Reklama

Niedziela Łódzka

Łódź: Międzynarodowa sympozjum o urazach w sporcie

W dniach 12-14 grudnia 2019 r. Łódź będzie miejscem światowej debaty lekarzy, fizjoterapeutów i trenerów w zakresie urazów w sporcie. Polskie Towarzystwo Mięśni, Ścięgien i Więzadeł (PTMŚiW) oraz Medical Magnus Sport Clinic wraz z Polskim Komitetem Olimpijskim, Polskim Związkiem Lekkiej Atletyki, Centralnym Ośrodkiem Medycyny Sportowej oraz Zakładem Biomedycyny i genetyki Uniwersytetu Medycznego w Łodzi zapraszają na II Międzynarodowe Sympozjum „Urazy świeże i przeciążeniowe tkanek miękkich oraz złamania zmęczeniowe w sporcie”.

Specjalistyczny temat i cel sympozjum wyjaśnia dr Marek Krochmalski – przewodniczący Komitetu Organizacyjnego i prezes PTMŚiW: – Jednym z celów wydarzenia jest wymiana wiedzy i doświadczeń o urazach w sporcie i sposobach ich leczenia pomiędzy lekarzami, fizjoterapeutami oraz trenerami. Ważne jest także zwiększenie świadomości trenerów i sztabów medycznych na temat zasad treningowych, które pozwalają zmniejszyć skalę występowania urazów zmęczeniowych u sportowców. Sympozjum ma również służyć integracji środowiska medycznego i sportowego w celu doskonalenia procesu budowania profesjonalnych zespołów szkoleniowych wokół poszczególnych drużyn i zawodników, co powinno zaowocować sukcesami sportowymi.

II Międzynarodowe Sympozjum Polskiego Towarzystwa Mięśni, Ścięgien i Więzadeł uświetni jubileusze 100-lecia Polskiego Komitetu Olimpijskiego oraz Polskiego Związku Lekkiej Atletyki.

O światowym wymiarze debaty w Łodzi świadczy fakt, że udział w tym wydarzeniu zapowiedzieli znakomici goście, wśród nich: prezes InSMuLT prof. Nicola Maffulli, znany z leczenia piłkarzy prof. Pier Paolo Mariani, prof. Calogero Foti zajmujący się rehabilitacją w sporcie, a także prof. Henrique Jones – prezes ESMA (European Sports Medicine Associates) prof. A. Olison SEptember z RPA.

Reklama

W ramach konferencji odbędą się panele ekspertów w formule okrągłego stołu określające zasady postępowania członków zespołu medycznego w urazach sportowych. – Serdecznie zapraszamy lekarzy, fizjoterapeutów, studentów i terenów oraz inne osoby zainteresowane tematyką sympozjum. Oprócz części teoretycznej przewidujemy również część praktyczną w postaci warsztatów pierwszej pomocy, badań wydolnościowych, badania USG, ortotyki czy osteopatii dla lekarzy i fizjoterapeutów – podkreśla dr Krochmalski.

Więcej szczegółów na dedykowanej Sympozjum stronie internetowej:www.sympozjum-ptmsiw.pl , a także na stronie głównej PTMŚiW: www.ptmsiw.pl oraz na FB PTMŚiW – konto Facebook PTMŚiW.

„Niedziela” jest jednym z patronów medialnych wydarzenia.

2019-11-26 11:57

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Z Jasnej Góry

Niedziela Ogólnopolska 10/2020, str. 9

[ TEMATY ]

papież

Jasna Góra

odpust

sympozjum

papież Franciszek

odpust zupełny

Biuro Prasowe Jasnej Góry

Odpust z „wieczystą mocą”

Sanktuarium Jasnogórskie otrzymało od papieża Franciszka niezwykły dar. To przywilej odpustu zupełnego in perpetuo, czyli mającego „wieczystą moc” dla wszystkich wiernych, którzy nawiedzają to święte miejsce, „dla pogłębienia pobożności wiernych i zbawienia dusz”. Jest to odpowiedź Stolicy Apostolskiej na prośbę generała Zakonu Paulinów o. Arnolda Chrapkowskiego.

Uzyskiwanie różnych odpustów w sanktuariach to przywilej wielu miejsc na świecie, jednak otrzymanie odpustu na zawsze, czyli bez konieczności ponawiania go w różnych okolicznościach, np. z racji jubileuszy, to wyróżnienie szczególne. Jak podkreśla o. Chrapkowski, powodem prośby do Penitencjarii Apostolskiej była „troska o ducha każdego pielgrzyma, który przybywa do Matki Bożej, aby mógł korzystać z wielkiego bogactwa Kościoła, którym jest łaska odpustu”. Dokument został podpisany w siedzibie Penitencjarii Apostolskiej 22 lutego br., w święto Katedry św. Piotra. Stosowną bullę z darem odpustu przekazał podczas Apelu Jasnogórskiego 26 lutego na ręce generała Zakonu Paulinów ks. prał. Krzysztof Nykiel, regens Penitencjarii Apostolskiej, konfrater Zakonu Paulinów.

Odpust można uzyskać pod zwykłymi warunkami, czyli: należy być w stanie łaski uświęcającej, przyjąć Komunię św. i odmówić modlitwę w intencjach papieża. Do warunków odpustu jasnogórskiego należy dołączyć: nawiedzenie

Jasnej Góry w formie pielgrzymki, modlitwę o wierność Polski jej chrześcijańskiemu powołaniu, wypraszanie nowych powołań kapłańskich i zakonnych oraz prośbę o obronę instytucji rodziny. – Odpust ten wierni mogą otrzymać za siebie lub za zmarłych – podkreślił w odczytanym słowie ks. prał. Nykiel. – W uroczystość odpustową, w każde liturgiczne uroczystości Najświętszej Maryi Panny, raz w roku, w dniu dobrowolnie wybranym przez jakiegokolwiek wiernego, ilekroć z pobożności licznie tutaj będą pielgrzymować. Z daru odpustu skorzystać mogą także osoby, które fizycznie nie mogą przybyć na Jasną Górę. – Wdzięczni dzisiaj Ojcu Świętemu i Penitencjarii Apostolskiej za dar odpustu „na zawsze” na tym miejscu odkrywajmy wciąż na nowo i potwierdzajmy sobą, że to miejsce jest konfesjonałem narodu i ołtarzem ojczyzny – powiedział, gdy błogosławił pielgrzymów, abp Wacław Depo, metropolita częstochowski.

Maryja, Matka Kościoła

Ogólnopolskie Sympozjum Naukowe „Jasnogórska Matka Kościoła” odbyło się w dniach 24-25 lutego br. na Jasnej Górze. Jego organizatorami były: Uniwersytet Papieski Jana Pawła II w Krakowie, Jasnogórski Instytut Maryjny i Komitet Nauk Teologicznych Polskiej Akademii Nauk. Prelekcje głosili uczeni z Polski (Krakowa, Warszawy, Lublina, Częstochowy), a także z Niemiec i Watykanu. Rozważania i dyskusje dotyczyły m.in. obecności Maryi w Kościele, Jej duchowości i macierzyństwa, również w literaturze i sztuce, maryjnej posługi paulinów czy naśladowania Maryi w piśmiennictwie kard. Stefana Wyszyńskiego.

– Jasna Góra we współpracy z Katedrą Eklezjologii Uniwersytetu Papieskiego Jana Pawła II w Krakowie podjęła tematykę mariologiczną i maryjną, czyli naukę o Maryi i o Jej kulcie – wyjaśnił o. prof. dr hab. Andrzej Napiórkowski, wykładowca UPJPII. – Ale tę mariologię i maryjność łączymy z eklezjologią, czyli z nauką o Kościele. Eklezjologia bowiem nie może być rozdzielana od mariologii. – W 2019 r. sympozjum odbyło się w Rzymie, rozważaliśmy wtedy temat: „Kościół i misja”. W tym roku sympozjum jest w Częstochowie, bo trudno mówić o Maryi bez Jej obecności. Tylko na tym miejscu dobrze i kompetentnie możemy docierać do obecności Maryi. Stąd obecność na Jasnej Górze i temat sympozjum: „Kościół i Maryja” – zwrócił uwagę o. Napiórkowski.

CZYTAJ DALEJ

Ks. Ignacy Jan Skorupka - kapłan, bohater, męczennik

Niedziela Ogólnopolska 33/2005

[ TEMATY ]

Bitwa Warszawska

Ks. Ignacy Skorupka

domena publiczna

Ksiądz Skorupka podczas bitwy Warszawskiej (ze zbiorów biblioteki narodowej, broszura wydana w Chicago w 1930 r.)

W bieżącym roku - 14 sierpnia - mija 100 lat od śmierci ks. Ignacego Jana Skorupki, który zginął od kul najeźdźcy bolszewickiego w Kobyłce pod Ossowem k. Radzymina. Stał się on w świadomości Polaków symbolem Cudu nad Wisłą.

O bohaterskim kapłanie usłyszałem po raz pierwszy w 1942 lub 1943 r. Wraz z rodzicami mieszkaliśmy wtedy w Olsztynie k. Częstochowy. Jako chłopiec należałem do ministrantów, nad którymi opiekę duchową sprawował niezrównany w swojej dobroci ks. prob. Józef Michałowski (proboszczował tu w latach 1937-56). W trakcie jednego ze spotkań - które obok nauki samej ministrantury zawsze były lekcją historii Polski - opowiedział nam o młodym kapłanie, który oddał swe życie w obronie niepodległości. Bohaterem tego opowiadania był ks. Ignacy Skorupka. Zaciekawiony niezwykłą sylwetką tego duchownego, zacząłem rozmawiać o nim z moim ojcem, który wojnę bolszewicką widział z bliska. Szczególnie zapadła mi w pamięci relacja ojca z pogrzebu kapłana, który odbył się w Warszawie 17 sierpnia 1920 r. Ojciec uświadomił mi wtedy, że ks. Skorupka stał się w świadomości Polaków symbolem Cudu nad Wisłą.

Do jego historii powróciłem w 1984 r. - po męczeńskiej śmierci ks. Jerzego Popiełuszki. Pracowałem wtedy nad dziejami pielgrzymek w Polsce i na świecie i zastanowił mnie fakt, dlaczego pamięć i kult (jeżeli to można tak nazwać) ks. Ignacego nigdy nie osiągnęły tak spektakularnych form, jak miało to miejsce w przypadku ks. Jerzego.

Dlaczego grób kapłana męczennika na warszawskim Żoliborzu ściągał co roku setki tysięcy nawiedzających z całej Europy, a grób ks. Ignacego, również męczennika i bohatera, nawet w okresie II Rzeczypospolitej przyciągał stosunkowo niewiele osób. Mimo że żyli i działali w różnych epokach, łączyło ich wiele wspólnego. Obaj charakteryzowali się wielkim patriotyzmem, umiłowaniem prawdy, niezwykłą pobożnością. Obaj działali na rzecz Polski i Polaków w warunkach zniewolenia. Ks. Ignacy, pracując w Rosji, organizował polskie szkoły i harcerstwo. Na jego Msze św. patriotyczne przybywali Polacy z odległości nawet ponad 100 km. Podobną działalność prowadził ks. Jerzy. Obaj byli obiektem represji ze strony władz. Na ks. Ignacego organizowały zamach władze carskie (w Klińcach k. Homla), na ks. Jerzego - komuniści powiązani z Moskwą. Wreszcie obaj zginęli śmiercią męczeńską i bohaterską. I obu starała się wymazać z pamięci władza komunistyczna.

Ks. Ignacy Jan Skorupka urodził się 31 lipca 1893 r. w Warszawie. Po maturze wstąpił do Seminarium Duchownego na Krakowskim Przedmieściu. Studia kontynuował w Akademii Duchownej w Petersburgu. Święcenia kapłańskie przyjął w 1916 r. Był wikariuszem w polskich parafiach w Rosji (Bogorodzko pod Moskwą i Klińce k. Homla), a także w Łodzi i Warszawie. W 1919 r. otrzymał nominację na notariusza i archiwistę w Kurii Warszawskiej oraz powierzono mu funkcję kapelana i prefekta kilku zakładów oświatowych (kartka nr 1).

Gdy odradzającej się Polsce zaczęło zagrażać idące od Wschodu niebezpieczeństwo, ks. Ignacy niezwłocznie poprosił swego metropolitę - kard. Aleksandra Kakowskiego o zgodę na wstąpienie do wojska. Pierwotnie takiej zgody nie uzyskał. Dopiero później kardynał zdecydował się zaaprobować prośbę ks. Ignacego, na co niemały zapewne wpływ miał apel Józefa Piłsudskiego o zwiększenie liczby kapelanów.

Kard. Kakowski pisze w swych pamiętnikach: „Zgadzam się, rzekłem [do Skorupki], ale pamiętaj, abyś ciągle przebywał z żołnierzami w pochodzie, w okopach, a w ataku nie pozostawał w tyle, ale szedł w pierwszym rzędzie”. Młody duchowny miał odpowiedzieć: „Właśnie dlatego […] chcę iść do wojska” (A. Kakowski, Z niewoli do niepodległości. Pamiętniki, Kraków 2000). Niemal wprost od metropolity udał się do biskupa polowego WP - ks. Stanisława Galla, który mianował go lotnym kapelanem garnizonu na Pradze. Ks. Skorupka trafił do 236. ochotniczego pułku piechoty, gdzie służył w 2. batalionie Legii Akademickiej, którą tworzyli studenci i uczniowie stolicy. Decydująca bitwa o Warszawę rozpoczęła się 12 sierpnia. Następnego dnia Armia Czerwona przypuściła atak na Radzymin, zajmując miasto i okoliczne wioski. Od strony Ossowa miało ruszyć kontrnatarcie polskie.

Taka była sytuacja, gdy ks. Ignacy wyruszał 13 sierpnia na front, po odbytej poprzedniego wieczoru spowiedzi w kościele Ojców Kapucynów. Historycy opisują moment z 14 sierpnia, gdy losy bitwy pod Ossowem k. Radzymina zaczęły być dla nas krytyczne. Polacy zaczęli się cofać przed wojskami sowieckimi. Ks. Ignacy zebrał wtedy wokół siebie grupę „chłopców” i poprowadził ich przeciw Rosjanom. Podczas tego - wydawało się - beznadziejnego kontrnatarcia, na czele którego szedł ubrany w stułę oraz z krzyżem w ręku, został rażony śmiertelnie granatem. Porwani przykładem kapelana żołnierze przestali się cofać i uderzyli na wroga. Kontrnatarcie zakończyło się sukcesem.

Kard. Kakowski pisał: „Dlaczego tak podnoszą i gloryfikują śmierć ks. Skorupki przed wszystkimi ofiarami wojny? Chwila śmierci ks. Skorupki jest punktem zwrotnym w bitwie pod Ossowem i w dziejach wojny 1920 r. Do tej chwili Polacy uciekali przed bolszewikami, odtąd uciekali bolszewicy przed Polakami” (A. Kakowski, op. cit.). Według tradycji, nad idącym do ataku księdzem miała się unosić Matka Boża, która tak poraziła wroga, że nie mógł on strzelać do Polaków.

Ks. Skorupkę zaczęto nazywać nowym Kordeckim, a jego pogrzeb 17 sierpnia przeistoczył się w wielką manifestację patriotyczną. Pośmiertnie został odznaczony Krzyżem Virtuti Militari i awansowany do stopnia majora WP.

Śmierć ks. Skorupki uwieczniali na płótnie polscy malarze. Najbardziej rozpowszechniony był obraz lwowskiego artysty Antoniego Bartkowskiego, którego kopie rychło znalazły się w większości szkół polskich (kartka nr 2). W sposób bardzo sugestywny twórca oddał moment śmierci bohaterskiego kapelana. Odmienny charakter miał inny znany obraz, zatytułowany Ksiądz Skorupka (kartka nr 3), którego twórcą był Jerzy Kossak (syn Wojciecha). Ten malarz - batalista ukazał nam ks. Ignacego w momencie prowadzenia polskiego kontrnatarcia przeciwko widocznym już blisko wojskom armii sowieckiej. Do dziś uznaje się go za najlepsze wyobrażenie wielkości ks. Ignacego. Wreszcie trzeci prezentowany tu obraz namalował w 1937 r. Wacław Boratyński (kartka nr 4). Artysta przedstawił swoją wizję momentu śmierci młodego kapelana. Ginie on jak dowódca wojskowy prowadzący do boju swych żołnierzy. Wszystkie wspomniane dzieła były reprodukowane jako pocztówki, trafiając w ten sposób ze swoim przesłaniem do setek tysięcy Polaków. Ponadto ukazywały się dzieła malarskie innych twórców, jak np. M. Byliny, W. Gutowskiego czy L. Wiatrowskiego. Wznoszono też pomniki czy okolicznościowe obeliski.

W 1999 r. miejsce bitwy pod Radzyminem nawiedził Ojciec Święty Jan Paweł II. Potem, wspominając o tej wizycie w homilii wygłoszonej w czasie liturgii słowa przed katedrą św. Floriana na warszawskiej Pradze (13 czerwca), powiedział m.in.: „Wspominamy, między innymi, bohaterskiego kapłana Ignacego Skorupkę, który zginął niedaleko stąd, pod Ossowem. Dusze wszystkich poległych polecamy miłosierdziu Bożemu”. Słowa Ojca Świętego niosą nadzieję, że bohaterski kapelan zostanie uznany za godnego kandydata na ołtarze.

Należy upowszechniać wiedzę o tym niezwykłym duchownym, który jako Polak i kapłan ofiarą swego życia przyczynił się do obrony swojego kraju i Europy przed nawałą bolszewicką. Cieszy fakt, że chociaż w skali regionalnej sylwetka bohaterskiego Polaka jest coraz szerzej znana, a dla młodych z rejonu Radzymina ks. Ignacy stał się wzorem do naśladowania. Równocześnie smuci okoliczność, że tej młodzieży jest ciągle tak niewiele.

CZYTAJ DALEJ

Św. Maksymilian wzorem miłości

2020-08-14 21:33

ks. Paweł Borowski

14 sierpnia w dniu wspomnienia św. Maksymiliana Kolbego toruńska parafia pod jego wezwaniem świętowała nie tylko odpust parafialny, ale także 40-lecie swojego istnienia. Mszy św. przewodniczył bp Wiesław Śmigiel.

Zobacz zdjęcia: 40 lat parafii pw. św. Maksymiliana Kolbego w Toruniu

Biskup toruński w homilii podkreślił, że miłość jest tym, co wyróżnia uczniów Chrystusa. Przypominając bogatą historię życia patrona parafii zaznaczył, że był on Bożym szaleńcem, który miłość do Boga i bliźniego miał mocno wyryte w sercu, dlatego był w stanie dokonać tak wielkich dzieł, bo miłość uskrzydla, dodaje sił i kreśli przed nami szczytne cele.

Msza św. pod przewodnictwem pasterza diecezji toruńskiej była zwieńczeniem tygodniowych obchodów 40-lecia istnienia parafii.

Patronat nad obchodami objął Tygodnik Katolicki "Niedziela".

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję