa, w piątek rano.

Jednak niestety wydany w tym samym dniu komunikat archidiecezji poznańskiej nie stawiał „kropki nad i” co do miejsca pochówku - i było to poważnym błędem. Stąd wielu komentatorów, sięgając do kanonu 1242 KPK uznało, że tym miejscem ma być poznańska katedra. Przekonanie to nie zostało publicznie zdementowane aż do momentu pogrzebu. Jeszcze w niedzielę późnym wieczorem w Radio Poznań ks. Mirosław Tykfer, redaktor naczelny „Przewodnika katolickiego”, wyrażał przekonanie o pochowaniu abp. Paetza w katedrze oraz uzasadniał wybór katedralnych krypt jako miejsca odpowiedniego.

Nic dziwnego, że sprawa ta wywołała niepokój i zgorszenie wśród tych, którzy uważali, że śp. arcybiskup w żadnym wypadku nie powinien spocząć w kryptach katedry – tuż obok polskich władców i prymasów. Taka była geneza apelu podpisanego przez duchownych, przedstawicieli poznańskiej inteligencji, naukowców, ludzi biznesu, dziennikarzy, a nawet niektórych członków Rady Społecznej metropolity poznańskiego. Został on wręczony poznańskim biskupom w niedzielę 17 listopada po południu. Sygnatariusze prosili, by miejscem pochówku abp. seniora Juliusza Paetza nie była katedra. Wyjaśniali, że gdyby zmarły został pochowany w katedrze, odebrane to zostałoby jako jego „rehabilitacja i uniewinnienie”. Postulowali również publiczne zakomunikowanie rozwiązania, jakie w sprawie zmarłego podjęła Stolica Apostolska doprowadzając do jego dymisji z urzędu metropolity poznańskiego w 2002 r.

W niedzielę po południu pojawiły się w mediach społecznościowych nieoficjalne informacje, że ceremonia pogrzebowa odbędzie się w katedrze w poniedziałek 18 listopada o 8 rano. Tak się też stało. Zaraz po mszy trumnę przewieziono na cmentarz parafii św. Antoniego na poznańskiej Starołęce. Ciało abp. Paetza spoczęło w rodzinnym grobie.

Abp. Stanisław Gądecki o godz. 10. zwołał krótki briefing prasowy, podczas którego oficjalnie poinformował, że rano miała miejsce Msza św. pogrzebowa w katedrze poznańskiej, a „miejscem pochówku abp. seniora będzie cmentarz parafialny rodziny zmarłego na poznańskiej Starołęce”. Ponadto, w „trosce o jedność Kościoła” prosił wszystkich wiernych o to, aby „strzegli samych siebie i byli bez grzechu”.

Oświadczenie to zostało także przekazane na piśmie i zawierało również krótką informację o dymisji abp. Paetza w 2002 r. oraz zakazów nakładanych nań odnoście publicznych wystąpień.

Na zakończenie abp Gądecki wyraził przekonanie, że „sytuacja w której znaleźliśmy się dzisiaj, posłuży do oczyszczenia Kościoła poznańskiego”.

Warunki oczyszczenia

Co zatem warto zrobić, aby „oczyszczenie” mogło się dokonać? Zasadniczą sprawą we wszystkich sytuacjach kryzysowych jakie przezywa Kościół, jest jasność przekazu i dążenie do ujawnienia prawdy. Samo pozbawienie zmarłego metropolity prawa do pochówku w katedrze, dla szerokiej publiczności nie będzie wystarczającym potwierdzeniem jego winy, tym bardziej w sytuacji gdy większość mediów interpretuje tę decyzję jako podjętą na skutek nacisku ze strony sygnatariuszy apelu.

Wydaje się, że pierwszym warunkiem czyszczenia winno być oficjalne i publiczne zakomunikowanie czy abp Paetz faktycznie był winny i na czym konkretnie polegały jego przewinienia, prowadzące do dymisji z urzędu w 2002 r. jak również późniejszych zakazów udziału w publicznych ceremoniach i zachęty do życia w odosobnieniu. Tylko w ten sposób mogą zostać przecięte istniejące spekulacje.

- W tak publicznej sprawie potrzebna jest „publiczna spowiedź”. Nazwę to ogólnie „pokutą” – mówi w rozmowie z KAI ks. Daniel Wachowiak, proboszcz parafii pw. NMP Wniebowziętej w Piłce, który jest jednym z sygnatariuszy apelu do abp. Gądeckiego w sprawie pochówku abp. Paetza. Duchowny dodaje, że zawsze warunkiem pokuty jest najpierw wyznanie prawdy i dopiero wtedy „podzielony Kościół poznański można pojednać”. A jest to możliwe – jak podkreśla - tylko przez publiczne i oficjalne ukazanie faktów dotyczących sprawy zmarłego abp. Paetza. „A po wyznaniu win, mieć miejsce winno przeproszenie i zadośćuczynienie. Jest to proces niełatwy, ale potrzebny, aby Bóg mógł błogosławić archidiecezji” - wyjaśnia.

Podobnie rzecz ujmuje ks. Mirosław Tykfer, redaktor naczelny „Przewodnika Katolickiego” (tygodnika archidiecezji poznańskiej), który jest zdania, że „oczyszczenie wymaga kryterium prawdy jako podstawowej zasady w zakresie działania instytucji kościelnych i ich komunikacji ze społeczeństwem”. Dlatego właśnie „opinia publiczna ma prawo poznać powód, dla którego Watykan przyjął rezygnację abp. Juliusza Paetza ze stanowiska metropolity poznańskiego”.

Podkreśla przy tym, że „prawda nie może być jednak oddzielona od miłości, czyli od szacunku i ochrony dobrego imienia wszystkich zaangażowanych osób”. Dlatego – jak podkreśla - opinia publiczna nie musi zostać poinformowana o wszystkich faktach związanych ze sprawą zmarłego abp. Juliusza Paetza, bowiem niektóre z nich mogą naruszać dobre imię osób poszkodowanych.

Kolejnym elementem oczyszczenia, a zarazem pojednania jest zawsze słowo „przepraszam”. A skoro przez 17 lat od postawienia mu zarzutów abp Paetz nikogo publicznie nie przeprosił, jego odejście umożliwia dokonanie tego przez Kościół poznański. Taką formułę przeprosin – za grzechy i przewinienia zaistniałe we wspólnocie Kościoła – wypowiedział św. Jan Paweł II w okresie Wielkiego Jubileuszu Roku 2000. Podobnie w tym samym roku postąpił Prymas Polski, kard. Józef Glemp.

Ks. Tykfer dodaje ponadto, że „opinia publiczna ma też prawo usłyszeć słowo „przepraszam” ze strony tych, którzy w tamtym czasie mieli wystarczającą wiedzę na temat niewłaściwych działań abp. Juliusza Paetza, ale publicznie lub przed władzą kościelną zaświadczali o całkowitej jego niewinności lub wywierali nacisk na innych, aby taką opinię potwierdzili”.

Tym bardziej wydaje się to uzasadnione, że obecnie, także w Polsce, pomoc ofiarom staje się jednym z priorytetów działania Kościoła. Dowodem jest powołanie przez Konferencję Episkopatu Polski Fundacji Świętego Józefa, która będzie ośrodkiem solidarności i różnorodnej pomocy ofiarom seksualnego molestowania jakie miało miejsce na terenie kościelnym. Choć działania fundacji dotyczyć będą osób, które zostały skrzywdzone jako małoletnie bądź bezradne, to - poprzez szerszą analogię – wobec ofiar abp. Paetza można pójść w tym właśnie kierunku.

2019-11-23 16:02

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Ks. Zollner: Vademecum nt. nadużyć seksualnych wzmacnia współpracę z władzami

2020-07-18 14:29

[ TEMATY ]

Watykan

nadużycia seksualne

en.wikipedia.org

„Vademecum dotyczące wybranych kwestii proceduralnych w zakresie postępowania w przypadkach nadużyć seksualnych popełnianych przez duchownych wobec małoletnich” opublikowane w tym tygodniu przez watykańską Kongregację Nauki Wiary, będzie szczególnie pomocne w tych krajach i kontekstach, w których nie ma ekspertów prawnych. Taką opinię wyraził jezuita ks. prof. Hans Zollner, dyrektor Centrum ds. Ochrony Nieletnich na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim w wywiadzie dla Radia Watykańskiego.

Ks. Zollner jest jednym z czołowych ekspertów kościelnych w dziedzinie zapobiegania wykorzystywaniu seksualnemu w Kościele katolickim. Od sześciu lat jest członkiem Papieskiej Komisji ds. Ochrony Małoletnich. W rozmowie z Radiem Watykańskim jezuita mówi, że vademecum wyraźnie wskazuje, że nie należy wprowadzać żadnych innowacji prawnych.

„Podręcznik jest wyjaśnieniem wytycznych proceduralnych, praktycznym przewodnikiem dla wszystkich, którzy prowadzą procesy dotyczące nadużyć” - wyjaśnia o. Zollner. W ten sposób każdy będzie teraz wiedział, jak postępować z rozpatrywaniem przypadków nadużyć.

"Przewodnik przede wszystkim wypełnia lukę w praktyce" - dodaje niemiecki jezuita. Chodzi o te procedury, które są bezpośrednio związane z aktem oskarżenia, czyli z konkretnym oskarżeniem i aktem oskarżenia, a także przeprowadzeniem procesu.

„Dokument nie odnosi się bezpośrednio do innych przestępstw, takich jak tuszowanie czy opóźnianie. W podręczniku stwierdza się natomiast, że Kongregacja Nauki Wiary jest odpowiedzialna za zajmowanie się tuszowaniem, gdy w grę wchodzą inne formy prawne i inne osoby prawne” - powiedział ks. Zollner.

Rzeczywiście, tekst nie jest „lekkostrawny”, zwłaszcza dla tych, którzy „nie czują się w tym języku jak w domu”. „Ale starano się jednak, aby było to zrozumiałe nawet dla tych, którzy nie są prawnikami” - zwraca uwagę ks. Zollner. Wszystko jest napisane w taki sposób, aby można to faktycznie zrealizować. „Jestem przekonany, że pomoże to wszystkim, którzy nie są dostatecznie zaznajomieni z tym tematem i którzy nie mogą łatwo liczyć na pomoc ekspertów. Dla wielu osób temat ten pozostaje jednak nadal poważną przeszkodą" - zaznacza.

Vademecum zaleca współpracę z organami państwowymi. Ks. Zoller przytacza sformułowanie z pkt7. Stanowi on, że naawet jeżeli nie ma wyraźnego obowiązku prawnego, władza kościelna powinna zawiadomić właściwe władze państwowe o każdym przypadku, w którym uzna to za niezbędne dla ochrony osoby pokrzywdzonej lub innych osób małoletnich przed ryzykiem narażenia na kolejne przestępstwa. Jezuita zwraca uwagę, że zapis ten wykracza poza to, co zostało powiedziane do tej pory.

Jest to zachęta i "silne zaproszenie” do współpracy z władzami państwowymi, nawet tam, gdzie nie ma obowiązku zgłaszania tego typu przestępstwa. "Nie ma obowiązku zgłaszania w około trzech czwartych wszystkich krajów świata. Pod tym względem jest to również ważne stwierdzenie Kościoła" - powiedział jezuita.

CZYTAJ DALEJ

Andrzej Duda złożył przysięgę prezydencką, objął tym samym urząd prezydenta na drugą kadencję

2020-08-06 10:20

[ TEMATY ]

Andrzej Duda

Grzegorz Jakubowksi/KPRP

Andrzej Duda złożył w czwartek przed Zgromadzeniem Narodowym w Sejmie przysięgę prezydencką. Formalnie objął tym samym urząd prezydenta na drugą kadencję.

Tekst przysięgi brzmi: "Obejmując z woli Narodu urząd Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, uroczyście przysięgam, że dochowam wierności postanowieniom Konstytucji, będę strzegł niezłomnie godności Narodu, niepodległości i bezpieczeństwa Państwa, a dobro Ojczyzny oraz pomyślność obywateli będą dla mnie zawsze najwyższym nakazem".

Andrzej Duda zakończył przysięgę dodając: "Tak mi dopomóż Bóg".
Zobacz zdjęcia: Zaprzysiężenie Prezydenta Andrzeja Dudy

Po złożeniu przysięgi Andrzej Duda wygłosi orędzie. Następnie złoży kwiaty pod tablicami w Sejmie upamiętniającymi m.in. b. prezydenta Lecha Kaczyńskiego, posłów na Sejm poległych podczas II wojny światowej oraz byłego marszałka Sejmu Macieja Płażyńskiego i parlamentarzystów, którzy zginęli w katastrofie smoleńskiej 10 kwietnia 2010 r. Spotka się także z Prezydiami i Konwentami obu izb parlamentu.

Przekazujemy treść orędzia prezydenta Andrzeja Dudy wygłoszonego przed Zgromadzeniem Narodowym po ponownym zaprzysiężeniu na urząd Prezydenta RP:

"Wielce Szanowna Pani Marszałek Sejmu, Wielce Szanowny Panie Marszałku Senatu, Wielce Szanowny Panie Prezesie Rady Ministrów, Szanowny Panie Prezydencie (Aleksandrze Kwaśniewski), Wielce Szanowni Państwo Wicemarszałkowie Sejmu i Senatu, Szanowni Państwo Wiceprezesi Rady Ministrów i Ministrowie Rządu, Szanowni Państwo byli Marszałkowie Sejmu i Senatu oraz byli Premierzy, Szanowna Pani Prezes Trybunału Konstytucyjnego, Szanowna Pani Pierwsza Prezes Sądu Najwyższego, Wysokie Zgromadzenie Narodowe – Szanowne Panie i Szanowni Panowie Posłowie i Senatorowie, Szanowni Państwo Deputowani do Parlamentu Europejskiego, Szanowni Państwo Prezesi i Przewodniczący Centralnych Organów Administracji Państwowej; Szefowie i Przedstawiciele Kancelarii Prezydenta RP, Kancelarii Prezesa Rady Ministrów oraz Sejmu i Senatu, Szanowni Panowie Generałowie, Oficerowie, Przedstawiciele Wojska Polskiego i Policji, Eminencje i Ekscelencje, Czcigodni Przedstawiciele Kościołów i Związków Wyznaniowych w Polsce, Ekscelencje Panie i Panowie Ambasadorowie, Szanowni Przedstawiciele Władz Administracji Państwowej i Samorządowej, Dostojni Goście – Wszyscy Czcigodni Uczestnicy Zgromadzenia Narodowego, Drodzy Rodacy!

Wszelka władza społeczności ludzkiej początek swój bierze z woli narodu. Nasi wielcy przodkowie zapisali te niezwykle ważne słowa w Konstytucji 3 maja. Jakże aktualne okazały się one dzisiaj!

Władza pochodzi z woli narodu – i naród wyraził swoją wolę w wyborach. To Polacy mają prawo zadecydować, kto ma być ich prezydentem – głową państwa. I zadecydowali. W wyborach wzięło udział ponad 20 milionów wyborców. To wielka sprawa. Wielkie zwycięstwo polskiej demokracji. Na mnie zagłosowało blisko 10,5 miliona osób. To przede wszystkim wielkie zobowiązanie, które przyjmuję z pokorą. Ale to także wielki zaszczyt i siła, bo to najwięcej głosów oddanych w wyborach od prawie 30 lat. Moi rodacy pozytywnie ocenili pięć lat mojej prezydentury. I udzielili mi silnego, demokratycznego mandatu na kolejną kadencję!

Chciałbym jeszcze raz z całego serca podziękować Polkom i Polakom, którzy wzięli udział w wyborach. Wszystkim. I tym, którzy, oddali swój głos na mnie, i tym, którzy zagłosowali na moich kontrkandydatów
.

To były trudne wybory. Takich nigdy jeszcze w Polsce nie było: pandemia, ograniczenia, zawieszenie kampanii, zmiana kandydatów, przesuwanie terminu... Ale najważniejsze, że udało się je przeprowadzić w sposób w pełni demokratyczny, sprawiedliwy i bardzo sprawny. Że Polacy mogli skorzystać ze swojego prawa do głosowania!

Składam podziękowanie zaangażowanym w sprawne przeprowadzenie całego procesu wyborczego. To dzięki Państwa ciężkiej pracy te wybory odbyły się według najlepszych światowych standardów. Drodzy Państwo, raz jeszcze serdecznie dziękuję!

Dziś demokracja w Polsce jest silniejsza niż kiedykolwiek. Obywatele wiedzą, że od ich głosów zależą najważniejsze sprawy państwa. Przyszłość Polski. Miliony Polaków, którzy wcześniej w to nie wierzyli – i nie głosowali – teraz zagłosowały. W całym kraju. W dużych, średnich i małych miastach, a także na wsiach. I to jest wielka rzecz! To jest ogromny sukces nas wszystkich. Dlatego zaprosiłem wszystkich moich kontrkandydatów w tych wyborach na dzisiejszą uroczystość. Po to, żeby im z tego miejsca powiedzieć: ten szeroki udział Polaków w wyborach to efekt także Waszej pracy, Waszego zaangażowania. To był zawsze nasz cel. Nas, polskich demokratów. Żeby ten mandat wyborczy był silny. Żeby frekwencja była jak najwyższa. I tak dzisiaj jest.

Jednocześnie warto zastanowić się nad faktem, że 5 lat temu zagłosowało ponad 4 miliony Polaków mniej. A przed rokiem 2015 bywało często jeszcze gorzej. Dlaczego? Musimy odpowiedzieć sobie na to pytanie – bo to dla dalszego umacniania naszej demokracji ma znaczenie kluczowe. Mam nadzieję, że udział Polaków w kolejnych wyborach będzie jeszcze większy. To jest zadanie dla nas wszystkich: żebyśmy za 5 lat mieli frekwencję ponad 70-procentową albo wyższą!

Chcę być prezydentem polskich spraw. Spraw ważnych dla wszystkich Polaków. Tak dla moich wyborców, jak i dla tych, którzy poparli moich konkurentów. Jestem otwarty na współpracę i do tej współpracy zachęcam. Drzwi Pałacu Prezydenckiego były zawsze otwarte i zawsze będą otwarte dla różnych środowisk, dla przedstawicieli wszystkich stronnictw politycznych.

Koalicja Polskich Spraw, o której mówiłem, jest potrzebna. Są zagadnienia i problemy, które – pomimo istniejących różnic – łączą. Powinniśmy budować wokół nich jak najszersze porozumienie. Będę konsekwentnie działał w tym kierunku. Politycy powinni dawać w tym względzie dobry przykład. Mówiłem o tym z tej mównicy podczas pierwszego, inauguracyjnego posiedzenia Sejmu. Spór polityczny, naturalny w każdym ustroju demokratycznym, nie zniknie, bo jest częścią demokracji. Ale można jeszcze wiele zrobić, aby obniżyć jego temperaturę. Dziś potrzeba nam wszystkim więcej życzliwości, uśmiechu, wzajemnego szacunku. Niezwykle ważne jest, żeby po największych nawet sporach, niezależnie od różnic poglądów, zawsze potrafić podać oponentowi rękę. Tu, w Sejmie, w miejscach pracy, w gronie rodzinnym. Dlatego właśnie w wieczór wyborczy po II turze zaprosiłem do Pałacu Prezydenckiego Pana Rafała Trzaskowskiego. Żeby mu podać rękę i podziękować za wyborczą rywalizację. Żeby pokazać, że skończyła się kampania. Chciałem, żeby to był nowy zwyczaj w polskiej polityce. Bardzo liczę na dobrą współpracę – z każdym. Ale ta wola współpracy musi być także po drugiej stronie. Ufam, że się ona pojawi. Moja dłoń pozostaje zawsze wyciągnięta – na znak szacunku i gotowości do współdziałania.

Pokazaliśmy w ostatnich dniach, że to współdziałanie jest możliwe. Udało się nam wspólnie – przedstawicielom wszystkich sejmowych stronnictw politycznych – oddać hołd ojcom naszej niepodległości. W ten sposób uczciliśmy razem wyjątkową rocznicę: 100-lecie powołania Rządu Obrony Narodowej z premierem Wincentym Witosem na czele. Rządu, który bronił Polski przed bolszewicką nawałą. Ale też rządu, który odbudowywał kraj już po tym, jak udało się zażegnać to śmiertelne niebezpieczeństwo, jakie zawisło nad odrodzoną Polską. Był to rząd wyjątkowy, bo składający się z przedstawicieli bardzo różnych ówczesnych stronnictw politycznych, od prawicy po lewicę. To ważny i dobry przykład dbałości o polskie sprawy.

Przed nami obchody 100-lecia Bitwy Warszawskiej. Naszego wielkiego narodowego triumfu. Zwycięstwa, które Polskę, Europę i świat uratowało przed zbrodniczą tyranią. Przeżyjmy te wyjątkowe dni wspólnie, w poczuciu narodowej jedności i dumy z Polski. Niech postawa ojców naszej niepodległości i obrońców odrodzonej Rzeczypospolitej będzie dla nas drogowskazem. To jedna z tych spraw, co od których wszyscy powinniśmy wznieść się ponad podziały polityczne i partyjne interesy! Tak rozumował i tak działał mój mistrz, Prezydent Profesor Lech Kaczyński. Szukał w polityce wspólnych mianowników, wspólnych spraw. To on był twórcą obozu politycznego, z którego się wywodzę. Bez niego nie byłoby mojej prezydentury. Nie byłoby też rządów Zjednoczonej Prawicy w Polsce.

Dziś z woli moich rodaków, narodu polskiego, po raz kolejny obejmuję urząd Prezydenta Rzeczypospolitej. Polacy mnie znają i wiedzą, jakie wyznaję wartości. Nie udawałem w kampanii wyborczej kogoś innego. I zapewniam, że tak już zostanie. Dotrzymam swoich zobowiązań, bo konsekwentnie trwam przy moich ideałach.

Przez najbliższe pięć lat będę realizował swój program. Najważniejsze dla mnie są polskie sprawy. Czyli te, które dotyczą nas wszystkich, całego narodu. Tak jak obiecywałem, będę prezydentem polskich spraw. To nie było jedynie hasło wyborcze. To przewodnia myśl mojej prezydentury. Tak rozumiem sens sprawowania tego urzędu. Ta idea wypełnia się autentyczną treścią poprzez spotkania z ludźmi w całej Polsce. Podczas rozmów o problemach, nadziejach i oczekiwaniach. Takie było ostatnie pięć lat, kiedy przemierzałem całą Polskę. I taka będzie też kolejna kadencja. Blisko ludzi i blisko tego, co dla moich rodaków i dla mnie ważne. Te sprawy kluczowe to rodzina, bezpieczeństwo, praca, inwestycje i godność.

To właśnie te 5 polskich spraw symbolizuje Polskę, która potrafi połączyć tradycję z nowoczesnością! Bo te dwie wartości nie wykluczają się, lecz wzajemnie uzupełniają. Taka jest Polska moich marzeń – ambitna, rozwijająca się w szybkim tempie, innowacyjna, ale pamiętająca o swoich korzeniach, o swojej historii, tożsamości i tradycji.

A więc po pierwsze: rodzina.

Rodzina to fundament, bo tworzy i kształtuje społeczeństwo, gospodarkę, kulturę. Rodzina to nasze największe dobro. Musimy czynić wszystko, aby rodzinę chronić i dbać o warunki jej rozwoju. Dlatego podpisałem Kartę Rodziny oraz zobowiązałem się do utrzymania wszystkich programów społecznych, które zostały wprowadzone podczas mojej prezydentury – a także do ich rozwijania. Nasz wielki rodak św. Jan Paweł II apelował wielokrotnie – także do polityków – abyśmy otoczyli rodzinę szczególną ochroną. Tak w wymiarze prawnym, jak i ekonomicznym. Mówił, że „rodzina jest podstawową komórką życia społecznego. Jest podstawową ludzką wspólnotą. Od tego, jaka jest rodzina, zależy naród, bo od tego zależy człowiek”.

Po drugie: bezpieczeństwo.

To sprawa dla Polaków bardzo ważna. Bezpieczeństwo trzeba pojmować szeroko. To nie tylko wojsko czy policja. Ale też bezpieczeństwo energetyczne, zdrowotne czy żywnościowe. Każdy obywatel naszego państwa ma prawo czuć się bezpiecznie – a obowiązkiem władz jest mu to zapewnić. Dziś Polska jest krajem bezpiecznym. O dobrej i stabilnej pozycji na arenie międzynarodowej – w Europie i na świecie. Aby to bezpieczeństwo umacniać, musimy kontynuować proces modernizacji służb mundurowych. Musimy nadal modernizować i rozwijać nasze Siły Zbrojne oraz nasze zdolności kooperacyjne z obecnymi na naszym terytorium siłami sojuszniczymi, w szczególności z armią amerykańską. Musimy działać na rzecz umocnienia więzi euroatlantyckich i Sojuszu Północnoatlantyckiego. Nasze bezpieczeństwo energetyczne umacnia rozbudowa międzynarodowej i krajowej infrastruktury zapewniającej dostawy gazu ziemnego. Bezpieczeństwo zdrowotne zapewni tylko odpowiednio zorganizowana i dofinansowana, nowoczesna służba zdrowia, odpowiadająca nie tylko na aktualne potrzeby, ale też przygotowywana do odpowiedzi na przyszłe wyzwania. Stąd między innymi potrzeba pełnego wdrożenia Narodowej Strategii Onkologicznej, Funduszu Medycznego i stworzenia systemu ochrony zdrowia seniorów poprzez Centra 75+.

Szczególna okazja do działań na rzecz bezpieczeństwa naszego kraju i naszego kontynentu pojawi się w roku 2022, kiedy Polska obejmie prezydencję w OBWE, czyli Organizacji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie. Będzie to sposobność, aby szerzej promować ideę, za którą konsekwentnie opowiadamy się na arenie międzynarodowej. Ta idea to pokój poprzez prawo. Lub, inaczej mówiąc, siła prawa, a nie prawo siły.

Po trzecie: praca.

Chcemy Polski ambitnej! Polski, która rozwija swój potencjał. W której powstają nowe, dobrze płatne miejsca pracy. Polski skutecznie konkurującej gospodarczo z innymi państwami. Polski, która tworzy swoim obywatelom warunki do ekonomicznego i zawodowego rozwoju, do wzrostu ich zamożności. Szczególnie dotyczy to młodego pokolenia. Ono musi mieć szanse na dobrą pracę tu, w kraju.Przez wiele lat prawdziwym przekleństwem było w Polsce wysokie bezrobocie. To ono zabijało marzenia milionów Polaków, zmuszało do emigracji zarobkowej. Dziś, w obliczu kryzysu wywołanego epidemią, musimy zrobić wszystko, co tylko możliwe, żeby ta sytuacja się nie powtórzyła.

Po czwarte: inwestycje.

Kryzys wymusza szybkie i odważne decyzje. Także w odniesieniu do inwestycji. W tej dziedzinie państwo musi dawać impuls, państwo musi dawać przykład. Właśnie w czasie kryzysu inwestycje publiczne są najważniejsze. Nie ma i nie będzie rozwoju Polski bez inwestycji. A my musimy wrócić na ścieżkę dynamicznego rozwoju na jakiej byliśmy przed pandemią. To wyzwanie dziejowe. Potrzebujemy przedsięwzięć wielkich – takich, jak Centralny Port Komunikacyjny, rozbudowa Gazoportu w Świnoujściu, przekop Mierzei Wiślanej, budowa i rozwój portów morskich, transportu morskiego i przemysłu stoczniowego. Konieczne są inwestycje i nakłady na budowę dróg i linii kolejowych w całej Polsce. Ale potrzebne są też inwestycje lokalne. W każdej części Polski, w każdym województwie. Poprzez Fundusz Inwestycji Lokalnych, Fundusz Modernizacji Szkół, rozbudowę szpitali powiatowych, poprzez dotacje na zbiorniki retencyjne oraz na rozwój zielonej energii, ochronę klimatu, czystej wody i powietrza. Aby nadal podnosić w naszym kraju jakość życia Polska musi się rozwijać. Będę nad tym czuwał!

Kolejnym obszarem, z którym wiążą się wielkie szanse rozwojowe Polski, są inwestycje w ramach Inicjatywy Trójmorza. Z owoców tej współpracy skorzystamy zarówno my, jak i nasi partnerzy zagraniczni, przede wszystkim w Europie Środkowej. Potrzebujemy sprawnej komunikacji pomiędzy Morzem Bałtyckim, Morzem Czarnym i Adriatykiem. Także dla wyrównania poziomu rozwoju ekonomicznego i infrastrukturalnego w ramach Unii Europejskiej. Wesprze nas w tym Fundusz Trójmorza, którego Polska jest współzałożycielem i do którego chcą się przyłączyć światowe potęgi gospodarcze. To pokazuje, jak dzięki międzynarodowej współpracy wzrasta znaczenie naszej części Europy i Polski jako największego i najludniejszego kraju regionu.

Po piąte wreszcie: godność.

Polska to kraj wspaniałych ludzi. Gościnny, otwarty, piękny. Ze wspaniałą historią, z której jesteśmy dumni. Tej prawdy o Polsce i Polakach będziemy zdecydowanie bronić. To nasz obowiązek. Będziemy też bronić prawdy o tym, że piękno, pomyślność i zamożność naszego kraju jest wspólnym dziełem wszystkich Polaków. Także dlatego obywatele Rzeczypospolitej są sobie równi! Nie ma różnicy między mieszkańcami wielkich miast, małych miasteczek i wsi. Każdy ma równą godność. Nie dzielimy Polaków na lepszych i gorszych ze względu na zarobki, wykształcenie, poglądy czy wyznanie religijne. Każdemu należy się szacunek. Polakiem jest każda osoba lojalna wobec Rzeczypospolitej i wobec swoich współobywateli. Każdy, kto ma Polskę w sercu!

Szanowni Państwo! Drodzy Rodacy!

Wierzę w Polskę. Jesteśmy dumnym i wspaniałym narodem. Wierzę w Polaków! W naszą mądrość i pracowitość, naszą wytrwałość i odwagę. Wierzę, że poradzimy sobie z wyzwaniami, które stawia przed nami obecny czas. Wierzę też w Boga. A jednocześnie wiem, że nie każdy musi w Niego wierzyć, żeby szanować uniwersalne wartości i tradycje, z których wyrosła Polska. Bo szanują i doceniają je zarówno ludzie wiary, jak i osoby niewierzące. Polska znalazła się w Europie przyjmując chrzest w roku 966. Jesteśmy częścią Europy od 1054 lat. Nie zapominajmy o tym! Wierzę w dobrą przyszłość naszej Ojczyzny. Wychodzimy ku niej naprzeciw z radością i nadzieją – bo już nie jeden raz przekonaliśmy się, że razem, wspólnie i solidarnie potrafimy dokonać rzeczy niezwykłych. Wierzę, że wykorzystamy największą od ponad 200 lat szansę dla naszego narodu, jaką daje posiadanie suwerennej, niepodległej, demokratycznej, a jednocześnie bezpiecznej Rzeczypospolitej.

Boże, błogosław Polsce!".(PAP)

12 lipca odbyła się druga tura wyborów prezydenckich, w której Andrzej Duda zdobył 51,03 proc. (10 mln 440 tys. 648 głosów), uzyskując reelekcję. Kandydat KO Rafał Trzaskowski osiągnął wynik 48,97 proc. (10 mln 18 tys. 263 głosy). (PAP)

agzi/ dki/
CZYTAJ DALEJ

Stali się natchnieniem

2020-08-06 23:55

Józef Wieczorek

W czwartkowy poranek, 6 sierpnia z krakowskich Oleandrów wyruszył 55. Marsz Szlakiem I Kompanii Kadrowej. Dzień wcześniej organizatorzy i uczestnicy marszu modlili się katedrze wawelskiej, uczestnicząc w Mszy św.

Start marszu rozpoczął się tradycyjnie uroczystym apelem, w którym wzięli udział przedstawiciele władz państwowych, wojskowych i samorządowych. Uczestniczącemu do lat w tej uroczystości prezydentowi Krakowa, Jackowi Majchrowskiemu organizatorzy wręczyli statuetkę „Skrzydło niepodległości”.

Honorowy komendant marszu, minister Jan Józef Kasprzyk, szef urzędu ds. kombatantów i osób represjonowanych, przypomniał : - Tu zaczęło się coś, co jest niezwykle ważne. Tutaj Józef Piłsudski i żołnierze I Kompanii Kadrowej chcieli pokazać Polsce i światu, że dla Polaków nie ma rzeczy niemożliwych, że trzeba wybudzić się ze snu, trzeba wybudzić się z letargu, że trzeba udowadniać swoją postawą, ryzykując tak jako oni swoje życie, że chcieć to móc, że trzeba pokonywać wszelkie trudności, jakie w 1914 roku były dla nas niewyobrażalne. Minister Kasprzyk zauważył, iż żołnierze porwali się na rzecz, która wydawała się niemożliwa – dokonali rzeczy wielkiej; wybudzili naród i przekonali rodaków, że marzenia się spełniają. I zaznaczył: - A dla tego pokolenia największym marzeniem była wolna Polska. Tę wywalczono 4 lata później.

Głos zabrał także znany działacz środowisk niepodległościowych Jacek Smagowicz, który przekonywał: -Najjaśniejsza Rzeczpospolita jest wspólnym dziełem Pana Boga i walczących Polaków o wolność, suwerenności i o wiarę. Zauważył też, że Kadrówka jest w tej chwili jedynym uniwersytetem, w którym na co dzień mówi się o Bogu i o ojczyźnie: - Myśli się o tym. Pamięta się. Czci się pamięć bohaterów i świętych. I to jest dobry kierunek. Zaznaczył także rolę IPN- u w realizacji tej misji. I podkreślił wpływ Kadrówki na historię Polski: - Ludzie Kadrówki odbudowali państwo, przeszli do legendy, stali się natchnieniem dla kolejnych pokoleń Polaków.

Uczestnicy marszu przejdą ponad 120 km taką samą trasą, jaką 106 lat temu pokonali strzelcy Józefa Piłsudskiego: Kraków – Michałowice – Słomniki - Miechów – Wodzisław – Jędrzejów – Choiny nad Nidą– Chęciny – Szewce – Kielce, gdzie dotrą 12 sierpnia.

I Kompania Kadrowa została utworzona przez Józefa Piłsudskiego 3 sierpnia 1914 r. Liczący 144 żołnierzy oddział składał się ze słuchaczy szkół oficerskich Strzelca i Polskich Drużyn Strzeleckich - organizacji mających wykształcić kadry przyszłego Wojska Polskiego. Zgodę na mobilizację oddziałów strzeleckich Piłsudski otrzymał od wojskowych władz austriackich 2 sierpnia 1914 r. Wówczas także poinformowano go, iż po wybuchu wojny rosyjsko-austriackiej polskie formacje mają działać na kierunku Miechów - Jędrzejów - Kielce.

I Kompania Kadrowa stała się zalążkiem 1 pułku piechoty, który następnie rozrósł się do I Brygady Legionów Polskich.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję